Inderdaad, dat optreden. Ik dacht dat ik Suds 'n' Soda wel zo'n beetje gehoord had, maar dat was echt een fantastische afsluiter met al dat publiek. Tom had er ook erg veel zin in.

2000-2004

De rustige jaren zijn aangekomen. Jaren waarin er geen schokkende dingen plaatsvonden op persoonlijk vlak en qua muziek zorgde internet voor een enorme boost in het ontdekken van nieuwe muziek.




Allereerst kwam ik in 2000 in aanraking met Sigur Rós toen in Nederland het album Ágætis Byrjun werd uitgebracht. Er mag dan heel leuk 1999 achter staan maar in Nederland zullen er maar weinig mensen zijn die toen in aanraking kwamen met de band of überhaupt bekend waren met het debuut Von.
In 2000 werd de band internationaal onder de aandacht gebracht en voor mij was dit weer eens een release waar mijn mond van openviel. De betovering was enorm en ik gebruik deze term niet voor niets want het past perfect bij dit gezelschap.

Als je mij vraagt heel eerlijk te zeggen wat ik nu echt het allerbeste album ooit gemaakt vind dan denk ik dat het Ágætis Byrjun is.
Het is misschien wel het enige album waar de emoties me na ontelbare keren nog even fris door mijn lijf doen laten gieren. Het is hemels, het is overweldigend.... ik heb daar geen woorden voor. Waarom het dan toch niet op nummer 1 in mijn top 10 staat? Omdat ik er niet de sterk emotionele binding mee heb zoals ik die wel met Prince en de Smashing Pumpkins heb.
Ik was al wat ouder toen ik dit album voor het eerst hoorde, mijn leven had ik op de rails waardoor het echt alleen nog maar puur het album is dat telt. Daar gaat het toch ook om? Jazeker, maar ik reken alles eromheen ook mee als het om mijn top 10 gaat inclusief alle randverschijnselen en herinneringen. Sign o' the Times en Siamese Dream hebben deze en bij Ágætis Byrjun ontbreken ze. Zo simpel is het.

Sigur Rós is de enige band die me ook met zijn video's weet te betoveren terwijl ik meestal niks heb met begeleidend beeldmateriaal. Naar muziek moet je luisteren en niet kijken.
Sigur Rós is de uitzondering daarop. Natuurlijk heeft Viðrar Vel Til Loftárása vanwege de inhoud misschien wel meer impact op mij, natuurlijk is het leuk dat Jonsí gay is maar het bijzondere is dat het totaal geen invloed heeft op de beleving. Allereerst omdat Jonsí zo mysterieus als wat is en ten tweede omdat hij zingt in een taal die ik niet versta. Daarbij vind ik de boodschap in Viðrar Vel Til Loftárása op zo'n mooie manier gebracht dat het iedereen moet aanspreken ongeacht wie of wat je bent.

De orkestrale aanpak van de band spreekt me behoorlijk aan en ik merkte dat dit een steeds grotere rol begon te spelen in mijn muzikale voorkeur waarin ik bombast en theater niet schuwde. Dat diezelfde bombast en theater op allerlei verschillende manieren opgevoerd kan worden is een ander ding.

Het begin van de nieuwe eeuw kenmerkte zich ook in rustiger muziek. Zo hield ik wel van lounge (Yonderboi werd voor mij een perfect boegbeeld) en was graag te vinden in bars waar ze dat tot in details terug lieten komen: inrichting, muziek en drankjes: alles stond in het teken van onthaasten.
Ook op pop/rock gebied merkte ik dat. De new acoustic movement bracht bandjes voort waar ik wel van hield: Travis, Turin Brakes, I Am Kloot, Kings of Convenience en ook bands als Saybia, Coldplay en Keane bevielen me meer dan goed.
Rustiger, bedaarder en wellicht ook saaier maar ach, de wilde haren waren er ook wel van af

Toch was het niet alleen maar bedaard allemaal want zoals ik al zei was mijn interesse in wat meer toeters en bellen teruggekeerd van weggeweest. Muse deed goede zaken met mij en Rufus Wainwright wist me flink te overdonderen met zijn orkestrale Want, one en Want, two. Ook Sufjan Stevens liet van zich horen en Patrick Wolf bracht zijn debuut uit evenals Arcade Fire. Allemaal artiesten die niet vies waren van een geluidje meer in hun sound en daarmee ver weg bleven van lounge en new acoustic movement.
Oudgediende Nick Cave bracht het ijzersterke album Abattoir blues / The Lyre of Orpheus uit en andere oudgediende Morrissey maakte ook één van zijn beste solo-albums in de vorm van You Are the Quarry.




