Hoeveel zou ik moeten doneren om dat onder mijn naam te krijgen?

Leuke stukjes verder.

"niet muur genoeg" dat Astrobrite is duidelijk iets voor mij!! cool
voorderest helemaal herkenbaar, mis bij de freakfolk ook wat Finse namen en naast Tzadik had ikzelf ook wel iets met Knitting Factory...(maar er is natuurlijk altijd te veel om op te noemen)... het is me helaas nooit gelukt om een echte Jazz-man te worden. vind het geweldige muziek, maar keer toch uiteindelijk steeds terug naar metal/rock/folk in het "alternative" hoekje...

Periode 4; 2006-2009 - deel 3
Leeftijd: ongeveer tussen 21-25

Nu het laatste deel van deze periode dan en dan beloof ik dat ik de laatste periode 2010-2013 ook snel zal schrijven.
Na in 2006/2007 een ruzie met mijn toenmalige huisgenote, ging zij weg en had ik het huis in Nijmegen voor driekwart jaar alleen. De leegte beangstigde me best wel, in combinatie met problemen op mijn vervolgopleiding en steeds verder toenemende migraine aanvallen, zorgde het ervoor dat ik muziek meer als uitlaatklep moest gaan gebruiken. Post-metal bands als Tool, Isis, Cult of Luna en The Ocean waren redelijk intens, maar lang niet genoeg. Als Tool fan had ik al vaker Neurosis aangeraden gekregen, maar The Eye of Every Storm en The Sun That Never Sets vond ik maar saai, dus liet ik de band weer vallen. Tot op het moment dat we in 2007, ik denk bij 1 van The Scientist’s beruchte 24-uurs CSL sessies, Through Silver In Blood gingen CSLLen. Er ging een wereld voor me open, dit was de intensiteit die ik op dat moment nodig had. Op het moment dat ik het album fysiek binnen krijg, heb ik moeite om de emotie te omschrijven die me overviel. Toch deed ik in het albumtopic Neurosis - Through Silver in Blood (1996) een poging om het onder woorden te brengen. Later zouden daar ook intense industrial bands als Godflesh en Swans bij aansluiten.



Mijn verslaving aan de band ‘Daughters’ zorgde in eerste instantie niet voor het opzoeken van noiserock en hardcore bandjes, maar ik schoot meer de math- kant op. Bands als Psyopus, Dillinger Escape Plan en Meshuggah kwamen wekelijks terug in mijn playlist, maar ook Hella en Tera Melos moesten er aan geloven. Een “now playing” bericht in Soulseek toen ik Psyopus speelde, zorgde al snel voor een PM van een user met een “hekje” als username, ik moest maar ‘Car bomb’ checken, als ik Psyopus zo goed vond. Het bleek Wouter (toen ‘lambf’ op musicmeter) te zijn. Iemand waarmee ik later nog veel zou spreken en wekelijks wel een paar CSL sessies deed.



In 2008 was wederom e-zine ‘Lords ofMetal’ weer verantwoordelijk voor een nieuwe ontdekking. Met deze aparte recensie en bijbehorende clip laat het mij kennismaken met Wildildlife - Six (2007) . Een combinatie van alles wat ik goed vond, zo leek het. Een beetje wazige folk, beetje stoner en een beetje metal. Na lang gedacht te hebben dat ik ontzettend brakke files op mijn pc had, bleek het geluid van de band gewoon zo te horen, bleek toen mijn cd binnenkwam.



De vreemde mengelmoes van stijlen op ‘Six’ zorgde ervoor dat ik alle genres een beetje meer ging luisteren. Een beetje meer folk, een beetje meer Stoner en wat psychedelische rock. Dit betekende concreet dat ik meer Kyuss en Monster Magnet ging luisteren, maar naar aanleiding van deze recensie Indian Jewelry - Free Gold! | Music Review | Tiny Mix Tapes - tinymixtapes.com rolde ik ook iets dieper in de moderne psychedelisch noiserock. Wat er op folk gebied nog veranderde? Deze plaat kwam uit en opende nieuwe deuren Lau Nau - Nukkuu (2008) .

