Aangezien ik nu in de pub voetbal ga kijken, zal mijn volgende stukje pas morgen verschijnen. Daarna ga ik wel weer elke dag verder, zodat ik zondag of maandag mijn laatste stuk kan plaatsen.

Station 6: The Moon & Antarctica




Ik heb lang moeten nadenken over welk album ik in dit hoofdstuk zou bespreken. De andere acht wist ik al snel, maar hier vond ik het moeilijk kiezen. Ik wist namelijk dat ik wel een hoofdstuk aan de Amerikaanse indierock (stomme term, maar gebruik ‘m hier maar bij gebrek aan een alternatief) wilde besteden, aangezien mijn platenkast vol albums uit het genre staat. De keuze voor één specifiek album vond ik echter geen makkelijke taak. Ik weet niet goed welke plaat mijn interesse in het genre heeft gestart, want dat zijn er eigenlijk meerdere geweest. Een van de eerste platen die dat vuurtje heeft aangewakkerd is een album van mijn favoriete band Modest Mouse. En nee, ik heb niet gekozen voor de nummer 1 uit mijn top 10. Dat heeft twee redenen. Ten eerste heb ik dat album laatst al voorzien van een lofzang (hier te lezen), waardoor ik enkel in herhaling zou vallen. Ten tweede gaat het in dit topic om albums die essentieel voor je muzikale reis zijn geweest, en niet om je favoriete album (al kan dat natuurlijk samenvallen). Daarom heb ik dus gekozen voor het eerste album dat ik ooit beluisterd heb van Modest Mouse: The Moon & Antarctica.

Het eerste nummer dat ik ooit van Modest Mouse hoorde was het aanstekelijke Paper Thin Walls. Al moest ik in het begin nogal wennen aan de weerbarstige stem en het al slissend brullen van Isaac Brock, was ik al snel verkocht. De combinatie van aanstekelijkheid en tegendraadsheid in het nummer bleef me boeien. Dus via internet op de gok The Moon & Antarctica besteld. Ik voelde me een enorme connaisseur, want ik dacht dat ik de meest obscure band ooit had gevonden (totdat ik ze in een aflevering van The OC zag langskomen). Muziek als Modest Mouse had ik nog nooit gehoord. Vooral de ambitieuze arrangementen en onorthodoxe composities bliezen mij omver. Piano, cello, viool, belletjes, banjo, gitaren en allerlei vormen van percussie worden ingezet om een totaal unieke sound te creëren. En dan heb ik het nog niet over het veelvuldige gebruik van studio-effecten zoals flarden overgedubte echoënde zanglijnen, achteruit afgespeelde gitaar- en vioolpartijen, de Modest Mouse-trademark ‘pingende’ gitaaraccenten en allerlei andere studiotrucjes. Isaac Brock die steeds wisselt tussen zachte, hypnotiserende zang en weerbarstig geschreeuw maakte het plaatje helemaal compleet.

The Moon & Antarctica leerde mij dat de textuur van muziek minstens even belangrijk is als de liedjes zelf. Ik was tot mijn zestiende erg gericht op korte popliedjes met veel oog voor pakkende melodieën. Modest Mouse liet mij inzien hoe essentieel het is om een eigen sound te hebben. Dat je als band een album met kleine aardse liedjes, verknipte funk, Pixies-achtige rechttoe rechtaan rockers, zweverige, bijna abstracte trips tot een zeer coherent geheel weet te maken, gebonden door die typische Modest Mouse-esthetiek, inspireerde mij enorm als gitarist. Modest Mouse liet mij zien hoe je als muzikant de platgetreden paden moet durven verlaten. Vanaf dat moment probeerde ik met mijn bandje toch meer een eigen sound te vinden en niet slechts Interpol te imiteren.

