Ach gut, en niemand die die jongen even een aai over z'n bol gaf?

Sielug hè?

Wat een heerlijke schrijfstijl

We wachten allemaal in opperste spanning op de vruchten uit jouw pen - voorzover dat ken (vruchten uit een pen) - en anders, om niet te kiften, op jouw fijn vileine geschriften!

Heb jij het nu over mij? Jij weet al lang dat ik me daar niet aan waag

Ik zou ook niet goed weten welke muziek ik er uit moet filteren of hoe ik het in zou moeten delen. Dat doen anderen heel wat beter dus ik lees het graag.
Bovendien weet ik niet of ik zelf wel de openheid zou willen verschaffen die ik hier regelmatig tegenkom.

En Madelon schrijft erg leuk dus ben benieuwd hoe dat verder gaat. Overigens heb ik hier meer erg mooie verhalen gelezen en dat werkt niet bevorderend om dat zelf ook eens te proberen moet ik zeggen (want onmogelijk om dat ook zo goed of bijzonder te doen).

Kom op: where you lead I will follow zong Carole King. Qua mooie verhalen: in ieder mens zit een verhaal: het wacht er alleen op om eruit te komen

Zo'n semi-ouwe knakker kan toch een mooi voorbeeld geven voor jonge onbevlogenen

Mju-tje, noem je mij nu onbevlogen? Ga je er nu voor zorgen dat ik alsnog een potje moet gaan grienen en automutileren met de discografie van Saetia op de achtergrond?

Het feit dat in ieder geval een paar mensen zich vermaken met mijn gekke stukjes troost me een beetje.

Verder ben ik het wel met je eens dat aERo ook eens een duit in het zakje zou mogen doen. Dat moet wel een interessant verhaal worden.

Zou niet durven - ik begrijp net dat er een dame achter de verhalen zit (die ik nog niet heb kunnen/durven lezen, omwille van de tijd) - en niet een puisterige jongspuber in spijkerbroek met ruitjeshemd.

Ik weet uit ervaring dat vrouwen aan het janken brengen niet loont, in meerdere opzichten - I pledge guilty en beloof plechtig me deelgenoot te maken van jouw digitaal/schriftelijke bekentenissen. Of ik na deling positief ben remains to be seen. Ik hou je op de hoogte - de jouwe of de mijne

AFI heeft ook een aardige cover van NIN's Head Like a Hole gemaakt wat jaartjes terug.

Hoofdstuk 2: Hip-hop

Net als wanhopig schreeuwende mannen (en af en toe ook vrouwen), kunnen ook bozige, rappende meneren (en af en toe ook vrouwen) mij wel bekoren. Hoewel screamo en hip-hop muzikaal gezien enorm verschillen, hebben ze voor mij dezelfde emotionele impact. Zo is een introspectieve rapper als Slug vergelijkbaar met een band als Saetia, lijkt de stoeremannenhip-hop van Dizzee Rascal op de bozemannenhardcore van Dangers en ligt de politieke hip-hop van Public Enemy in hetzelfde straatje als de hardcore van het anarchistische Lack.

Ik luister hip-hop natuurlijk niet per se omdat het gemaakt wordt door stoere mannen en ik ook graag een stoere man zou willen zijn. Het zelfbewuste, het brute en het politieke komt voort uit één emotioneel fundament en het moge inmiddels duidelijk zijn: ik zie graag dat mensen hun gevoel van onvrede met zichzelf of de wereld om zich heen via muziek overbrengen, zodat mijn gedachten en gemoed op ieder gewenst moment aan een grondige zuivering blootgesteld kunnen worden.

Welnu, ik had natuurlijk via de top40 al kennisgemaakt met Brainpower, Def Rhymz en Ja Rule. Maar Eminem was wel even wat anders. Ik kon met de singles van de Marshall Mathers LP destijds nog niet zoveel. Dat was ongetwijfeld te wijten aan het feit dat ik toen geen oog had voor iets anders dan Linkin Park. Toen die storm was gaan liggen en ik Cleanin’ Out My Closet hoorde was mijn liefde voor hip-hop geboren. Of beter gezegd: mijn liefde voor Eminem was geboren. De rest van de hip-hop die je op de radio hoorde interesseerde me niet. Daarnaast had ik geen idee dat er ook een hele hip-hopscene buiten de hitlijsten bestond.

