Halte 4.

Geen idee wat het jaartal was. Maar ik gok dat het brugklastijd was. Op een zomerdag in het Harderwijker buitenzwembad zat ik met wat vrienden rondom een ghettoblaster Iron Maiden te luisteren. Het zwembad was een geliefde plaats voor ons ontluikende tieners. Je kocht een abonnement en daarmee kon je de hele zomer rondom het zwembad bivakkeren. Beetje stiekem roken, beetje voetballen. Slokje bier hier, patatje daar.. Dat dus.
Ineens kwam daar een nogal onguur uitziend groepje figuren op ons afgelopen.
‘Zet die troep ‘es uit!’ begon een baasje dat zich uit het groepje losmaakte op een soort Clint Eastwood toon.
Dat wordt matten, dacht ik nog. Maar hij wilde dat wij het teepje aanzetten dat hij ons met zijn toch behoorlijk gespierde en getattoeëerde armen aanreikte. Mijn maat drukte op play en we vielen in een raar vervormd geluid waardoor ik zou zweren dat er óf iets met het apparaat óf iets met het bandje aan de hand was. Het leek er allemaal bij te horen want die gozer begon direct heel spastisch mee te bewegen.
‘Veel beter dan Maiden’ zei hij ondertussen. ‘Metallica, man! Veel gaver dan Iron Maiden’.
‘Ja wel eens van gehoord,’ lieten we weten, ‘maar verder geen idee eigenlijk.’
Eigenlijk vond ik het maar raar wat we daar te horen kregen. Het klonk een beetje als zo’n voetbaltoeter maar dan heel verrot. Dat durfde ik natuurlijk niet tegen die gast te zeggen, maar die splijtende riff van het nummer dat Whiplash heet dat er na kwam. Tja, die zag ik niet aankomen, maar ik voelde hem wel.




Metallica’s Kill ‘Em All dus. Het is mijn voorportaal naar de thrash en ik denk ook wel de rochelende jakhalzenmuziek zoals Mjuman het zo mooi omschrijft. De broer van een andere kennis bleek die LP dus ook te hebben. Dat werd dupliceren. Het leek wel alsof we opnieuw een schat hadden opgegraven. De indruk die nummers als Motorbreath, Phantom Lord en natuurlijk Seek And Destroy op mij maakten, is haast mythisch te noemen. Uiteindelijk leerde ik dat de voetbaltoetersolo, het nummer dat te boek staat als Anesthesia (Pulling Teeth) op een bas werd gespeeld. Zodoende kreeg ik ook een vreemde soort waardering voor dat stuk. Lelijke dingen bevatten ook schoonheid. Iets dat later ook in mijn smaakontwikkeling terugkeerde.

Op de middelbare school bleek een aantal heuse metalheads rond te lopen, niet veel maar toch. Een echt handige socializer vond ik mijzelf niet, maar ik was blijkbaar toch handig genoeg om de juiste contacten te leggen. Binnen no-time ontstonden er vluchtige ruilcontacten. De dubbele cassettedecks draaiden overuren in die tijd. Naast de rest van de Metallicadiscografie maakte ik via tapes kennis met Slayer, Dark Angel, Anthrax, Exodus en Vio-lence en noem ze allemaal maar op. Hoe harder, hoe gekker. Voor zover het budget het toeliet kocht ik zoveel mogelijk van die LP’s. Maar er was bij ons in Harderwijk niet heel veel te krijgen op dat gebied.
Die gozer uit het zwembad heb ik nooit meer gezien of gehoord trouwens. Hij noemde zichzelf Bennie Diksjon. Later begreep ik dat hij vast Benediction bedoelde. Naar de death metalband waar Napalm Death Barney Greenway vandaan plukte. Anyway, Bennie, bedankt voor je spontane introductie en dan niet namens mijn vader en moeder.

Ik was nu een echte metalhead geworden. Toen noemde men dat nog meestal hardrocker. Althans op de Noordwest Veluwe dan. Wel ontdekte ik dat mijn vrienden dingen sneller achter zich lieten dan ik. We hadden nu Iron Maiden en Metallica als favorieten. Dat bleek voor buurjongen Maurice en ook wat andere maten voldoende reden om Whitesnake en Bon Jovi enzo te laten vallen als een baksteen. Dat kon ik dus niet. Maar de woorden ‘poser’ of ‘nepper’ weerklonken toen wel eens. Altijd grappend bedoeld, maar toch. Zelfs nu merk ik dat ik veel dingen van vroeger nog steeds goed kan beluisteren. Zelfs Rubberen Robbie. Dat was ook even ‘hot’ in mijn vriendenkring. ‘Die Nederlandse sterre die stale overal...’ Dat werk. Lachen, gieren brullen... met een slok op dan.