Grappig dat ik op de albumpagina in 2005 het volgende zei: “Hoewel ik het me moeilijk kan voorstellen dat ze een nog sterker album als dit hebben gemaakt.” Kwam ik er later achter dat de twee voorgangers nog indrukwekkender waren. Neemt niet weg dat The Moon & Antarctica als hun meest gewaagde, experimentele album nog steeds staat als een huis. Bovendien heeft de plaat als mijn eerste Modest Mouse-album nog steeds een speciaal plekje in mijn hart heeft. Zoals ik al in het begin van mijn verhaal vertelde zijn er wel meer platen geweest die mijn liefde voor Amerikaanse indierock hebben aangewakkerd (Doolittle, Funeral en Apologies to the Queen Mary schieten mij zo als eerste binnen), maar ik denk dat deze van Modest Mouse toch wel het meest indruk heeft gemaakt in die tijd en effectief de weg geplaveid heeft in mijn platenverzameling voor Pavement, Built to Spill, The Decemberists, Neutral Milk Hotel en ga zo maar door.

Soundtrack:
Gravity Rides Everything
Life Like Weeds
Tiny Cities Made of Ashes

Even bijgelezen (drie hoofdstukken, sorry, drukte ). Ik weet niet waar we ze vandaan halen op MuMe, maar wederom schitterende verhalen hoor! Ik lees weer herkenbare stukken (het anders leren luisteren naar muziek is een voorbeeld, al heb ik dat met iets als Joy Division niet zozeer gehad, meer met jazz en noise). Een opvallend verschil is hoe jij aan muziek bent gekomen via een echte groep mensen, zoiets heb ik nooit gehad - tenzij ik deze site ga meetellen natuurlijk. Verder speel jij een instrument, iets waarvan ik ontzettend spijt heb dat ik er nooit aan ben begonnen.

Hoe dan ook: ik kijk uit naar de rest

Station 7: The Earth is not a Cold Dead Place




Toen ik een jaar of 18 was en in mijn laatste jaar van het VWO zat, had ik een periode dat ik qua muziek luisteren een beetje in een inspiratieloze periode zat. Ik luisterde fijn mijn indie plaatjes van de afgelopen 30 jaar, pakte een beetje wave mee, hier en daar een beetje folk, maar ik was wel toe aan iets anders. Ik begon muzikaal een beetje verveeld te raken door de albums in mijn verzameling. Op een dag was ik rond aan het neuzen bij de Bullit, platenzaak in Eindhoven, totdat mijn oog viel op een album waar ik al een tijdje benieuwd naar was. Ik kwam in die tijd nauwelijks nog op MuMe, maar de naam van deze artiest was door onze geliefde site wel in mijn brein gebeiteld: Explosions in the Sky. Ik was me wel bewust van het postrock-genre, maar had me er buiten Sigur Rós nooit echt aan gewaagd. The Earth is not a Cold Dead Place kostte maar een euro of acht en het geld brandde in mijn zakken, het vervolg kunnen jullie raden.

Toen ik thuis aangekomen mijn nieuwe aanwinst opzette, vroeg mijn moeder na een minuut of drie: ‘dit is toch niet helemaal instrumentaal?’ Toen ik antwoordde dat dit vermoedelijk wel het geval was, schudde ze vol ongeloof haar hoofd en mompelde: ‘bah, vreselijk’. Ik zelf was echter wel in een klap verkocht. De titel van het openingsnummer First Breath After Coma vatte goed samen hoe ik het album ervoer. De opluchting die zich van mij meester maakte voelde echt aan alsof ik uit een lange winterslaap ontwaakte. Eindelijk had ik weer een keer muziek ontdekt die anders klonk dan alle muziek die ik op dat moment luisterde. Die trage opbouw, die stortvloed aan schitterende gitaarmelodieën vol delay, de dynamiek tussen fluisterzacht en kolkende climaxen. Een album waarbij de tijd even stil lijkt te staan en je alleen op de wereld bent. Het album is op zijn minst al van groot belang in mijn muzikale reis omdat het zo’n album was dat mij eraan herinnerde dat er altijd nog genoeg hoeken in de popmuziek aanwezig zijn om te ontdekken. Eens in de zoveel tijd heb je een dergelijke plaat nodig om je passie voor muziek brandend te houden.