In deze jaren begon mijn interesse in jazz zich ook meer te ontwikkelen met dank aan de Deelder-compilaties. Ik zocht zelfs clubs op waar alleen maar jazz gedraaid werd.




En in maart 2004 kreeg ik de vraag van user titan of de site MusicMeter niks voor me was. Ik kende MovieMeter niet dus de lancering van het muzikale broertje was mij uiteraard volledig ontgaan maar dankzij titan werd ik dus al in het beginstadium geïntroduceerd tot deze site waardoor ik al snel weer veel nieuwe dingen leerde kennen en ook mijn muzikale gekte kon delen met andere users die net zo gek als ik waren en soms nog wel gekker ook.
Dat was een heerlijk gevoel: ik bleek niet de enige met die 'afwijking'.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:










---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dat had ik ook! Ik voelde me op slag een stuk minder abnormaal

Verder nog mijn complimenten voor je stukjes, aERo. Lekker to the point en met een leuke persoonlijke draai.

Hier en daar behoorlijk herkenbaar ook, zo waren Prince en Smashing Pumpkins ook voor mij essentiële artiesten. Prince was niet de artiest die mijn liefde voor muziek aanwakkerde, maar hij was wel de eerste van wie ik alles wilde hebben. En The Smashing Pumpkins waren samen met The Verve mijn eerste stapjes in de richting van alternative rock, wat ik nu als mijn favoriete muziekgenre beschouw. dEUS, Pixies en vooral The Smiths behoren ondertussen ook tot mijn favoriete artiesten, maar hen heb ik pas ontdekt nadat ik me had ingeschreven op deze site.

Mooie stukjes idd. Ben altijd blij om te lezen dat muziekliefhebbers niet in een hokje te duwen zijn wb smaak. Natuurlijk ontwikkelt smaak zich met de jaren. Bijzonder dat Prince en Sigur Ros dicht bij elkaar in een top 10 kunnen staan. Knap werk Eric.

Hoezo dat?

Qua muziekstijl toch redelijk ver uit elkaar liggend. Niks mis mee overigens, wel opvallend.

Ja, dat dacht ik al. Maar er zijn toch hordes MuMe-gebruikers te vinden die een top 10 hebben met artiesten die niet uit exact dezelfde muziekstroming komen? Vandaar dat ik het opvallend commentaar vind.

Vraagje aan aERo dan, een beetje een gekke misschien: prefereer je het gebruik van het woord 'gay' boven het woord 'homo' met een reden, of ligt het gewoon aan mij?

Nee, dacht zelfs dat ik het door elkaar gebruikte in dit topic. Heb ook geen voorkeur eerlijk gezegd.
Gay is hoe gek ook wel gangbaarder 'in het wereldje'.

Morgen volgen als het goed is de 2 laatste delen van mijn reis en dan mag Mjuman het overnemen..... misschien hebben we nog enigszins overlap in de vorm van The Irrepressibles want ik begreep al dat het een heel andere reis zou gaan worden

Mijn muzikale reis stopte zo rond de eeuwwisseling, ben al een aantal jaren gesetteld.
Vervolgens voornamelijk op zoek gegaan naar het gevoel van nostalgie.
Maar het blijft een mooie reis Eric.

eric ik heb enorm veel sympathie voor hoe je je verhaal vertelt. en ook de inhoud spreekt me aan en is, zoals ik eerder zei, nogal herkenbaar.
ik zie jou ook als een muzikale veelvraat, met eigenaardigheden , maar overwegend een voor mij fijn gevoel van smaak en kwaliteit.
dank tot zover!

