Echt respect voor deze prachtige en vooral persoonlijke stukken!

Prachtig stuk, Nick.
Erg eerlijk en open, ik was vrij emotioneel dit aan het lezen met The Lioness die toevallig hier draait.

Altijd al onder de indruk geweest van de schrijfstijl van AOVV en dit was wel erg bijzonder te lezen.

Wat een ongelooflijk open stuk staat hier geschreven. Diep respect voor een openheid zoals ik die zelden gelezen heb. Ben er stil van.

Nick, wat een prachtig stuk weer. Ik was er ook stil van en heb heel veel respect voor de openheid waarmee jij schrijft.

Bedankt voor de mooie reacties. Dat doet me wel wat.

Vandaag helaas geen tijd gehad, morgen zo goed als zeker weer wel. Hopelijk kan ik maandag afsluiten.

Voor dit stukje moeten we even overschakelen naar een totaal andere kant van mijn persoonlijkheid: de drang naar vernieuwing en afwisseling. Ik ben de dingen gauw beu zoals ze zijn, en wend dan bijvoorbeeld mijn creativiteit en fantasie aan om alles wat interessanter te maken. Een steeds weer wisselend perspectief, daar heb ik nood aan.

Die drang drukt zich ook uit op het vlak van muziek. Ik zal wellicht nooit stilzitten, of echt blijven hangen in een genre (al besef ik wel dat je op een gegeven moment bijna alles hebt gehad, en er zijn ook genres die me totaal niets doen). In die optiek zullen de veranderingen dus vooral in de accenten liggen; en gelukkig zijn veel artiesten dezelfde mening toebedeeld. Slechts van weinigen kan ik het verdragen dat ze steeds hetzelfde kunstje vertonen, ik heb meer respect voor de duizendpoten, waar de Noorse band Motorpsycho misschien wel één van de beste voorbeelden is. Ze hebben vrij directe rockplaten, maar ook experimentele stuff, in de progressieve en psychedelische hoek. Catchy nummers schrijven gaat hen ook best goed af. En ook van metal, country, blues, jazz en klassiek zijn ze niet vies.

Maar ik wil me vandaag niet vastpinnen op die band, wel op een oude plaat, de oudste van mijn reis, als ik het goed heb. Na de emotionele zwaarte had ik nog wel steeds die behoefte om dat soort gevoel vast te houden in mijn hoofd, maar met meer losheid. Contemplatie ook. Deze dingen vond ik in een twee verschillende genres, die steeds meer terreinwinst hebben geboekt in de meest recente jaren, en waarvan de opmars voorlopig nog niet tot een eind is gekomen.

IX. Nieuwe horizonten

Eén van de eerste echte jazznummers die ik echt wist te waarderen, was ‘Moanin’’ van Art Blakey & the Jazz Messengers. Het was een verademing. Man, dit spul swingde echt! Maar in jazz zit vaak ook een soort weemoed waar je echt iets aan hebt. De combinatie saxofoon – trompet (eventueel) – piano – ritmesectie is later nog meermaals van goudwaarde gebleken. Ik leerde de Grote Twee kennen, Coltrane en Davis, en hun klassieke platen. Dat waren, volgens het internet, respectievelijk ‘A Love Supreme’ en ‘Kind of Blue’. Deze heb ik nu beide op CD in mijn collectie, en daar ben ik zeer opgetogen mee.

Door een stom toeval leerde ik Charles Mingus kennen. Ik zocht op Google op de titel van het nummer van Blakey dat me helemaal de jazz introk, om er wat meer albums van te leren kennen, en kwam per ongeluk bij ‘Moanin’’ van Mingus terecht. Ik dacht bij mezelf dat ik dit nummer nou maar moest luisteren, en ik werd vrijwel meteen opgeslokt in een droomwereld. Niet veel later beluisterde ik de plaat waar het nummer opstond in z’n geheel; ik was verkocht, en ‘Blues & Roots’ is lange tijd mijn favoriete jazzplaat geweest. Nu is deze inmiddels lichtelijk voorbijgestreefd. Maar op dit punt kende mijn bewondering voor Mingus als artiest en componist een beginpunt.




