Ik denk dat het een goed idee is om dat lijstje los te laten en mensen spontaan te laten inspringen: dat is gewoon makkelijker en dan valt je tijd beter in te delen.

En ligt het stil gewoon weer eens dit topic onder de aandacht brengen

1980-1984

Nu ik eenmaal kennisgemaakt had met muziek werd tevens de start gemaakt om het ook te gaan kopen en er veel mee bezig te zijn.

Het eerste singletje dat ik kocht was van The Police: Every Little Thing She Does is Magic.
Samen met Madness vond ik The Police erg leuke bandjes en heel stoer maakte ik zelf sjaaltjes van deze bands en hing ze aan mijn slaapkamermuur (in die tijd had je veel extra merchandising waaronder polsbandjes en sjaaltjes en als je niet genoeg geld hebt wordt je gewoon creatief nietwaar).




Er volgden meer singles van o.a. Ph.D., Shakin' Stevens, Vanessa, Bucks Fizz en meer ietwat foute top 40 pop.
De radio met zijn hitlijsten werd ook ontdekt: vooral de zondag was favoriet omdat de top 40 op die dag werd uitgezonden zonder dat de presentator (ik meen Frits Spits) er doorheen zat te praten. Vingers op de toetsen en tapen maar.
Bandjes vol hits had ik. Wat nu illegale mp3 is was er toen ook maar dan in andere vorm.
Toch wilde ik wel dingen fysiek in handen hebben en dat is nooit meer overgegaan.







De eerste Lp die ik kreeg waren er gelijk twee: Skunk en Doris Day en Andere Stukken van Doe Maar.
In 1982 waren de heren een fenomeen geworden en ik raakte ervan in de ban. Dat Doe Maar voor meisjes en kindjes was maakte mij natuurlijk niet uit; ik was als 12-jarige zesdeklasser immers nog een kind (want dat was je toen nog wel)
Ik werd fan en dat was iets nieuws voor me want fan-zijn betekende dat zo'n band net even meer was dan al het andere. Bij mij uitte zich dat in het kopen van de singles, polsbandjes, hoofdbandjes, posters, mappen, buttons en allerhande prularia die op de markt verkocht werd. Ik was er elke week wel te vinden.
Ook de eerste lp moest gekocht worden en dat vond ik toch wel wat genant want er stond immers een naakte kerel op de hoes. Met een rode kop en al mijn spaarcenten werd het debuut gekocht terwijl ze er bij mijn platenverkoper (ja nog steeds de genoemde Bernard Jansen) niet van op of om keken.
Die liefde bleef duren totdat ze uit elkaar gingen in 1984.
Dat je er aan het begin van de middelbare school niet zo populair mee bent bij de stoere jongens deerde me niet. Ik was populair bij wat meisjes die ook fan waren en dat was heel wat leuker en gelukkig waren er nog genoeg vrienden die niet veel met muziek op hadden en het dus allemaal niet konden schelen wat ik leuk vond.

1984.......... een jaar waar mijn muziekliefde zich steeds sneller ging ontwikkelen. Ik kocht meer en meer singles maar ook de Lp's werden ontdekt en er vormde zich een leuke, bescheiden collectie. Veel albums kocht ik op de markt omdat ze daar goedkoop waren. Het waren meestal niet de nieuwste net uitgekomen albums maar van die aanbiedingen met vervelende knipjes in de hoes. En zo heel af en toe kwam er wel een nieuw album in huis en daar was ik dan maar wat trots op.

En toen was daar ineens dat ene nummer:




Prince and the Revolution met When Doves Cry. Was dit die zanger van dat vreselijke nummer 1999? (ja dames en heren ooit vond ik dat een vreselijk nummer).
Ik wist niet wat ik hoorde maar ik vond het geweldig. Doe Maar uit elkaar? Wie? Doe Maar? Dat was nu niet meer van belang. Dit rare mannetje was het helemaal.
Toen verscheen Let's Go Crazy in de VS op single en Purple Rain in Nederland...... de naam Prince stond gelijk met grote letters op mijn boekentas gekladderd en de singles inclusief Lp werden gekocht. Zodra het geld het toeliet werd er om de zoveel tijd een ouder album uit zijn discografie besteld want hier wilde ik alles van hebben en 1999 vond ik ineens heel wat beter.