Hoewel wat muziek betreft grotendeels al bekend, is het je vaardigheid goed te kunnen schrijven die er voor zorgt Eric, dat ik je reis geboeid volg.

Mooie verhalen, Eric. Ik heb vooral met veel plezier je stukjes over de Pumpkins, Prince en Madonna gelezen.

Mooie stukken tot nu toe Eric. Vanaf je Smashing Pumpkins periode wordt het voor mij allemaal erg herkenbaar en zijn er zelfs een groot aantal overlappingen. Behalve dEUS, welke ik pas op latere leeftijd ging waarderen ('98)

2005-2009

Nu MusicMeter en internet in z'n algemeen een grote invloed zijn gaan uitoefenen merkte ik aan mijn eigen luistergedrag dat het vluchtiger werd. Sign o' the times wellicht?!

De eerste MusicMeter jaren heb ik aardig wat dingen leren kennen maar vooral weer leren herwaarderen.
Jazz nam een vogelvlucht mede door het enthousiasme van andere users op de site waar Zachary Glass zeker een rol in speelde: Genres >> Jazz >> De avonturen van aERodynamIC en Zachary Glass in jazzland

Ik ontdekte het ene na het andere bandje en de drang nieuwe dingen te leren kennen werd groot. Ik kon mezelf soms niet meer bijhouden, de veelvraat in mij had ik niet meer in bedwang.
Ook andere sites hielpen me mee om nieuw werk te leren kennen. Iedereen kent het wel: een album of artiest lijkt interessant, je zoekt eens wat op sites als YouTube of eigen webpages en als dat bevalt downloaden maar. Zodra het echt beviel werd cd nummer zoveel alweer besteld.
Ruimtegebrek is een belangrijk woord geworden in huize aERo.
De beleving van muziek werd hierdoor ook wel anders: het werd vluchtiger en of dat een goed ding is?!
In elk geval lukt het me wel om heel snel te horen of iets wat voor mij is of niet en of mijn grote helden een goed album afleveren of juist niet.




Naast al die nieuwe bandjes zijn er wel degelijk wat memorabele albums blijven hangen en artiesten ontdekt.
In 2005 hoorde ik voor het eerst over I Am a Bird Now van ene Antony and the Johnsons. Dat sprak me aan en ik deed iets wat ik eigenlijk nog maar zelden doe in dit internettijdperk: ik nam de cd alsmede zijn titelloze debuut op de bonnefooi mee uit de winkel. Mijn platenboer wist me immers ook te melden dat dit wel wat voor mij zou moeten zijn.

Eenmaal thuis aangekomen zat ik een ruime 30 minuten aan de grond genageld. Nee, niet omdat zijn stem zo vreselijk wennen was: ik was ongelooflijk ontroerd. Dit maakte ik mee bij Sigur Rós en nu werd ik 5 jaar later weer aangenaam verrast.

Antony was kwetsbaar en zijn muziek ook. Dit ging door merg en been. In het kielzog hiervan begon ik me ook te interesseren voor de zg. 'freakfolk' waar Antony deel van uit zou maken.
Devendra Banhart is een andere grote naam uit deze hoek. Een rare term en eentje die gelukkig ook niet meer opduikt maar ik heb er toch wel leuke muziek door leren kennen.

Wat me ook meer en meer begon op te vallen was dat ik voor muziek viel waarvan de uitvoerenden homo zijn. Telkens kwam ik er pas achter nadat ik de muziek al had leren waarderen: toeval, puur toeval. Maar misschien is dat het wel niet: is het toch een bepaalde gevoeligheid die me aanspreekt want rock raakte steeds meer op de achtergrond. Het hoefde allemaal niet meer zo hard. Geef me een piano, cello en een bijzondere stem en ik hoor de mooiste muziek.
Voorbeelden hiervan zijn uiteraard Antony maar ook Patrick Wolf, The Ark, The Hidden Cameras, Rufus Wainwright en zo kan ik nog heel wat meer namen noemen waarvan velen het misschien niet eens weten. Niet belangrijk ook. Goede muziek is goede muziek en niet alles was gevoelig natuurlijk: Gay-glam vond ik ook toch wel zeer goed te pruimen.




