Mooie en boeiende stukjes Eric! Ik ben alvast benieuwd naar de reis van Mjuman.

Eric en Deric die zich ouwe lullen noemen........het moet niet gekker worden.
Dan ben ik zeker bejaard...

Wat betreft je favoriete artiest ontmoeten, het geeft in ieder geval verdieping ten aanzien van de mens achter de artiest, teksten, beweegredenen, veel van het hoe en waarom, vallen op zijn plaats, of zijn beter te begrijpen.
En daarbij: vergeet niet dat veel muzikanten vaak gevoelige types zijn, ver weg van huis en geliefden, die een bemoedigend woord zeer weten te waarderen.
Het kan natuurlijk ook tegenvallen zo'n ontmoeting, 't zijn net echte mensen....

En werken in de muziekindustrie....twee keer heb ik dat gedaan; gaan werken in wat je hobby is.
De eerste keer ( fotografie) resulteerde in het feit dat ik een hobby kwijt was, en in het muziekwereldje heb ik ook diverse dingen gedaan. Laat ik het zo samenvatten; ben blij dat ik in ieder geval van muziek nog kan genieten, want zodra er geld bij om de hoek komt zetten....
De manier waarop Eric het doet is wellicht heel slim, er niet financieel afhankelijk van zijn, en je passie volgen.
Maar als het je droom is? Gewoon er voor gaan, altijd beter dan achteraf te denken: had ik maar...

Mooi beschreven reis, Eric.
Ik heb het met veel plezier gelezen!!

Trein vertrekt vanavond - iets na etenstijd - van spoor 9a, Utrecht Centraal - ben nu al hyper

De ADHD-Express?

Prachtige verhalen Eric. Petje af.
Ben benieuwd naar de verhalen van Mjuman. Zijn niets verhullende en vooral direkte manier manier van schrijven kan erg "prikkelend' zijn voor alle zintuigen. Turn the Music on Mjuman...

Dat je The Irrepressibles hielp met promotie en contact met ze had wist ik, evenals dat die andere band een bedankje op MuMe had geplaatst, maar dat van deze ontmoeting is nieuw. En zoiets mag je heus wel melden hoor, vinden wij (of in elk geval ik) alleen maar interessant om te lezen.

Het enige dat ik ooit 'bereikt' heb op dit vlak is het interviewen van (de vrij chagrijnige ) El-P, wat dan wel meteen een held van me is, dus ik ben blij dat ik dat heb kunnen doen. In de toekomst hoop ik echter wel vaker artiesten te kunnen interviewen.

Nouja, het meeste is verder al gezegd: heel toffe verhalen. Zoals natuurlijk verwacht. Gelukkig heb je toch de tijd genomen ze neer te pennen, al was je dat eerst misschien niet van plan - wat natuurlijk nog steeds onzin is

Nu natuurlijk heel benieuwd naar de kwaliteit (is het comfortabel en rijdt de boel een beetje op tijd?) van Mjumans vervoersbedrijf Want ondanks dat je een behoorlijk prominente user bent, kan ik ook weer niet zeggen dat ik je smaak heel goed ken, laat staan de ontwikkeling ervan.

Wees gerust, dat vind ik niet. Het is een term die iemand wel eens liet vallen en dat ook niet al te serieus meende.
Dat ik weer lp's draai vind ik voor mezelf wel degelijk nostalgie plus het feit dat ik het gevoel heb intenser naar mijn muziek te luisteren (het opzetten van een plaat is toch altijd weer een ritueel).
Genoeg jongeren die ook vinyl draaien tegenwoordig en die doen dat met andere redenen.


Dat is zo maar aan de andere kant vind ik ook wel dat muziek op afstand mag blijven. Ik luister straks al heel anders naar het nieuwe album van Revere. Dat is leuk natuurlijk maar ook wat raar: stel dat ik het toch enorm tegen vind vallen dan luistert dat toch wel raar (die verwachting heb ik overigens niet n.a.v. wat ik al gehoord heb).


