ik stuit nu pas op dit topic. wel interessant.... en een leuke insteek!
moet je aan bepaalde criteria voldoen om van start te gaan? smaak, leeftijd, aantal posts, lidmaatschap?

mocht ik mogen dan wil ik me eerst nog een beetje inlezen....

Gewoon doen.

hahaha, thanks! ik zie nu pas dat er een lijst circuleert. maar idd... t is wel bijna drie weken stil!

ik ga maar eens intypen in word, kijken of het publiceerbaar wordt

het leuke van dit topic, voor mij, is de focus. ik ben een omnivoor, een verzamelaar.
maar wat is nu echt van wezenlijk belang geweest, wanneer en waarom? dat is mooi om je op te richten. ik ben geinspireerd. kijken waar t toe leidt.

Ja, reanimeer dit topic

Je hebt een Top 10 met aardig wat variatie, dus zullen er van verschillende invalshoeken platen belangrijk zijn geweest.

klopt. en de platen die er op dat moment erg toe deden staan er grotendeels niet in... toch zijn het niet allemaal guilty pleasures hoor

Guilty pleasures horen er gewoon tussen te zitten.

een enigszins summier begin, de (maar een klein beetje) guilty pleasuse... de jonge kinderjaren.

De jaren zestig, hoe het voor mij begon.

Hierover kan ik kort zijn.
Ik was een jonge smurf en waarom ik zo gegrepen ben door muziek, ik kan het niet helemaal verklaren, maar het was zo. En het was zo voor het leven. Het betekende mijn eigen wereldje, kon er totaal in opgaan. Hoewel dat, nu ik een stukkie ouder ben, aan intensiteit is afgenomen, kan dat bij vlagen nog steeds heel erg het geval zijn.

Ik kreeg voor mijn zesde verjaardag een pick-up (geen auto…) met ingebouwde boxen. En van een van mijn ooms – de jongste – een stapel singletjes. Ik herinner me “The Brothers Four”, “The Shepherds”, “Will Tura”, ach, dat doe je een kind toch niet aan!
Maar…. Er zaten zes singletjes bij van The Everly Brothers. Kijk, en die werden dus door mij aan gort gedraaid. En dat verveelde mij nooit, mijn omgeving wel. En nog, zeker als ik mijn kinderen erbij betrek, bij het beluisteren word ik geraakt. Meegalmen doe ik graag, maar hierbij breekt al snel mijn stem. En dat is geen technische kwestie

Vanaf zes hoesjes keken de broers me aan met grote onschuldige ogen en flinke jaloersmakende vetkuiven. Die feilloze samenzang vond ik prachtig, maar de melodieën hadden voor mij iets magisch, de melancholie raakte me echt aan.

Hoe verzot ik ook was op muziek en de radio voor mezelf aan mocht zetten, de boost die de popmuziek kreeg eind jaren zestig is grotendeels aan mij voorbij gegaan – op dat moment. Ik werd niet op gang geholpen, dus buiten de toevalstreffers, met een heel andere emotionele binding, begeleidden The Everly Brothers mijn muzikale jaren zestig.

De Nick en Simon van de jaren 60.
De tijd dat alles wat uit de richting van de USA hip was.
Ik wist niet dat je zo oud zou zijn Zaaf.
Maar wel een mooi begin.

je bent een grapjas deric... nick en simon...

ja zo oud is die zaaf. een decennium ouder dan jij.

die waanzinnige oceaan van muziek, ik ga nu graag tot in de diepste troggen, maar het begon toch echt met vleugeltjes pootjebaden.

maar met een lek emmertje overdrachtelijke nick en simon naar mijn slotgracht gaan en ontdekken dat die emmer al heel snel leeg was...nee, daar trapte ik nooit in. hoewel... straks krijgen we ook de jaren 80 nog, hahahaha...

Ah, fijn dat hier opnieuw wat leven in de brouwerij komt. Ik reageer niet zo actief, maar lees wel altijd trouw mee. Zaaf was ik op deze site nog niet eerder tegengekomen. Het belooft dus een mooie eerste kennismaking te zijn

De laatste hot van The Everly Brothers was trouwens ook uit mijn jeugd.
On The Wings Of A Nightingale.

De jaren zeventig, een vogelvlucht (deel 1).