De structuren waren zo anders dan alles wat ik gewoon was; het was onconventioneel, maar sneed op een bizarre manier hout. Telkens ik de criticus in mij losliet en op zoek ging naar foutjes of inconsistenties, kwam ik van een kale reis terug. Mingus in een begenadigde dag is sindsdien mijn definitie van de perfecte componist. Jawel, de man had zo zijn gebreken (wat u kan nalezen in het topic dat ik en Masimo vorig jaar in het leven hebben geroepen), maar dat zal bij menig kunstenaar het geval zijn. En ik gebruik hier wel degelijk het woord kunstenaar, omdat Mingus’ werk een verpletterende impact heeft. Hij was ook erg veelzijdig, kon het zowel in een kwartet of kwintet als met een big band (waarvan ‘The Black Saint and the Sinner Lady’ het voorbeeld bij uitstek is).

‘Pithecanthropus Erectus’ vind ik momenteel zijn meest geniale plaat, maar ik ken zijn hele oeuvre natuurlijk nog lang niet (dat echt indrukwekkend is), en misschien zitten er nog wel een paar pareltjes verborgen onder de graszoden. Bovendien is met Mingus ook mijn fascinatie voor andere jazzplaten en –artiesten begonnen. ‘Astigmatic’ van Komeda, Song for My Father’ van Horace Silver, ‘Saxophone Colossus’ van Sonny Rollins; ik had die platen gewoonweg niet gekend, if not four Mingus.

Mingus heeft me ook buiten de jazz scene geïnspireerd, en samen met mij vele artiesten. Tom Barman van dEUS is een grote fan, Tom Waits ongetwijfeld ook. Voor mijn part mag er geen sprake zijn van de Grote Twee, dan wel de Grote Drie; Mingus verdient zijn plaatsje ruimschoots. ‘Blues & Roots’ was een bijzondere instapper die ik ook al geruime tijd op CD heb (en nog steeds regelmatig draai), ook mijn interesse voor blues werd gewekt. Howlin’ Wolf kwam niet veel later, zijn machtige stem ging door merg en been.

Jazz is sindsdien een even voor de hand liggend deel van mijn leven geworden als pakweg de literatuur. Ook hier is weer geen binding met de meeste van mijn leeftijdsgenoten, die vooral bezig zijn met de afgezaagde hitjes die je elke dag weer op de radio hoort. Dit is echter geen generatieprobleem volgens mij, maar een perceptieprobleem; de media leggen het panklaar, het is deels gemakzucht. Je hoeft maar op een knop te drukken, of de nieuwe hit van weer een nieuw wegwerpzangeresje (excuseer me voor de term) schalt door de boxen. Ook mijn collega’s op het werk luisteren naar deze afgezaagde rommel, en wanneer ik hoor dat iemand het met trots heeft over haar zoontje of dochtertje die op school de Gangnam Style heeft geleerd, dan maakt dat mij triest. Niet dat ik het allemaal zoveel beter weet, maar ik zou m’n kinderen eerder stimuleren om klassieke muziek te luisteren, of jazz. Jazz is ongelooflijk goed voor allerhande ritmes; van gevoel voor muzikaal ritme tot je hele levensritme.

En hiermee wil ik dan ook mijn stuk afsluiten; de volgende en laatste episode borduurt hier immers nog op voort.

Toevallig dat je vandaag met dit stuk over Jazz komt, ik ben vandaag namelijk weer begonnen met een ontdekkingsreis door dat genre. En dan wel de ontoegankelijkere jazz, avant-garde jazz en free jazz.

Jazz is tenminste een uitdaging waar je echt meerdere keren naar moet luisteren. In het begin hoor je chaos maar dan lees je dat het allemaal improvisatie is. Dat is zo knap, dan moet de interactie en de chemie tussen de muzikanten echt perfect zijn. Ik heb het al in mijn reis gezegd, en nu weer: Jazz is net als een leeg canvas waar je alles op kan doen wat je wil. Bij de free jazz zijn het de muzikale Jackson Pollocks die vanuit instinct alles spelen. De free jazz overstijgt maatsoorten of toonladders.

Bij muziekles lieten ze ook eens een keer Free Jazz van Ornette Coleman horen. Echt geniaal om de verwarde en verbaasde gezichten van mijn medeleerlingen te zien. En daarna vroeg de docent: Wie vind dit eigenlijk mooi? En toen was ik natuurlijk de enige die mijn vinger op stak!

Zo herkenbaar.
Veel mensen verklaren me voor gek dat ik bepaalde dingen echt goed vind.

Dit topic eigenlijk gisteren pas echt ontdekt en zeker een heel bijzonder topic. Heb natuurlijk niet meteen alles doorgelezen maar ik heb al enkele hele mooie stukjes gelezen.