Natuurlijk was The Earth is not a Cold Dead Place ook belangrijk omdat het na Sigur Rós mijn eerste echte kennismaking met het postrock-genre was. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik maar in beperkte maten naar het genre kan luisteren. Ik heb me er nooit echt ingestort omdat ik het al snel teveel op elkaar vind lijken, maar af en toe een plaatje van de grote namen uit het genre vind ik heel erg genieten. Waarom ik deze EitS-plaat dan toch als essentieel beschouw heeft te maken met het feit dat het album mij weer op een nieuwe manier naar muziek liet luisteren. Voor postrock heb je een hele andere mindset nodig dan bij de meer songgerichte muziek die ik tot dan toe voornamelijk luisterde. Al is het verder in mijn ogen absoluut geen ontoegankelijke muziek, is de muziek waarop je er van geniet toch heel anders dan bij veel andere vormen van popmuziek. De sterke nadruk op structuur, opbouw, spanningsbogen en climaxen heeft mij klaargestoomd om ook open te staan voor hele andere muziek en dan met name elektronische muziek. Daarom is The Earth is not a Cold Dead Place niet alleen een van mijn lievelingsplaten, maar ook een die een sleutelrol heeft gespeeld in hoe ik naar muziek luister.

Soundtrack:
First Breath After Coma
Your Hand in Mine

De eerste 5 albums liggen wel in mijn straatje, met de laatste 2 heb ik echter niks.

Hmm, dat zal er niet beter op worden met de volgende 2 stations ben ik bang. Neemt overigens niet weg dat die eerste hoofdstukken (met name David Bowie, Joy Division en Franz Ferdinand) zeker geen gepasseerde stations zijn. Bowie, en wavemuziek zijn nog steeds zeer gewaardeerde en vaak gedraaide onderdelen van mijn platenverzameling. Sowieso fijn te weten dat je hier wel meeleest.

Station 8: Moment of Truth




Na het behalen van mijn VWO-diploma ben ik Algemene Cultuurwetenschappen gaan studeren aan de Radboud Universiteit. Ik had al snel een kamer in Nijmegen gevonden midden in het centrum schuin boven de platenzaak Kroese. Als ik even een boodschap ging doen bij de Super de Boer kon ik vaak de verleiding niet weerstaan om even bij Kroese rond te neuzen. Vooral de bak met aanbiedingen werden regelmatig doorgespit op zoek naar koopjes. Daar heb ik regelmatig schitterende albums voor een schappelijke prijs uitgevist.

Op een dag was ik zo weer na het boodschappen doen rond aan het neuzen tot mijn oog viel op het album Moment of Truth van Gang Starr. Als 11-jarig jongetje had ik wel een tijdje naar hiphop geluisterd, maar de platen die ik van Eminem, Wu-Tang Clan en Cypress Hill had stonden voornamelijk in de kast stof te vergaren. Van Gang Starr kende ik via vrienden wel twee of drie losse nummers en dat vond ik wel aardig klinken. Ik was blijkbaar in een impulsieve bui en besloot Moment of Truth aan mijn verzameling toe te voegen, onder het mom van wat diversiteit aanbrengen in mijn platenkast. Ik kocht het album voornamelijk met het idee om een hiphopplaatje in huis te hebben, als ik een keer in een zeldzame hiphopbui was.

Al snel luisterde ik echter bijna niets anders meer dan Moment of Truth. Guru zijn rustige flow, de diepgaande teksten en de authentieke hiphopsfeer hadden mij al snel in hun macht. Een uur en twintig minuten vond ik wel wat te lang en het belerende toontje van Guru stond mij wel wat tegen af en toe, maar toch bleef ik het album maar draaien en draaien. De producties van DJ Premier waren hier de voornaamste reden voor. Ontspannen jazzy beats worden afgewisseld met opzwepende, funky en meer orkestraal klinkende producties. Maar het blijft altijd onmiskenbaar DJ Premier. De weergaloze wijze waarop hij samples naar zijn hand zet heeft mij bekeerd tot de hiphop. Want als ik zo kon genieten van deze Gang Starr-plaat moest er meer te halen zijn voor mij in dit genre.