Voordat ik het grootse AFI ontdekte, was het de donkere, rauwe rap van Eminem die mij in staat stelde me op normale wijze aan de buitenwereld te tonen. Afgezien van een gek zwart mutsje dat ik altijd droeg, want Eminem had ook vaak een zwarte muts op. Als ik die muts zou afzetten zou ik niets minder dan een afvallige zijn.

Mijn nieuwe muzikale liefde bezorgde me ook een nieuwe hobby: ik wilde alle teksten van mijn held mee kunnen rappen. Daar heb ik me toch wel een tijd kostelijk mee vermaakt. Ik durf wel te beweren dat ik uiteindelijk een betere vertolker van Eminems nummers was dan Eminem zelf. Die teksten van Eminem ben ik inmiddels grotendeels wel vergeten, maar ik vind het nog altijd net iets te leuk om vrienden lastig te vallen met opvoeringen van nummers van Atmosphere, Aesop Rock en Killer Mike. Bij vrienden die een hekel aan hip-hop hebben doe ik graag Die Antwoord of Kraantje Pappie na.

Het duurde jaren voor ik weer de moed vond om een hip-hopalbum op te zetten. De liefde voor Eminem ebde weg toen ik AFI en aanverwanten ontdekte en andere hip-hop die ik op tv zag vond ik verschrikkelijk. Toch bleek Eminem zijn sporen achtergelaten te hebben. Mijn nieuwsgierigheid was snel gewekt toen ik via Musicmeter op allerlei voor mij onbekende hip-hop stuitte. Met het beluisteren van God Loves Ugly van Atmosphere was mijn liefde voor het genre herboren.

HET ESSENTIËLE ALBUM:
Eminem - The Eminem Show

Eminem

Em

Wat een geweldige verhalen tot nu toe

Hoofdstuk 3: Morrissey

Met de ontdekking van AFI was ik ervan overtuigd dat mijn muzikale zoektocht zijn eindpunt had bereikt. Het kon toch niet zo zijn dat er ergens een ander bandje op deze armetierige aardkloot bestond dat meer voor me zou kunnen betekenen.

Ik zat inmiddels diep in de puberteit, dus ook diep in de problemen. Omdat ik liever jongenskleding droeg en kort haar had werd ik natuurlijk door iedereen gepest op school en ik wist niet wat ik aanmoest met het feit dat ik zo aseksueel als een deur was. Dit en enkele jeugdtraumaatjes zorgden ervoor dat ik jarenlang alleen maar mijn kamer verliet als mijn moeder me voor het avondeten riep.

Het gebeurde op een nazomeravond in 2004. Ik besloot me eens te wagen aan iets anders dan AFI. Toen ik het eerste couplet van Alsatian Cousin van Morrissey hoorde, ben ik opgesprongen van mijn stoel en naar mijn moeder gerend die stond te strijken. “Mam! Moet je dit horen! Dit is het meest fantastische wat ik ooit gehoord heb!” Ik had kennisgemaakt met de zanger die ik bijna negen jaar later nog steeds als mijn grote held beschouw.

Ik zou liegen als ik zeg dat Morrissey mijn leven gered heeft. Ik werd al moe bij de gedachte dat ik mezelf de dood in zou moeten jagen. Er viel niet veel meer te redden aan de staat van volledige apathie waarin ik verkeerde. Muziek had al heel lang niet meer het reinigende effect van weleer en ook Morrissey was niet in staat de depressie te stoppen. Maar Morrissey was wel in staat een glimlach op het gezicht van de bedlegerige die ik was te toveren. Gedeelde smart is immers halve smart.