Maar goed, thrash metal dus. Op de vraag van mijn vader of het wat zachter kon, antwoordde ik steevast: ‘ Het heet niet voor niets hard rock. Dat moet je dus hard draaien.’ Het zal niet de eerste keer zijn dat hij zomaar de stroom eraf haalde. En dat kwam dus min of meer door Kill ‘Em All.

Halte 1 is herkenbaar, ik denk zelfs dat mijn eerste LP en guilty pleasure ooit Adam & the Ants met Prince Charming was, en dus niet Saxon met Wheels of Steel zoals ik mezelf voorlieg. Met Bon Jovi heb ik niets. Powerslave is een monument in het wereldje. Ik kan me zelfs herinneren dat ik de tape met aan de ene kant Kill'em All van Metallica en de andere kant Holy Diver van Dio op de speelplaats van het Onze-Lieve-Vrouwecollege in Oostende ontving van een goede kameraad, Peter was zijn naam, 1983 was het jaar en ik was toen nauwelijks veertien. Die tweede tape ooit had ik tot voor twee jaar nog altijd in mijn bezit maar ik heb alles weggedaan omdat ik alles in één of andere vorm heb te pakken gekregen. De budgetten reiken nu eenmaal verder dan in mijn tienerjaren. De eerste tape was - denk ik - For Those About to Rock van AC/DC en Number of the Beast van Iron Maiden. Ah, de tapetrading days en de Maxell's, de Fuji's en de TDK's van negentig minuten... Mooi, Edwynn!

Zeg dat wel. Knap geschreven nostalgische stukken over platen die mij als snotneus overrompelden en nog steeds mijn hart sneller doen slaan. Wat een feest om te lezen!

Leuk om te zien dat er ook nog een beetje lol beleefd wordt aan mijn bijdragen. Ik twijfel of ik bijdrage nummer vijf vandaag nog af kan ronden. Het is Pasen en ja dat betekent familiedingetjes enzo.

En zou je tussendoor ook nog even je Metal Album van de Week kunnen voorstellen?

Die staat er al lang

hallo Edwynn, vandaag het debuut van Bon Jovi voor 1,5 Euro kunnen scoren, ik ben benieuwd.

Halte 5.

Het pas verworven abonnement op de Aardschok zorgde voor nog meer ellende voor mijn ouders. En dan doel ik met name op de demopagina’s. Via die pagina’s leerde je de underground een beetje kennen. Voor een tientje kocht je de demo’s en de singles bij de bands zelf. Wat we kochten, dupliceerden we weer voor elkaar. Want hé, tientje was een boel geld voor een vakkenvuller. Inmiddels was ik ook de Rubicon overgestoken. Voor een poosje. Het moest harder, extremer, sneller, bruter of gekker. En hoe meer spul ik leerde kennen, hoe minder gevoelig ik werd voor echte sensaties zoals ik ze met de voorgaande albums beleefde. Het leek op een gegeven ogenblik in het kringetje waarin ik mij begaf wel belangrijker te zijn om met zo obscuur mogelijk spul om de hoek te komen dan om het genieten van kwaliteit. Ik zag veel optredens van kleine bandjes. En soms zag ik bands die later flink in de picture gingen staan. Paradise Lost bijvoorbeeld. Hun Frozen Illusion demo kocht ik door de band aan te schrijven en een paar ponden over te maken. Drie weken later lag dan het bandje in de brievenbus. Enkele maanden later verscheen Lost Paradise en toen ben ik die band op de voet blijven volgen. Het was wel een band waar ik niet met vrienden over van gedachten kon wisselen want niet extreem genoeg. Toen ze Gothic uitbrachten zag ik ze ook live. Dat maakte wel indruk. Het treuraspect sprak me aan. Maar daar komen we over een aantal haltes nog over te spreken.

Nu even terug naar de hardnekkige zoektocht naar de volgende sensatie. Die kwam onverwacht. Ik had een tape met aan de ene kant een aantal demo’s en singles van onder anderen het Canadese Bathym en het nogal rommelige Profanatica. Op de andere zijde stond The Oath Of Black Blood van het Finse Beherit.




Die plaat raasde als een orkaan voorbij maar deed me aanvankelijk erg weinig. Er leek weinig structuur te zijn in de korte erupties zonder kop of staart. En dan die solo’s, tjonge die kan ik nog wel spelen. Op een zaterdag zat het bandje in mijn cassettedeck. En het zat daar nog toen ik van een avond heel flink doorhalen weer thuis in bed belandde. Ik deed de hoofdtelefoon op mijn hoofd en liet het doffe geraas over me heen storten. Ik was in een etablissement geweest waar de top 40 meuk uit die tijd de boventoon voerde dus elke vorm van zinderende sonische agressie volstond om mijn systeem op te schonen.

