Beter schrijf je dit uit en sluit je achter TEC aan in de rij.

Vind ik ook, ben jij nou Nederlander? Allemaal netjes in een rijtje en niet voordringen, of ben je er zo 1?

Haha mah je laat je stuk maar staan, leuk geschreven en dan gebeurd er tenminste weer eens wat hier.

We zijn weer begonnen En het begint direct goed! Dit belooft weer een interessante (muziek)levenswandel te worden, zeker als je de smaak van ThirdEyed nu ziet.

Jaaaaa, Beavis & Butthead....goed begin is het halve werk .....wat een helden!

Pinkpop, Alanis en Ed Koalabeer met zijn moeilijke naam
Periode 2; 96-2001
Leeftijd: ongeveer tussen 11 en 15 jaar oud

Na alle gezelligheid in Utrecht, besluiten we toch maar te verhuizen naar het rustige Houten. Daar aan de ‘Ganzenweide’ heb ik vanaf mijn 9e tot 14e jaar gewoond. Met die verandering kwam een nieuwe school, nieuwe klasgenoten en nieuwe vrienden, maar eigenlijk heb ik daar op muzikaal gebied weinig aan gehad. Met uitzondering dus van stagiair Maarten.

Maarten verbaasde zich dat ik Green Day kende, waarop ik hem vertelde dat ik dagenlang voor de buis zat om MTV clips te kijken. MTV was ooit een Amerikaanse zender, zonder Nederlandse Vj’s, waar overdag voornamelijk muziek werd gedraaid. De bizarre, vaak sketch-achtige programma’s zoals The State, Jackass en The Tom Green Show waren voor later op de avond. Themaprogramma’s als Headbangers Ball en 120 minutes waren erg fijn kijkvoer. Singles van Live, Alanis Morisette, Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers en one-hit-wonder Babylon Zoo kwamen vaker voorbij dan je kon tellen. Er was wel ruimte voor Blackstreet en 2pac, maar de boybands en zangeresjes waren zeker in het begin nog niet zo belangrijk op de zender. Die 2pac vond ik trouwens een welkome afwisseling tussen al het rockgeweld en ik was al gauw fan van onderstaande video.



Ondertussen ging ik steeds meer muziekgerelateerde programmering opzoeken op tv. Zo kwam ik terecht bij meerdere 3voor12/VPRO gerelateerde programma’s en Pinkpop was natuurlijk geweldig. 3 dagen lang werd destijds nog heel vele live uitgezonden, urenlang. Hier maakte ik al vroeg kennis met acts als Live (die ik ook al via Maarten kende, maar was nog niet zo overtuigd), Skunk Anansie, Alanis Morissette en je kent ze allemaal wel uit die tijd. Skunk Annansie was cool, het had iets hards, maar toch gevoelig. Hetzelfde gold in mindere mate voor Alanis, al vond ik Jagged Little Pill net iets te vrolijk en ben ik nog steeds meer fan van ‘”Supposed Former Infatuation Junkie’ door het donkere, getormenteerde karakter van die plaat. In 99’ geeft ze een optreden weg dat misschien minder energie heeft dan haar 96’ optreden, maar er valt veel meer emotie op haar gezicht te lezen. Mooi.



1999 is ook het jaar dat ik Live meer ga waarderen. Een vriend van me merkt achteraf enigszins terecht op “als ik zo’n jankstem had zouden er ook dolfijnen in huilen uitbarsten.” Ik vond het geweldig, voor een tijdje, om later toch te concluderen dat ‘Throwing Copper’ en ‘Secret Samadhi’ beter zijn. Hun album ‘V’ kocht ik later blind en de liefde was toen wel over. Wat een teleurstelling toen ik eenmaal thuiskwam. Eigenlijk had ik toen het album om moeten ruilen, stom dat ik dat niet gedaan heb.



Rockbands die destijds bij deze smaak aansloten waren: Red Hot Chili Peppers (Californication), Limp Bizkit (want coole Mission Impossible tune natuurlijk) en Guano Apes (Don’t Give Me Names). Laatstgenoemde had weer die mooie, dynamische afwisseling tussen hard en zacht waar ik zo van hield. Zangeres Sandra Nasic kon redelijk schreeuwen en looked good while doing it. Wat wil je nog meer!