Het had vroeger een droom kunnen zijn; nu niet meer. Het is dan toch gewoon een job en ik denk dat het plezier nu meer dan genoeg is.
Leuke reactie trouwens oldfart en ondanks je nickname zie ik jou zeker niet als zodanig hier en behoor je nog steeds tot de users die ik graag volg. Juist die leeftijd zorgt voor mooie verhalen van jouw kant.


En wellicht nog spannender daar zanger Stephen al een paar keer zei dat hij vond dat mijn aandeel in dit alles heel belangrijk is geweest: voor een groot deel ontstaan door mijn enthousiasme, anders had hij nu niet dat contract. Dat is best raar daar ik er verder niet actief aan meegewerkt heb natuurlijk.
Ik noem dat meer een gelukkige samenloop van toevalligheden en als zijn muziek niks was had ie heus geen contract gekregen maar uiteraard is dit ook voor mij heel bijzonder allemaal. Dit gaat verder dan je favoriete artiest ontmoeten. Voor user Bas moet dit helemaal geweldig zijn; die is er ook heel intens mee bezig nu puur vanwege zijn job.
Dit alles geeft mijn grote hobby in elk geval een extra dimensie



Toch is het zo: ik heb zulke mooi beschreven verhalen voorbij zien komen dat ik niet het gevoel had daar iets aan toe te voegen en zo'n vaste lijst werkt voor mij ook niet echt. Nu had ik er de tijd voor. En de zin die ik niet had? Die was er ook echt nooit maar ik geef toe dat het voor mezelf ook leuk was om eens na te denken hoe het allemaal gegaan is en dan blijkt dat er wel degelijk wat te vertellen valt.
Ik denk niet dat ik me helemaal aan de regels van dit topic heb gehouden besef ik nu maar dat zal je me wel vergeven hoop ik

En verder nogmaals bedankt iedereen voor de reacties. Sommige delen in mijn reis blijken achteraf toch persoonlijker te zijn dan ik aanvankelijk had willen delen.

Ben oprecht geïnteresseerd in de reis van Mjuman zeker ook omdat er 1 gezamenlijk station in zit: The Irrepressibles. Of deze hier aangedaan gaat worden doet er verder niet toe: de rest moet vast boeiend gaan worden.

Als lezer van dit topic weet ik nog goed dat ik daarover sprak met Aero en al spoedig bleek dat hij dezelfde terughoudendheid voelde als ik, ook al wisten we beiden we got a story to tell. Toen Aero dan ook verslag had gedaan van zijn reis voelde ik dat ik niet meer achter kon blijven.

Geen idee of ik net zo boeiend en informatief kan vertellen over mijn reis. Ik kan alleen vertellen dat ik probeer aardig wat stations aan te doen. Mocht ik langdradig of breedsprakig zijn, dan hoor ik het wel, zodat ik de machinist opdracht kan geven sneller te rijden.

1. Het begin: singles, socialisatie, tegenprestatie en fetisjisme

Als ik erbij stil sta, besef ik dat verzamelen altijd in mijn genen heeft gezeten: suikerzakjes, sigarenbandjes, autoplaatjes (Chief Whip – Virginia cigarettes), wielrenplaatjes, autofolders, speldjes, sleutelhangers, modelbouwvliegtuigen van Revell en Airfix (zo’n 70tal – tot afschuw van m’n moeder), oude blikken én strips. Zo vreemd is het dan niet om als 5-jarige een virtuele collectie te hebben van een veertigtal liedjes. Virtueel? Jazeker, die kende ik uit het hoofd – ik had een verwijzingssysteem van ansichtkaarten waarbij elke kaart stond voor een bepaalde liedje zoals:




Die kaarten bewaarde ik een oude damestas, die ik droeg als een conducteurstas. Hoe kwam ik aan die liedjes? We hadden immers geen grammofoon, alleen een buizenradio (met een groen oplichtend lampje bovenin). Was mijn moeder bezig, dan stond de radio aan en zong ze vaak mee; ze zong ook zonder radio. En nadoen of napraten, dus ook nazingen is een typisch kenmerk van een leerproces (socialisatie). Als mijn moeder dames op bezoek had die kleding kwamen passen die had zij vermaakt of gemaakt – of als ze op de koffie waren, mocht ik komen opdraven om een liedje te zingen.