Ik wil eigenlijk ook wel een keer mijn verhaal doen, al ben ik tegelijkertijd nogal geïntimideerd door de kwaliteit van sommige verhalen hier (bijvoorbeeld door de zeer knap geschreven maar ook zeer persoonlijke stukken van AOVV). Ik begrijp echter niets meer van de lijst van mensen die nog moeten. Misschien dat organisator Niels hier nog wat overzicht op heeft?

Na wat zoekwerk lijkt dit me de lijst (correct me if I'm wrong):

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp X
- R&P X
- The Scientist X
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys X
- sxesven X
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- Fathead
- AOVV
- Vleertje
- Ploppesteksel (ten vroegste in februari)
- dumb_helicopter
- Don Cappuccino X
- madmadder
- itchy
- Ward

Ik had mezelf terug geschrapt (zonder dat in de lijst te doen). Op zich lijkt het me een tof idee, maar ik heb er voorlopig geen tijd meer voor.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp X
- R&P X
- The Scientist X
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys X
- sxesven X
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- Fathead
- AOVV X
- Vleertje
- dumb_helicopter
- Don Cappuccino X
- madmadder
- itchy
- Ward

Ik haal mezelf er maar ook even vantussen wegens tijdsgebrek.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp X
- R&P X
- The Scientist X
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys X
- sxesven X
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- Fathead
- AOVV X
- Vleertje
- Don Cappuccino X
- madmadder
- itchy
- Ward

En zo te zien moet die arme Scientist nog een keer...

Nog maar een keer een complimentje voor AOVV voor zijn helder geschreven, vaak ontroerende stukken, en ook zijn smaak, omdat ik me -buiten de metal- vaak enorm goed in je keuzes kan vinden (het zal je niet verrassen dat je vooral met je keuze voor Blues And Roots punten scoorde bij mij).

Het voordeel van op zo'n intense, persoonlijke manier met muziek bezig zijn is wel dat je echte pareltjes kunt ontdekken, het nadeel is dat niet iedereen in je omgeving je liefde zal delen.

De voorlopig laatste halte van mijn muzikale reis is, hoewel het zeer zeker nog niet de terminus is, nog een stapje verder dan Mingus en verwanten. Ik heb het in mijn vorige stuk uitsluitend gehad over oude jazzmuziek, zonder te reppen over de actuele jazz scene. En dat is heus naar waarheid, want ik dacht aanvankelijk dat de jazz een stille dood was gestorven na de jaren ’60 en ’70. Ik kende in ieder geval niets van dit genre dat daarna werd uitgebracht. Kortzichtig, inderdaad.

Maar kortzichtigheid loont soms ook op lange termijn, want door mijn gehele focus te leggen op oude jazz, maakte ik kennis met enkele geweldige artiesten die de fundamenten legden voor lossere, chaotischere, meer experimentele varianten op de jazz die ik kende. Twee vaandeldragers wat dat betreft zijn de immer aanwezige John Coltrane en Ornette Coleman, twee van de meest voorname bezielers van de free jazz.

Free jazz is een nevengenre dat bol staat van de creativiteit, maar ook ruimte geeft aan absolute virtuozen om hun spierbundels te laten rollen dat het klettert. Het kan enorm veeleisend zijn om naar te luisteren, waardoor de meeste mensen al vrij snel met hoofdpijn en ongeloof het hoofd afkeurend wenden. Wat Don Cappuccino enkele berichten hierboven schreef, over Coleman in de muziekles en de bijbehorende verwarring, is dan ook erg herkenbaar. In de meeste van onze keuzes en overtuigingen staan we volkomen alleen, alleen weten we dat meestal zelf niet. De mens heeft de neiging om als kuddedier door het leven te gaan, en degenen wiens gedrag daar haaks tegenover staat, zijn al snel de zwarte schapen.

In mijn ogen zijn de zwarte schapen net het meest kleurrijk. Aan de ene kant vind ik het erg jammer dat er in mijn naaste omgeving niemand is die mijn muzieksmaak deelt (iemand die in de buurt zou komen, dat zou ik al fantastisch vinden), maar aan de andere kant voelt het dan weer een beetje aan als een verlossing; maakt niet uit wat een ander denkt, ik ga mijn eigen weg.

X. Heerlijke chaos

Waar de oude jazz vooral aan de andere kant van de Atlantische Oceaan leefde, moeten we het nu vaak gaan zoeken in Scandinavië. En dat is eigenlijk niet alleen het geval in de jazzwereld. Neen, of het nu folk, jazz, rock of metal is, in het hoge noorden schitteren de laatste jaren steeds meer briljantjes. Daarom wil ik dit stuk niet louter aan de experimentele jazz opdragen, maar aan Scandinavië en zijn bijzondere muzikale landschap in het algemeen.