Daar lag ik. Bezweet. In een duistere kamer. De lantaarnpaal die voor aan de straat altijd voor licht in mijn slaapkamer zorgde, was defect. Ik zag alleen de bleekblauwe ledjes van de equalizer met het ritme van een fibrillerend hart de bovenkant aan tikken. Verder leek het alsof ik in een zwarte bel zat. Ademhalen werd moeilijker. De zwarte bel sloot zich langzaam maar zeker strakker om mijn lamme lichaam heen. Het gefluister van brulboei Nuclear Holocausto leek zich op mij te richten. Mijn tijd was gekomen. Ik voelde echte angst. Het was de muziek. De muziek moest weg. Afzetten. Ik probeerde op stop te drukken en dat lukte. Maar de muziek hield niet op. Ik wilde schreeuwen, maar dat ging niet. En toen...

Werd ik wakker met een knallende koppijn en het snoer van mijn hoofdtelefoon ongemakkelijk om mijn hoofd gewikkeld. De muziek was uit. Onmiddellijk begreep ik wat er gebeurd was. En een rush maakte zich van mij meester. Terwijl ik sliep, speelde de muziek en ik reageerde er onbewust op. En ik voelde pure angst. Beherit was een sensatie. Vanaf dat moment wilde ik alleen nog maar naar black metal luisteren. Immortal, Darkthrone, Samael. Dat waren zo’n beetje de dingen die toen naar binnen kwamen druppelen. Daarna ook al snel Mayhem en Burzum. Bij geen van allen maakte ik mee wat ik bij Beherit meemaakte. Maar ik begreep wel dat het bij black metal niet om de toffe riffs ging, maar om de ijskoude en kwaadaardige sfeer.

Halte 5 staat dan ook pal voor de poort van de negende cirkel van de hel. Ik was veertien of vijftien en ik begon wat problemen op school te krijgen. Het voorzichtig biertjes drinken veranderde in serieus drinken. Enkele vrienden begonnen ook met soft en harddrugs te experimenteren. Dat laatste heeft mij niet in zijn greep gekregen. Maar het drinken begon dingen wel moeilijker te maken. Er is geen relatie tussen de muziek en de problemen, maar als ik er zo aan terugdenk, zou een gereformeerde beslist geloven dat de Satan mijn doen en laten begon over te nemen. Beherit dames en heren. Even opzetten met een paar hele flinke neuten achter de huig en de horrorervaring van ongekend niveau maakt zich van u meester. Muziek kan zich op gekke manieren in de hersenen manifesteren. Dat had ik nu andermaal ondervonden.

Ook herkenbaar. Toen ik een jaar of 17 was vond ik de eerste platen van Iron Maiden nog wel tof, maar de latere albums veels te commercieel. Judas Priest, Saxon en zelfs Metallica waren te 'groot' geworden. Muziek voor de massa, voor de meelopers, terwijl ik naar de vreselijkste herrie luisterde gemaakt door gasten die amper konden spelen. Maar het was tenminste wel extreem en obscuur.

Tot zover interessante stukken, Edwynn. Toch wel een beetje jammer dat ik die tijd met tapes uitwisselen nooit meegemaakt heb...

Dank voor het compliment.

Het tapes uitwisselen is in feite hetzelfde als waar we nu internet voor gebruiken. Het persoonlijke contact maakte het wel geiniger allemaal.

Leuk om te lezen, ondanks het feit dat de muzikale overlap (tot nog toe) vrijwel nihil is.

Ondanks dat ik er echt 0,0 van herken, vind ik het leuk om te lezen.

Het valt me ook op dat de 'metalheads' hier vaak terugkomen op het "het moet allemaal harder, sneller, extremer" en soms zelfs hele andere dingen gaan luisteren als Bob Dylan en Joy Division. Ook merk ik dat jazz geliefd is bij metalenliefhebbers. Zou het iets met de leeftijd te maken hebben?

Zit jij het verloop van mijn reis alvast te verklappen? Mooi is dat!



Ik weet niet of het met leeftijd te maken heeft. Het kan. Maar het heeft in mijn geval eerder te maken met... Nee, ik verklap het nog niet.
Van Joy Division zeker niet. Kom ik nog op terug. Is ook een leuk verhaal.

Halte 6.

In de derde klas van de Havo bleef ik zitten. Dat was een direct gevolg van het belangrijker vinden van het bezoeken van zoveel mogelijk metalsozen, café’s en optredens dan het maken van huiswerk of anderszins niet serieus met school bezig zijn. Ook begon mijn opvliegerige gedrag mij parten te spelen. Het was niet zo dat ik met iedereen op de vuist ging, maar ik was vooral verbaal nogal aanwezig zeg maar. Eén keer heb ik met de stoel boven mijn hoofd gedreigd om mijn Aardrijkskundeleraar van toen onherkenbaar te maken voor zijn vrouw. Zelfs als ik daar nu aan terugdenk, vind ik nog steeds dat die man patsen verdiend had. Ik heb mij uiteindelijk weten te beheersen, maar er volgde enkele stevige gesprekken met de conrector, rector, mijn vader en eenmaal met alle drie tegelijk. Dat heb ik geweten. Pfoe!