De dame in kwestie mocht dan een kaart uitkiezen – ik zong nooit zomaar een liedje – en dan zong ik het corresponderende liedje. Uitsluitend nadat de betrokken dame haar pumps had uitgedaan en mij haar blote voeten had getoond. Dat was een absolute voorwaarde, al is het mij nu een volstrekt raadsel wat toen de diepere gronden waren van dat 5-jarige jongetje.
Op mijn repertoire stonden, naast liedjes van de genoemde Maria Zamora, a.k.a. Marietje Janssen uit de Jordaan, en songs van Frank Sinatra o.m:






De jaren 50 waren echt wel de tijd van de brave muziek, rock & roll drong nog niet echt door, al hoorde ik wel Elvis, zoals bijv deze


Lang ben hiervan ik een liefhebber geweest, wellicht campy


Misschien omdat dat vrolijk klinkende liedje toch een behoorlijke melancholieke (heimwee) ondertoon heeft. Jaren later draaide ik dat nummer nog wel in een ‘ecletische’(tegendraadse) dj-set op feestjes. Was het een saai feest, wilde ik zelfs wel een zo ver gaan om De Twee Pinten te draaien of De Deurzakkers. Aan de andere kant – naar later zal blijken - heb ik nog steeds wat met zangeressen en melancholieke songs.

Bij mijn Indonesische motorrijdende onderbuurjongen kreeg ik wel Little Richard, Jerry Lee Lewis en The Tielman Brothers te horen, mits ik met de hand op mijn hart beloofde er thuis niets over te vertellen. Die muziek kreeg daarentegen geen vat op me. Mijn voorkeur was ‘softer’:



Eerlijk gezegd vond ik de harmoniezang wel fraai; ben trouwens wel benieuwd in hoeverre men bekend is met de betekenis van “blue” in de groepsnaam?




Destijds was het de normaalste zaak om een Engelse of Duitse song te coveren met een NL tekst. Al is de muziek nog steeds braaf - let op de orgel-solo - had ik wel waardering voor de ‘coole’ outfits van Rob en zijn band.

En dan – tromgeroffel, spot aan – komt het jaar 1963 en things will never be the same:



Die kwam binnen, wat een fijne, directe muziek – korte liedjes die heel simpel leken. Hier wilde ik meer van horen. Was 1963 voor mij het jaar waarin de doorbraak inzette, in 1965 had die doorbraak zulke duidelijke vormen aangenomen dat ie niet meer viel te ontkennen, getuige de top40 van eind augustus 1965.

Top 40-lijst van week 33, 1965 - top40.nl

Het was inmiddels een vast ritueel geworden om met 1-2 klasgenoten bij Rossmeisl langs te gaan om de top40 op te pikken. Nooit werden we weggestuurd, terwijl we er zelden singles kochten; de PRIBA was goedkoper en had een breder aanbod. Later kochten we daar wel degelijk lp’s – veelal na uitgebreide beluistering in de luistercabine - maar lp’s komen in de volgende etappe aan bod. Inmiddels zijn we beland in




Absolute toppers voor mij, ongeveer in volgorde van belangrijkheid:




Shindig was naast Hullabaloo een fijn programma met popmuziek.

zooo mjuman, ik had geen idee van je leeftijd. nu enigszins... ja de betekenis van blue is me bekend, heb ik dan ook weer de leeftijd voor (en mss de algemene interesse...)

als ik je zo lees heb ik echt het idee dat je de pioniersperiode van de popmuziek tamelijk bewust hebt meegemaakt. dat vind ik erg 'gaaf' om te lezen!

en dan nemen we connie froboess gewoon op de koop toe

Tof om te lezen - lijkt wel alsof ik mijn vader hoor! Alleen had die hier het Cocktail Trio ingevoegd i.p.v. Froboess .