Oja en ik had nog wat meer B&B beloofd, ok dan:



Volgende keer: Tony Hawks Pro Skater 2, Muse, Queen Adreena, The Cooper Temple Clause, Idlewild en een zooi prog-metal

geweldige game, geweldige muziek

Leuke stukjes Frank

Krijg ik nog een verwijzing als eeuwige irritante factor die je wijst op hoeveel slechte muziek in je prachtige platenkast staat?

Nope, dat is dan weer teveel eer.

Dat tast mijn zeer tere ego aan , slechte zaak dit.

THPS. Wiens muzieksmaak is daar niet door in de juiste richting geduwd.

Hier ook eindeloos gespeeld inderdaad

H8, britpunk en een aan wijn verslaafd poëtisch gilwijf
Periode 3; 2002-2006 - deel 1
Leeftijd: ongeveer tussen 16-21

Nu ik alweer 2 jaar op mijn school (inclusief huisvesting, een huiskamer met 8 anderen gedeeld) in Groesbeek/Nijmegen zit, begin ik een beetje mijn draai te vinden. In Dennis heb ik een vriend gevonden die graag meekijkt naar Buffy en Jackass, hoewel zijn smaak meer ligt bij Happy Hardcore, toont hij soms verrassend veel interesse voor interessante rockbandjes en vinden we het beide interessant om te weten te komen wat er allemaal in The Bronze staat te spelen. Ik keek Buffy trouwens nog maar sporadisch, door de wekelijks wisselende uitzendtijden raakten we al snel in de war. Ook al is het niet uit seizoen 6 uit 2002, blijft dit 1 van de bekendere nummers die daar gespeeld werd, dus bij deze;



Op een dag riep Dennis me naar de tv toe, een vreemde spacey video ondersteunde bombastisch over-the top rockmuziek. Het bleek ‘Bliss’ te zijn van de Engelse band ‘Muse’. Hoewel ik eerder eind 2001 vast al wel eens ‘Plug in Baby’ had gehoord, was het kennelijk nog niet zo blijven hangen. Bliss pakte me gelijk en in eind 2002 moest ik dus ‘Origin Of Symmetry’ opzoeken, op Kazaa of Limewire, whatever het destijds was. Ik was gelijk verslaafd en eenmaal uitgeluisterd met O.O.S., begon ik aan Showbiz. Een platform zoekend om over deze bijzondere band te praten, concludeerde ik al snel dat het in Nederland nog niet echt geweldig liep voor Muse. Na een aantal dagen surfen op fansites, kwam ik InMuseWorld.net InMuseWorld tegen, een verzamelplek voor Musefans over de hele wereld, maar gedomineerd door Engelsen, Fransen, Nederlanders en Belgen. Al snel ontdekte ik via deze fans dat Muse onderhand meer bonustracks had dan albumtracks, aangezien ze op elke single die uitkwam 2 bonustracks zette en van elke single ook nog eens minimaal 2 verschillende versies waren met elk andere bonustracks. In 2002 kwam Hullabaloo uit, dat een aantal van deze b-sides verzamelde, maar lang niet allemaal.




Door de grote invloed van de Uk crowd op het forum, was mijn muzieksmaak al snel erg brits georiënteerd. Naast standaard rockbands als Coldplay, Placebo en Radiohead leerde ik op het forum ook minder bekende bands kennen zoals de spookachtige, poetisch en soms enigszins hysterische muziek van Queen Adreena, progressieve en onvoorspelbare electrorock van The Cooper Temple Clause, agressieve britpunk vaan Idlewild en de stevige, haast shoegaze achtige geluidsmuur van Scarling. Vooral Queen Adreena sprak me erg aan. De moodswings van mevrouw Katie Jane Garside zorgde ervoor dat het album aan de ene kant poëtisch en dromerig was en dan weer hysterisch paranoïde. Gevoed door liters wijn was er ook in interviews geen chocola van haar bewoordingen te maken, maar mooi was het wel. ‘Taxidermy’ werd naast O.O.S. een grote favoriet van mij en is dat nog steeds. Het in 2002 uitgekomen Drink Me was echter meer psychotisch dan ooit en het dromerige dat de eerste plaat kenmerkte was bijna helemaal verdwenen. Je zou het haast mijn eerste kennismaking met noiserock kunnen noemen. Ook dat beviel me erg goed, al ben ik het album met de jaren steeds meer gaan waarderen.



