Uitchecken - uit welk hotel dan wel pretentie en metaal leidt altijd tot bombast en onheus taalgebruik!

Eeniegelijk met enige muziekkennis weet dat dit YouTube - Madness - Swan Lake 1981 het enige échte nummer is. Two Tone Rules - me man!

Mahler - what's in a name als een componist zoveel muzikale verf gebruikt om zijn ideeën weer te geven - is idd iets voor de zwaarmoedige zondagmiddag waarop je eigenlijk weg zou willen maar het weer je tegenhoudt en de belastingaangifte om dringende aandacht vraagt. Bernstein is mij veelal net te zwierig Amerikaans - doet u mij Haitink of Chailly.

Zoals ik al zei: de klassieke dingen verdienen eigenlijk een studie, maar ik heb of neem daar de tijd nog niet voor. Van de 5e heb ik ook nog een uitvoering door het Deutsche Rundfumkorkest. Die is wat hoekiger, maar het blijft in mijn oren hetzelfde stuk. En dat zwaarmoedige, daar houd ik nu net van.

Klopt natuurlijk bij Bernstein is de componist ondergeschikt aan de dirigent, daar waar ze het eens zijn wordt het best goed.
Haitink met de Amsterdammers is erg sterk, ipv de degelijke Chailly zou ik toch Rattle met de birminghammers aanraden .

@Edwynn: Echt prachtige stukken! Ik heb er enorm van genoten. Naar aanleiding van het laatste (alweer schitterende) stuk heb ik "Classics" van Mekong Delta weer eens uit de kast gehaald en nog eens beluisterd. Toch schitterend al die "klassieke" stukken bij elkaar, en die unieke "progressieve" benadering in vergelijking met andere, meer gothic gerelateerde metal bands. Ik herinnerde me echter nog te weten dat er één nummer ontbrak op deze verzamelaar. Dus de Wiki maar eens ingedoken (het blijkt om het nummer ‘Sabre dance' uit Kaleidoscop te gaan), en wat ontdek ik daar? De gitaristen van de vroegere bezetting van Mekong Delta blijken die punkachtige thrashers van Living Death te zijn geweest , ook nog een favoriet bandje van mij uit die tijd. Maar die overlapping had ik toch echt niet zien aankomen. (Living Death ook nog maar eens uit de kast halen ). Om maar te zeggen, zo heeft jouw muzikale reis een nieuw lichtje gebracht in die van mij uit een ver en duister verleden...

Nog even vermelden dat ik weer leesachterstand opgelopen had hier, en dat ook de bijdragen van AOVV en Don Cappuccino meer dan een pluim verdienen, echt geweldig! Nu ben ik begonnen aan de reis van sxesven, ook weeral schitterend van opzet, en in tegenstelling tot de laatste drie, lijkt dit voor mij een ontdekkingsreis te worden langs mysterieuze onbekende wegen...
Gewoonweg een geweldig topic dit! Ook nog maar eens een pluim voor bedenker Niels!

Door een voetnoot een ouwe sok bij Living Death brengen. Ja, daar doe ik het voor. Gauw door met de negende halte. Hebben we die maar gehad. Ik heb het met trillende handen geschreven.

Halte 9.

Het kan altijd beter, maar ik vond dat ik de boel aardig op de rit had zo bij aanvang van de jaren 00. Ik trouwde mijn allerliefste, we werkten hard voor ons huis en we deden de dingen die we leuk vonden. Reizen, muziek kopen, uit eten. You name it. Zelfs toen het bedrijf dat me tackelde tijdens een MEAO-stage en waar ik nog steeds werkte failliet ging, had ik geluk en duurde het nauwelijks een maand voordat ik weer ergens anders aan de slag kon. Terugkijkend kan ik ook niet zeggen dat ik echte tegenslagen heb gekend. In die zin was het raar dat ik een drang had om zoveel mogelijk naar treurig gestemde muziek te luisteren. Natuurlijk hield ik van agressieve uitlaatklepmuziek en de feestmuziek van Kiss enzo, maar het liefst had ik het zo donker mogelijk.

Het was naïef om te denken dat het niet een keer echt tegen ging zitten, maar dat zijn dingen waar je eigenlijk niet over na moet denken. Als je eenmaal in de gaten hebt hoe alles slechts aan een flinterdun zijden draadje bungelt, word je gek. Op 3 januari 2004 kwam zo ineens het zorgeloze leven op zijn kop te staan door een telefoontje van mijn schoonvader om 5 uur ’s morgens. Mijn vrouw nam op. ‘Pa?’
‘Alexander heeft een ongeluk gehad met de auto.’ Hij sprak hard genoeg zodat ik zijn rasperige stem aan de andere kant van de lijn ook kon horen. Alexander was mijn zwager. De broer van mijn vrouw. Twee jaar jonger dan zij was.
‘O, ligt hij in het ziekenhuis?’ hoorde ik haar verbaasd vragen.
‘Hij is dood.’ …Stilte…
Mijn schoonvader is nogal direct zeg maar.
Alexander was dan pas 26 jaar.