Mijn vrienden uit het leger spreken, als ze bami of nasi te eten krijgen, van 'blauwe hap'. Ik neem aan dat deze term dezelfde (licht politiek incorrecte) stam heeft, al weet ik niet waar de associatie vandaan komt.

Fascinerend begin ook, zoals te verwachten was

Ik heb geen idee waar ik het ooit op het forum langs heb zien komen en hoe lang terug weet ik ook niet, maar ik was al van tevoren 100% zeker dat Zwei Kleiner Italiener bij de eerste halte de revue zou gaan passeren. Als ik die reacties hierboven lees ben ik blijkbaar de enige die niet verbaasd of gechoqueerd is .

OMG ik zie de door mij genoemde platenkoffer van mijn moeder voorbij komen (geen grap): Elvis en Conny Froboess!
Als startende jonge muziekliefhebber zonder eigen singles draaide ik die nummers ontelbare malen. Een mooiere aansluiting op mijn reis is niet denkbaar.

En wat was dat toch met wekelijks die top 40 blaadjes halen (waar je je soms afvroeg of de winkeliers het nu echt wel zo leuk vonden dat je ze van de toonbank griste en vervolgens niks kocht: 'bedankt en houdoe')

Dat deed ik begin jaren '90 ook nog hoor, Expert - Helftheuvelpassage - Den Bosch. De edities tussen 1992-1993 kende ik zo'n beetje uit mijn hoofd...

Ik noem toch ook geen jaartal

Ben er zelf zo rond 1988, 1989 mee gestopt denk ik.

Ik haalde ze bij de Rabobank eind jaren '80 / begin jaren '90.

Yep. Feest van herkenning!

Like

Guilty!

Mooie verhalen van Aero en Mjuman!
Herkenbare gedeelten.

In de sporadische gevallen dat ik de Mediamarkt aandoe, overweeg ik nog steeds af en toe om een Top 40 mee te nemen....

Ik zou zeggen: pakken en hard wegrennen.

Jaargang '56 Mjuman?

...een fetisj is geboren,
je ziet het gewoon voor je, als een scene uit een Italiaanse zwart/wit film van Visconti met Cardinale als dame met de pumps en Loren als moeder.....

Dat verhaal van die voeten is prachtig. Ticket to ride stond op 1 toen ik werd geboren, dus dat ken ik nog wel... Verdomd interessant, maar gaat u verder.

Wat ik mij altijd afvraag: hoe was het indertijd als nieuwe muziek van bijvoorbeeld The Beatles uitkwam? Ik heb zoiets nooit geweten, zolang als ik leef heeft de band een soort reputatie van haast onmenselijke, geniale, onovertrefbare legendes (het schijnt dat als je McCartney tegenwoordig aanraakt, je huid wegschroeit). Je snapt de strekking.

Maar als je toentertijd leefde en Sgt. Peppers kwam uit, hoe was de emotie daarbij? Was het zo'n 'hype', vergelijkbaar met als er nu een Radioheadalbum uitkomt (of voor mijn part de nieuwe Arcade Fire) onder ons, of desnoods een nieuwe Coldplay, of was het echt groter en anders? Vielen critici over elkaar heen om zo'n plaat de bejubelen, of waren er ook zat kritische geluiden? In elk geval was het enthousiasme collectiever, lijkt mij.

Raar geneuzel waarschijnlijk, maar het is haast lastig je voor te stellen dat de vastgebeitelde klassiekers - wat ik er zelf ook van moge vinden, want ik ben heus geen Beatlesfanboy bijvoorbeeld - ook een keer gewoon nieuw uitkwamen. Iemand die snapt wat ik bedoel?