Qua films ligt dat verhaal wel anders: ik ga graag naar het filmhuis en als er dan een film draait met een homo-thema ga ik altijd wel kijken; een bewuste keuze i.t.t. mijn muziekkeuzes.
Zo zag ik eind 2006 de film Shortbus: een film die opviel door de expliciete naaktscenes van zowel de hetero- als homokoppels die in de film meededen.
Eén acteur was Jay Brannan en er deed ook een muzikant mee, Scott Matthew genaamd, die zichzelf speelde.

Shortbus (2006)

Brannan bleek ook muziek te maken en zo verschenen beide artiesten op de bijbehorende soundtrack die ik prachtig vond. En het was vooral Scott Matthew die er een aantal keer op stond en mijn aandacht trok. In 2009 bracht hij zelfs een album uit die ik als één van de mooiste ooit beschouw: There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross It Could Mean Death genaamd.







Zowel Jay als Scott kregen mijn bewondering: allebei maken ze rustige muziek en zingen ze soms haast fluisterend maar toch met een kracht die aan weet te komen. Dit was weer eens wat anders dan de schreeuwende grunge-mannen uit de jaren '90.
Mede hierdoor ging ik ook meer en meer folk luisteren.




Normaal ga ik nooit met artiesten op de foto maar Jay Brannan had de eer de eerste te zijn die met mij op de foto mocht

Als we het dan toch over homo-zangers hebben: Marc Almond is altijd wel een rode draad geweest in mijn muzikale reis.
In 2004 kreeg hij een ernstig motor ongeluk en even leek het er op dat hij dit niet zou overleven maar een ijzeren wil om te herstellen zorgde ervoor dat nota bene Antony hem zo ver kreeg weer op te gaan treden. Antony was namelijk een groot fan en beschouwt het album Torment and Toreros als essentieel voor wie hij is.




In 2006 stond Marc voor het eerst weer op het podium: schuchter en onwennig, de invloed van zijn ongeluk duidelijk zichtbaar, maar Antony sleepte hem er doorheen.
Als ik naar die opname kijk merk ik telkens weer dat er wel wat emoties komen bovendrijven: het nummer River of Sorrow is bloedstollend mooi maar om Marc weer op dat podium te zien (de man schijnt toen met doodsangst gezongen te hebben zo erg zag hij er tegenop) maakt het extra bijzonder en dan al helemaal met Antony op piano.




Een jaar later verscheen het cover-album Stardom Road waarmee Marc weer terug in de schijnwerpers stond. Mijn muzikale held was er nog en bleek productiever dan ooit in de jaren hierna.

Eind 2009 kreeg ik de tip om eens naar Asaf Avidan te gaan luisteren. Het was een last fm maatje opgevallen dat ik best vaak naar artiesten uit Israel luisterde. Misschien vond ik dit wel wat.
Toen ik Poor Boy / Lucky Man voor het eerst hoorde had ik weinig aansporing nodig om dit album gelijk te bestellen inclusief zijn debuut The Reckoning.
Deze opvallende zanger klonk als Janis Joplin en had een heerlijk rauwe energie. Misschien luisterde ik toch iets te veel naar emotionele artiesten op dat moment want ik had dit wel even nodig. Asaf bleek overigens een blijvertje en behoort op dit moment tot mijn favoriete artiesten die ik maar wat graag promoot. Fijn dat hij nu meer bekendheid geniet ook al is dat door een remix waar hij zelf niet veel van moet hebben.

Hierna volgt het laatste hoofdstuk uit mijn reis.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:







---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

En dank voor de complimenten natuurlijk. Zoals al vaker aangegeven door mij zag ik dit niet helemaal zitten omdat ik zoveel echt mooie verhalen en schrijfstijlen heb gezien van de voorgangers in dit topic en ik wist niet goed wat ik nu wel of niet moest melden in de stukken.
Het is een beetje zoeken allemaal maar zoals ik altijd mijn stukjes schrijf: ik denk er niet echt over na en schrijf het in 1 keer spontaan op. Mooi dat dan blijkbaar goed gaat

Werkt altijd het beste inderdaad Tof om het verhaal achter (o.a.) de albums uit je top10 te lezen.