en nog wat Idlewild om het af te leren


Er gebeurde nog veel meer in deze periode, op muzikaal gebied. Dat krijg ik onmogelijk allemaal in 1 verhaal, als ik het ook nog qua lengte interessant en leesbaar wil houden voor jullie. Vanavond typ ik dus gewoon deel 2, met inderdaad THPS 2 en skatepunk, Tool, Alice In Chains, Staind en meer.

Skaten met Tony, 16 mei, de psychedelische kitsch van Alex Grey en meer…
Periode 3; 2002-2006 - deel 2
Leeftijd: ongeveer tussen 16-21

Na in 2002 de basis te hebben gelegd voor mijn toenmalige muzieksmaak, werd ik het veilige muzikale wereldje met britrock georiënteerde bands op het forum wat zat. Ik ging opzoek naar de artiest verantwoordelijk voor die vreemde intro op de Hullabaloo dvd. Het bleek Tom Waits te zijn. Al snel vond ik albums als Swordfishtrombone, Bone Machine en Blood Money erg interessant.



Rond die tijd, het zal eind 2002/begin 2003 geweest zijn aangezien mijn computer voorheen niet zo snel was, begon ik bij toeval met het spelen van Tony Hawks Pro Skater 2. Behalve dat Jackass de skate cultuur omarmde en ik meeging in de trend van Overzeas broeken en wijde kleding, had ik verder nog niet zoveel met dat wereldje. THPS 2 had ik al wel eens op de Playstation gespeeld, maar aangezien we daar drukker waren met het steeds beter worden in Tekken 3, kwam het al snel op een zijspoor. Ik merkte dat de pc versie erg belastend was voor je handen, maar het was ook erg verslavend, met bovendien een soundtrack die een fijne sfeer creëerde tijdens het skaten. Papa Roach kende ik al en was voor een hele tijd een guilty pleasure voor mij em mijn buurman en vriend Eelco, met wie ik samen een badkamer deelde. Na een tijdje spelen ging ik verder op onderzoek uit naar vooral Millencollin en Lagwagon. Bij Millencollin merkte ik al snel dat het desbetreffende album met de track No Cigar niet aan mij besteed was. In plaats daarvan luisterde ik liever naar Millencolin - Life on a Plate (1996). Over Lagwagon - Let's Talk About Feelings (1998) had ik heel wat minder te klagen, tof album.



Last.fm pakte mijn smaakverandering op (of heette het toen nog simpelweg Audioscrobbler?) en raadde mij via Reccomendations Radio van alles aan. Vanwege de tinten ska die Millencolin had kwam ik al snel bij Operation Ivy, Reel Big Fish en ook Slapstick. Mja, waarom veel Slapstick luisteren als je Operation Ivy hebt?! De plaat bleef onterecht een weinig gedraaid pareltje. Toen ik echter ging onderzoeken wat de leden van Slapstick na die band deden kwam ik bij The Lawrence Arms, een poppunk band die ik wel veel geluisterd heb. Voortbordurend op poppunk, luisterde ik ook nog veel The Offspring, Blink 182 en vroege Fall Out Boy (Fall Out Boy's Evening Out with Your Girlfriend), maar echt relevant om daar op in te gaan is het niet.