Uiteraard vond mijn vader dat mijn gedrag een voortvloeisel was van de invloed dat al die langharige nietsnutten waar ik mee omging op mij zouden hebben. Vanwege dat gehang en gezuip overal, was ik zelf een langharige nietsnut geworden. Vond hij. En hij had gelijk hoor. Die knapen waar ik mee omging waren veelal ouder dan ik. Woonden op zichzelf in smerige hokken boven de kroegen in de binnenstad. Sommigen hadden werk, maar sommigen verdienden geld met andere dingen. If you catch my drift. Wat interessant was, was dat ze muziek maakten en voor contacten met allerlei andere bands zorgden. Hoe onverwacht ook. Het hield allemaal op toen ik dus bleef zitten en in een nieuwe vriendenkring belandde. Enerzijds ging ik ook echt serieuzer met het schoolwerk aan de slag, maar anderzijds ging ik feesten met die gasten die gewoon ook bij mij op school zaten. De andere contacten verwaterden wat. Tot grote vreugde van mijn ouders.

Het metalgehalte onder de nieuwe kennissen was vrijwel nihil. Deze dames en heren hielden zich heel oppervlakkig bezig met muziek. Gingen naar feesten waar elektronische stuitermuziek gedraaid dat bekend stond als techno en gabber. Daar had ik helemaal niets mee. Zij hadden niks met mijn muziek. Bovendien vonden ze het maar raar dat ik een stevige collectie aan tapes, elpees en ook cd’s bezat. Ze hadden doorgaans hooguit tien cd’s die non-stop op repeat stonden. Geld gaf je uit aan uitgaan en kleding. In die zin is het heel gek dat we het goed met elkaar konden vinden. De mens is meer dan de muziek waar hij of zij naar luistert. Bovendien hoorde ik bij de groep waar ook de lekkere wijven bij hoorden. Ook belangrijk voor een tiener.

Een viertal knapen binnen die kring waren toch weer een slag anders. Zij waren op eenzelfde wijze met muziek bezig zoals ik. Alleen niet met metal. Nee, met hip-hopmuziek. Dat fascineerde mij. Deze mannen hadden zelf ook een rapgroep. Ze noemden zich Beatdwellaz en werkten aan een heuse demo die de titel Small Town Posse meekreeg. Ik interesseerde me in hoe die nummers tot stand kwamen. En ongemerkt geraakte ik in de wereld van de hip-hop. Al bierdrinkend en rokend zat ik bij ze thuis en kreeg ik platen van Spice 1, Keith Murray en KRS One voor mijn kiezen. Harde beats en de rake teksten hadden wel wat overeenkomsten met de granieten attitude van veel metalbands. De eerste hip-hop cd die ik kocht was Enter The Wu-Tang (36 Chambers) van Wu-Tang Clan. Ook een album dat met die rare kung-fu thematiek een zelfde soort uitwerking op me had als veel concepten uit de metalwereld.




Op metal raakte ik dan ook even uitgekeken. Dat had enerzijds te maken met de overkill aan demo’s, teleurstellingen die veel toffe bands me door de strot probeerden te duwen. Zoals bijvoorbeeld Carcass en Entombed dat deden met respectievelijk Heartwork en Wolverine Blues. Anderzijds zou ik liegen als dat niet ook met de nieuwe vriendenring te maken had. De tijd veranderde en ik dus ook. Ik knipte mijn haar af en verkocht een aantal van mijn elpees. Als ik mijn spiegelbeeld zie terwijl ik daaraan denk, voel ik de drang op dat warrige hoofd eens flink door elkaar te schudden. ‘Hoe heb je dat ooit kunnen doen!’ Dat wil ik nog wel eens uitschreeuwen. Later beloofde ik mijzelf plechtig om nooit meer een cd of elpee te verkopen. Die dingen die ik via dit forum of ergens anders heb verkocht waren allen items die ik dubbel heb.