Zoiets slaat een wond in de familie die na tien jaar nog niet volledig geheeld is. Het is een wonder dat we nog staan, want Magere Hein kwam vanaf dat moment wel vaker zieltjes ophalen in onze familie.

Nog geen twee jaar later bleek mijn neef René, die me introduceerde in de wereld van de rockmuziek zomaar te zijn omgevallen in de badkamer tijdens het scheren ’s morgens vroeg. Kerngezond. Sportplurk. Werkzaam in de beveiliging van een groot complex. Krijgt zomaar een hartstilstand.
Een hartstilstand was ook het lot van de oudste broer van mijn vader. Hij leefde iets minder gezond, maar dat betekent niet dat hij het verdiende. Een tante verloor de strijd tegen kanker. En zo maakten we vele begrafenissen en crematies mee van mensen die we nog helemaal niet konden missen.

Uitvaartdiensten doen rare dingen met muziekbeleving. Alexander luisterde graag naar Metallica. Hij was niet zo van de metal zoals ik, maar hij vond het wel interessant. One draaiden we onder anderen loeihard tijdens de indrukwekkende uitvaart. Het kost me moeite om het nummer los te zien van dat moment. Ik kan er daarom niet meer naar luisteren. Toch lastig als je bedenkt dat het nog best vaak op de radio is. Eigenlijk zou zoiets troostend moeten werken, maar dat doet het niet. Ik probeerde zo snel mogelijk afstand van het verdriet te nemen, mijn vrouw ging er zowat onderdoor. Ik moest haar overeind zien te houden. Dat kan niet als je zelf in zak en as zit. Het ergste is nog dat mensen die je daarvoor als vriend beschouwde, je maar loslieten op het moment dat ze doorkregen dat dingen niet meer zoals ‘vanouds’ gingen worden.

De knock out kwam toen bij mijn vader pulmonale hypertensie werd vastgesteld. Dat is een progressieve aandoening van de bloedvaten in de longen die klachten veroorzaken die vergelijkbaar zijn met hartklachten of COPD. Vermoeidheid en een hele slechte conditie bijvoorbeeld. De organen krijgen niet voldoende zuurstof meer waardoor functioneren lastig wordt. Medicijnen zijn er wel, maar die zijn nogal experimenteel van aard. Bovendien konden ze alleen maar de levenskwaliteit verbeteren. Op zijn hoogst.
Dat lukte niet. De bijwerkingen nekten de grote wijze man, waar ik zoveel tegenop keek na een ziekbed van amper drie jaar. In 2008 moesten we afscheid van hem nemen. Hij was net 58 jaar.




Tijdens de crematie werden stukken gedraaid uit zijn geliefd nieuwjaarsconcerten. An Der Schönen Blauen Donau bijvoorbeeld. Daar kan ik dus ook niet meer naar luisteren.
Aanvankelijk gunde ik mijzelf ook niet de tijd en ruimte om te rouwen. We hadden inmiddels een dochter van anderhalf en ik moest mijn moeder helpen met van alles en nog wat. Broers en zussen heb ik niet. Dus ik moest dat veelal alleen doen. De man met de hamer kwam tijdens een autorit ergens op de Veluwe. Ik weet niet meer waar ik vandaan kwam. Ik had het debuut van Khanate in mijn cd speler van de auto. Een extreme doomband, die ik al langer kende en waardeerde, maar die toen ineens heel hard bij me binnenkwam. Ik luisterde en ik maalde en maalde. Zo erg dat ik de auto heb stilgezet.

Ik geloof dat ik nog nooit zo hard en zo lang heb zitten huilen. En de stervenstrage exercities ploegden voort. Het klinkt misschien wel pervers, maar ik voelde troost. Echte troost. Khanate luisteren is een soort klysma voor de geest geworden. Alle vuiligheid en ellende stroomden uit mijn lichaam. Dat klinkt zweverig maar zo voelde ik dat. Dit is niet iets waar ik graag over praat. En volgens mij ook nog nooit gedaan heb. Ik vind mijzelf egoïstisch als ik mijn geest confronteer met de lelijke pestbuilenmuziek van Khanate om troost te vinden. Ik vind dat ik dat moet doen met de muziek van de uitvaarten, maar die kan ik niet luisteren. Khanate wel. Het brengt me terug naar de diepste ellende die ik ken, maar zet me ook weer terug waar ik hoor te zijn.