Prince werd mijn idool. Je bent 14 en ontvankelijk voor veel invloeden en ik vond deze artiest fascinerend met al zijn uitspattingen. De tegenstellingen die hij in zich verenigde vond ik bijzonder en de dames die hij om zich heen verzamelde vond ik bloedstollend mooi: Vanity, Sheila E, Apollonia..... wow!

In de tijd van de kubus, de eerste videospelletjes, de schoudervullingen, het getoupeerde haar was Prince mijn nummer 1 en dat bleef nog heel wat jaren zo.

Toch belemmerde mijn fan-zijn mijn ontdekkingstochten in de muziek verder niet echt. Tot aan ongeveer 1984 was het met de start van mijn Prince fan-zijn nog steeds veel top 40 waardoor ik artiesten leerde kennen die ik wel kon waarderen.
Het waren ook de jaren van de megasterren dus ik ontkwam niet aan Madonna en Michael Jackson (mede omdat mijn zus daar weer gek op was) en in minder mate Bowie, U2 en Springsteen.

Ik was begonnen om het top 40 blaadje elke week braaf te halen en ik ging eigen hitlijstjes maken. I.p.v. die lijstjes op het net te plaatsen wat ik nu doe schreef ik ze toen op in schriften. Door die lijstjes werd de drang om nieuwe dingen te leren kennen ook groter maar dat ging pas vanaf midden jaren '80 van start door o.a. de VPRO woensdagmiddag en de Verrukkelijke 15 van de Vara (daar kom ik in het volgende deel op terug).

Tot nu toe was ik gewoon een doorsnee middelbare scholier die graag met muziek bezig was zowel passief als actief, tenniste en niet al te veel zijn best deed op de HAVO want school was wel het laatste om echt leuk te vinden (buiten de tussenuurtjes die je had als er een les uitviel en je kon hangen in de kantine van sporthal de Beuk die vlak bij school lag).

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:






--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Deel 2 van de jaren '80 volgt vanavond laat of anders morgen.

Lekker bezig aERo

When Doves Cry

Duidelijk een leeftijdsgenoot en erg vergelijkbaar tot nu met mijn eigen verhaal....van Queen naar dat ene nummer van Prince...Purple rain lp en daarna het oudere werk halen omdat je alles van de man wilt hebben.

Ook in dit gedeelte kan ik mijzelf terug vinden.
Prince was voor mij ook een eye opener.
Natuurlijk speelde de clips van Purple Rain ook een rol, een gedeeltelijke ontblote Vanity tussen 19.00 uur en 20.00 uur bij CountDown.
Voorheen mocht je stiekem meekijken met de oppas naar Pisa met De Liftster, maar dat was rond 22.00 uur.
De film Purple Rain kijk ik nog zo eens in de vijf jaar, met daarin ook een mooie rol voor Morris Day van The Time.

1985-1989

Dat ik een groot Prince fan werd belemmerde zoals gezegd niet mijn verdere muzikale reis. Uiteraard draaide veel om de Minneapolis midget en bleef ik de top 40 nog steeds nauwlettend volgen; er kwamen langzaamaan zijwegen die bewandeld werden.




Ik ging luisteren naar Vara's Verrukkelijke 15 en ook de VPRO woensdagmiddag en KRO zondag werden populairder bij deze toen 15-jarige puber.
Lotje IJzermans wakkerde een liefde aan voor de wat alternatievere muziek en via de Verrukkelijke 15 leerde ik bands als The Mission, Sisters of Mercy en allerhande new wave kennen. Ook The Cure kwam in een goed daglicht te staan.
Niet alleen Lotje deed dat, ook Anja die bij mij in de klas zat was daar verantwoordelijk voor. Ze was een jaar ouder, droeg zwarte kleding en was anders dan anderen en dat boeide me. Door haar kwam ik in aanraking met zangeressen als Siouxie en Toyah.




Ik meen dat het de KRO was die een uitzending bracht geheel in het teken van The Smiths en ik durf wel te stellen dat deze band mijn kijk op muziek wist te veranderen.
Zanger Morrissey had echt zijn invloed: het opstandige, het mysterieuze..... er was iets met hem maar ik kon er maar niet achter komen wat. Wederom had ik er een ietwat androgene muzikale held bij.
Er ging een andere wereld voor me open in de jaren 1985 en 1986 en dat ging heel goed samen met mijn Prince-manie.