Ondertussen werd ik er sinds eind 2003/begin 2004 niet vrolijker op. Te makkelijke lessen op school, zorgde voor fors drank- en wietgebruik. Ik merkte dat ik met een kater in de klas alsnog een 7 voor die toets kreeg, dus ach. Jimmy Hendrix hielp me verder van de wereld af, even later deed een beginnende interesse in dark ambient de rest. zoals Raison d'Être. Eenmaal nuchter merkte ik weer op dat ik vastzat in een huisvesting met eromheen een saaie omgeving en weinig recreatieve mogelijkheden. In een MTV special rond 90’s rock werd de nadruk gelegd op Dirt van Alice In Chains en Nirvana’s In Utero. Muziek die perfect bij deze stemming aansloot. Gelijktijdig volgde Staind’s Break The Cycle op dezelfde voet verder, om later plaats te maken voor het hardere Tormented en Dysfuction. Schatplichtig aan zowel Deftones als Alice In Chains, maar met een eigen destructief, ietwat overdreven emotioneel geluid.



Door het lezen van veel recensies wilde ik graag alle kanten op schieten, mijn smaak meer uitbreiden. Vooral Pitchfork, Punknews en Kindamuzik waren hier een tijd lang belangrijk voor.
Enter 2005, waarin veel tegelijk gebeurde. Ik ging 2004/2005 opeenvolgend naar het door mij zo geliefde Pinkpop. 1x om Muse te zien, die in bloedvorm waren en het voorheen geplaatste Execution Commentary in hun afsluiter verwerkte. 1x om Millencolin eindelijk te kunnen zien. Echter er gebeurde meer. Kaizers Orchestra zorgde in 2004 voor een liefde van folk georiënteerde rock/punk zoals bijvoorbeeld ook Flogging Molly. 2005 verstevigde mijn liefde voor skatepunk, maar met After Forever en Apocalyptica zorgde het ook voor een beginsel in de waardering voor metal. Het zorgde ervoor zorgde dat ik Female Fronted Metal ging luisteren, maar echt overtuigen deed dat nog niet.Veel Metal luisterde ik dus ook niet, tot op een dag ik een mysterieuze, kunstzinnige video zag. Het bleek ‘Stinkfist’ van Tool te zijn. Al wat ouder natuurlijk, maar het was me niet eerder opgevallen. Eenmaal het album opgezocht, vond ik alles rond de band tof. De geheimzinnigheid, het artwork van Alex Grey, en de tribale ritmes van drummer Danny Carey. De stap naar progmetal als Porcupine Tree, King Crimson en ook Dream Theater was nu niet zo groot. De 1 wat beter als de ander.



Te midden van dit alles las ik ergens een recensie die een poprock duo beschreef met een ondertitel die zei “Iedereen wil een beetje Giant Drag in hun leven”.

Ik ben er bijna zeker van dat het Kindamuzik was, maar ik kan de review niet terugvinden. De gruizige pop van Scarling en Giant Drag zorgt ervoor dat ik opeens dingen getipt krijg als My Bloody Valentine, Sonic Youth en Lush. My Bloody Valentine verward me, aangezien ik het allemaal erg zacht vond en raar geruis. Een kwestie van de volumeknop vinden, maar het lukte nog niet. Afgaande op een recensie van Pitchfork besluit ik Sonic Nurse te laden, wat ervoor zorgt dat ik ook Sonic Youth geen aandacht meer gunde. Lush daarentegen pakt me wel gelijk en zorgt ervoor dat ik onder andere een act als Velocity Girl opzoek, maar ook een band als de Swirlies is niet meer ver weg.



Een langer stuk dan ik gepland had, maar het is niet anders. Grappig, want dit dacht ik juist te voorkomen door op te splitsen in 2 artikelen. Nog 2 of 3 stukken te gaan. Grote kans dat ik pas zaterdag weer schrijf. Tot dan!
Volgende keer: o.a. Musicmeter, psych- en freakfolk, (post-)hardcore en freejazz

Tom Waits, mijn favoriete artiest aller tijden

Benieuwd naar je kennismaking met de echte pleurisherrie Interessante ontwikkeling tot dusverre, in ieder geval.