Toen ik Wildildlife bij Crucial Blast bestelde, pikte ik daar nog 2 albums mee die minstens zo belangrijk waren. Naar aanleiding van een lovend verkoop praatje op de Crucial Blast site, leek de Engelse noiserock band Geisha wel wat voor mij. De band mengde noiserock ala Sonic Youth en Unsane, met Industrial en een flinke scheut Merzbow-noise. Muziek waar ik destijds eigenlijk niet naar luisterde, maar hun plaat ‘Die Verbrechen der Liebe’ pakte me direct.



Zo kreeg ik opeens zin in noiserock. Het genre onderzocht ik eerst voornamelijk via blogs, zoals ‘Deleted Scenes, Forgotten Dreams’ waar ik al kennis maakte met een aantal Thurston Moore Tapes, terwijl ik nog niet eens Sonic Youth luisterde. Ook The Goslings had ik eerder al op een blog gevonden, maar het deed me niet gelijk wat.

In de CSL kwamen er dingen voorbij van Big Black, Sonic Youth, Unsane en Today is The Day. Wat me allemaal wel beviel. Laatstgenoemde kende ik gek genoeg al een heel tijdje door Today Is The Day - Kiss the Pig (2004), niet wetende dat het muziek zou zijn waar ik later nog veel naar zou terugkeren. Willplower blijft tegenwoordig 1 van mijn favoriete platen.
Toen ik op een dag naar Nijmegen was afgereisd om een vriend te bezoeken, kletterde het van de regen en we waren beide in een pesthumeur. Met de Waaghals dichtbij liep ik binnen met de vraag om bands in de richting van Unsane, Today Is The Day te ontdekken. Het personeel kwam terug met The Psychic Paramount - Gamelan into the Mink Supernatural (2005) en Wolf Eyes - Burned Mind (2004), ik kocht er maar 1, namelijk Wolf Eyes. Toen is het noise balletje een beetje gaan rollen. Eerst voorzichtig met Kevin Drumm - Sheer Hellish Miasma (2002) en Prurient - And Still, Wanting (2008). Die vreemde The Goslings plaat kwam ook weer tevoorschijn en nu vond ik het een prachtig dromerige, toch betonharde plaat. Ik was verkocht, noise is cool!



Resten er nog 2 ontbrekende schakels; Hoe en wanneer ben ik toch meer de emo ingedoken en wanneer ontstond mijn liefde voor Crypt garage bandjes? Het eerste is makkelijker te verklaren dan het tweede.

Dat ik garage ging ontdekken ligt denk ik voornamelijk aan twee mensen. Sietse plaatste tussendoor in de chatroom eens iets in die geest van “Oblivians jongens, gaat dat luisteren. Ik zag die band op Lowlands, waar ze hun snaren braken en gewoon doorspeelden. Dan ben je cool!”. De room wilde wel eens weten waar Sietse zo verliefd op was, maar de meesten vonden het maar niets. De uitzondering was er bij user D-ark (Joost bleek) en ik. Na wat praten bleek dat Joost veel van garage wist en Crypt een tof label was, met ook bands als Teengenerate en New Bom Turks. Joost zou me later nog wel meer leuke dingen aanraden, zo bleek. Naast Wouter, had ik ook hier weer een goed chat contact aan overgehouden



Mijn Emo/Hardcore introductie is een beetje moeilijker te achterhalen, ik weet het in ieder geval niet goed meer. Hoogstwaarschijnlijk kwam ik met de meeste bands in aanmerking toen er een Punk K.O werd gehouden, waarin The Fall Of Troy en The Sound of Animals Fighting heel ver kwamen, maar Orchid geloof ik won. Laten we het daar maar op houden.Waar ik aanvankelijk vooral Envy goed vond, kon ik later de meer chaotische screamo ook waarderen. Na wat blogs afgestruind te hebben, lag mijn voorkeur vooral bij 2 platen. De strak ingespeelde screamo van Swing Kids en de lo-fi chaos van de Honeywell/Reach Out split.