Aangezien ik vooral gegrepen werd door die typische jaren ’90 producties heb ik me eerst gestort op jaren ’90 hiphop en wat van de grote, hedendaagse namen (Common, Outkast, Jay-Z, Nas, Kanye West, Wu-Tang Clan en aanverwante projecten, Mobb Deep, etc.). Al snel luisterde ik een tijd nauwelijks iets anders dan hiphop. Ik was echt verkocht aan die hele hiphopsfeer van de jaren ’90. Het rauwe sfeertje, de geldingsdrang, het taalgebruik, de woordspelingen en punchlines, die grenzeloze zelfverzekerdheid, ik kon er geen genoeg van krijgen. Daarna ook langzaam wat van de nieuwere undergroundrap ontdekt (Cannibal Ox, CunninLynguists, Murs, J Dilla en grote favoriet MF DOOM). Ook hier bleek er genoeg lekkers te ontdekken.

Al luisterde ik voor een paar maanden bijna alleen maar hiphop zou ik mezelf zeker geen kenner noemen, daarvoor is het genre veel te uitgestrekt. Bovendien kwam de zin in andere muziek na een paar maanden wel weer terug. Neemt niet weg dat ik sindsdien zeker wel probeer bij te houden wat er in hiphopland gebeurt en gewoon mijn kennis van het genre probeer te verbreden. Dus een belangrijk onderdeel van mijn muzikale dieet is het de afgelopen vier, vijf jaar wel geweest. Ik heb verder eigenlijk ook nooit zo gehad dat ik opeens zo door een genre gegrepen werd. Nadat ik aan de meeste hoeken van de rockwereld wel gesnoven had liet Gang Starr mij zien dat er ook genoeg te genieten valt buiten gitaarmuziek. Sindsdien probeer ik me voor alle muziek eigenlijk wel open te stellen. Al blijft de klik met sommige genres nog uit (met name metal en jazz), sluit ik niet langer uit dat ook die genres over een aantal jaren tot mijn favorieten kunnen behoren.

Soundtrack:
Above The Clouds
Moment of Truth
The Militia

Alleen Above the Clouds al

Gruwelijk album, alleen wat lang inderdaad. Leuk stuk weer

Heerlijk als je zoiets doet en het achteraf dus een knaller van een schijf is die je gekocht hebt

En Gang Starr is echt gruwelijk goed. De 2 beste zijn wel Hard To Earn en Moment of Truth. Heb Daily operation hier ook liggen maar die is toch minder in vergelijking met de 2 eerdergenoemde...

Hard To Earn slingert hier ook nog ergens rond. Van dat soort hip-hop houd ik ook wel. Dit album ken ik dan weer niet. Overigens hoorde ik van de week een paar tracks van Jazzmatazz. Ook met Guru.
Stukkies als deze maakt dat ik zin heb die platen te luisteren.

Altijd heerlijk gevoel als je op die manier een pareltje ontdekt, had het laatst nog met Future Days van Can. Hard To Earn is ook erg fijn inderdaad, Daily Operation moet ik dringend een keer aan beginnen.

Oke, tijd voor mijn negende en laatste station. Ik denk dat ik morgen misschien nog wel een klein stukje plaats als nawoord, maar dit zal mijn laatste echte albumbespreking zijn.

Station 9: Untrue




Toen ik als tiener wat regelmatiger uit begon te gaan, begon er ook wel wat interesse voor elektronische muziek te sluimeren. Zo rond mij 18e/19e begon dit echt tot uiting te komen door de hele electrohype die toen speelde (denk SebastiAn, Justice, Digitalism, Tiga). Als luistermuziek vond ik het aardig, maar vooral bij feestjes wist het indruk te maken. Dat is echter wel het moment geweest dat mijn liefde voor elektronische muziek gestart is. Toch zou ik geen van die platen als een essentieel album willen bestempelen. Daar is die muziek misschien ook niet echt volledig op uit, dat gaat toch meer om het in een uitgaanssetting te horen.

Die feesten zou ik dan ook wel als essentieel voor mijn muzikale reis willen bestempelen. De hele nacht dansen tot je voeten bijna gevoelloos zijn en dan de eerste trein terug naar huis. Die mengeling van dronken extase en lichamelijke vermoeidheid, terwijl je omringd bent door mensen op weg naar hun werk blijft een magisch, licht melancholisch gevoel. Waarom ik die feesten als essentieel zou willen bestempelen is echter niet puur uit nostalgie geboren. Dat waren namelijk ook mijn eerste ervaringen met muziek als collectieve ervaring. Natuurlijk zijn gewone concerten ook collectieve ervaringen, maar dat gevoel had ik veel en veel sterker toen ik bijvoorbeeld Justice of Digitalism voor het eerst live ervoer. Zo’n hele zaal vol mensen die dezelfde fysieke extase ervaren, naadloos gedirigeerd door een DJ heeft gewoon iets magisch voor mij.