Ik kreeg de top 40 in de gaten en kreeg een tweede hands bandrecordertje. Met de microfoon bij de linkerbox nam ik de voor mij fraaiste nummers op. Ik haalde iedere week het gedrukte exemplaar bij de platenboer en vinkte de nummers aan die ik wilde hebben. Zaterdagmiddag, vanaf de Dik Voormekaarshow, was de middag voor mij.

En ontwikkelde iets van een smaak. Ik vond het meeste in de top 40 al snel troep. Daarin werd ik wel geholpen: als mijn ouders het wel mooi vonden, haakte ik af. Wat die schifting doorstond, en binnen de contouren van mijn smaak viel, waren nummers van de Hollies, Albert Hammond, Slade, Wings, Earth and Fire, Alice Cooper. Muziek om mijn ouders mee op de kast te krijgen.
Ik begon met het kopen van muziek. Van mijn zakgeld of geld dat ik verdiende door auto’s te wassen of boodschappen te doen voor oude mensen in de straat. Ik kocht verzamelplaten van K-Tel, Arcade, lekker goedkoop en er stonden soms wel vijf goeie nummers op!




Mijn eerste platen, van één artiest, waren A Night At the Opera van Queen, Blue For You van Status Quo en Black and Blue van de Stones.

Black and Blue had ik leren kennen door een schoolvriendje die me verder op het spoor zette van, naar mijn smaak, goede muziek. Hij had een oudere zus, die al vrij veel platen had. Hij liet me Wings at the Speed of Sound horen, Hotel California, Wish You Were Here, The Best Years of Our Lives (Harley), Hotline (J. Geils Band)en een LP met een wel erg bizarre hoes: Jumpin’ the Gunne van Jo Jo Gunne.




In retrospectief, dit alles was nodig, effende het pad en geeft aan dat een sociale context zijn intrede deed, buiten mijn ouderlijk gezin.

Ik raakte bevriend met een klasgenoot die mij introduceerde tot een voor mij enorme openbaring. Led Zeppelin. Die band gaf me het gevoel dat ze muziek voor mij maakte. En illustreerde de kloof tussen mij en mijn ouders, die dit echt verafschuwden.

Led Zeppelin 1, was de plaat die me overstag deed gaan. Good Times, Bad Times knalde er voor mij al lekker in, was echter geen nummer waar ik me in kon verliezen. Dat waren wel Babe, I’m Gonna Leave You, Dazed and Confused en How Many More Times. Wat een gitaarwerk! Maar ook wat een opbouw, dynamiek, naar een climax werken. Dit kende ik niet, maar vond het echt zo fascinerend! Er zat liefde in, agressie, het was stoer en breekbaar, maar vooral mooi!!




Ik was al wel aan het proberen mijzelf muziek maken aan te leren en kende wat gitaarakkoordjes. Door Led Zeppelin werd ik niet bepaald aangemoedigd om dit verder uit te bouwen. Ik had meer zoiets van, als ik toch gitaar ga spelen, wil ik het zó kunnen. Onbegonnen werk dus. Maar zo leren drummen, dat was misschien bereikbaarder. En dus ging ik mijn eerste schoolbandje samenstellen, waarbij ik ging drummen. Dat waren covers.
Totdat de punktijd aanbrak. En dat gaat het volgende stuk inluiden.

Led Zeppelin verdiep ik mij pas een jaar echt in, maar wat een geweldige muziek.
Je hoort duidelijk waar Jack White qua zang en gitaarspel de inspiratie vandaan haalt.

Van de jaren 70 hardrockbands vind ik Led Zeppelin mischien nog wel de leukste.

Led Zeppelin, een band die almaar blijft groeien. Vier topmuzikanten met ieder niets minder dan geweldig veel kwaliteiten.

Everly Brothers is een band die mij wellicht ook wel kan bekoren.

En sowieso voor het voor de zoveelste keer reanimeren.

thanks! morgen deel 3...

correctie, dat wordt 7-8...

In de stadsbieb van Haarlem had je toen al (tweede helft jaren 70) een prettig geoutilleerde muziekverzameling. Dus in mijn spijbeltijd op de middelbare school was ik daar dagen aan t struinen en luisteren. Ook een platenzaak in de buurt hielp me enorm in het ontginnen van muziekland.
Grote namen, kleine namen, namen waar heel weinig mensen toen al van hadden gehoord, laat staan nu. Genres als hardrock, jazzrock (toen had je nog niet zoveel genres, lekker overzichtelijk) en wie buiten alle genres valt, Zappa!