Inmiddels al een tijdje weer wonend in Houten (Utrecht) had ik Da Capo ontdekt, een platenzaak waar ik helemaal goed zat als het om garage, noiserock en hardcore punk ging. Dingen die ik daar onder andere kocht waren New Bomb Turks, Rites Of Spring, Black Eyes en Reversal of Men. Een fijne zaak met veel verstand van zaken, waar ik nog menig bandje zou ontdekken. R.I.P. Da Capo

Een stukje moderne hiphop dan nog? Nou vooruit. Door te onderzoeken wat J.K. Broderick naast Godflesh nog meer deed kwam ik bij Techno Animal. Dit project deed ook een track met Dalek en zo ontdekte ik de noise-hop waar ik nu nog steeds erg blij van word. Toen op een dag Madelon (Shoe Shoe destijds) Food for Animals draaide, sloot dat er goed bij aan en werd ik daar ook erg blij van.



Volgende keer: periode 2010-nu. Waar eigenlijk qua muzieksmaak niet heel veel meer veranderde, of toch stiekem wel?

Knal even meteen mijn goslings cd erin veels te lang geleden. Mokkervette plaat, Ben zelf ook maar een beging aan het maken voor mij stuk

[Nivo 0, rottende wormen, muurtjes en mijn nieuwe blouse.
Periode 5; 2010-2013
Leeftijd: ongeveer tussen 25-28

Nu dan de laatste periode. Ik voel me lekker in mijn woning en mijn omgeving, mijn sociale activiteiten en vrienden zijn aardig stabiel en ik weet wat ik leuk vind op muzikaal gebied. Veranderd er dan niets meer? Blijkbaar toch wel.
Op zijn blog volgde ik Onderhond namelijk al een tijde. Hij blijkt er niet alleen een aparte smaak qua gfilms op na te houden, maar ook wat betreft electronic. Voornamelijk via zijn blogberichten en berichten op Musicmeter leer ik artiesten als Xanopticon, Keef Baker en Void Settler kennen. Bovendien blijkt het Entity Netlabel met Idle Sunder prachtige darkambient te maken, zijn de Phalanx projecten een leuke mix van verschillende subgenres en is Tetroid het meest coole Tetris spel dat ik ooit gespeeld had.



Het kan gerust dat ik dit soort muziek al eerder luisterde dan 2010, maar ik herinner me deze periode bewust omdat het label Adnoiseam mij dubstep aanbiedt die ik niet haat, dat was best wel een uitzondering. Ik zag Niveau Zero in deze periode bijvoorbeeld 2x optreden, het was beide keren feest. Dat terwijl ik toch niet het type ben om op dit soort muziek los te gaan:



Een optreden van Animal Collective in 2009 met Pantha du Prince in het voorprogramma, zorgt er ook voor dat ik me in 2009/2010 ga interesseren in het meer sfeervolle techno werk en dan vooral het spul op Border Community. Goed, we kunnen niet alles behandelen, dan ben ik volgende week nog niet klaar.

Ik doe mee aan zowel Punk album van de week als Metal-, aan de Punkversie heb ik wat meer, al brengen beide topics me niet echt nieuwe inzichten,veel (vooral screamo) pareltjes zaten er toch wel tussen. Als het Metal- topic al ergens verantwoordelijk voor was, is dat het mij kennis heeft laten maken met goed in elkaar gezette grindcore, dat niet alleen smerig was maar ook to the point. Na vroeger tevergeefse pogingen te hebben gedaan met Anal Cunt en Napalm Death, was ik van mening dat het beter naar de vuilnisbelt kon terugkeren, waar het vandaan kwam. Het grindcore album voorgedragen in het topic was Nasum - Shift (2004) en dat klonk zowaar als muziek. Misschien iets te glad, maar Nasum - Inhale / Exhale (1998) verhielp dat probleem. De ontdekking zorgt dat ik meer grindcore ging luisteren, zoals Pig Destroyer - Prowler in the Yard (2001) . In 2011 komt de nieuwe van Wormrot uit en ook dat past wel in mijn straatje.