Eén van de strafste artiesten op het gebied van jazz uit dit deel van Europa, is Mats Gustafsson. De man is ontzettend productief, zit in zoveel verschillende bands dat ik op een gegeven moment het tellen heb opgegeven, en laat bovendien uitermate geschifte dingen horen. Het is alsof hij zijn saxofoon gebruikt als verlengstuk van zijn emoties, en zo hoort het ook. Live moet dit erg bijzonder zijn; ik ga helaas amper zelden naar concerten, om bepaalde redenen. Van festivals blijf ik al helemaal weg.

Van Gustafsson is er zo niet meteen een plaat waarvan ik beweer dat die echt essentieel is geweest voor mij, en laten we eerlijk wezen, ik ken de man en zijn muziek eigenlijk nog niet lang genoeg om hem nu al tot essentiële invloed te noemen, maar ik pak ‘m er toch maar bij. Dit hoofdstuk is dus nog lopende op dit moment. Ik zal in ieder geval nog heel veel werk hebben om alles van deze artiesten te gaan beluisteren.




Vooruit, om toch één plaat te noemen; ‘Baro 101’, een experimentele plaat uit 2012 die Gustafsson maakte samen met de Noor Paal Nilssen-Love en de Ethiopiër Mesele Asmamaw (op dat gekke instrument, de krar). Laat ons deze plaat beschouwen als doorbraak in mijn bewondering voor Gustafsson. Niet alleen Gustafsson uiteraard, er lopen nog veel meer talentvolle artiesten rond in de witte vlakten, aan de hoekige fjorden en rondom het occasionele visvijvertje, oftewel een gat in het ijs.

Ik luister vooral naar deze muziek als ik even helemaal geen sores aan mijn kop wil. En als ik geen sores aan mijn kop heb. Mijn hoofd moet er absoluut naar staan, maar eenmaal dit het geval is, kom ik wel in een wereld terecht die bijna parallel loopt met de echte wereld, maar geflipte bokkensprongen maakt, plots in de diepte duikt en weer bovenkomt in een helrode vuurzee. Something like that. Enfin, een wereld die helemaal niet lijkt op de soms toch o zo barre realiteit. Het is, wederom, een vluchtroute.

Tot slot rest mij nog de taak jullie allemaal te bedanken voor jullie mooie reacties, en ik ben toch ook wel ergens verheugd dat er respons op kwam. Morgen schrijf ik nog gauw een uitsmijtertje, daarna mag een ander de scepter overnemen.

Die Baro plaat is tof, met een geinig Nederlands tintje ook. Overigens is een andere plaat van een project van Gustaffson het jazz-album van de week. Just sayin'.

Ik haal mezelf er maar ook even vantussen wegens durfgebrek.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp X
- R&P X
- The Scientist X
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys X
- sxesven X
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- AOVV X
- Vleertje
- Don Cappuccino X
- madmadder
- itchy
- Ward

Scientist stond twee keer in de lijst, dus dit is de lijst met iedereen die nog moet achteraan:

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- Gloeilamp X
- R&P X
- The Scientist X
- Arcade Monkeys X
- sxesven X
- Don Cappuccino X
- AOVV X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- shadowboxer
- muziek-fan
- Ponty Mython
- UmindC
- Edwynn
- iemand74
- Coys
- panjoe
- Vleertje
- madmadder
- itchy
- Ward

Die heb ik ook al beluisterd, en het klinkt weer enorm boeiend en intens. Die vocalen zijn ook een geweldige toevoeging, gedurfd, maar geslaagd!

Uitsmijter

Ik ben er uiteindelijk zo'n anderhalve week mee bezig geweest, het uitschrijven van mijn muzikale reis tot nu toe. Maar het was meteen mijn uitgangspunt om niet louter over muziek te berichten, maar deze ook te linken met de verschillende facetten van mijn eigen leven. Als ik mijn stukken hier er nog 'ns op nalees, mag ik (denk ik) toch wel zeggen dat ik hierin geslaagd ben. Het verheugt me ook dat een bescheiden kransje users mijn stukken hebben gelezen, en het goed bevonden. Bevestiging is altijd een teken van hoop.