Het gekke is dat ik Khanate ook gewoon kan luisteren om het beleven en het genieten ervan. Vergelijkbare bands als Grief en Moss idem dito, al ademt de muziek van die laatste naam een andere sfeer en thematiek dan de nihilistische blik op de wereld die de andere twee acts je gunnen.

Daarom is de halte die me het zwaarst valt de halte van Khanate geworden. De nieuwe intensere beleving laat me anders en ik vind ook beter van doom en aanverwante metal genieten.

Respect dat je dit met ons deelt Edwin.
Emotioneel stuk.

Khanate is misschien wel de meest duistere en tergende muziek die ik ooit heb gehoord. Heel erg veel respect voor dit stuk, dit is namelijk heel persoonlijk. Ik had zelf ook even een brok in mijn keel toen ik het las.

In mijn visie, als dat al egoïstisch zou zijn, dan is het een soort egoïsme waar niet alleen jij maar ook je omgeving wat aan heeft. Eigenlijk is er gewoon niks egoïstisch aan.

Het vinden dat je dit zou moeten doen (en kunnen) met de muziek van de uitvaarten is ook niet egoïstisch maar heeft wel met het ego te maken. Want ego is niet alleen de gedachte van 'ik ben zus en zo' maar samenhangend daarmee ook 'ik zou zus en zo moeten zijn'.

Het toont maar hoe persoonlijk muziekbeleving is. Daar heeft niemand wat over te zeggen. Zelfs jijzelf niet.

Ik had altijd het gevoel en de drang om de mensen in mijn omgeving terzijde te staan. Dat kan niet als je zelf een wrak bent. Dat ik vervolgens in mijn eentje verdriet verwerk op een manier die hws niet begrepen wordt, voelde soms gewoon niet lekker. Misschien omdat ik er gewoon niet aan wilde toegeven.

Mooie verhalen, Edwin!

@Edwynn, het is moeilijk natuurlijk, want bij het overlijden van een dierbare ervaar je naast persoonlijk verlies ook een gezamenlijk verlies. Maar het grootste deel van het verwerken gebeurt dus individueel en hoe beter ieder daar aan toe komt, hoe beter ook het gezamenlijke rouwproces kan verlopen. Mijn pb-box staat altijd open als je hierover verder van gedachten zou willen wisselen.

Ik kom ook uit een familie waar het noodlot met grote regelmaat toeslaat, vele facetten van je verhaal klinken me dan ook bekend in de oren. Ikzelf heb drie zussen en ondanks/dankzij alles hebben wij een goed contact. Onlangs nog verloren we ons vader en het valt op dat we alle vier een erg verschillende manier van rouwen hebben. Zelf zoek en vind ik ook veel troost in de muziek,zij in andere zaken. Dat die muziek vaak extreem van karakter is heeft misschien met frustratie over het verlies te maken, de onrechtvaardigheid.

Dat niet toegeven aan verdriet herken ik zeker ook, helaas is het een gevecht dat je nooit wint.

Een 'heavy' stukje dat je daar geschreven hebt, Ed. Ik vraag me af of ik mezelf in deze mate bloot zou geven. Mede daardoor een mooi verhaal weer, zoals iedere halte bisher.

Ik ben nu ook wel erg benieuwd geworden naar die plaat.

Toch grappig: toen ik dit topic begon was het niet eens mijn bedoeling ontzettend persoonlijke verhalen uit te lokken. Schitterend wat sommige users ervan maken. Edwynn ook weer. ik doe hier zowat ervaringen op. Mijn respect voor je openheid.

Ik heb even bijgelezen, en de stukken die Edwynn schrijft, zijn toch ook weer persoonlijk, en dat vind ik positief; het werkt, misschien, ook wel voor een stuk louterend. Al is dat dan weer pretentieus van mij om zulks te beweren. Vooral halte 9 is erg zwaar, ik kan me er wel iets bij voorstellen dat dit erg moeilijk was om te schrijven. Dat je het toch hebt gedaan, verdient het grootste respect.

Mooi dat dit topic niet alleen een kijk geeft op muzieksmaak, maar ook op de mens an sich. Zo heb ik hier toch al meerdere verrassende dingen gelezen.

Dank voor de mooie woorden iedereen. Het tiende en ik denk ook laatste stuk volgt later. Want geveld door griep. Ik krijg al hoofdpijn door slechts dit berichtje te tikken.