In 1987 kwam Prince met het album Sign o' the Times. Mijn liefde bereikte dat jaar waarschijnlijk zijn hoogtepunt mede door het concert dat hij gaf in de Galgenwaard Utrecht.
Zelden zo'n energiek optreden meegemaakt, zelden zo bevangen geraakt door wat ik tijdens een concert meemaakte. Zelfs het vooraf draaien van het Jill Jones album was al een belevenis op zich.
De energie die ik die avond voelde was overweldigend en ik was nog weken van de kaart toen het allemaal voorbij was. Sowieso waren het bijzondere dagen omdat mijn lievelings oma overleed waardoor vreugde en verdriet dicht bij elkaar kwamen te liggen.
Tot op de dag van vandaag beschouw ik dat optreden als het beste dat ik ooit live heb mogen meemaken en pronkt het album op nummer 1 in mijn MusicMeter top 10.




Maar er kwamen dat jaar meer nieuwe invloeden bij: zo leerde ik de albums van Jimi Hendrix kennen en vond ik ene Guns 'n Roses ook wel stoer. Het 'hardere' werk deed hiermee zijn intrede. Soft in de oren van een zeer goede vriend die into metal was waardoor ik ook bands als Slayer, Iron Maiden en vooral Metallica oppikte.

Er gebeurde meer. Ik kwam in aanraking met Mother Fist and Her Five Daughters van Marc Almond die ik al kende van wat solo singles en zijn werk met Soft Cell maar waar ik me verder nog niet echt in verdiept had.




Daar moet ik toch even terug de tijd in: Bronski Beat met Smalltown Boy. Ik vond dat een heerlijke hit in 1984 maar geloof het of niet; de inhoud ging totaal aan me voorbij. Geen idee waar het over ging. Homo's? Dat speelde helemaal niet in mijn leefwereld laat staan dat ik enig idee had wat het inhield.

In 1985 verscheen Marc Almond met Bronski Beat in de cover van I Feel Love. Nogal een apart stel vond ik wel. Dat het best nichterig was had ik niet in de gaten (ik was als Prince fan ook best wel wat gewend op dat vlak en de hele New Romantic beweging was ook aardig vrouwelijk te noemen).
Toch bleef het nummer, mede door mijn aankoop van de single, lang rondhangen in mijn hoofd en 2 jaar later keerde Marc terug in mijn muzikale reis.
Hij was anders en ergens begon ik steeds meer het gevoel te krijgen dat ik dat ook was. Maar waarom dan vallen voor vrouwen als Vanity of Sheila E? Verliefd worden op dat ene meisje uit m'n klas dat zo lief lachte? Het was verwarrend maar ik kon er nog niet veel mee.

In 1989 ging ik weer wat stappen verder, mede door toedoen van toenmalige vrienden. The Cure kreeg een wat grotere rol door een vriend die er een groot fan van was en die me The Velvet Underground liet kennen en ik ging zelf ook andere wegen in.
Ik ging uit in alternatieve tenten en ik begon aan mijn studententijd.
Prince? Die kwam met de Batman soundtrack en voor het eerst was ik wat teleurgesteld omdat ik het niet zo goed vond als voorheen.




Of het Debaser is geweest die me de alternatievere kant op liet gaan weet ik niet zeker. Ik vond een band als Living Colour in die tijd ook erg goed.
Ik bleef van bands als Lloyd Cole & The Commotions en The Jesus and Mary Chain houden maar bands als Red Hot Chili Peppers, Urban Dance Squad, Faith No More en vooral Pixies bleken een enorme eye-opener. Er was meer. Heel veel meer.




Lotje IJzermans (daar is ze weer) beschouw ik ook nog steeds verantwoordelijk voor het leren kennen van Nick Cave. The Mercy Seat is anno nu nog steeds één van mijn favoriete nummers ooit en Cave behoort nog steeds tot mijn favoriete artiesten.

Prince in grote hoofdletters, alternatievere muziek, hardere muziek en gay-pop. Het was een hoop tegelijkertijd en ik nam het gretig tot me.