Ik lees jouw stukken altijd graag Eric.
Ik heb altijd veel aan jouw recensies gehad, ook de stukken over de artiest van de week; Marc Almond.

2010 - 26.08.2013

Het laatste hoofdstuk van mijn muzikale reis eindigt op maandag 26 augustus 2013, althans mijn beschreven reis in dit topic.
Bij mij kunnen de dingen zo snel gaan dat er morgen opeens een nieuw favoriet album verschijnt, een kaartje voor een concert kan worden gekocht dat later één van de beste ooit blijkt te worden..... ik zal op dat gebied wel nooit veranderen vrees ik. Er zit geen rem op mijn enthousiasme.

Muziek zal altijd wel belangrijk voor me blijven en ik hoop er dan ook nog lang van te mogen genieten.

De laatste jaren gebruik ik MusicMeter meer als 'opslagplaat's voor mijn eigen verzamelwoede: het geeft me overzicht en houvast. Ik ontdek er weinig nieuwe dingen meer door, hooguit als users het me per pm tippen en dan nog moet het wel aanslaan.
Er zijn momenteel zoveel blogs waar ik elke dag nieuwe dingen door leer ontdekken dat de functie van MusicMeter verandert.

Qua muzieksmaak is er ook niet zo veel gewijzigd. Perfume Genius, John Grant en recentelijk Stuart Warwick zijn artiesten die ik op dit moment koester naast oude helden die nog steeds actief zijn (daar kan zelfs een geweldig Paradiso-concert van Prince aan toegevoegd worden).
Toch is er de laatste tijd een nieuwe dimensie toegevoegd aan mijn eeuwige muziekliefde: het persoonlijke contact met artiesten.
Veel met name beginnende bands zoeken makkelijker contact met hun fans en andersom. Ze hebben elkaar nodig en weten dat van elkaar.




Op 30 december 2009, vlak voor de jaarwisseling, leerde ik de cd Mirror Mirror van The Irrepressibles kennen. Het voelde aan als Antony and the Johnsons maar dan anders.
De barokke sound sprak me enorm aan en al snel begreep ik dat zanger Jamie McDermott geen blad voor de mond nam en een emotioneel mens was.

Ik raakte via Facebook met hem in contact en toen het tweede album Nude moest gaan uitkomen werd ik gevraagd om promo-activiteiten voor de band te doen. Ik vond dat nog niet zo makkelijk: ik kende de weg in de business niet maar dat maakte niet uit zei hij. Alle hulp was welkom.
Het was een rare gewaarwording om op zo'n manier met een favoriete band om te gaan.
Er gebeurde veel (de details ga ik hier niet melden) maar uiteindelijk kwam het eerder dit jaar tot een backstage meeting na een concert. Een ervaring die ik niet snel zal vergeten zeker ook omdat het zo anders was dan ik me had voorgesteld.
Ik hoef niet zo nodig backstage. Ik hoef niet zo nodig met een artiest op de foto. Ik hoef geen handtekening op mijn albums.

In het verleden heb ik zelfs eens geweigerd om met een vriend backstage te komen bij Moondog Jr. in Rotown (ja daar liet ik mijn kans om Stef Kamil Carlens te ontmoeten toch maar mooi lopen). Maar wat moet je zeggen? Ik dacht niet verder te komen dan 'Goed optreden, bedankt' dus hoefde het van mij niet. Ik bleef braaf in de zaal wachten. Tja.....
Bij The Irrepressibles bleek ik verder te kunnen komen dan 'goed optreden, bedankt'.
Het werd een uiterst ontspannen en gezellige meeting met Jamie en de andere bandleden alsmede met een paar andere fans, voornamelijk mensen die ik had meegenomen naar het concert aangevuld met twee zussen uit Moskou die speciaal naar Nederland waren gekomen en notabene een stadsgenoot die ik nog nooit eerder ontmoet had. Het was dus ook tof om andere fans te ontmoeten. Het was zelfs zo gezellig dat we er op een gegeven moment op vriendelijke wijze uitgeschopt werden met z'n allen (inclusief band).