Het was een warrige tijd. Ik was aan het loskomen van thuis, was wat aan het dolen en wist niet goed wat te doen met mijn leven en ontdekte de geneugten (s&d&r&r). En de punktijd barstte los. Dat kwam mijn identiteit ten goede: ik was niet de enige die zocht en losmaakte.

Naast de oudere muziek die ik bleef ontdekken, viel ik zeker voor de jonge bandjes die al snel grote namen werden. Er waren snelle liefdes bij, zoals vooral diverse Nederlandse bandjes: Gruppo Sportivo, Herman Brood, Sweet d’Buster, Houseband en the Meteors. En ik pikte de Sex Pistols en de Stranglers vlotjes op. Vooral Ratttus Norvegicus werd grijsgedraaid. En Ian Dury, Iggy Pop, Patti Smith. Richard Hell & the Voidoids, Blank Generation, wat een fantastische plaat was dat!

Ik luisterde nog steeds veel naar de radio, vooral Radio Caroline, en maakte zo vroegtijdig kennis met The Police, The Clash, Graham Parker & the Rumour, Elvis Costello, XTC, Joe Jackson, Talking Heads. En hier zitten bands bij die me zo dierbaar zijn, dat het pijn doet ze alleen maar te vermelden en verder te gaan. En zo’n bandje waarvan ik weer het gevoel had dat het muziek maakte voor mij, en mij alleen: The Cure.




Allemaal opwindend, maar er was in die tijd een band die er mijlenver bovenuit stak voor mij. Die een emotioneel niveau bij mij kon aanboren, waar andere platen niet kwamen. Wire.

Dat begon al bij Pink Flag, werd heviger bij Chairs Missing, maar werd liefde voor het leven met 154.

Ik ga die plaat niet reviewen, dat voelt als het beschrijven van een trip, terwijl je er middenin zit. Maar alles, de klanken, de zang, de teksten, de songstructuren, de opbouw in de plaat, alles klopt. En flarden zingen sinds de kennismaking zo vaak door mijn systeem.
Het is als een echte liefde, grillig, lief, bozig soms, zin, onzin, geen zin. Een ontdekkingstocht is het inmiddels niet meer, maar wel een tocht die je van tijd tot tijd weer maakt en waar je ieder moment, op veel verschillende manieren van geniet.

Voor de liefhebber, check het hele Rockpalastconcert, het is geweldig deze mannen hier op dreef te zien.




Hier moest, alweer, al het voorgaande voor plaatsvinden, om deze liefde mogelijk te maken.

Prachtige stukken!

dank teun,

wat een prettige top10 heb je. ken er aardig wat van (niet alleen zappa, hahaha) check net atmosphere, die kende ik nog niet. tot mijn schande mag ik zeggen, want dat is wel klassehiphop.
t is dat ik al weet waar mn laatste stuk zich op richt....

Leuke stukken inderdaad

Ik lees je stukken met veel plezier, Zaaf

De jaren 80 braken aan. Ik ging van de middelbare school af, werken, op kamers wonen. Grote veranderingen.

Dat gold deels ook de muziek. Waar ik vrijwel altijd oude liefdes bleef en blijf volgen, kwamen er vele bij. Ja ik heb het nog steeds over muziek, hoewel het uitgaansleven en de dames er ook een belangrijke functie in hadden.
Ik bezocht veel concerten en was ook geregeld op de dansvloer te vinden. Daar waren de jaren 80 natuurlijk ideaal voor en leidde tot een aantal guilty pleasures, die zijn weerga niet kende. Ja, ik ging overstag voor Heaven 17, Duran Duran, Talk Talk, Howard Jones, Nik Kershaw en nog veel erger (China Crisis, Re-Flex, Wang Chung). Zo dat is eruit.




Wat de concerten betreft ging dat er wat serieuzer aan toe. Ik kan me nog geweldige concerten herinneren van de jonge U2, de oude Led Zeppelin, een stuiterende TC Matic en een intieme The Sound.




Welke oude liefdes toen zeker prominent in mijn leven bleven door geweldig nieuw materiaal, waren The Cure, The Clash, XTC en Talking Heads.

En ik leerde heel veel nieuwe oude liefdes kennen, teveel om op te noemen (nog erger dan mijn vorige stuk, ik noem al die dierbare momenten met geweldige muziek niet eens meer met name!).

Wel wil ik er vijf uitlichten. Om te beginnen heb ik een Nederlandse plaat helemaal scheel gedraaid in die jaren, Party van The Tapes. Wat een plaat was dat! En wat een band! Gitaarvlechtwerkjes en een geluid dat mij deed denken aan de oude Talking Heads en XTC. Maar duidelijk zoekend naar eigen geluid en publiek, wat ze al na drie platen de kop heeft gekost.