Erg leuke stukjes, en een interessante ontwikkeling om te volgen Als ik vragen mag, hoe is je interesse in Dark Ambient en Raison d'Etre precies ontstaan? Lijkt me niet iets dat zomaar voortvloeit uit de poppunk, als je begrijpt wat ik bedoel

Dat klopt, maar dit is een beetje lastig om terug te halen. Logischerwijs is mijn duik in dark ambient door Tool gekomen, die hadden het op hun officiële site vaak over Lustmord en de stap van Lustmord naar Raison d'Etre is dan natuurlijk veel kleiner. Anderzijds weet ik ook niet meer wanneer ik voor het eerst soulseek had. Dit is in die zin belangrijk, omdat ik op soulseek iemand tegenkwam die naast wat obscuur materiaal van rockbands veel Ambient/Industrial/Harsh EBM had.Hmm die heeft me ook dingen als Dulce Liquido en Suicide Commando aangeraden, platen die, zeker in het geval van Dulce Liquido nog niet zo heel lang uit waren.

Pff ik dacht dat ik alles uit deze periode wel behandeld had. Ik voel een EDIT aankomen, maar laat maar. Dit is een gat in mijn geheugen waar ik niet helemaal uit ga komen.

Herkenbaar ja, om op een dergelijke manier een beetje wegwijs te raken in nieuwe genres. Al moet ik bekennen dat ik nog nooit iets van Lustmord heb gehoord (ken hem natuurlijk wel van naam), en maar één album ken van Raison d'Etre. Moet ik maar eens verandering in brengen.

Leuk om weer een reis te volgen

Operation Ivy
De voorlopers van Rancid, altijd goed.

Goede stukken, leuk om te lezen

Leuk om te lezen!

Ik probeer ook terug te denken aan waar/ hoe het allemaal begon... is nog best lastig.

Een tussendoortje om wat dingen puntsgewijs recht te zetten. Vanaf 2004 tot 2006 brandde ik 4gb datadvds als backup van mijn muziek. Ik zag gisteravond dat ik die nog had en heb hierdoor wat beter inzicht in die periode.

Get ya facts straight, Jackass!

1. In 2005 zat ik al diep in Doom/Death met albums als The Pale Haunt Departure , Arcane Rane Fell en Ghosts of Loss. Black Metal zat er ook al in met het obscure Ada. Zowat het enige album dat ik betreft BM luisterde nog. Blijkbaar las ik meer Metal reviews dan ik me kan herinneren.

2. Mijn Cybergoth fase vol Industrial/EBM/Synthpop was eind 2005 vol Suicide Commando, Dulce Liquido,VNNV Nation, en Apoptygma Berserk. In die tijd heb ik ook donkere, meer experimentele genres opgezocht en kwam zodoende bij Raison d'etre, I. Corax, Halo Maneesh, Murderous Vision en Lustmord

Mooie updates weer, TEC. Kan mij goed plaatsen in het overgrote deel.. tot aan Tool zeg maar. Toch wel nieuwsgierig om eens een handjevol van die namen langs te gaan

erg fijne stukjes ThirdEyedCitizen!!!

De getormenteerde Dawn Crosby,funky baslijnen en losgeslagen gorilla’s

Periode 4; 2006-2009 - deel 1
Leeftijd: ongeveer tussen 21-25

Waar ik in mijn vorige verhaal eigenlijk tot 2006 zou gaan, deed ik dat niet. Het vinden van die datadvds vol muziek geven me nu weer een stuk meer inzicht in mijn smaak van die tijd. De kans is groot dat ook deze periode weer in 2 delen moet. Dit keer kan ik niet beloven dat het 2e stuk korter zal zijn.
Als ik op Discogs kijk naar een aantal releasedata van die tijd, zie ik dat we moeten beginnen bij mijn uitpluizen van Female Fronted Metal, Trash Metal en Death Metal. Dus dat doen we dan. Toen ik op een dag Lords of Metal aan het lezen was, stuitte ik op een artikel over Madder Mortem. Geen heel goede recensie, maar leuk geschreven. De recensie kent wat mooie namedropping die nieuwsgierig maakt, bovendien vermeldt het dat de zangeres een bijzondere strot heeft. Aangezien ik wel houdt van excentrieke, dynamische vrouwelijke vocalen, moest ik dit maar eens horen. Mevrouw Kirkevaag had inderdaad een apart stemgeluid en emotioneel stemgeluid en het beviel me wel. Een beetje prog metal, een beetje thrash en dan die sterke vocalen, tof. Een ander stuk op de site vergeleek Kirkevaag’s stem met die van Dawn Crosby (Fear of God), nog zo’n onbekend bandje voor mij. Goed dat moest ik dan ook maar eens opzoeken. Wat bleek, Crosby had nog meer emotie en wanhoop in haar stem dan Kirkevaag. Doomy thrash metal met wanhopige vocalen en dito lyrics. Prachtig!




