Zielig. Maar ik heb je al kusjes gegeven dus nu moet je ophouden met huilen.

Dit is nu al een memorabele reis

Hoofdstuk 5: Xiu Xiu

Eenmaal op Musicmeter maakte ik kennis met muziekstijlen waarvan ik het bestaan nooit had durven vermoeden. Toen ik een account aanmaakte was Morrissey mijn held, hield ik van de jaren ’80 en was er nog een klein restje van mijn liefde voor AFI over. Enkele maanden na mijn eerste bezoek zat ik opeens aan de noise en de drones.

Ook ontdekte ik natuurlijk nog veel meer albums die me naar werelden gespeend van lichtheid en vrolijkheid leidden. Een band die diepe indruk op me maakte was Xiu Xiu, die het vreemde en het emotionele aspect samenbracht.

Het moet ongetwijfeld de hoes zijn geweest die mijn interesse wekte. Een naakte man met een pop in zijn handen. Zanger Jamie Stewart maakte deze foto toen hij op reis was in Thailand (dit weet ik niet zeker, en ik heb geen zin om het na te zoeken) en achternagelopen werd door een mannelijke prostituee. Hij betaalde uiteindelijk de man in ruil voor een fotoshoot.

De hoes en het verhaal erachter fascineerden me. Dit moest wel goed zijn. Bij een eerste luisterpoging lukte het me niet het album uit te zitten. Ik vond het verschrikkelijk. Niet omdat het saai was of omdat het om een soort muziek ging die indruiste tegen alles waar ik van hield.

Ik vond het verschrikkelijk omdat het zo persoonlijk, zo breekbaar was. Ik voelde me bijzonder ongemakkelijk om bij het grootse leed van deze man betrokken te worden. Het was de combinatie van de zang, de teksten en de passende muzikale ondersteuning die ervoor zorgden dat ik na vier nummers wel klaar was met dit album.

Toch was ik nog nieuwsgieriger gemaakt. Ik had deprimerende albums gehoord die hun weerslag hadden op mijn gemoed. Dit was echter muziek die je bij de keel greep, op je in sloeg en je voor dood achter liet. Nog niet eerder had ik een band gehoord die het moment dat er kortsluiting in iemands hoofd optreedt — het moment dat je gedachten en gevoelens allemaal veel te veel worden — zo accuraat wist te vertalen.

De tweede keer lukte het me zowaar het album uit te zitten. Ik voelde me nog steeds een indringer in de gevoelswereld van deze man (en dat doe ik nog steeds, zeker bij de eerste albums). Het was echter juist dit gevoel dat ervoor zorgde dat ik dit album bleef luisteren. Ik bewonderde de eerlijkheid en openheid van de muziek, die voor mij nog altijd ongeëvenaard zijn.

Over muziek als therapie gesproken. Ik heb nooit een concert gezien waarbij de zanger zo opging in zijn eigen muziek. Jamie Stewart staat daar niet voor zijn publiek, maar om zijn eigen pijn te doorleven. Ongemakkelijk om bij aanwezig te zijn, maar juist daarom maakt Stewart diepe indruk. Ik zal de nacht dat ik samen met Wim (breakingdown) en Roelof na een Xiu Xiu-concert door Amsterdam zwierf niet snel meer vergeten. Die nacht was een perfecte voortzetting van een meesterlijke en intense show.

Afgezien van het feit dat Xiu Xiu diepe indruk maakte, vormde Xiu Xiu ook de brug naar meer experimentele muziekgenres. Daarover morgen meer en dan zijn we tot ieders vreugde bijna bij het einde van mijn muzikale reis beland hoor.

HET ESSENTIËLE ALBUM:
Xiu Xiu - A Promise

Precies mijn gevoel toen ik Xiu Xiu live zag. Heel bijzondere ervaring.

Mooi stuk weer verder! Leuke reis om te volgen tot nu toe

Leuke stukjes! Shwee Shwee

Hoofdstuk 6: Gekke muziek

Xiu Xiu’s hysterische mix van pop, folk, noise en electro vond ik best wel raar. Toch moest ik niet lang na de ontdekking van Xiu Xiu toegeven dat het allemaal nog veel raarder kon. Ik luisterde alles wat los en vast zat, want ik wilde kennismaken met de meest uiteenlopende genres.

Op een doodnormale dag was ik nietsvermoedend de nieuwe albums op de luisterpaal aan het beluisteren tot ik op Wolf Eyes stuitte. Was dit nu noise, dat genre waar sxesven zo van hield? Mooi vond ik het natuurlijk niet, maar het fascineerde me wel en ik vond het ook wel een klein beetje grappig. Sven gaf me wat tips en voor ik het wist zat ik hele dagen naar The Gerogerigegege en Merzbow te luisteren. Ik snap nog steeds niet hoe ik toen niet helemaal gek geworden ben. Ik luister er inmiddels bijna nooit meer naar. Alleen The Gerogerigegege, Wolf Eyes en Prurient wil ik nog wel eens opzetten.

Onder streng toezicht van Sven heb ik naast een noise-obsessie natuurlijk ook mijn porties j-pop, (free) jazz, drone, breakcore en wat niet meer gehad. Ik heb nooit begrepen waar de behoefte aan steeds extremere en vagere muziek vandaan kwam en waarom ik het allemaal zo fantastisch vond. Ik ben inmiddels weer terug bij af en luister bijna alleen nog naar normale muziek.