Ik ontdekte een heel andere kant binnen de muziek en ik merkte dat ik veel vrienden mee kon nemen in mijn nieuwe interesses en dat gaf toch wel een kick: telkens aankomen met bands waar anderen niet van gehoord hadden maar het net als ikzelf geweldig vonden.
Je moet je dan ook voorstellen dat dit soort bands in die tijd nog best alternatief waren. Tegenwoordig is dat door de komst van internet toch wel anders geworden en is de term alternatief toch wat dubieuzer geworden.

Ik voelde me dat jaar zekerder dan ooit omdat ik eindelijk wist wat ik wilde met mijn leven en tegelijkertijd ontstond er ook een grote onzekerheid over wie ik nu eigenlijk was.

Hoe die weg verder bewandeld werd komt in het volgende hoofdstuk de 90's terug.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:








--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nick Cave, Pixies en The Smiths.
Jouw muzikale reis lijkt aardig op de mijne.
Uiteindelijk durf je van het gewenste pad af te wijken, en toch dat lugubere, beruchte, vieze steegje in te lopen, welke op den duur vertrouwd aan zal voelen.

Niet zo heel verwonderlijk Leon. Ik beschouw jou, Raymond (Rayman) en Erminio (El Ninjo) dan ook niet voor niets als de users met wie ik me het meest verwant voel als het om muziek gaat op deze site

Ik denk dat ik pas wat ben gaan afwijken qua smaak in de latere jaren van mijn reis en dat laat nog even op zich wachten denk ik want ik vermoed dat ook de 90's weer veel overeenkomsten zullen hebben.

De impact van Ein Abend In Wien?

Het festival waar ik heen wilde maar waar mijn vrienden afhaakten waardoor ik ook maar niet ging? Nog steeds een pijnlijke misser in mijn muzikale reis zullen we maar zeggen

Maar de Pumpkins die daar stonden en die ik absoluut wilde zien gaan zeker genoemd worden in het volgende deel en ene dEUS ook

Ook voor mij een van mijn grootste missers.

1990 - 1994

Ze zeggen wel eens dat de muziek uit je tienerjaren het best blijft hangen; de meeste indruk achterlaat.
Ik wil dat best geloven want ik ervaar dat ook wel. Toch denk ik dat de jaren '90 misschien nog wel beter zijn blijven hangen bij mij: studie afronden, werken, op mezelf wonen, relaties aangaan en ga zo maar door. Veel albums waren daarbij een goede soundtrack.




Voor mij is 1991 zoals voor veel andere muziekliefhebbers één van de meest bijzondere muziekjaren zo niet het meest bijzondere.
Nee, het was niet Nirvana. Het waren The Smashing Pumpkins.

Ik dook dieper en dieper de alternatieve hoek in en gek genoeg werden veel van die bands al vrij snel na mijn ontdekking groot. Inderdaad Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden en noem maar op. Grunge werd begin jaren '90 wel mijn ding inclusief kistjes en houthakkershemden (met name als ik uitging).

Maar het was Gish waarbij ik een sensatie voelde die ik sinds Purple Rain niet meer had meegemaakt.
Ik voelde dat deze band groot ging worden maar wilde ze nog even voor mezelf houden en dat lukte nadat Gish net uit was ook wel. Het ging namelijk niet zo snel als toen Nirvana's Nevermind later dat jaar uitkwam.
In die jaren was ik mijn vrienden vaak net even voor met de genoemde namen en veel andere veel onbekender gebleven bands. Prince verdween langzaamaan naar de achtergrond en die bleef ik voornamelijk live nog volgen, met groot enthousiasme dat wel, maar op cd deed het me steeds minder. De vriend die mij met metal in aanraking bracht ging ook vaker luisteren naar waar ik mee aankwam en zo groeide onze muzieksmaken meer naar elkaar toe en vormden we voor elkaar een rijke informatiebron.