Mijn Last.fm stuurde me na de toevoeging van Fear of God aan mijn Library voornamelikjk 2 verschillende kanten op. Tips waren enerzijds Orphanage, The Gathering en Epica, anderzijds moest ik maar aan de Testament, Sepultura en Slayer. The Gathering vond ik al snel een mooi afwisselende band, waar Mandylion de metal bevatte die ik zocht, stonden er op Souvenirs en Home lekker dromerige en enigszins naar triphop neigende rocknummers. Thrash beviel me eigenlijk wat minder, maar Testament’s The Gathering en Sepultura’s Roots waren 2 toffe platen.

Op die Testament plaat werd ook nog eens heerlijk proggy gemusiceerd, dus ik wilde wel eens weten wat daar voor een muzikanten achter zaten. Drummer Dave Lambardo kende ik al, maar wie was die goeie bassist? Het bleek Steve Digorgio, die verder voornamelijk bekend bleek door zijn bijdrages aan de band Death. Nu had ik niet zo heel veel met death metal, al dat stommme gegrom de hele tijd,maar Testament neigde er op deze plaat tenslotte t ook al naar, dus hop, gewoon proberen die handel. Ik besloot te beginnen bij Individual Thought Patterns. Wat me gelijk opviel dat vocalist Chuck Schuldiner helemaal niet gromde, hij was zelfs verstaanbaar. Muzikaal heerlijk positief, met de funky bas van Digiorgo, de doorhamerende drums van Gene Hoglan (waardoor ik later ook nog fan werd van Strapping Young Lad), ijzersterke vocalen en lekkere gitaarsolo’s.



Het zorgde ervoor dat ik nu op zoek ging naar progressive death metal. Het voerde me langs Atheist, Cynic en Pestillence, maar uiteindelijk bleef ik het meest hangen bij Quo Vadis, een Canadese prog death band, waar ik in 2006 alleen een brakke Soulseek rip van had, maar door de reissue van de cd en een dvd in 2007 kwam daar later gelukkig verandering in. Wie had deze band op cd als sessiemuzikant op bas? Juist, Steve Digorgio, de cirkel was weer rond. Het was wat lomper dan de meeste prog death die ik luisterde, maar ik vond het heerlijk.



Nu was ik geen groot fan van Slayer, maar Dave Lambardo is een goeie drummer, dat stond vast. Benieuwd waar hij nog meer aan meewerkte, stuitte ik op Suspended Animation van Fantomas. Het klonk alsof een metalband probeerde Looney Tunes van een nieuwe soundtrack te voorzien. Hilarisch, maar toch ook wel erg bijzonder en knap gedaan. Wie was die rare kwast, Mike Patton? Faith No More? Best leuke rock, maar iets te normal, vond ik toen. Mr Bungle, nogal wisselvallig, met dan weer rare sufliedjes, dan weer death metal. Wat bleef er dan nog over? Een vreemd collectief genaamd Secret Chiefs 3 en een mogelijk nog vreemdere band genaamd Sleepytime Gorilla Museum. Oké, dit was muzikaler, had iets meer structuur. Ja, dit was leuk. Vraag me trouwens niet waarom ik beide bands gestructureerder vond dan Mr. Bungle, want eigenlijk is dit onzin. Maargoed, ik had wel meer rare denkpatronen toen.



Via deze weg kwam ik uiteindelijk ook in aanraking met Tzadik en freejazz. Ondertussen kreeg ik van een Inmuseworld gerelateerd chatmaatje ook nog The Blood Brothers en Fall Of Troy aangeraden werd het eind 2006/begin 2007 zo sneeuwerig en koud, dat ik spontaan meer zin kreeg in meer sfeervolle (black)metal, maar dat zijn allemaal verhalen voor deel 2. Stay tuned!