Ik dwaal echter af, want het gaat hier om essentiële albums en dat heeft die tijd voor mij dus niet opgeleverd. Een kleine twee jaar later had ik zin om me weer eens wat te verdiepen in elektronische muziek. Dus toch maar eens dat gehypete Untrue van Burial gedownload. Eerste luisterbeurt vond ik het best aardig, maar een beetje ongrijpbaar. Dus een paar weken links laten liggen met het idee dat die muziek niets voor mij was. Ik heb sinds ik een tiener ben echter vrij veel last van slapeloosheid. Op een nacht voelde ik mij weer eens zeer onrustig en wilde de slaap absoluut niet komen. Dus rond een uur of vijf in de ochtend haalde ik mijn ipod tevoorschijn, want muziek wil soms nog wel eens helpen om lichamelijk tot de rust te komen die ik nodig heb om in slaap te vallen. Na een tijdje besluiteloos door mijn ipod gescrolld te hebben toch maar Burial een herkansing gegeven (een vriend had me al vaak aangeraden om die plaat ’s nachts te beluisteren).

En nu kwam de sfeer van het album inderdaad volledig tot zijn recht. Ik werd echt omver geblazen door de donkere, unheimliche sfeer. De spookachtige, verknipte R&B-vocalen gecombineerd met de donkere soundscapes en garage-achtige beats hebben gewoon iets betoverends. Nog nooit heeft iemand zo goed dat melancholische, nachtelijke grote stadsgevoel weten te pakken als Burial. De wereld lijkt zich om je heen in slow-motion af te spelen terwijl je dronken na een feestje naar huis gaat. De muziek van het feestje echoot nog na in je hoofd, maar opeens word je overvallen door een dodelijke vermoeidheid.

Untrue is voor mij een essentiële plaat omdat het de eerste elektronische plaat was die mij wist te ontroeren. Uit elke sample, uit elke synthesizer, uit elk geknisper en geruis klinkt zoveel emotie. Hiermee vormde Burial mijn eerste kennismaking tot elektronische muziek als luistermuziek. Dus toen ik een tijdje later bij een vriend was die helemaal gek is van elektronische muziek, mijn ipod even aan zijn computer gelegd en helemaal vol geladen met dingen als Aphex Twin, Boards of Canada, Four Tet, James Holden, Apparat etc. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik sindsdien helemaal de elektronica in ben gedoken. Toch probeer ik net als bij hiphop wel regelmatig een album mee te pakken en is het nu wel een onmisbaar onderdeel van mijn smaakpalet. Bovendien ben ik zeker de laatste tijd toch wel van plan om me er een keer echt op te gaan storten en bijvoorbeeld eens intensief in het oeuvre van de grote namen te duiken (te beginnen bij Aphex Twin en Boards of Canada).

Soundtrack:
Etched Headplate
Endorphin
Ghost Hardware

Epiloog:

Een groot stuk zal ik hier niet van maken. Toch vielen mij wel dingen op bij het beschrijven van mijn muzikale reis.

Ten eerste viel me op dat ik veel van mijn essentiële platen in een relatief korte periode heb ontdekt. Station 4 tot en met 9 heb ik ontdekt tussen mijn 15e en 20e. Veel van mijn voorgangers in dit topic leken echt om de zoveel jaar een plaat gevonden te hebben, die dan sturend waren voor hun luistergedrag in de jaren daarna. Bij mij is de hele treinmetafoor eigenlijk niet op zijn plaats, achteraf beschouwd. Ik zie het meer als allerlei zaadjes die ik in mijn tienerjaren geplant heb, die in de daarop volgende jaren allemaal in hun eigen tempo tot wasdom zijn gekomen.