Helaas hoorde hij bij de groep die uiteindelijk niet mee ging (of kon) naar Ein Abend in Wien, een festival dat gehouden werd in Rotterdam waar de Pumpkins zouden optreden (ene Nirvana bleek er ook te staan). Ik liet het ook maar zo en daarmee verkeek ik mijn kans om het Pumpkins debuut op Nederlandse bodem mee te maken. Of ik ook Nirvana daarmee gemist zou hebben is nog maar de grote vraag want die naam zei me toen nog niks.
Dat Pumpkins optreden moest een jaar wachten: in 1992 traden ze op tijdens het Metropolis Festival in Rotterdam. Billy nog met lang haar en de band in bloemtjesjurken.
Ik stond helemaal vooraan en merkte hoe het was om crowdsurfende medefans mee te maken. De Pumpkins waren nog niet echt heel erg bekend omdat Gish niet zo aansloeg als grunge-collega's Nirvana of Pearl Jam en daarom was ik maar wat trots in mijn Pumpkins shirt, heel af en toe andere fans ontmoetend met hetzelfde shirt.
Siamese Dream moest nog uitkomen en je kunt je haast niet voorstellen hoe smachtend ik daar naar uitkeek zeker ook door de nieuwe nummers die de band speelde op Metropolis. Gelukkig werd ik niet teleurgesteld getuige ook de positie van het album in mijn top 10 en ik hoorde Silverfuck er voor het eerst in mijn leven.




Het was de start voor meer en meer concertbezoeken.

In 1993 was ik klaar met mijn opleiding en vond werk waarmee er een nieuwe fase in mijn leven begon. Ik verdiende geld en dat ging nog makkelijker op aan cd's; een ongekende luxe. Concerten werden ook meer en meer bezocht.




In 1994 ging ik met een grote groep vrienden naar Magnapop in Nighttown. In het voorprogramma stond de Belgische band dEUS.
Toen nog totaal niet bekend maar 2 jaar na de impact van de Pumpkins ervoer ik een soortgelijk moment. Dit was live fenomenaal: Tom en Stef hadden een chemie waar je u tegen zei en dat kwam over. Het hoofdprogramma deed me daarna maar bitter weinig.
Ik had (achteraf) het geluk de cd makkelijk te kunnen kopen waardoor ik nu de eerste versie van het album in bezit heb: Worst Case Scenario werd een tweede zeer belangrijk jaren '90 album in mijn reis want na de grunge ging ik me enorm interesseren voor bands uit België.
Ik wilde ze allemaal beluisteren en ik kocht behoorlijk veel albums van Belgische acts maar de liefde voor dEUS bleef het grootst zeker toen hun tweede album uitkwam.

Eigenlijk vergelijkbaar met de Pumpkins: van beide bands vind ik de tweede albums de beste maar het waren hun eerste die belangrijk voor me waren.
dEUS leverde in de vorm van Stef Kamil Carlens tevens een artiest op die ik ongelooflijk ben gaan waarderen en volgen en die anno nu degene blijkt te zijn die ik het meest live heb gezien.

De eerste helft van de jaren '90 stond vooral in het teken van grunge en België maar het waren ook de jaren van veel nieuwe dingen willen leren kennen. Gek genoeg werden veel van die nieuwe dingen al snel groot en bekend en bleek het al net zo snel niet meer uniek. Ik vond het niet erg want het leverde me veel goede albums op (Tori Amos, Rage Against the Machine, Suede e.d.) en in 1994 mijn eerste en enige keer Pinkpop. Het jaar daarvoor zou ik al gaan maar omdat ik behoorlijk ziek werd was ik genoodzaakt dat kaartje te verkopen.

Mijn werk beviel en ik ging op mezelf wonen wat samenging met veel nieuwe mensen ontmoeten en steeds meer feesten door vaak uit te gaan. Tegelijkertijd raakte ik wel met mezelf in de knoei: meisjes leuk vinden, jongens leuk vinden. Ik wist het allemaal niet meer.
Naar buiten toe de vrolijke jongen die zo met muziek bezig was en die z'n vrienden nieuwe bands liet leren kennen, vanbinnen een sombere twijfelaar die gewoon niet meer wist wat ie was en daar mee aanmoest.
Muziek was in die tijd een enorme troost: het was veilig en ik kon me erachter verschuilen.
Dat dat niet eeuwig volgehouden kon worden is logisch natuurlijk en dat komt in het volgende deel aan de orde.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:







---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het debuut van dEUS is het mooiste album dat ik ooit gehoord heb.
Maar eenmalig Stef en Tom samen op het podium mogen meemaken, maar zoals Eric terecht aangeeft, die chemie tussen die twee is geweldig.