Leuk stukje weer! En Sleepytime Gorilla Museum En ergens vind ik die band ook wel gestructureerder dan Mr. Bungle. Althans de Mr. Bungle zoals die op Disco Volante te horen is in ieder geval.

Geloof dat er ook muzikanten van Quo Vadis in de Death tribute band Symbolic zitten, op youtube is een 2 uur durend concert te vinden dat zeer aan te raden is.

Ken geen muziek van Quo Vadis zelf, dat moet maar eens veranderen!

Toffe stukken

maandag/dinsdag pas het vervolg. Ben straks tot maandagavond niet thuis en heb even geen tijd om te schrijven.

Jongleren met speeksel, lomp schoenstaren en hysterische jazz sjamanen
Periode 4; 2006-2009 - deel 2
Leeftijd: ongeveer tussen 21-25

Ondertussen zat er weer een beetje leven in het Inmuseworld forum. Muse had net Muse - Black Holes & Revelations (2006) uit, dus er kon weer druk gediscussieerd worden. Echter er gebeurde iets bijzonders, het album bracht, voor het eerst in de carrière van de band, verdeeldheid onder de fans. Het was een stuk progressiever, met invloeden van jazz, flamenco en mariachi trompet. De band deed dat op zo’n manier dat een goot gedeelte van de fans de band gewoon trouw blijf, maar een even groot gedeelte het te pretentieus vond. Een vorm van progressieve spacerock met complottheorieën en Bijbelreferenties. Het ging te ver, ook voor mij. We gingen hard op zoek naar andere muziek. Op een dag sprak ik een forumgerelateerde chatmaat van me en die had een nieuwe favoriete band, namelijk The Blood Brothers. Young Machetes was net uit en toen ik dat hoorde moest ik toegeven dat het erg gaaf was. Gestoord, afwisselend, chaotisch en opgefokt. Heerlijk. In dat straatje moest ik ook maar At The Drive-In en The Fall Of troy opzoeken, zei hij. The Fall Of Troy, een bandje waarin de gemiddelde leeftijd rond 15 jaar oud lag. Het had wat weg van The Blood Brothers, maar het was wat gestroomlijnder, gladder ook. Aangezien ik The Blood Brothers net wat te chaotisch vond en ik daar zeker niet elke week naar kon luisteren, was T.F.O.T. een goed alternatief.Wederom kreeg ik van Last.fm weer tips, die verschilden van Protest The Hero en Between The Buried and Me, tot The Sound of Animals Fighting en Circle Takes The Square. Laatstgenoemde bands bleven het meest hangen. Wat C.T.T.S. met de gestroomlijnde post-hardcore van T.F.O.T. van doen had hoorde ik niet, maar gaaf vond ik het wel. Het zou even later mijn deuren openen naar het chaotischere screamo werk, maar daar was ik nog niet klaar voor. Voorlopig waren de kunstzinnige en progressieve post-hardcore dieren van The Sound of Animals Fighting mijn go-to.



Naar veel concerten ging ik niet, maar 2007, zo goed als mijn laatste jaar dat ik in Nijmegen woonde was tevens mijn eerste keer dat ik naar de Valkhof Affaire ging. Een belangrijke ervaring voor mijn muzikale ontwikkeling waar ik later nog op terugkom. Het tweede concert dat jaar was dan eindelijk van The Fall Of Troy en wat stond ik te stuiteren zeg, als een meisje van 14 dat eindelijk Take That ging zien. Wat bleek, de band was strontverkouden en hadden technische problemen. Ik kon wel janken, wat was dat slecht zeg. Was het dan een slechte avond? Nee, want in het voorprogramma stond de mathcore band Daughters en wat was dat goed zeg. Knalhard, chaotisch en helemaal gestoord. De zanger liep bij het eerste nummer al met zijn eigen speeksel te jongleren, bij het tweede was zijn shirt afgescheurd en bij het vierde had hij zichzelf tot bloedens toe opengekrabd. De muziek leed er geen seconde onder.