Toch kan niet alleen het feit dat ik mezelf herkende in de teksten van Morrissey eraan hebben bijgedragen dat Morrissey een soort goddelijke status bij mij heeft verkregen. Hoe kon het dat ik meteen bezeten was toen ik een simpel nummer als Alsatian Cousin hoorde, dat eigenlijk niks over mij en mijn leven zegt? Ik heb geen flauw benul. Het toont maar weer dat het sublieme niet voor rede vatbaar is.

Ik heb veel leuke momenten beleefd met Morrissey en kornuiten, ook in barre tijden. In 2006 ging ik met wat vrienden (ja, ik snap ook niet hoe het mogelijk is dat ik toen vrienden had gezien mijn staat in die tijd) speciaal voor Morrissey naar Pinkpop. Ik heb samen met die vrienden een show van Nickelback moeten trotseren om er zeker van te zijn dat we vooraan konden staan zodat we de Mozzer ons spandoek konden tonen. Het spandoek was voorzien van de tekst ‘You’re the one for me Mozzy’ en opgevrolijkt met hartjes en bloemetjes. Waar een druilerige zondag vol anticipatie en meligheid niet goed voor is. Ik had niet verwacht dat Morrissey ons erop aan zou spreken. Ik wist niks uit te brengen toen Morrissey vroeg of het spandoek voor hem gemaakt was. Hij vond het in ieder geval ‘very nice’.

Daarnaast heb ik Morrissey nog een handje mogen geven tijdens zijn concert in 2007 in de HMH en heb ik met de afterparty na het concert in de Vereeniging in 2009 (georganiseerd door de ons welbekende fastpulseboy. Arnold, als je dit leest, kom als de wiedeweerga terug naar Nijmegen. De Merleyn verpaupert zonder jou.) een feestje mogen vieren dat niet vaak overtroffen is. Maar bovenal denk ik met veel plezier terug aan alle momenten waarop Morrissey het leven draaglijker wist te maken en aan de mooie momenten of gebeurtenissen waarbij Morrissey/The Smiths vaak als muzikale ondersteuning dienden. Het doet me deugd te weten dat er nog veel van die mooie momenten zullen komen.

God, wat een sentimenteel gelul. Ik lijk wel een wijf. Ik kan er niks aan doen. Ik meen het uit de grond van mijn hart. Ik kan me geen leven meer voorstellen zonder de muziek van The Smiths en Morrissey. En het is eigenlijk bizar dat ik niet eens begrijp waar hem dat in zit.

HET ESSENTIËLE ALBUM:
Morrissey - "Viva Hate"




Mijn favje:

Je kan nu wel stoppen trouwens, ik vrees dat het qua muziek vanaf nu alleen maar minder gaat worden met je updates. Nou ja, misschien zijn de komende verhalen an sich wel vermakelijk, dus ga toch maar door dan

Morrissey, ja is en was geweldig en dan vind ik Vauxhall nog mooier dan zijn solo debuut.

Morrisey vind ik een toffe kerel, zelfs al is hij een rode kreeft die enkel groenvoer eet.

Ik wist van je Morrissey liefde af maar het zo te lezen maakt het net weer even meer bijzonder. Wederom die openheid in dit topic en wederom oprecht geschreven.

Dank voor alle leuke reacties en complimenten!

Ik sla vanavond even over. Morgen hoofdstuk vier.

Wat een leuke reeks maak je, madmadder! Je zou er haast van naar Morrissey gaan luisteren...

Ik vind het altijd mooi om te lezen wanneer mensen zo open over zichzelf zijn. Mooie en leuke stukken Madelon!

Hoofdstuk 4: De jaren ’80 (of vleermuizenmuziek en synthesizers)

De bandleden van AFI houden van de jaren ’80. The Smiths maakten hun muziek in de eighties. Het was logisch dat mijn eerstvolgende ontdekkingen uit dit decennium zouden komen.