Kort samengevat: het gaf mijn beleving rondom dit gezelschap extra kleur en muziek verbroedert echt







Zanger Stephen Ellis zorgde met zijn band REVERE ook voor een muzikaal hoogtepunt in 2010. Het album Hey! Selim was verantwoordelijk hiervoor.
Ik wees hem er, alweer via Facebook, op dat zijn album goed ontvangen werd op deze site en dat vond ie erg leuk; hij schreef zich zelfs in om een bedankje te kunnen plaatsen bij het album.
Opmerkelijk genoeg bleef hij makkelijk contact zoeken waardoor ik me meer en meer betrokken voelde bij het wel en wee van de band.
Ik hoopte dat hij in Nederland zou komen optreden en heb dat zelfs lopen pluggen bij zaaltjes. Zonder succes overigens. Rotown reageerde enthousiast maar had op dat moment geen plaats in de programmering.

User B-records stond in mijn last.fm vriendenlijst en hij benaderde me op een goede dag: of hij mijn MusicMeter stukjes mocht gebruiken voor zijn blog. Dat mocht maar dan zou ik het leuk vinden als REVERE daar tussen zou zitten. Hij kende ze niet maar werd ook enthousiast.
Niet veel later kwam zijn droom uit om in de muziekwereld te gaan werken: hij kreeg een baan bij V2 records.

We vonden het tijd elkaar eens in het echt te ontmoeten onder het genot van een drankje en toen dat plaatsvond hadden we het er over hoe gaaf het zou zijn als hij REVERE kon introduceren bij zijn baas.
Om een lang verhaal kort te maken; dit schreef REVERE vorige week op al hun sites:

We’ve been signed!! Hopefully this will explain any mysterious silences in the Revere camp and the release date being pushed back. The label and publishing deal is with V2 Benelux, home to Tindersticks, Badly Drawn Boy, Patrick Watson, Suede and … Chris de Burgh. This means for the first time ever we will have a strong presence in mainland Europe and we’ve even got our album launch at the legendary Paradiso in Amsterdam – we are super excited about that!

Stephen liet me telkens weten hoe het ervoor stond dus ik wist dat dit zou gaan gebeuren. Het was Bas (B-records op deze site) gelukt en ik had daar indirect aan bijgedragen.
Dit liet Stephen me ook vaak genoeg weten zo blij was hij er mee en ik was natuurlijk erg trots op de band en blij dat het balletje zo was gaan rollen. MusicMeter heeft hier dus eigenlijk een bijdrage aan geleverd en omdat ze nu een goed contract hebben staan ze in oktober in Rotown (jawel, nu dus toch!) en Paradiso. Een ontmoeting met een favoriete band gaat er ongetwijfeld weer in zitten voor de tweede keer in een jaar tijd. Ik kijk er nu al naar uit. Dat ik een bijdrage heb kunnen leveren aan alle positieve ontwikkelingen rondom de band maakt het er alleen maar mooier op.
En waar ik altijd zo eerlijk en onafhankelijk mogelijk stukjes probeer te schrijven hoeft u dat deze keer uiteraard niet van mij te verwachten. Het te verschijnen album kan nu al niet meer stuk namelijk, zet die 5* alvast maar neer

Ik hoor vaker of het niet iets voor mij is te gaan werken in de muziekindustrie maar dat vind ik een stap te ver. Dit is mooi zo. Ik blijf liever de muziekgenieter die ik ben.

Mijn concertbezoeken hebben een enorme vlucht genomen de laatste paar jaar en ik krijg vaak reacties of ik soms woon in al die concertzalen. Kijk ik naar andere users op deze site dan vind ik het wel meevallen allemaal maar dat is het leuke van MusicMeter: er is altijd wel een grotere gek te vinden.

En onlangs ben ik weer mijn vinyl collectie uit de kast gaan trekken en ook daadwerkelijk gaan afspelen. Op dit moment ga ik regelmatig op jacht naar het zwarte goud en dat lijkt een sport geworden te zijn: ik beleef er veel plezier aan.