Mijn vele bezoeken aan punkhol Acu en garagehok Db’s te Utrecht zorgen ervoor dat ik op het gebied van punk, sludge, crust, grind, garage, postpunk, drone en ambient niets te kort kom en steeds kleine nieuwe bandjes ontdek. Toch is het niets nieuws meer.

Twee feesten georganiseerd door Kevin (Svartvit) zorgen er echter wel voor dat mijn interesse in wallnoise sterker wordt. De drukte in het noisetopic helpt die interesse alleen maar versterken. Ik koop een drietal keer bij het Troniks label en koop wat releases van users hier op het forum.



Omdat ik zowel een creatieve als emotionele outlet wil hebben, besluit ik ook zelf noise te maken. Fyarl - Ontbijt en Hoofdpijn (2011) was de eerste, niet mijn beste, maar het was een begin.

Ondertussen draaien mijn ouders thuis een beetje meer americana en blues. ‘Crosby, Stills, Nash and Young’,’ Johnny Cash’, ‘Eric Clapton’ en ‘B.B. King’ komen elke maand wel een paar keer langs. Ik vind het prima. In de tijd dat ik veel blowde draaide ik naast Jimmi nog wel veel Cream, maar verder was ik met blues nooit gekomen. Country al helemaal niet. Toch besluit ik maar wat meer van Neil Young te checken en dat viel niet tegen. Neil Young & Crazy Horse - Zuma (1975) en Neil Young & Crazy Horse - Rust Never Sleeps (1979) worden al snel favorieten.



Dat rockte toch behoorlijk. Had ik zo’n verkeerd beeld van countryrock? Ja, zo bleek. Surfend op Punknews kwam ik dit artikel tegen. Old Man Markley - Guts N' Teeth | Punknews.org . Punk meets country/bluegrass? Dus dat kon ook? Ik besloot weer eens om raad te vragen bij chatvriend Joost (D-ark, Linus van Pelt), de enige van mijn muzikaal verslaafde contacten waarvan ik wist dat hij americana wel wist te waarderen. Country en Punk en/of rock? Probeer dan maar eens Uncle Tupelo of Son Volt! Beide bevielen me wel, eerstgenoemde duidelijk meer punk dan de ander, maar ook Son Volt was verre van slecht, erg mooi en sfeervol zelfs. Mocht je denken, die riff van Graveyard Shift lijkt wel erg op ‘Smells Like Teen Spirit’, bedenk dan dat Uncle Tupelo’s album eerder uitkwam dan ‘Nevermind’.



Last.fm pikte mijn smaak weer eens op en ging met bandjes strooien zoals Slobberbone, The Dexateens en Drive-By-Truckers. Allemaal prima spul en ik had weer een nieuw genre gevonden om uit te pluizen. Fijn.

Na wat toplijstjes te bekijken van het genre, kwam er 1 album opvallend vaak hoog te staan, namelijk Townes van Zandt - Live at the Old Quarter, Houston, Texas (1977). Ik had wel eens werk van de man gehoord, maar zijn studioalbums klonken allemaal betrekkelijk glad. Ik denk dat het zelfs 1 van de redenen was waarom ik niet veel oudere country aandurfde. Goed, met weinig moed ging ik toch dit album luisteren. Duizenden critics zouden er toch niet naast zitten? Nou gebeurde dat wel vaker, maar ach, wat had ik te verliezen. Het bleek uiterst sfeervol. Het begint al met de aankondiging;
“The restrooms are upstairs, Pay phone's upstairs, Pool table's upstairs, Foosball's upstairs,Cigarette machine's upstairs.