Goed, Wu-Tang Clan dus. Ook dit is een album die mijn eeuwige fascinatie krijgt. Een album dat me op een raar moment in mijn leven bij de hand pakte en me nieuwe dingen
liet ontdekken. De verschillende rapstijlen. De directheid, de merkwaardige teksten en de niet al te nette productie zijn elementen die ik een warm hart toedraag.
De hip-hopwereld was een boeiende wereld. Het was niet zo dat ik me als een neger ging gedragen, maar ik had wel een bijzondere interesse voor de artikelen over de Los Angeles rellen, hoodfilms zoals Boyz N The Hood, Juice en Menace 2 Society. De soundtrack van die periode bestond uit albums van Onyx, Cypress Hill, House Of Pain, Nine en Gravediggaz en Das Efx. Met mijn maatje Fabian, die ook ontdekkingsreiziger in de hip-hop was, was ik hele middagen en avonden bezig om de teksten te construeren. Want die rappers hadden er een handje van om geen tekstvellen bij hun album te proppen. De mannen van de Beatdwellaz vroeg ik het niet. Want die hadden de rare eigenschap die teksten na een paar keer luisteren al goed te verstaan. En ja, dan kom je dom over. Vond ik
.
We keken op zaterdagmorgen Yo MTV Raps en luisterden op woensdagavond naar dat radioprogramma van Kees de Koning enzo. Het mooiste vond ik de freestyles. Gasten die de meest waanzinnige rijmfrutsels uit de mouw schudden. Afgezien van wat Paradise Lost, Danzig of een beetje Biohazard, luisterde ik een forse periode naar niets met overstuurde gitaren. Mijn hip-hopavontuur bereikte een hoogtepunt toen ik gevraagd werd door de Beatdwellaz om tijdens een optreden gastbijdrage te verzorgen. Ze hadden een Nederlandstalig nummer gemaakt en daar moest een schuurpapieren, Osdorp Posse-achtige bijdrage bij. Daar was ik geknipt voor.
De vuurdoop vond plaats tijdens een schoolfeest. Ik had een tekst geschreven en ik zou de twee voorlaatste verzen volblaffen. Die tekst ging niet veel verder dan zuipen/naar huis toe kruipen/ met me fokken moet ik je afraden/trap je op de barbeque om je te braden.

In de coulissen laadde ik mijzelf op. De bedoeling was dat ik het podium zou bestormen op het moment dat ik aan de beurt was. Maar het ging helemaal mis. Na twee regels was ik mijn tekst alweer kwijt. En ik heb wel twintig keer achter elkaar ‘godverdomme’ gezegd aangevuld met wat flarden uit Wu-Tang Clan Ain’t Nuttin Ta Fuck With. Toen het klaar was, verdween ik. Weg. Naar de stad. Naar de kroeg.
Achteraf bleek dat het allemaal best een aardige indruk achter had gelaten. Het opkomen. Het boos doen, het schelden en het spoorloos verdwijnen. Zo zagen mensen mij. Al met al bleek ik niet de avond van de Beatdwellaz verpest te hebben. Evenmin werd ik gevraagd om het nog eens te doen.

Die paar hip-hopcd’s die ik heb, draai ik nog best vaak. In nieuw spul ben ik nauwelijks geïnteresseerd. Wat mij nu vooral tegenstaat, zijn die veel te nette producties en de vele slijmerige R&B invloeden in rapproducties. Misschien zoek ik verkeerd, maar dat rauwe nietsontziende uit de jaren 90 ben ik niet meer tegengekomen. De kenners mogen mij uiteraard mij van mijn ongelijk komen overtuigen.
De Lachende Derde van De Jeugd van Tegenwoordig en Eigen Wereld van Opgezwolle zijn de enige albums die ik recent heb gekocht. Die laatste neigt wel meer naar de oude school. Bovendien voel ik wel een gepaste trots dat ik ooit het podium deelde met Ricardo, de man die zich Phreako Rico noemt of noemde. Ik vraag me af of hij nog wel eens hieraan denkt terwijl hij zichzelf onder ogen probeert te brengen hoe het allemaal ook alweer niet moet.
Die gekkigheid begon dus met de Wu-Tang Clan. Vandaar dat we tijdens de reis hier even uitstappen.

Duidelijk de leukste halte tot nog toe. Godverdomme.

Goh, je leert een persoon toch wel even kennen zeg. Zeer onderhoudende reis! Maarre, je probeert toch niet te smokkelen he? Twee keer halte 5?

Oeps

Halte 7.


Uiteindelijk greep ik toch weer terug op de metal. De contacten van de jaren daarvoor waren wel verwaterd en bekoeld. De buurjongen Maurice bijvoorbeeld geraakte in grote problemen met justitie. Eenmaal kregen we slaande ruzie. Die jongen was zichzelf niet meer. Dat was dus helemaal over. Zijn vrienden sprak ik daarom ook helemaal niet meer. De andere jongens uit de buurt die ook wel eens naar Iron Maiden of Metallica luisterden, gingen ineens naar Sting of Genesis luisteren. Het impliceerde dat ik voortaan mijn liefde voor metal in mijn eentje moest belijden.