Beterschap Edwyn en ook van mij het meer dan verdiende respect voor het delen van je persoonlijke verhalen. Niels zegt dat het niet direct de opzet was om persoonlijke verhalen uit te lokken, maar ik denk dat het bijna niet anders kan. Muziek en zeker essentiële albums zijn nu eenmaal persoonlijk em vaak gekoppeld aan emoties. Ik vind het mooi hoe respectvol hiermee omgegaan wordt.

Grappig, ik krijg al bijna hoofdpijn door jouw stukjes te lezen. Waarschijnlijk om andere redenen, maar toch...

@Edwynn



(van dit plaatje krijgt iedereen hoofdpijn denk ik )

Liefde voor bepaalde albums ontstaan in mijn geval vaak met het ontkiemen van zaadjes die al wat langer geleden gezaaid zijn. Ga je het dan over het zaaien zelf hebben of over de eerste oogst? In dit geval kies ik opnieuw voor het laatste.

Het begon ergens medio jaren 90 bij het lezen van artikelen over Focus van Cynic en Spheres van Pestilence. Ik las over hoe jazzmuziek de opperhoofden van deze bands beïnvloedde en probeerde de afwijkende metalalbums te doorgronden. Beide albums zijn doordrenkt met fusioninvloeden, moeten de niet ingewijden nu even weten. Patrick Mameli verhaalde in Aardschok heel openhartig over hoe hij zijn geesteskindje aan echte jazzmuzikanten liet horen en dat zij hem vervolgens hard uitlachten. Ik kwam uit bij ander fusionspul zoals The Hermanators, John Zorn en ook Mahavishnu Orchestra. Ook hoorde ik al wel eens wat ouderwetse jazz. Dat deed me allemaal niet veel en hield het bij dus de albums van Cynic en Pestilence. Voorlopig. Grappig was dat in mijn omgeving Cynic als ultiem gaaf werd bestempeld en Pestilence als zielige losermuziek. Beide albums doen wat mij betreft niet veel voor elkaar onder. Maar Pestilence had haar death metalverleden vaarwel gezegd en Mameli was niet iemand die zijn mening over dingen onder stoelen of banken stak. Dat moet het conservatieve deel van de metalfans ontstemd hebben. Of zoiets.

Toen mijn nicht Georgette in 2001 trouwde, vierde ze haar feest in een zaal op het terrein van het open luchtmuseum in Arnhem. Als band had het paar een heus jazztrio ingehuurd. Ook zij had dus een mooie muzikale reis gemaakt van Wham! naar jazz. Ik vond dat grappig. Je moet weten dat de familie van vaders kant doorgaans van het handjes in de lucht gooien met Frans Bauer of nog erger, Duitse schlagers. Dan ben je een held dat je zo’n eigenzinnig combo’tje je avond laat maken. Een grote bas, een drumstel en een wonderschone dame met een saxofoon speelden de sterren van de hemel. Aan het eind van de avond kregen ze het conservatieve deel van de aanwezigen toch nog in beweging met hele swingende versies van Prince en Michael Jacksonnummers. Daar moest ik meer van weten. Ik raakte in de pauze aan de praat met het saxofoonmeisje en vertelde haar dat ik niets van jazz wist, maar dat ik zeer geboeid was in wat ik daar allemaal hoorde die avond.
‘Dan ben je één van de weinigen’ zei ze glimlachend.
Ik vroeg of ze geen cd ofzo te koop had.
‘Helaas. Niet aan gedacht. We hebben eigenlijk ook niet veel bijzonders in de aanbieding. We werken nog aan eigen repertoire.’
‘O.’zei ik enigszins uit het veld geslagen. Ik had dus niet door dat ze daar krakers van Sonny Rollins, Miles Davis, Herbie Hancock en Cannonball Adderly aan het spelen waren.
De naam van het combo is me voor altijd en eeuwig ontschoten. Ik moet het nog eens aan mijn lieve nicht vragen. Maar de namen die het saxofoonmeisje noemde sloegen zich als weerhaken in mijn hersenen.