Tof dit te lezen, de persoonlijke twist geeft het nog iets extra's. Zowel The Smashing Pumpkins als dEUS vind ik heel gave bands. Ik weet nog dat ik Mellon Collie & The Infinite Sadness voor het eerst hoorde, toen ik net nieuw op MuMe was en eigenlijk nog maar heel weinig kende, zeker op rockgebied, en ook echt aan een soort nieuwe wereld werd blootgesteld en enorm overdonderd werd. Inmiddels ken ik uiteraard veel meer en is het allemaal ook meer in perspectief geplaatst, maar de 4,5* voor dat album staat nog steeds. Ik vind hem ook nog steeds beter dan (het overigens geweldige) Disarm.

Billy ziet er trouwens echt niet uit met dat haar.

Dat had ik juist toen z'n haar korter was ten tijde van Siamese Dream: ik wist niet wat ik zag.
In die tijd hadden alle zangers in de grunge-hoek (waar ik de Pumpkins niet toe reken trouwens) lang haar.
Dat hij nu voornamelijk bekend staat om z'n kale hoofd is niet zo vreemd daar hij voor velen alleen maar als zodanig bekend staat.

Het ligt er niet aan hoe ik hem gewend ben Maar goed, dit is wel het minst belangrijke

1995 - 1999

De tweede helft van de jaren '90 was ik zoals altijd nog steeds intens met muziek bezig maar het veranderde wel een beetje.
Allereerst was ik voornamelijk met mezelf bezig: ik beleefde mijn algemene coming out (er waren slechts enkele mensen tot dan toe op de hoogte) en ik beleefde in die jaren een tweede pubertijd.
Het schijnt vaker voor te komen na een coming out waarin je een heel andere wereld leert ontdekken en alles 'opnieuw' gaat ondernemen (in elk geval vanuit een ander perspectief).
Ik ging elk weekend meestal wel 2 keer stappen waardoor ik ook open ging staan voor dance die in de clubs gedraaid werd, werd een feestbeest, leerde nieuwe mensen kennen en kreeg een relatie die helaas ook redelijk snel weer over was (No Doubt's 'Don't Speak' was mijn lijflied na de breuk).
In 1996 leerde ik mijn huidige partner kennen waar ik eind 1999 mee trouwde. Dat zijn van die dingen in je leven die je hoe dan ook veranderen.

Ook de komst van internet speelde een rol deze tweede helft. Ik leerde al snel dat het erg plezierig was om daar met muziek bezig te zijn. Zo zat ik op de site CU2 (de voorloper van Hyves en Facebook) en dat gebruikte ik voornamelijk om lijstjes en dergelijke uit te wisselen.
Vooral met user titan op deze site was dat zeer plezierig daar wij wel een redelijk overeenkomstige smaak hadden.

Terug naar 1995: na grunge en België werd ik liefhebber van Britpop. Suede was al eerder voorbij gekomen maar dat jaar was het jaar van Oasis en Blur en ik had een nieuwe richting gevonden.
Alles wat maar een beetje het etiket Britpop kreeg kocht ik, met als gevolg aardig wat cd's die uiteindelijk niet zo heel veel voorstelden.




Het was ook het jaar waarin Stef Kamil Carlens met zijn band Moondog Jr. hun debuut uitbracht en als fan ging ik hem uiteraard ook live bewonderen wat hierna nog vele malen zou gaan gebeuren tot op de dag van vandaag en nog steeds met veel plezier.
Een jaar later zou hij de band dEUS verlaten om zich meer op zijn eigen projecten te kunnen storten maar gelukkig deed hij dat nog wel door mee te doen op wat ik als de beste cd van dEUS beschouw: In a Bar Under the Sea.




Blijkbaar was ik deze jaren wat stuurloos (door alle ontwikkelingen in mijn privé-leven wellicht?!) want Britpop bleek geen blijvertje.
Ik ging me focussen op crossover dance: van die typische dance-acts die uiterst geschikt waren voor een rockminnend publiek: o.a. The Prodigy, Underworld, Chemical Brothers, Leftfield en daarna de wat rustiger varianten in de vorm van Air, Massive Attack, Morcheeba en Portishead (die ik ten tijde van hun debuut in 1994 al geweldig vond). Vooral Massive Attack heeft me een andere kijk op muziek gegeven. Veel grenzen vervaagden door dit album en ik durfde meer over mijn eigen vooroordelen heen te stappen.
Er ontstond wel een zekere onrust: het moest telkens anders en ook meer zijn. Iedere keer ontdekte ik ook weer dingen die ik geweldig vond maar heel lang er bij stilstaan lukte niet meer.