Bij dezen dank ik Sven voor de muzikale opvoeding die hij me gegeven heeft. Dankzij Sven heb ik kennis mogen maken met de uitersten van het muzikale spectrum. Het spijt me heel erg dat ik zo saai geworden ben.

HET ESSENTIËLE ALBUM:
Wolf Eyes - Human Animal




Shoko Nakagawa - Sorairo Days

Wat een malligheid.

Nog meer malligheid.

madmadder en saai in 1 zin dat is pas malligheid Mr. Slowgaze.

Sven

Wisten jullie trouwens dat ik dit stukje onder het genot van mijn favjes van het Eurovisie songfestival geschreven heb?

Leuk hè.

Vanavond of morgen mijn laatste stukje. Die is denk ik weer wat langer en zal een beetje hipster zijn.

Hoofdstuk 7: (minimal) Techno

Ik zei het al in mijn vorige hoofdstuk: ik ben ongelooflijk saai geworden. Ik leid een gelukkig, burgerlijk bestaan. Ik houd van goede literatuur, mooie muziek, lekker eten en leuke dingen doen met vrienden. Dit simpele, doch leuke bestaan heeft er ongetwijfeld aan bijgedragen dat ik tegenwoordig vooral weer naar liedjes luister waarin de instrumenten welonderscheiden zijn. Ook hoor ik tegenwoordig graag muziek met een logische structuur en opbouw. Techno met haar ordelijke 4/4 beats was een logische, laatste (tot nu toe) stap in mijn muzikale reis.

In 2008 begon ik met mijn studie filosofie in Nijmegen. Ik ontmoette veel leuke, nieuwe mensen en ging op kamers. Het studentenleven kon beginnen. Het doel in het eerste jaar was om zoveel mogelijk feestjes af te gaan en toch te zorgen dat ik al mijn tentamens zou halen. Vraag me niet hoe, maar het is me gelukt.

Ik was voordat ik ging studeren nooit uitgeweest. Waarom zou je immers als je jezelf ook thuis in je eentje vol kunt laten lopen met allerhande alcohol? Je begrijpt, voordat ik ging studeren was ik nog altijd niet echt het zonnetje in huis.

Met het begin van de studie leerde ik echter dat er genoeg leuke en lieve mensen zijn. Ik werd niet meer bekeken en behandeld alsof ik een minderwaardig, angstaanjagend schepsel was. Ik werd van het ene feestje naar het andere meegesleept en ontdekte zo dansbare, elektronische muziek, iets waar ik voorheen nooit echt in geïnteresseerd was.

Van de feestjes die ik in mijn eerste jaar bezocht heb, waren de feestjes waar (minimal) techno gedraaid werd het allerleukst. De sfeer, de mensen, de muziek, alles klopte op feestjes waar deze muziek gedraaid werd. Ik ging zelf op onderzoek uit, ontdekte The Field, Four Tet, James Holden, Gui Boratto etc. etc. en sleepte op mijn beurt mijn vrienden mee naar sets van deze mensen.

Telkens weer als ik een zaal vol pompende beats binnenstap beland ik in een staat van hypnose en maakt een euforisch gevoel zich van mij meester. Ik heb geen enkele drug nodig om op zulke feestjes als laatst over te blijven. Zelfs nu ik een ouwewijverig, burgerlijk bestaan leid.

HET ESSENTIËLE ALBUM:
The Field - From Here We Go Sublime

Dat was het dan. Nogmaals dank voor alle leuke reacties. Ik vond het erg leuk om te doen.

Ik vond het leuk. Van mij mag je nog een keertje.

Het was inderdaad een erg leuke reis.

Humoristisch en soms erg persoonlijk, mooi geschreven! En leuk om te lezen.

Intrigerende reis, met plezier gelezen

Er bestaan er toch nog !

Ik heb nog niet alle hoofdstukjes gelezen, maar de behandelde genres en artiesten maken me zeer nieuwsgierig. In ieder geval: (al zeker voor dit laatste stukje) !

Wie gaat er nu eigenlijk na mij?

En ik pik op de valreep in de vorm van The Field geloof ik een zeer leuke tip mee

Nog eentje dan: www.kompakt.fm

Goed zo... niet dus want ik ken het al

Dus........ maar weer eens gaan draaien dan

Ik mag voorlopig even van de lijst verdwijnen. Wil het nog steeds graag eens doen maar heb net een promotie gekregen wat betekend dat ik komende 2 weken heel hard bezig ben met nieuwe dingen eigen te maken en daarna fulltime aan de bak ga in een nieuwe functie wat ook de eerste weken heel veel van me gaat eisen. En dan is dit er ff te veel naast. Want als ik dit ga doen wil ik er ook rustig voor gaan zitten.

Dus ja ooit maar voorlopig nog eventjes niet.

Ben even aan het teruglezen, maar


Dit is wel de mooiste uiting van onvoorwaarlijke liefde die ik ooit tegen ben gekomen. Hulde.

Nog even een shoutout naar Madmadder voor haar behoorlijk amusante en eigenlijk veel te korte reis, en even dit topic weer een beetje omhoog kicken met gezeur over 'wie neemt het stokje over?'

Nog even onder de aandacht brengen....

Ik zal als ik terug kom van werk eens zien wat ik kan doen.