Zonder invloed van anderen, werd ik opnieuw een soort alleseter ofzo. Niet goed voor de beurs. Het begon min of meer met het herontdekken van Queensrÿche’s Operation: Mindcrime. Een album dat ik altijd wel okay vond, maar ergens aan het einde van mijn middelbare schooltijd ging het ineens in het diepste van mijn vezels zitten. Nu nog kan ik het album altijd luisteren. Maar dan ook echt altijd. Daarom staat hij bovenaan de top 10 zoals ik hem hier op mijn profiel heb ingevuld. Voor de muzikale reis is het echter geen essentiële. Of het moet zijn dat ik vanaf dat moment weer een beetje een alleseter werd. Bands als Enslaved, Emperor en Satyricon brachten weergaloze extreme albums uit. Net als Paradise Lost dat ook een enorme ontwikkeling doormaakte. Metallica’s Load sprak me ook heel erg aan. Parallel daaraan kwam een stoot progressieve metalbands met als vaandeldrager Dream Theater ook met albums die ik wel wilde hebben. Met mijn toenmalige vriendin zwijmelde ik weer bij albums van Journey. En met mijn schoolmaten ging ik gerust mee naar van die gekke dansfeesten. Daar heb ik nog steeds niks mee. Maar de gezelligheid telde. Helemaal in mijn eentje ging naar bijvoorbeeld de Tagrijn in Hilversum om het machtige Emperor te aanschouwen en te aanbidden.

Ergens in die periode sloeg er een raar soort faalangst toe. Het was de bedoeling dat ik naar Windesheim een HBO opleiding ging volgen, maar eenmaal daar op de open dag verdween mijn zelfverzekerdheid als sneeuw voor de zon. Ik weet niet wat daar aan ten grondslag lag, maar ik vond mij uiteindelijk terug in een selectieprocedure voor de marechaussee. Die procedure ging een jaar duren dus mijn vader stelde me voor de keuze: of werken, of naar school. Het werd toch het laatste. Ik kwam op de MEAO terecht gewoon in Harderwijk. Ik koos voor de richting commerciële economie en af en toe moest ik naar Utrecht om een test af te leggen bij voor de marechaussee. In de MEAO groep zaten een hele berg alto’s. Dat waren voor mijn gevoel mensen die eruit zagen als zwervers die naar grunge of vage Sonic Youth-achtige muziek luisterden. Ik vond daar wel raakvlakken. Er was enige overlap voor wat betreft Public Enemy, Led Zeppelin en Therapy? Juist die laatste bracht me bij de volgende essentiële plaat. Dat werd vrij onverwacht Closer van Joy Division.




Eén van die mannen had wel eens dat shirt aan van Unknown Pleasures met dat intrigerende reliëf. Het deed me onmiddellijk denken aan een godsdienstles op de HAVO van een paar jaar daarvoor. Godsdienstlessen lagen veelal in het verlengde van maatschappijleer met veel ruimte voor discussie over de diverse religieuze stromingen. Eenmaal hadden we een spreker die Jehova’s Getuige was. Een vrij modern vrouwtje dat ons kwam vertellen over velddienst, de koninkrijkszaal maar ook heftigere onderwerpen als de eindtijd en alles waar die drammers maar in geloven. Natuurlijk probeerden we dat mens van haar stuk te brengen, maar dat lukte niet heel erg. Ze kwam ons onder de neus wrijven dat we moesten oppassen voor depressiefmakende muziek. Ze begon ineens over Joy Division. In mijn klas had niemand daar ooit van gehoord. Ik ook niet. Maar ik vond het wel hard nodig om te roepen: ‘Joy Division? Daar heb ik alle elpees van!’ Daar reageerde ze nogal wegwuivend op. Zal ze vast al wel vaker meegemaakt hebben. ‘Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.’ zei ze ook nog. Wat me achteraf bevreemdde, was dat ze het veel gemakkelijker over die duivelse gabbermuziek kon hebben. Want dat was de werkelijke hel op Aarde. Als je het mij vraagt. Wellicht had ze daar een naargeestige ervaring mee. Dat zal ik nooit weten, maar ik ging na die les dus op zoek naar iets van Joy Division. Ik leende, ik meen, Substance uit de schooldiscotheek en vond er geen reet aan. Van die simpele vlees noch visdeuntjes werd ik niet warm of koud. Vond ik toen.

Van Ben en Joris uit mij MEAO periode leerde ik de originele uitvoering van Isolation kennen. Ik kende het van de Therapy? uitvoering zoals die op Troublegum staat, maar de Joy Divisionvariant had ik nooit eerder gehoord. Merkwaardig genoeg deed dit me wel wat. Ik schafte Closer op cd aan en al snel volgde ook Uknown Pleasures. Weer jaren later kwam daar ook nog Still en de cd variant van Substance bij. En dat alles boeide me nu wel van begin tot eind. De neerslachtigheid dat deze band uitstraalde, was vergelijkbaar met de neerslachtigheid dat een Paradise Lost en een Anathema uitstraalde. Misschien was het nog wel een tikje beklemmender. Ofschoon de aardse frustaties van Ian Curtis pas veel later dingen werden die ik ook ging begrepen. Kort gezegd: echte pijn moest ik nog leren kennen. Veel verder dan lulluvuddu kwam het allemaal bij mij allemaal nog niet. Al was ik in dergelijke periodes de aller, allerzieligste persoon op de wereld. Uiteraard.