Iets anders dat me opvalt in mijn muzikale reis is de lichte frustratie die ik vaak voel dat er teveel nog te luisteren is. Een gevoel dat veel muziekliefhebbers vermoed ik met mij delen. Mensen die zich op één genre storten zijn vaak wel in staat om van alle essentiële platen en bewegingen in dat genre op de hoogte te zijn (alles is natuurlijk nooit mogelijk). Doordat ik het liefst van zoveel mogelijk hoekjes wat meepik heb ik het gevoel dat ik altijd achter de feiten aanloop bij wijze van spreken. Dit heeft ook te maken met dat ik altijd wel echt veel tijd nodig heb om een album te kunnen plaatsen. Zoals veel gebruikers hier honderden stemmen per jaar uitbrengen zit er bij mij gewoon niet in. Ik neem per album daar teveel tijd voor, daarmee wil ik overigens niet impliceren dat de mensen die dat wel lukt minder grondig naar die albums luisteren dan mij. Ik heb blijkbaar gewoon meer luisterbeurten nodig dan de meesten om een plaat te laten bezinken.

Nu is dit verhaal toch langer geworden dan ik dacht, dus laat ik het hier maar bij houden. Ik wil iedereen bedanken die mee gelezen heeft en zeker de mensen die ook gereageerd hebben (voel ik me niet alsof ik tegen mezelf zit te praten). Ik geef het stokje met plezier door aan de volgende en zal die reis weer met interesse volgen

Ik voel je pijn

Heb ook even wat achterstand bijgelezen. Ik kan het begin van je reis goed volgen, daarna scheiden onze wegen wel een beetje in esthetisch opzicht, Ward. Het levert in ieder geval weer mooie verhalen op. En nog op een andere manier herkenbaar: als je rond het begin van de eeuw veel op het stadhuisplein rondhing en bent uitgeweest in Eindhoven, is de kans ook nog vrij groot dat we elkaar ooit hebben ontmoet (al dan niet helemaal bij kennis )

Ik kwam rond die tijd inderdaad wel elke dag op het stadhuisplein, maar was pas een jaar of 13, 14. Ik zie dat jij toch wel 7 jaar ouder bent, dus waarschijnlijk toch wel iets andere groepen om ons heen. Aan de andere kant kende ik de meeste oudere jongens ook wel daar. Dus uit te sluiten is het zeker niet en een paar gedeelde kennissen moeten er wel bijna zeker zijn.

Erg leuk om te volgen weer, deze reis En ook weer gewoon top beschreven.

Ik zal madmadder PM'en dat ze mag beginnen

Ik heb het ook helemaal gevolgd en vond het ontzettend leuk om te lezen, Ward.

Ik ga de volgende laffe quitter zijn. Ik kan dit er even niet bij hebben en haal me van de lijst.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- Gloeilamp X
- R&P X
- The Scientist X
- Arcade Monkeys X
- sxesven X
- Don Cappuccino X
- AOVV X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- shadowboxer
- muziek-fan
- Ponty Mython
- UmindC
- Edwynn
- iemand74
- Coys
- panjoe
- Vleertje
- madmadder
- Ward X
-Ernie

Mag er ook een kruis achter mijn naam?

Nee, dat mag alleen bij deze user: http://www.musicmeter.nl/user/4762

Vergeet ik nog even Ward te complimenteren met zijn onderhoudende verhalen. Ze staan redelijk ver van me af. Op Gang Starr na dan. Misschien dat ik The Earth Is Not A Cold Dead Place eens ga beluisteren. Spreekt me wel aan.

Update:

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- Gloeilamp X
- R&P X
- The Scientist X
- Arcade Monkeys X
- sxesven X
- Don Cappuccino X
- AOVV X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- shadowboxer
- muziek-fan
- Ponty Mython
- UmindC
- Edwynn X
- iemand74
- Coys
- panjoe
- Vleertje
- madmadder
- Ward X
- Ernie

Madmadder gaat zeer binnenkort beginnen, ik ben erg benieuwd, aangezien ik weet dat we sowieso al íets van raakvlakken hebben

Ik heb overigens het album van Beherit geprobeerd, Edwynn (zie albumpagina)

Hoofdstuk 0

Mijn moeder ziet mijn liefde voor muziek als een primaire levensbehoefte. Mijn moeder houdt ook van muziek, zegt ze. Vaak twijfel ik daaraan. Ze houdt van Anouk, Kane, Blof en Alanis Morissette. Ik heb cd’s van The xx en Bat for Lashes voor haar gebrand. Ik denk niet dat ze die cd’s ooit uit de kast heeft gehaald. Ik houd verder heel veel van mijn moeder.