Prince was alleen nog maar interessant als hij weer eens optrad, de Pumpkins bleken met Mellon Collie and the Infinite Sadness hun laatste geweldige album afgeleverd te hebben en hoe gek ik ook was van Stef Kamil: ik was blijkbaar te oud om daar nog helemaal idolaat in op te gaan als voorheen.

Albums die veel met me deden waren OK Computer van Radiohead, In a Bar Under the Sea van dEUS, het al genoemde Mezzanine van Massive Attack en de terugkeer van Madonna met Ray of Light.

Madonna is altijd razend populair in de gay-scene geweest. Ik was haar na Like a Prayer uit het oog verloren en volgde niet meer wat ze deed. Nu ik inmiddels homovrienden had gekregen kreeg ik de sensatie mee van het uitkijken naar nieuw werk dat dus Ray of Light zou worden.
Nooit gedacht dat ik Madonna nog eens zó goed zou kunnen vinden en dat werd in de scene dan ook behoorlijk gevierd! Madonna was daar een heldin.




Radiohead leverde met The Bends een juweeltje af maar toen ik OK Computer voor het eerst hoorde was dat een enorme sensatie: hun geluid was anders geworden en het raakte me enorm. Het album werd ontelbare keren gedraaid en het optreden in Ahoy werd het eerste optreden van een band die ik samen met mijn partner bezocht die overigens minder met muziek bezig was/is zoals ik dat doe en ook zeker niet zo vaak naar concerten gaat als ik.
Nog steeds is het in mijn top 10 te vinden en ik ben eigenlijk ook nog steeds verbaasd hoe dit album altijd wel weer allerhande lijstjes weet te bereiken, hier of op andere sites. Dit een klassieker noemen lijkt me dan ook op zijn plek.

Marc Almond is al vanaf de jaren '80 een rode draad in mijn muzikale reis, al komt hij er in dit verhaal misschien wat bekaaid van af, en hoe gek ook: zijn homo-zijn heeft nooit een rol voor mij gespeeld. Het was toeval, niet eens een 'inleven' van mijn kant of 'herkenning'.
Rufus Wainwright daarentegen werd anders door mij benaderd. Ik vond zijn debuut uit 1998 erg leuk maar nu ik zelf uit de kast was ging ik toch anders luisteren en kijken.
Hij was de eerste artiest van velen die volgden. Heel vaak wist ik het pas nadat ik al helemaal gek was geworden op de muziek en ik zocht ze er niet op uit maar op een vreemde manier blijken veel artiesten die ik enorm waardeer zelf ook gay. Later in mijn reis zal ik hier kort op terugkomen.

Rommelige jaren maar wel enerverende. De jaren '90 zullen altijd bijzonder blijven voor mij; nog steeds beschouw ik dit decennium als het meest bijzondere.

We konden ons allemaal op gaan maken voor de eeuwwisseling. Ik had meer rust in mijn leven en muziek bleef juist niet rusten, integendeel. Het werd wel meer van de hak op de tak en de intense beleving ervan werd anders.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:










---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Leuke verhalen, aERo!

Nog steeds heel herkenbaar.

Ben je soms mijn verloren gewaande broer?

Hier ook heel herkenbaar. Ook ik was into grunge en switchte vervolgens heel even naar de Britpop en waagde me tevens aan de door jou genoemde dance-acts. We zijn gewoon een grote familie hier, dat zal het zijn .

(leuk)

Misschien ook wel een belangrijk album in de zin van het opnieuw leren waarderen van popmuziek.
In de jaren '90 kon ik niks meer met echte popmuziek gericht op het maken van hits: Madonna en consorten konden niet meer voor mij (althans dat moest ik blijkbaar van mezelf vinden of zo). Dat hield op met de komst van Ray of Light.