‘Wacht eens even!’ brulde ik op een middag studeren hardop. Al bladerend door oude interviews leerde ik dat vooral Paradise Lost zich al vanaf Gothic liet inspireren door new wave en postpunk acts uit het begin van de jaren 80. Een andere naam kwam veel vaker in de interviews voor en dat was The Sisters Of Mercy. Paradise Lost maakte voor de b kant van The Last Time single een alleraardigste cover van Walk Away.
Dus na het sobere Joy Division kwam het theatrale Sisters Of Mercy en een sluimerende interesse in deze wave/gothic/postpunk dingen was ontkiemd. Ik waagde me ook aan wat snuffelen aan The Cure. Vooral het vroege spul greep me direct bij de stropdas. Bij die drie dingen bleef het even. Paradise Lost bracht in 99 nog Host uit. Een volbloed electrodinges plaat. Maar ik was daar toen nog niet rijp voor. Depeche Mode werd veel genoemd maar dat is ook zo’n act die ik pas sinds kort echt op waarde kan schatten. Het duurde pas tot het ontdekken van MusicMeter dat ik me wat meer ging verdiepen in die handel. Maar het kwartje viel dus ergens medio jaren 90.

Waarmee nog maar eens bewezen is dat er geen betere reclame bestaat dan voor iets te waarschuwen.

Dit móét wel iets met Freud te maken hebben!

Mooi verhaal weer, hoewel ik met Joy Division, en met name dit album, toch wel een haat-liefdeverhouding heb. Typisch album waarvoor je in de stemming moet zijn. En dan nog..

Fantastische verhalen, Edwin, erg boeiend om te lezen en af en toe ook grappig. Tevens ben ik benieuwd naar dat blackmetalalbum

Halte 8.

Met in het achterhoofd nummers als Last Rites/Love You To Death van Megadeth, Ramses Bringer Of War van Nile, het album Theli van Therion (en de daaropvolgende albums) en nog een hele zwik andere tracks en albums, moest de achtste halte vroeg of laat eens behaald worden. Ik durfde het echter nooit aan. Totdat ik eens met mijn huidige echtgenote een uiterst aangename week in Berlijn beleefde.

Deze nummers hebben met elkaar gemeen dat ze gebruik maken van klassieke stukken om de boel op te leuken. En omdat ik geïnteresseerd was in invloeden op, moest ik dat eens op mijn gemak gaan beluisteren. Wat me tegenhield, waren de traditionele nieuwjaarsconcerten waar mijn vader zo gek op was. Die zorgden ervoor dat ik klassieke muziek veel te vrolijk vond en ook de kerkelijke uitstraling kon ik (nog) niet loskoppelen. Maar potverdorie, dat intro van Love You To Death is een fuga van Bach en klinkt ronduit sinister. Daar moest ik meer van hebben. Therion zette me op het goede spoor. Voor de film The Golden Embrace schreef Cristofer Johnson de soundtrack. Hij bracht dat uit met Therion onder de naam A’arab Zaraq – Lucid Dreaming. De digitaalklinkende klassieke stukken werden begeleid door een aantal metalen bewerkingen van die stukken en wat covers. De zeggingskracht van deze composities bracht mijn gemoed wel in beweging al denk ik dat de algehele uitstraling van Therion daar eerder voor verantwoordelijk was.

Hoe dan ook, ik zocht naar vergelijkbaar spul en kwam uit bij de soundtrack van Conan The Barbarian. De versie uit 1981 met Arnold Schwarzenegger welteverstaan en niet die überhippe remake met die Hawaiiaanse Khal Drogo acteur. De soundtrack werd gecomponeerd en gedirigeerd door ene Basil Poledouris. En het bevat een aantal werkjes, dat qua lawaai niet onderdoet voor menig metalcompositie. Het vele gebruik van koper en breed opgezette koren lag dicht bij datgene wat Therion ook deed. De zeggingskracht school natuurlijk in de Conanthematiek. De film zelf is een nihilistische wraakfilm in een fantasysetting. Ik denk dat het de beste wraakfilm ooit is. De schurk vernietigd alles wat de jonge Conan lief is. Op latere leeftijd komt hij de schurk achterop, onthoofdt hem en dan? Niks. Leegte en verdriet. Dat soort thematiek spreekt mij heel erg aan. Acties die heel logisch lijken en zelfs onvermijdelijk lijken, brengen je uiteindelijk helemaal niets of alleen maar meer ellende. Celtic Frost implementeerde ook veel uit de Conanverhalen in haar vroegere albums. Naast de agressie speelt melancholie een grote rol in bijvoorbeeld het ruwe Circle Of The Tyrants.