Mijn vader was vroeger DJ in ‘Het Keldertje’. Als ik mijn vader mag geloven hield hij ook heel veel van muziek. Ook hier heb ik vaak aan getwijfeld. Hij zong vaak Brother Louie van Modern Talking. Geen gezicht. Daarnaast waaide hij met alle top40winden mee. Veel Nelly Furtado en dat soort dingen. Maar toen ik als vijftienjarige The Cure ontdekte, kwam ik erachter dat Faith tot zijn favoriete albums behoorde. Een lichtpuntje. Ik denk dat mijn vader nog steeds heel veel muziek luistert. Zeker weten doe ik dit niet. Ik heb hem al jaren niet gesproken.

Het begon allemaal met de muziekobsessie van mijn vader. Hij kwam elke week met stapels nieuwe muziek thuis. Hij nam ook regelmatig de top40 op een cassettebandje voor me op. Zo ontstonden mijn eerste obsessies. In de eerste tien jaar van mijn leven heb ik drie grote obsessies gehad: Celine Dion, Marco Borsato en Enrique Iglesias. En als ik geobsedeerd ben door muziek, dan kan de wereld daar niet om heen. Dan luister ik daar namelijk maandenlang op ieder moment van de dag naar. Ik kreeg dan ook al snel van mijn ouders een koptelefoon. Dat weerhield mij er echter niet van niet alles uit volle borst mee te schallen. Ik herinner me een moment — ik was denk ik een jaar of zes — dat ik niet kon slapen en het me een goed idee leek om Marco Borsato zachtjes op te zetten. Ik begreep niet waarom mijn moeder boos — of nouja, boos, ze kon toch moeilijk haar lachen inhouden — mijn kamer binnenkwam. Ik had de muziek immers heel zachtjes gezet. Ik moet zo hard meegezongen hebben dat het beneden te horen was. In mijn jeugd moet ik mijn ouders ongetwijfeld een helse tijd bezorgd hebben. Gelukkig heb ik later wel geleerd dat het niet echt normaal is om als een bezetene de hele dag door keihard je favoriete liedjes te zingen. Dat doe ik alleen nog maar bij de nummers van een band die we later op de reis tegen zullen komen.

In mijn eerste tien jaar werd mijn muzieksmaak bepaald door wat mijn vader aan nieuwe muziek thuisbracht. Vandaar dat dit Hoofdstuk 0 is. Het zou niet lang duren voordat ik geobsedeerd zou raken met dingen die mijn vader nooit zou luisteren, omdat ze te hard, te raar, niet ‘melodieus’ genoeg waren. Vanaf dat moment begon mijn muzikale ontdekkingsreis pas echt.

Even wat mooie liederen om erin te komen:

Wat een heerlijkheid

Dat ziet er weer veelbelovend uit!

Velen van ons waren 'fout' in de oorlog. Ook ik. Zie mijn eerste twee haltes.

Enrique Iglesias heeft hier thuis ook nog wel eens opgestaan Ik ben benieuwd naar de rest van je reis madmadder!

Hoofdstuk 1: Geschreeuw

Je kunt het je nauwelijks voorstellen gezien mijn eerste obsessies, maar muziek waar ik graag naar luister brengt een vorm van aristotelische catharsis bij mij teweeg. Ik laat me graag meevoeren naar de donkerste emoties, de krochten van de ziel zodat ik me daarna weer gereinigd en in opperbeste stemming in de normale wereld kan begeven. Mensen noemen me stabiel en gebalanceerd. Ik denk dat ze wel anders zouden zeggen als muziek niet zo’n grote therapeutische werking op me zou hebben.