Inmiddels 2007, schreef ik me in op Moviemeter en Musicmeter. Ik leerde veel mensen kennen, met ieder een andere muzieksmaak. De mensen die het meest met mijn toenmalige smaak overeen kwamen zaten toen ook dik in de “Freak Folk”, een term die toen veel werd rond gestrooid door de media om vreemde, moderne folk te omschrijven. Zo leerde ik Joanna Newsom kennen, Cocorosie en het toen nog bevreemdende Animal Collective. Deze deed ook een set op de Valkhof Affaire en ik was er bij. Toen al van mening dat Here Comes The Indian hun beste plaat was, kreeg het publiek daar een gestoorde trip over zich heen, die had niemand verwacht. Veelal rustige folk, met samples, vervormde stemmen, percussie en drones. Geen liedje te herkennen, de enige dansbare momenten waren een vervormde versie van Brothersport en Who Could Win a Rabbit in combinatie met Slippi, meen ik. Mijn mening stond vast, folk moest vreemder. Na wat rond gevraagd te hebben, kwam ik al snel uit bij het Digitalis label, wat haast wel een tip van Sietse geweest moet zijn, maar helemaal zeker weten doe ik dat niet. Acts als Pocahaunted en Brothers of the Occult Sisterhood waren helemaal mijn ding. Later zouden namen volgen als Grouper, Inca Ore, Natural Snow Buildings en nog veel meer.



We gaan nog een paar alinea's door, dan pakken jullie maar een extra kop koffie, als de concentratie opraakt. Sorry! Ik vrees hoe dan ook dat er een derde deel voor dit hoofdstuk moet komen.
Ergens in dat jaar lag er ook nog sneeuw. Het witte plaatje bbuiten, zorgde ervoor dat ik acts ging luisteren als Agalloch en Wolves in The Throne Room. Ik weet niet of het in diezelfde periode was, maar Alcest sloot hier prima bij aan. Aangeraden door mijn al langdurige Schotse chatmaatje Scott, de jongen die nu in Fallcoch zit. Souvenirs was perfect. Lekker dromerig, een tintje Black Metal en dan die muur aan Shoegaze gitaren. De band zorgde ervoor dat ik me, door het hameren op de gaze invloeden van de media, me weer meer wilde verdiepen. Nu ging My Bloody Valentine al wat beter. Ik hoorde er zeker het muzikale in, maar ik wilde een dikkere gitaarmuur. In het topic werd me ter plekke Astrobrite aangeraden, voor als het me niet “muur” genoeg kon zijn. Ook Swervedriver moest ik maar proberen. Beide bevielen me beter dan alle “bekende” albums die ik had geprobeerd.
Excuus voor de irritante/onepaste visuals bij dit heerlijke nummer.



Ondertussen was ik eind 2007/begin 2008 in het vreemde “avant” metal hoekje wel wat meer gewend. Nu groot fan van Mr. Bungle, wilde ik wel eens weten wat Mike Patton nog meer deed. Dit bleek heeeeeeeeeeel veel te zijn. Na een uitgebreide zoektocht bleef ik uiteindelijk stilstaan bij Moonchild en Astronome. Grind/Freejazz/Experimental albums met als line-up: drummer Joey Baron, bassist Trevor Dunn, saxofonist John Zorn en schreeuwlelijk Mike Patton. Extreme albums, maar ik vond het fantastisch. Mijn kennismaking met de wondere wereld van Tzadik en daarmee ook freejazz, was een feit. Aanvankelijk zocht ik vooral het extreemste werk op, zoals Painkiller en Naked City. Later zouden ook de meer jazz-georiënteerde projecten zoals Electric Masada volgen.



Na uitgebreid chatten op Soulseek liet freejazz guru The Scientist mij kennismaken met Peter Brötzmann, The Thing en Scorch Trio. Mijn eerste paar concerten en ontmoetingen met Musicmeter gerelateerde mensen waren vooral met hem, in het Bimhuis.



Dit gebeurde allemaal tussen 2006-2008. Aangezien er in 2008/2009 nog zoveel meer gebeurde, de volgende keer: Wildildlife, Neurosis, Swans, van freejazz naar voorzichtige grindcore/mathcore en dan toch uiteindelijk forse stappen richting meer chaotische screamo.