Als toeschouwer bevinden we ons midden in de kroeg, met het andere publiek, inclusief brekende glazen en een kapotte airco. De plaat bleek een mooie afwisseling tussen Amerikaanse singer-songwriter en blues. Ik was verkocht!
Al vanaf jongs af aan was ik liefhebber van muziekdocumentaires, zoals bijvoorbeeld ‘The Year Punk Broke’. Door het ontdekken van Townes kreeg ik al snel de docu ‘Heartworn Highways’ aangraden. Townes is een centraal figuur in de film, maar de ontmoetingen met andere lokale americane helden zoals een jonge Steve Earl, Guy Clark en Emmylou Harris, allen tezamen in een woonkamer vol muziek, whiskey en wijn zijn al even mooi.



Het was dus duidelijk, in 2012 moest ik meer country en blues gaan onderzoeken, modern of oud maakte niet zoveel uit. Hulp kreeg ik van de kleine en in het begin slecht bezochte topics op Musicmeter, Joost en een recensie blog als altcountry.nl. Na een tijdje vond ik mij draai in het countryrock wereldje, met favorieten zoals de eerder genoemde bands, maar ook oudere artiesten zoals Emmylou Harris, Joan Baez, Steve Earl en Gy Clark moesten er aan geloven. Tijd voor wat meer blues dus. 1 van de blues platen die ik in het begin het meest actief luisterde was Lincoln Durham - The Shovel vs. the Howling Bones (2012) , getipt door een lovende review. Later kwam daar ouder werk als Son House, John Lee Hooker en Junior Kimbrough bij en voor mijn gevoel ben ik nog lang niet klaar.



Een laatste ontwikkeling kwam deels onverwachts. Ik ontdekte de geweldige bluesplaat Albert King - Born Under a Bad Sign (1967), maar in plaats van veel blues, zat er op het Stax label juist veel soul en daar stond het zelfs bekend om. Ik downloadde Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969) en hoewel wennen, vond ik het best tof. Volledig bekeerd was ik echter nog niet. Dit jaar in 2013 echter, toen ik uitzocht wat de Drive-By Truckers voor eventuele zijprojecten hadden, stuitte ik op Bettye LaVette - The Scene of the Crime (2007) met de band als begeleidingsband op haar album. Het was wat glad, maar het klonk toch erg goed. Nu weer terugkerend naar oude soul kon ik het ene stuk beter aanhoren. Werk van Isaac Hayes, Carla Thomas & Otis Redding, Big Mama Thornton en Candi Statton klonk gelijk een stuk oprechter en rauw.



Ben ik dan echt zo’n ouwe lul geworden, met mijn Americana, Blues, en Soul? Hoewel ik wel denk dat het zeker te maken heeft met het feit dat ik ouder word en op muzikaal gebied nog steeds meer groei, volmondig NEE! Ik luister nog steeds graag poppunk, screamo, rauwe electronic, noise(rock) en experimentele folk en ambient. Misschien nu wel meer dan ooit. Ben Frost heb ik al 2x kunnen zien in deze periode, wat hij met zijn ambient/drone/noise doet is wat mij betreft ongeëvenaard.

Belangrijker, ik zag dit jaar Indian Jewelry in WORM. Wat mij betreft een mooie afsluiter van mijn verhaal. Deze band mengt krautrock, Velvet Underground en moderne noiserock tot een stampend geheel. Waar ik geen fan was van hun vorige album, is het in 2012 uitgekomen Peel It weer geweldig. Live ook zeker een trippy audiovisuele ervaring om een keer mee te maken.



Goed, dat was het dan. Nu is het echt klaar. Hopelijk was het voor jullie even vermakelijk als voor mij. Cheers!

Uncle Tupelo heeft inderdaad een riff in dat nummer welke aardig op Smells Like Teen Spirit lijkt.
Bedankt voor de mooie stukjes.