De eerste jazzplaat die uiteindelijk in huis kwam, werd A Love Supreme van John Coltrane. Ook weer een album waar ontzettend veel zeggingskracht vanuit gaat. Er schuilt veel liefde en kracht in de vier composities die nooit lijken te vervelen. Blue Train kwam ook nog in huis. Voor de hand liggende albums, ik weet het. Maar je moet ergens beginnen. Blue Train vind ik heel mooi, maar boeide niet zo hard als Love Supreme. Jaren later toen ik hier op Musicmeter kwam, las ik veel meer over John Coltrane en ook Miles Davis. De onvermijdelijke aanschaf van laatstgenoemde werd Kind Of Blue. Maar ook Bitches Brew. Twee heel verschillende albums. Kind Of Blue is zo’n album dat oppervlakkig beluisterd kan worden. Tijdens wat huiswerk ofzo, maar het kan ook veel intensiever beluisterd worden. Het is een heel relaxte plaat, maar er gebeurt best wel veel. Bitches Brew klinkt als een intermezzo in een uitgesponnen Deep Purple nummer waar maar geen eind aan komt. Prachtige schilderingen waar je heerlijk in kan verdwalen. Zo ervaar ik het althans.

Ik schafte ook nog albums van Herbie Hancock, Charles Mingus en Sonny Rollins en hoe fijn ik de albums ook vind, ze halen het niet bij John Coltrane’s Love Supreme. Dat album is drukker, avontuurlijker en ook weer tegelijkertijd een heerlijke mijmerplaat. Dat is wel even anders met Ascension en Meditations. Die albums leg je niet zomaar even op, want als het kijkvoer zou zijn, kreeg je acute epilepsie. Het duurde even voordat ik vat kreeg op de vele dingen die op de vierkante centimeters gebeuren. Maar het liet me dan ook niet los. Van deze albums wordt het overigens wel heel druk in mijn hoofd. Dus in die zin kan ik ze ook weer niet altijd draaien, maar je kunt ook niet de hele dag 18 jaar oude whisky drinken natuurlijk.

Jazz is ook weer zo’n genre die een uitgebreide zoektocht verdient. Maar aan de andere kant heb ik gewoon de tijd niet meer om zoveel platen tot op de laatste groef te leren kennen. Voorlopig is het beter dat ik het dus even houd bij de dingen die ik de afgelopen jaren in huis heb gehaald. Jazz zorgde overigens ook weer voor hernieuwde interesse in Painter’s Palette en Pain Necessary To Know van adhd/jazz/metal/core band Ephel Duath en in The Colour Of Spring van Talk Talk. Twee verschillende dingen met vleugjes jazz als gemene deler.

Het positief beladen A Love Supreme is daarom een iets zonnigere halte dan de vorige. Het is tevens de laatste. Het was me een waar genoegen om hier in mijn geheugen te graven en te zoeken naar aardige anekdotes die mijn liefde voor muziek omkaderen. Ik heb zelfs dingen geschreven die ik eigenlijk helemaal niet durfde te schrijven. Maar ook die dingen definiëren hoe ik sommige albums ervaar. Bedankt voor het lezen. En bedankt voor de mooie reacties. Ik hoop dat jullie er toch een beetje van genoten hebben.

Dit was de tiende halte. Ik zou graag nog een uitsmijter tikken, maar daarin zou ik alleen maar uitleggen dat mijn reis er nog niet opzit en dat MusicMeter de belangrijkste bron is in het zoeken naar tips en achtergronden op het gebied van jazz en new wave. Dus met uw welnemen laat ik het hierbij en geef ik graag het stokje door aan de volgende reiziger.

En een mooie reis is het geworden. Heb je stukjes met veel plezier gelezen. Met name in het begin kon ik me er verder weinig mee identificeren (heb niks met metal), maar dat was eigenlijk geen probleem doordat je enthousiaste, komische schrijfstijl ook die hoofdstukken erg boeiend maakte.

Op naar de volgende zou ik zeggen!

A Love Supreme, mooie afsluiter van een boeiende reis.

A love supreme is inderdaad supervet.

Ik begin min of meer as we speak ook meer en meer de jazz ingezogen te worden. Waar ik eerst eigenlijk maar weinig albums kon vinden die me echt boeiden, zijn er nu eigenlijk te veel albums die ik nog wil luisteren Erg mooi reis, Edwin. Ik zal de volgende deelnemer een PM sturen - Coys dan maar, die eerder zei nog niet te kunnen. Mocht het hem niet lukken, dan kan panjoe.

EDIT: PM naar panjoe

Hee, is het reisbureau gesloten?

O ja.

Panjoe geeft geen antwoord. De bal ligt nu bij Vleertje.

Die was eerder vandaag nog online dus je wordt gewoon keihard genegeerd.

Ik ben dat gewend. Thuis wil ook al niemand meer tegen mij praten en de docenten nemen liever de colleges voor me op dan dat ik in de collegezaal kom zitten.

Lees nu pas het laatste stuk van Edwynn, nog even een voor zijn reis.

Wie wordt genegeerd?