Ik ben eigenlijk altijd al begeesterd geweest door de dingen die mensen drijven, en omdat ik ook veel meer een schrijver dan een spreker ben, probeer ik me op die manier zo goed mogelijk te uiten. Het is een oude liefde die ik terug in de armen zou moeten sluiten, en draad die ik zou moeten oppikken. Ik schreef enige tijd geleden nog wel 'ns korte stukjes, verhalen of impressies (of losse zinnen die dan toch deel uitmaken van een groter geheel, om er op artistieke wijze omheen te draaien) en plaatste die dan op een blog, of Facebook. Nu ben ik niet zo'n grote fan van Facebook, maar voor sommige zaken vind ik het nogal handig. Ik heb 'The Social Network' hier nog ergens liggen, die moet ik maar 'ns gaan kijken.

Een vraag die me permanent bezighoudt, is de volgende: "Wat brengt de toekomst?"
Zo grillig als deze vraagstelling is, zo onvoorspelbaar het antwoord. Daar zit de chaostheorie voor iets tussen. De chaos is immers alomtegenwoordig. Zo ook in muziek. Het is de ondankbare taak van een artiest om iets te scheppen in die tot de verbeelding sprekende zondvloed aan mogelijkheden, en er liefst nog een zwaard uit te smeden dat de luisteraar vol raakt. En vaak ook de artiest zelf, want ontroering begint in het eigen hart.

Bon, de toekomst zal brengen wat de toekomst zal brengen, meer is het niet. Voor een deel heb je deze koersbepaling wel in de hand, maar de boeiende en eindeloze samenloop van omstandigheden heeft altijd het laatste woord. Wie weet zweer ik de metalmuziek binnen een paar jaar af, ga ik in wijde gewaden bidden in een Boeddhistisch klooster en enkel nog naar Leonard Cohen luisteren? Of ik bekeer me volledig tot de hip-hopcommune? Het is giswerk, en dat maakt het leven alsnog de moeite waard. De factor "onvoorspelbaar" houdt mij staande. Mocht iedereen hetzelfde zijn, en de wereld dus bevolkt door miljarden grijze individuen, dan hoefde het voor mij allang niet meer.

Pas op, soms heb ik wel dat gevoel, en weet ik plots niet meer wat ik hier nu eigenlijk precies uitvoer. Wat mijn lot is, wat het nut is van mijn aanwezigheid op deze planeet. Dan vlucht ik weg, zoek mijn eigenste unieke plekje op, luister naar muziek, in de veronderstelling daar weer tijdelijke antwoorden te vinden, die lang genoeg uitwerking hebben om me weer een tijdje moed te geven. Toch wil ik het hier ook weer niet nodeloos lang rekken, of om het met de woorden van één van mijn helden, die ik hier niet in het bijzonder heb vernoemd, te zeggen:

"It's better to burn out than to fade away.."

Een uitsmijter hoeft niet altijd lang te zijn. Dit is het voorlopige eindpunt, dat een seconde later alweer verlegd zal zijn.

Dat is je zeker goed gelukt en heeft je stukken bijzonder gemaakt om te lezen. Maar buiten die persoonlijke touch heb je ook een mooie schrijfstijl waardoor je teksten heel aangenaam zijn om te lezen.

Schitterende uitsmijter Nick!
Je hele reis was overigens echt prachtig geschreven.

Nick blijft maar mooie stukken uit zijn mouw schudden Nogmaals, erg veel respect voor de openheid waarmee jij schrijft. Heel erg mooi gedaan Nick!

De vraag is nu natuurlijk wie het stokje overneemt. Ik zag dat Harderwiek eigenlijk al half geweest is. shadowboxer en muziek-fan hebben zich in 2013 nog niet op de site vertoond (en kunnen misschien dus beter helemaal van de lijst worden verwijderd). Dus dan zou je bij Ponty Mython uitkomen. Misschien dat organisator Niels zijn licht erover kan laten schijnen.

Ward kwam snikkend en huilend bij me en vertelde me toen hij wat gekalmeerd was, met trillende onderlip, dat het hier weer was vastgelopen. Dus kom ik to the rescue. Ik stuur wel weer een berichtje.

De laatste stukken van AOVV ga ik nog lezen. Misschien wel zometeen. Wat een spanning!

Sommige mensen zijn geboren leiders, Niels. Fijn dat je me getroost hebt, het gaat nu wel weer enigszins.

Geef nix Ward, sinds Niels in Utrecht woont, moet ik regelmatig bijspringen om alle apen van zijn schouder te halen, en dan heb ik het nog niet over alle beren die hij op zijn weg ziet.

De struisvogel in hem zorgt er namelijk voor dat ie steeds zijn kop in het zand steekt.

Aha, dat verklaart waarom alles vrij soepel verloopt.

Nog even een dikke voor AOVV.



Ik heb onlangs exact hetzelfde meegemaakt.