We waren dus in Berlijn. Ergens rond de eeuwwisseling. We liepen langs de opera en het leek ons wel wat om te kijken of er wat speelde en of we daar kaarten voor konden krijgen. Al was het maar om gewoon ergens te zitten en elkaars hand vast te houden. We hadden geluk. Die Walküre werd die avond opgevoerd en er waren nog wat goedkopere kaarten over. Geen idee wat ons te wachten stond, maar Wagner was een ieder geval een naam die ik wel vaak tegenkwam in artikelen over Bahory, Manowar en ook wel Therion. Het zal geen verrassing zijn dat ik overdonderd was door het lawaai en de pracht en praal van alles wat er gebeurde. Mijn lief, ging de volgende keer toch liever naar een film of een musical, maar ik wist ineens wat er aan klassieke muziek in huis moest komen.

De volgende dag nog stond ik in een cd zaak ergens op de Kurfürstendamm om te vragen of ze iets van die Nibelungensaga op cd hadden. Ik had pech. De beste man kon me alleen een album aanbieden met alleen maar ouvertures van Wagner erop. Dat wilde ik niet. Ik wilde een compleet stuk hebben. Toen ik uitlegde dat ik wat van dat lawaaierige wilde. Met veel koper enzo, kon hij me toch wel helpen. Aan de toonbank luisterde ik fragmenten van Dvoraks 6e symfonie, Beethovens 9e e n Mahlers 5e. En dat was wat ik min of meer zocht. Ik nam ze alledrie mee en liep het meest weg met de vijfde van Mahler. Die zat het snelst in mijn systeem. Vandaar dat ik daar gemakshalve even de halte van maak.




In de loop van de maanden breidde ik mijn klassieke verzameling iets uit met ook werk van Vivaldi, (vanwege At Vance), Holst (Ramses, Bringer Of War van Nile) en nog meer symfonieën van Beethoven en vooral Mahler. Mahler is uitgegroeid tot hoofdfavoriet inmiddels. Dat kan te maken hebben met het treurige verhaal rondom zijn onvoltooide tiende symfonie. Het verhaal gaat dat hij in de zijlijnen van het stuk hartenkreten naar zijn geliefde schreef. Dat soort dingen raakt me. Het trekt in mijn hoofd direct een parallel met werk van Joy Division en Paradise Lost.

Snel daarna groeide ook de fascinatie voor vocaal werk en wat lichtvoetiger spul. Bach groeide op dat gebied uit op een goede tweede hoofdfavoriet. Allereerst zijn daar de Brandenburger concerten. Het zijn zonnig klinkende stukken die bol staan van de virtuositeit die ik altijd wel kan luisteren. Zorgeloos zou ik bijna zeggen. Daarna kwam de kennismaking met de Matthäus Passion. Onvermijdelijk welhaast. Als het metal zou zijn, zou ik het waarschijnlijk afgezaagd hebben gevonden, maar ik kan er niet omheen. Sinds ik een uitvoering bijwoonde in de Grote Kerk in Harderwijk ben ik er weg van. En toch is dit stuk net als veel andere stukken niet iets dat volledig in mijn vezels zit. Ik luister er best vaak naar, maar ik kan nog niet zeggen dat ik het noot voor noot ken zoals een Iron Maiden nummer. In die zin valt er nog zat te ontdekken aan de kleine vijftig cd’s met overwegend bekende klassieke werken die ik inmiddels in de kast heb staan. Ik zou er een studie aan moeten wijden want het interesseert me wel heel erg, maar voorlopig houd ik het bij de muziek en de visioenen die mijn hoofd daarbij in elkaar zet.

Ga ik snel eens uitchecken dan!

Het is zo herkenbaar in die zin dat ik via dit nummer meteen het echte stuk heb aangeschaft.

Goh die kende ik nog niet. Leuk gedaan! Ik vergat Mekong Delta trouwens nog te noemen. Toffe band met veel klassieke invloeden.

Mahler.

Als je al van meerdere muziekgenres houdt en er komt ook nog klassiek bij dan is een mensenleven eigenlijk veel te kort. Maar goed, zeuren over zo'n luxeprobleem helpt ook niet.

Leuke reis, het begon ver van mijn bed maar vanaf halte 6 wordt het opeens herkenbaarder. Het bombast van hard rock en metal (+ de vreemde nichterige uitstraling van de artiesten) vond ik altijd nogal lachwekkend. Maar het drama van Mahler vind ik prachtig, en de Matteus is ook kippevel.

Tja en dan is het beroemdste stuk uit die 5e een langzaam (rustig) deel,
Juist in dit (Adagietto)(soort dramatische muziek blinkt Bernstein uit.
En met name de 9e op DG doet Bernstein ook mooi.