De eerste tien jaar van mijn leven waren Marco, Celine en Enrique degenen die een dergelijke behoefte konden bevredigen. Maar dat kon natuurlijk allemaal niet eeuwig duren.
Het begon allemaal — hoe origineel — met Hybrid Theory van Linkin Park. Het was vooral de scream van Chester die me aantrok. Die belichaamde boosheid , wanhoop en sprak een veel donkerder, heftiger en relevanter deel van mijn gevoelsleven aan dan de eerste drie obsessies ooit hadden gedaan. Ik was verkocht. Ik sneakte tijdens het speelkwartier op de basisschool vaak naar binnen om Hybrid Theory via de geluidsinstallatie in de klas te beluisteren. Over het feit dat ik niks anders meer luisterde hoef ik het natuurlijk niet te hebben. En hoewel ik vanaf nu muziek luisterde waar mijn ouders niks mee konden, moet het ongetwijfeld fijn geweest zijn dat er nu niet zoveel meer mee viel te zingen. Meeschreeuwen heb ik nooit geprobeerd. Dat leek me niet echt een normaal ding om te doen. Daarentegen zat ik het liefst op mijn kamer met mijn koptelefoon op en doorleefde de emoties die de muziek teweegbrachten om na de laatste tonen een vreemd soort opluchting te voelen.

Met Linkin Park begon mijn liefde voor geschreeuw. Enkele jaren later ontdekte ik echter een soortgelijke band die nog veel meer impact had op mij en het verloop van mijn muzikale expeditie. Eenmaal op de middelbare school bracht een vriend mij in aanraking met Photoshop en we streden met onze creaties tegen mensen van over de hele wereld via National Sig League. Een user op dat forum postte Girl’s not Grey van AFI. De obsessie die toen volgde is nooit meer geëvenaard. Ik betaalde veel geld voor het lidmaatschap van de fanclub, hing hele dagen rond op het fanforum en ben zelfs een jaartje straightedge geweest omdat de bandleden dat ook waren. (Mensen die me een beetje kennen zullen zich daar nu niks meer bij voor kunnen stellen.) AFI maakte in hun eerste jaren zeer matige punk, in hun periode erna matige post-hardcore en in hun latere periode foute emotroep. Toen vond ik het allemaal even fantastisch. Ik was wat ouder (een jaar of 13, 14) dus ik snapte eindelijk een beetje waar al die gekke Engelsen en Amerikanen over zongen, en ja, je raadt het al: de teksten van de androgyne frontman Davey Havok waren DE WAARHEID. Ik bedoel, kijk nou:

Hope unknown. Sometimes just waking is surreal.
I walk right through the nameless ones.
I know that hope's unknown.
Sometimes the water feels so real.
As I walk through it fills my lungs, my god, I'm drowning.
This day never seems to end.
This pain, never.
This rage I cannot let go.

Probeer daar maar eens een speld tussen te krijgen.

De muziek van hun inspirators bleek echter vele malen beter dan de muziek die ze zelf maakten. Toen ik eenmaal de moeite genomen had de favoriete bands van de bandleden van AFI te beluisteren, liet ik AFI zelf links liggen. Daarover meer in hoofdstuk drie.

Toch hebben Linkin Park, AFI en andere muziek waarbij schreeuwlelijken de vocalen verzorgden (Underoath, de eerste twee albums van Avenged Sevenfold, Trapt, Scary Kids Scaring Kids) grote invloed gehad op mijn huidige smaak. Eenmaal op Musicmeter (inmiddels alweer ruim 7 jaar geleden) kwam ik via Sven (sxesven) in contact met screamo en hardcore, waarbij vooral de eerste nog altijd één van mijn favoriete muziekgenres is. En een goed screamo- of hardcorealbum weet nog altijd hetzelfde effect te bewerkstelligen waartoe destijds Linkin Park en AFI in staat waren.

HET ESSENTIËLE ALBUM:
AFI - Black Sails in the Sunset
(Er staat ook nog een recensie van me bij die ik niet meer durf te lezen, omdat ik me natuurlijk doodschaam, gelieve ook geen citaten uit die recensie hier 'voor de grap' te posten, want dan zit ik weer de hele avond aan de screamo.)

Dit liedje vind ik eigenlijk nog steeds wel een beetje leuk. Stiekem.