Thanks voor de interessante reis. Staan weer aardig wat bands in mijn to-do list, thanks for that

Bedankt voor de reis, Frank. Je gaat echt als een malle door verschillende genres en artiesten. In je latere jaren verrassend weinig raakvlakken met mijn muziekontwikkeling eigenlijk (hoewel The Fall of Troy e.d. en breakcore later wel aardig synchroon lopen), terwijl de periode 1996-2006 juist meer overeenkomt met de mijne, ook al ben je vijf jaar ouder. Dat is wel vreemd. Vond je eerste alinea wel naar om te lezen, maar gelukkig is het je daarna beter vergaan. Wel goed dat je dat hebt opgeschreven, leefde daardoor meteen helemaal met je mee

Same here. Dus maak je borst maar nat, die ambient drones knallen zo door je huiskamer heen.

Vond het ook heel moeilijk, omdat ik zoveel tegelijk luisterde dat ik onmogelijk alles kon belichten. Zo heb ik niets gezegd over King Crimson en Genesis, al die oude prog waar ik ook van houdt. Luister(de) ik veel meer industrial, zoals PIG, Frontline Assembly en Skinny Puppy, dan uit mijn verhalen blijkt. Dan heb ik kort nog wel wat gezegd over mijn interesse in folk, maar de singer-songwriter kant van vrouwelijke vocalisten, met bijvoorbeeld Tori Amos en Fiona Apple ook nauwelijks belicht.

Bij deze dus.,...maar eh, ik was klaar zei ik hahaha

Ik neem denk vanaf maandag het stokje over als iemand daar geen problemen mee heeft. Verwacht veel screamo, alternatieve indierock en een hoop avantgarde

Ben benieuwd. Ken weinig artiesten uit je top 10. Generatiekloof! Denk 't wel. Doe je best. Blijft een gaaf topic.

Een voor en tien tegen en je gaat alsnog van start?

Laat maar komen Linus.

En spelvauten!

De SP verkeert reedsch in staat van opperste paraatheid

Overigens heb ik de intentie om een aantal albums van de zojuist gereedgeschreven user eens uit te checken en in te klaren op mijn pc om ze af te luisteren

Reedsch is toch zonder ch?

Niet op zijn Oekeliaans - Sjef voor vrinden; die kon dat woord zo'n fijne 'hook' meegeven en dat laat ik graag terugkomen!

, ik ben rustiger gaan typen dus dat komt wel goed.

Leeftijd 0-5
Startpunt: 92-97

Ik ben de eerste van vier kinderen, toevallig ook allemaal jongens. Geboren tussen 92-95, toen ik geboren werd waren mijn ouders al 12 jaar getrouwd(dit is vooral terug te zien in mijn pa's muzieksmaak). Ook al klinkt het aantal kinderen behoorlijk christelijk(ik ben zeer licht christelijk opgevoed), heb ik altijd ontzettend veel ruimte gehad om mijzelf te ontwikkelen en hierdoor delen geen van mijn broertjes elkaars interesses.

Ik was een druk maar antisociaal kind(hier later nog veel meer over) dat moeite had om zich te concentreren op dingen. Gelukkig hadden we nog onze hond donja waar ik veel mee speelde, hij overleed toen ik 5 was.

In de eerste 5 jaar van mij leven ben ik 4 keer verhuisd in omgeving Den Bosch/Tilburg(Den Bosch-Empel-Vlijmen-Oisterwijk). Toen ik 5 was zijn we gaan wonen in Oisterwijk waar ik op dit moment nog steeds woon.

Mijn ouders komen in veel punten van smaak totaal niet overeen, waar mijn pa een oude (gematigde) metalhead is houd mij moeder van (Ierse) folk en synthpop. Dit bepaalde dus ook het geluid waar ik mee opgroeide.

Mijn pa is op zijn 18de naar de politie academie gegaan dus toen moest zijn lange haar eraf maar in zijn hart is hij altijd een metal fan gebleven. Zeker als ik kijk naar de cd's waar ik mee ben opgevoed van zijn kant ; saxon, motorhead, vroege scorpions en deep purple.