Ik heb erg genoten van je muzikale reis Eric. Mooie plaatjes, met schitterende vergezichten. Het lezen met opzet uitgesteld toen ik vernam dat je het toch ging doen. Ik ben vrij vandaag en heb het nu tot me genomen als soort van audioboek. En dat was genieten

En inmiddels is Mjuman alweer lekker bezig

Nieuw met dit 'topic'. En dus andere reisverslagen in eerste instantie nog even vluchtig doorgenomen. Erg leuk! Weer iets achter de hand voor verloren avondjes. Al komen die helaas niet zo heel vaak voor.

Complimenten en respect voor de openheid en de mooie en verschillende wijze van vertellen door iedereen.

Dank voor de reacties tot dusverre; een mjuman is ook maar een mensch - de zucht van verlichting was merkbaar tot op de Hilversumse heide.

Laat ik proberen zo goed mogelijk de vraag van Niels te beantwoorden.

Uit eigen koker, reacties destijds:

* da's geen muziek, dat heeft niets meer met muziek te maken
* het zijn net apen, met dat lange haar - reactie vanuit de subcultuur: beter langharig dan kortzichtig
* langharig werkschuw tuig

Hype over muziek is van alle tijden - iig van de 20e eeuw - Johnny Ray, Elvis, Jerry Lee en Cliff werden al uitgebreid bewierookt, net als Buddy Holly, Bill Haley en Otis. Het was niet groter, het begon klein en nieuw, maar werd mega. Vergelijk het maar met de opkomst van internet - nu overal en altijd, en in 2003?

De opinie van bladenredacteur, dj en presentator Skip Voogd is wat dat betreft veelzeggend. Van de wiki over Skip Voogd:
**************

Voogd maakte het beruchte concert van The Rolling Stones in het Scheveningse Kurhaus mee, het eerste popconcert in Nederland dat na een kwartier stopte vanwege rellen in de zaal. Moeite had de beschaafde Haagse onderwijzer Voogd met de opkomende rock en vooral artiesten als Elvis Presley. Over hem schreef hij in Tuney Tunes:

"Persoonlijk begrijpen we daar niets van. Het afschuwelijke, mensonterende geschreeuw, gepaard gaand met sinister uitgestoten klanken kan ons heus niet bekoren".

En over Elvis:
"Presley's 'rauwe, klagende bariton maakt de Amerikaanse teenagers wild. De meiskes kerven met een mes zijn naam :in hun arm, en er wordt harder gekrijst en gegild dan vier jaar terug bij Johnnie Ray's Cry 't geval was".

"Tekenend voor de 'smaak' van het grote publiek is wel, dat er van Heartbreak Hotel meer dan een miljoen platen werden verkocht".

Bekijk dit maar eens Niels; reactie op de Beatles

Ja, ok, maar hier moesten ze relatief gezien dus nog opkomen. Hoe zat het daarna, bijvoorbeeld bij Sgt. Peppers, Electric Ladyland, The Doors, dat soort dingen, die klassieke platen die nu niet uit de muziekgeschiedenis weg te denken zijn.

Wel lichtelijk hilarisch hoe ze vallen over die brave kapseltjes

Wat een waardeloos commentaar ook, trouwens. Ze zeggen alleen maar 'ik vind het niks' of 'ik vind het wel leuk' en dat was het zowat alweer

Ik kan me nog herinneren dat ik thuis kwam met Meddle van Pink Floyd, deze moest draaien op de pick up van mijn vader en hij na 5 minuten Echoes te hebben gehoord de versterker uitzette. Vervolgens kreeg ik een preek of ik soms psychisch niet in orde was en de vraag of ik drugs gebruikte. Dit was immers muziek voor drugskikkers...Ik mocht de LP nog net houden maar kreeg een verbod om ooit nog zoiets op "zijn" installatie te draaien.

Het is gelukkig goed gekomen tussen mij en mijn vader en met mijn zuur verdiende centjes zat ik al snel op m'n zolderkamer óp mijn eigen installatie LP's te draaien. Echter zodra hij Led Zeppelin hoorde draaide hij de stop om, schreeuwde naar boven dat ik een koptelefoon moest opzetten, en zette de stroom weer aan. Of ik soms bezeten was door de duivel... Klassieke albums heeft hij ze nooit gevonden.