Dat deed Japan pas na vijf platen, waarbij het geluid ook meermaals sterk veranderde. Ik vond alle 'versies' van Japan mooi, inspirerend (ik schakelde in die jaren over van drums naar basgitaar), maar de laatste plaat, Tin Drum, maakte de meeste indruk. Ongehoord, wat een ontwikkeling deze mannen in zo'n korte tijd hadden gemaakt.




Op een heel andere manier gold dat ook voor The Sound. Alweer zo'n band die er alleen voor mij was, in mijn hoofd. En waar Wire dat eerder deed, raakte Borland me diep, vooral met From the Lions Mouth.




Een band die ik pas met Discipline leerde kennen was King Crimson. Maar dat was dan ook wel een klasseplaat, die ik vanaf dat moment, en nog steeds dus, heel vaak draaide. Alles eraan was voor mij goed, en onnavolgbaar. Muzikantenmuziek waar ik de dames alleen maar schrik mee aanjoeg (behalve met Matte Kudasai), maar waar ik erg in op kon gaan.




De plaat echter die dit deel van mijn leven domineerde, was er ook een van een toen al enigszins oudgediende, nl. Tom Waits. De plaat Swordfishtrombomes was voor mij een openbaring. Oude muziek, nieuwe muziek, humor, weemoed, wat een scala aan emoties zit hierin! Een erg Amerikaanse, landelijke plaat ook, waar ik me toch goed in kon verplaatsen. Een plaat van een genie, een held.

zeer gerespecteerde mume medegebruikers. door een klus die ik erbij heb gekregen schiet dit 'project' er echt bij in. dat spijt me enorm.

ik had nog graag uit de doeken gedaan hoe ik genoot en geniet van de vele mooie muziek die gemaakt wordt, in alle tijden. de pret die het geeft, de verstrooiing en vertroosting.
en dat voor mij vrijwel ieder genre echt fijne muziek bevat.

maar helaas, ik moet dit relaas nu afbreken. ik hoop erg dat iemand anders het stokje wil overnemen, want het werd weer erg stil op deze plek....

het ga jullie goed, en volgen blijf ik!

Ik heb je stukjes met plezier en interesse gelezen, al begon je toen ik op vakantie was en heb ik daarom nog niet gereageerd. The Wire moet ik nog altijd beluisteren, maar dat zal zeker eens gebeuren (om die band kun je ook niet echt heen, eigenlijk). Jammer dat je er nu weer mee stopt, wellicht wil je het later afmaken?

Dan even over dit topic in het algemeen: nadat het er al een paar keer op leek, lijkt hij nog echt zo'n beetje overleden. Een heleboel users hebben ons deelgenoot gemaakt van hun reis en ik heb ze allemaal met veel plezier te lezen, elke keer als je dacht dat het niet leuker kon kwam er weer een ander met een nieuwe inslag of stijl waardoor ik weer opnieuw verrast werd. Bovendien hebben we een enorme verscheidenheid aan karakters, smaken en leeftijden voorbij zien komen. Wat dat betreft is dit topic wat mij betreft al lang en breed geslaagd.

De vraag is: kunnen we dit weer opnieuw van de grond krijgen?

Dit is de lijst die we nog hebben staan, onder andere met mensen die hebben aangegeven niet te kunnen/later te willen (als ik het goed heb):

- Harderwiek
- Ponty Mython
- UmindC
- iemand74
- Coys
- panjoe
- vleertje
- Ernie

Graag wil ik van deze users horen of ze nog willen en of we een nieuwe lijst kunnen maken (eventueel door wat mensen uit te nodigen via PM die nog niet zijn geweest, ik denk aan mensen als Mjuman, ThirdEyedCitizen, GrafGantz of herman, die ik allen graag eens aan het woord zou willen zien) en zo de boel nieuw leven in te blazen.

Misschien is het ook leuk om even te zien wie hier nog meelezen? In elk geval ik!

Ik heb geen verhalen, sorry Niels.

Verder zie ik dat shadowboxer zich uitgeschreven heeft en dat muziek-fan hier 2 maanden terug voor het laatst geweest is, dus die kunnen we ook wel afschrijven denk ik.

Echt wel. Doe nou gewoon mee

En dan haal ik die twee er vast uit, bedankt.