'Oude-lullen nostalgie' kreeg ik al te horen over mijn switch terug naar vinyl. Het zal best allemaal. Niks mis met nostalgie en ik merk dat ik weer intenser bezig ben met muziek: het hele ritueel van een plaat draaien valt niet te evenaren door cd's laat staan mp3's (dat vind ik nog steeds geen bezit van mooie muziek).

Er zit nog genoeg muziek in de toekomst voor mij op allerlei fronten blijkt wel. Misschien dat ik over 25 jaar nog eens een bijdrage ga leveren aan dit topic. Ben zelf al benieuwd hoe het vervolg er dan uit gaat zien.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Essentiële Albums deze periode:







---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dank aan iedereen die het heeft willen volgen. Hopelijk heb ik jullie niet overvoerd

Ik geef het stokje nu graag over aan Mjuman: dat moet ongetwijfeld een zeer bijzondere reis gaan worden!

Sterkte met het schrijven Mjuman en veel plezier met het lezen daarvan allemaal.

Erg mooie reis, aero! Ik heb met veel plezier je stukjes gelezen. Hoe gaaf moet het niet zijn als je zo dicht tegen een favoriete band van je staat.

Zeer lezenswaardige stukken, heb ze met veel plezier gelezen en heb veel moois voorbij zien komen (Antony, Asaf, Marc Almond, Prince)!

Wauw, tof (en voor mij zeer onverwacht) einde!

Geweldige afsluiter. Ik herken je vroegere houding t.o.v. het 'spreken' van artiesten die je geweldig vindt wel. Denk ik tenminste. Ik blijf er in ieder geval zo ver mogelijk bij uit de buurt. Maar zo'n hele avond hangen met muzikanten die belangrijk voor je zijn, dat is wel een ander verhaal. Bazig, hoor.

Mooi Eric

Vanwaar het onverwachte?


Is het ook. Tegenwoordig laten artiesten zich na afloop van optredens makkelijker zien bij de merchandising en maken ze tijd voor een praatje, handtekening of foto maar ook dan laat ik me niet zien.
Ik voel me daar ongemakkelijk bij. Deze twee bands zijn door omstandigheden een ander verhaal geworden en ik ben niet van plan om dat verder uit te breiden naar andere artiesten

Ik heb eerlijk gezegd ook getwijfeld of ik dit moest opschrijven. Het komt al snel opschepperig over maar aangezien mijn laatste hoofdstuk anders wel erg magertjes zou worden heb ik het toch maar gedaan. Het is een leuke afwisseling in de muzikale reis en het hoort er wel bij denk ik.

Zelf vind ik het ook machtig als andere users dit soort dingen beleven. Hallo Maarten en Eefje

Op naar Mjuman

Mooi en helder geschreven Eric. Erg prettig om te lezen ook. Het concert van Revere kijk ik ook naar uit! Ben nog aan het twijfelen of het Amsterdam of Rotterdam wordt, maar dit terzijde. Ben benieuwd naar de bijdrage van Mjuman!

Niks twijfelen, niks opschepperij, is toch gewoon fakking cool?

Amsterdam gaat voor mij spijtig genoeg niet lukken: allereerst is het tijdstip van 22.00 uur vrij ongunstig maar ik moet die avond werken en daar kom ik niet onderuit


Gekke madder

Zo, heb even de halve avond genomen om de gehele reis te lezen. Mooi verhaal, mooie smaak. Leuk om Yonderboi terug te vinden ook, had ik niet gedacht!
De user die mij heeft laten kennismaken met Asaf Avidan verdient sowieso een diepe buiging.

Maar bovenal:
Hup Mjuman!

Prachtige reis Aerodynamic. Met veel plezier gelezen.
Nu erg benieuwd naar de verhalen van Mjuman

Eric, mooie reis, dat laatste gedeelte was voor mij helemaal nieuw, en dan denk je elkaar redelijk te kennen door MuMe.
Volgens mij behoren veel veertigers hier bij de oude lullen nostalgie.
Niet dat vroeger alles beter was, maar de beleving was voor mij vaak intenser.