Als kleine van Pelt kon ik hier altijd geweldig van genieten en een van mijn eerste herinneringen is ook van toen wij nog in Vlijmen woonde; ik was buiten aan het spelen met de hond en hoorde het geluid van saxon's 747(strangers in the night) van binnen komen. Voor mij is dit dus de basis geweest van een hoop herrie later.



Maar ook de (klassieke) blues(rock) was goed vertegenwoordigd. Als het weekend was klonken vaak dingen als Buddy Guy, Garry moore of The Jeff Healey Band door het huis. Deze platen(vooral die van moore en Healey) ken ik uit mijn kop ook al kon ik er toen helemaal niks mee.



Mijn moeder's smaak is een mengeling van softere electro pop(Spandue ballet, ABC) en folk muziek als Leonard Cohen en vroege Dylan. Thuis draaide ze in die tijd amper muziek maar om de zoveel tijd kwam wel songs of leonard cohen op, ik vond het toen vreselijke saaie muziek. Wel vond ik(en nog steeds) ABC's when smokey sings een geweldig nummer.



Zo dit zijn de eerste jaren wat een kleine achtergrond geeft van mijn ouders muzikale smaak, het volgende stuk word een stuk langer.

JAKKIEBAH!

De Brabantheid knalt soms wat door

"Me ouders" Ge moet oe schoame - we ik wit woar 'et dan ' s pap & ' s mam gewist. Nau gij wir

Ik heb het even druk en loop wat vast met schrijven maar voor eind deze week staat er een stuk online.

Excuse voor het lange wachten maar de laatste weken zijn wat rommelig.

Tijd: 1997-2002
In deze tijd gebeurde veel, maar weinig muzikaals, dus ik hou het kort.
Toen ik 5 was werd bij mij ADHD, concentratie- en aanpassingsproblemen in de klas geconstateerd. Dit kwam boven tafel na onderzoek van mijn gedrag in de kleuterklas. Ik had weinig aansluiting met andere kinderen en liep hierdoor achterstand op in de klas. Hierdoor ging ik naar het speciaal onderwijs in Tilburg, wat de hoofdreden is dat ik niet echt een binding met mijn woonplaats heb(hier later nog veel meer over).

Op naar het 'speciale onderwijs' waar het al een stuk beter met mij ging. Ik begon vrienden te krijgen, begon langzaam maar zeker school een stuk leuker te vinden en mijn schoolwerk werd ook beter. Mijn muzikale smaak rond die tijd was de standaard popmuziek die op dat moment populair was:





Voor de rest ging ik met weinig succes voetballen en belandde ik hierna bij judo, wat ik nog heb gedaan tot mijn 12e. Door mijn drukte en moeite met sociale contacten, was ik vaak niet geliefd bij de andere kinderen maar dat deed me toen nog niet erg veel. Ik had een kleine, maar trouwe groep vrienden waar ik veel mee gamede en zo.

Ik werd wat rustiger, maar toen ik 8 was kwam de diagnose dat ik het syndroom van Asperger(lichte vorm autisme) had. Hierop volgde een hoop onderzoeken, begeleiding en therapie, waar mijn lichte haat tegen het medische wezen vandaan komt. Ook beging ik medicatie te krijgen voor mijn concentratie, mijn cijfers en concentratie schieten omhoog, maar aan het einde van de dag had ik geen energie meer om iets te doen.

Gelukkig kregen wij in deze tijd MTV en was ik verbaasd dat er een ander geluid was dan het pop geluid dat iedereen hoort, ook begon ik langzaam maar zeker 3fm te luisteren, maar dit valt meer in het volgende deel.

Ik ga hierna over mijn 11e tot 21e levensjaar ieder jaar een stuk schrijven, het stuk over mijn muzikaal begin(11 jaar) staat vanavond nog online.

Queen zang en een stel 19 jarige uit New York

Toen ik 11 was zat ik in groep 7 en haalde ik hoge cijfers. Een hoop van mijn drukheid was al weg door medicatie en mijn omgang met andere kinderen ging beter. Maar nog steeds als ik thuis kwam van een lange dag school(om 8 uur aanfietsen naar Tilburg en rond 5 uur weer thuis) had ik vaak weinig zin om nog wat te doen behalve tv te kijken.