Geen probleem om Kylie leuk te vinden en ik vond het heerlijk dance op de 538 Dance Hits.
Waarschijnlijk nooit weggeweest maar ik kwam er ook weer gewoon rond voor uit dat ook te kunnen waarderen

Toffe reis inderdaad, leest erg fijn weg! Mooi ook de persoonlijke draai die je eraan geeft.

En qua muziek ook veel herkenning vanaf de jaren '90. Wel een beetje jaloers dat je dEUS en de Pumpkins zo vroeg in hun carrière hebt gezien. Ik ontdekte ze allebei met hun tweede album, maar zag ze pas in 97 (Pumpkins) en 99 (dEUS). Dat was op Torhout en in Vredenburg, toch minder intieme plekken dan Metropolis en Nighttown.

Viel vandaag pas in dit topic en ben van voor naar achter gaan lezen. Mooie indrukwekkende en vooral persoonlijke verhalen. Opvallend is wel dat een aantal MuMe gebruikers elkaar op dit topic aardig hebben gevonden. Dit duidt ook wel een bepaalde muziekstroming. Uitzonderingen daargelaten. Kijk op deze manier toch weer anders tegen een aantal gebruikers aan. Hoewel het via dit medium ompersoonlijk blijft geeft het aardig wat context. Ga het topic bijhouden. Respect.

Vredenburg vind ik toch wel intiem (niet die nieuwe doos uiteraard). Pumpkins in Vredenburg 1993 beschouw ik mede om die reden toch wel als het beste wat ik van ze gezien heb (en ze waren live nogal wisselvallig wat dat aan gaat).

dEUS was gewoon geluk dat ze in het voorprogramma van Magnapop stonden. Omdat ze dat deden ging ik al op zoek naar de cd maar volgens mij kwam die pas binnen nadat ik ze gezien heb maar dat weet ik niet helemaal zeker.

De setlist was toen:

01. Intro
02. Via
03. Mute
04. Unknown #1
05. W.C.S.
06. Unknown #2
07. Let's Get Lost
08. Morticia Chair
09. Suds & Soda
10. Hotellounge

En die van de Pumpkins op Metropolis:

1. Geek U.S.A.
2. Rocket
3. Bury Me
4. Window Paine
5. Tristessa
6. Siva
7. Hummer
8. I Am One
9. Silverfuck

Encore:
10. The Joker

Die bestond voor de helft uit toen onbekende nummers en hoe goed ook, dat vond ik toen wel jammer.
I.t.t. dEUS ging ik daar wel heel bewust naar toe omdat ik zo verslaafd was geraakt aan Gish en daardoor ook de band.
Bij de Pumpkins gewoon geluk dat ik al vanaf moment van uitkomen gek op ze werd en het nog even duurde eer ze bij een groter publiek aansloegen en dEUS puur mazzel om ze zo live tegen te komen en waar bleek dat ze gewoon erg goed waren. Ook die band moest toen nog bekendheid vergaren (en niet iedereen vond ze toen goed in Nighttown omdat het zo compleet anders was dan Magnapop, maar geloof me: vele malen beter).
Ik heb de tweede versie van WCS daarna ook nog gekocht overigens

Ik heb ook de tweede versie van WCS.
Het album was al uit, maar DE Waaghals kon deze tijdelijk niet leveren, volgens mij vanwege een switch van platen maatschappij.
Ze konden mij wel de eerste single Zea verkopen, welke ik toen gelukkig ook gekocht heb.
Ik heb dEUS toen in Doornroosje gezien, geweldig optreden.

Dat is wel waar, het oude Vredenburg was ook wel een hele fijne zaal en voor een zaal van die grootte ook wel intiem. Vond het jammer dat 'ie dichtging. dEUS heb ik overigens toevallig zowel in Vredenburg als Nighttown gezien. Misschien was dat wel mijn laatste keer Nighttown (in 2005) ook.

Weet je nog wat die 'unknowns' inhielden bij de setlist van dEUS?

Ik heb ze net proberen op te zoeken maar ben al blij dat ik deze lijst kon vinden.

dEUS in 2005 Nighttown waar het halve publiek aan het einde op het podium stond? Nog steeds mijn favoriete dEUS optreden!

Mee eens, met Ray of Light heeft ze de popmuziek naar een hoger niveau getild, maar ook Kylie ging een hele stap vooruit met Confide in Me & het duet met Nick Cave.