Het was eigenlijk voorbestemd dat ik van de tachtiger jaren zou gaan houden. In de jaren ’80 beleefden mijn ouders hun tienerjaren en daarmee ook hun muzikale vorming. Ze kochten hun eerste platen, gingen voor het eerst uit en hadden nog alle tijd om zich bezig te houden met muziek. Het betekende dat ook in het decennium van de wansmaak, ondanks het feit dat mijn vader zich toen nog steeds wel met muziek bezighield, vooral muziek uit de eighties gedraaid werd.

Ik vond het destijds natuurlijk verschrikkelijk als ik A-Ha, Frankie Goes to Hollywood, Duran Duran of Depeche Mode aan moest horen. Dat waren toch mindere goden vergeleken met Celine, Marco en Enrique. Toch denk ik dat ik zo vertrouwd met het geluid van dergelijke bands was geworden dat het voelde alsof ik iets terugvond wat ik al heel lang kwijt was toen ik ongeveer tien jaar later op eigen houtje de jaren ’80 ontdekte.

Morrissey was heilig dus daar kon geen enkele andere band meer overheen. Ik raakte deze keer geobsedeerd met een heel decennium aan muziek (eigenlijk iets langer, want de laatste jaren van de jaren ‘70 horen daar ook wel bij wat mij betreft). Toch was er één album dat deze liefde inluidde.

Ik weet niet of het komt doordat ik in mijn eerste jaren mee doodgegooid werd met dit soort muziek, maar toen ik dit album voor het eerst hoorde maakte een gevoel van nostalgie zich meester van mij. Dat gevoel zou natuurlijk ook gewoon kunnen komen doordat zangers van dit soort bandjes altijd zo zielig doen en hun Weltschmerz en hang naar escapisme op mij over weten te brengen. Het is het aanstellerige sfeertje dat voor mij de jaren ’80 tot een heerlijk decennium maakt. De mensen die die muziek maken zijn helemaal niet echt ongelukkig (op wat uitzonderingen na), die vinden het gewoon fijn om even weg te kwijnen in zelfmedelijden, om even hun hart te luchten om daarna weer verder te leven. Wie de vorige hoofdstukken gelezen heeft, begrijpt meteen waarom ik me tot dit decennium aangetrokken voel.

De band die mij inwijdde in dit sfeertje was The Cure (zou orbit gezien de vorige alinea nu boos op me zijn?). Met het horen van Pornography was ik om. Ik ging op onderzoek uit naar meer van dit soort muziek en confisqueerde de platen van mijn oom die op de zolder van mijn opa en oma stonden. Daar zaten tientallen platen uit de periode ’82-’85 bij. Donker, kil en hopeloos of gezellig en poppy, alles uit dit decennium kon rekenen op mijn onvoorwaardelijke liefde.

En dat is nog steeds het geval. Het maakt mij dan ook heel blij dat veel nieuwere bandjes (Former Ghosts, Cold Cave, Future Islands, John Maus, Ascetic: etc. etc.) ook zo van de eighties houden. Ik snap niet waarom mijn moeder ooit overgestapt is naar de vreselijke muziek die ze nu luistert. Ik dank God in ieder geval elke avond op mijn blote knietjes dat ik nog net geboren mocht worden in mijn favoriete decennium.

HET ESSENTIËLE ALBUM:
The Cure - Pornography

Yo, gisteren had ik weinig tijd en vandaag heb ik dat weer dus morgen pas weer een nieuw verhaaltje.

Ik zit nondeju al vanaf half 8 vanochtend deze pagina te refreshen.

en madmadder maar denken dat de One Direction fan, fanatiek is.

Blijven volhouden Graf, want de volhouder wint zegt men.

Ik vrees dat Graf meer een aanhouder is.

Eerder een aanrander. Maar dit terzijde.

Sorry Micha. Gisteravond kwam er weer iemand langs en had ik weer geen tijd om een verhaaltje te typen. Ik ga zometeen naar Ernem dus vanavond heb ik ongetwijfeld geen last van leuke mensen en kan ik rustig mijn verhaaltje tikken.

Kusjes!

Ik heb me in slaap gehuild vannacht