Het probleem met speciaal onderwijs is dat klasgenoten vaak ver uit elkaar woonde en bij klasgenoten langs gaan vaak betekende dat mijn ouders mij moesten brengen(soms zelfs 1,5 uur) naar een vriend om hem buiten school tijd te kunnen zien. Vaak had ik daar zelf ook geen zin in en in Oisterwijk zelf had ik weinig vrienden.

Gelukkig had ik nog 2 vrienden van mijn kleuterklas jaren die ik soms zag zodat ik met enige regelmaat nog wel de deur uitkwam. Maar vaak zat ik thuis te lezen of ging ik lopen in het bos wat in de buurt van mij huis ligt. Twee dingen die ik nog steeds graag doe.

Aan muziek had ik tot mijn 10de nooit veel aandacht besteed. Veel popmuziek vond ik wel aardig maar ik luisterde het zelf amper.
TV betekende MTV, dat toen nog niet helemaal bomvol met tv progamma's zat maar nog best veel clips uitzond. En de muziek was behalve wat popmuziek wat ik al kende behoorlijk gitaar gericht en het viel meteen in de smaak

De eerste keer dat ik aan het scherm gekluisterd zat was toen de clip voor Strokes's last nite op tv kwam.



Niet omdat ik het een geweldig nummer vond maar ik snapte er niks van hoe slecht de clip eruit zag en hoe matig de jongens in de clip zich kleden. Muzikaal was ik wel wat gitaar herrie gewend maar dit sprak mij toch veel meer aan dan de botte metal van mijn pa. Het was alsof er een knop in mijn brein werd omgezet, vooral ook omdat het zo tegenstrijdig was met alles wat de andere kinderen in mijn klas/omgeving luisterde. Een andere heel simpele reden was dat het muziek was waar ik me voor het eerst iets voor voelde.

Ik ben meteen naar de bieb gegaan en heb toen de This Is It daar geleend en gekopieerd. Voor maanden lang luisterde ik er eindeloos naar, ik liet mijn haar een stuk langer groeien naar een soort beatles kapsel en begon langzaam ook meer bands te luisteren die op mtv voorbij kwamen.

Queens of the stone age en muse waren hierbij de grote favorieten. De een maakte onzettend rauw rock vergeleken met de Strokes en de andere deed me vooral terug denken aan de queen platen die mijn oom soms draaide. Met mijn gespaarde zak geld heb ik toen mijn eerste cd's ooit gekocht; Queens Of The Stone Age's Rated R, linkin park's hybird theory en Muse's Orgin Of Symmerty.

Ik dacht dat op Rated R go with the flow en no one knows stonden maar toen ik de plaat voor het eerst opzette knalde Feel Good Hit of the Summer uit mijn speakers. Het was totaal niet wat ik verwachte maar ik was erdoor gefascineerd, het gitaar gefreak(was het wel een gitaar) en het hele geluid van de band had ik nog nooit gehoord en opende mijn oren voor goed. De rest van de plaat viel zelfs nog beter in de smaak. Nummers als The Lost Art of Keeping a Secret en Auto Pilot zaten voor weken in mijn hoofd. Vanaf nu wist ik het zeker, ik ga meer uitzoeken over rock muziek.




Muse's Orgin Of Symmerty heb ik huis gehaald nadat ik compleet was weggeblazen door de clip van New Born. Ik snapte er compleet niks van hoe die man met zijn rare stekels die geluiden uit zijn gitaar kreeg en ik moest er zeker meer van horen. Omdat Rated R me compleet had weggeblazen duurde het toch nog behoorlijk lang voordat ik eindelijk mijn cd van Orgin Of Symmetry ging luisteren. Een groter verschil kon er niet zijn, waar Rated R klonk als mannelijke rock band in een woestijn deed Origin of Symmetry me vooral denken aan die oude Queen platen die mij oom soms draaide. Niet alle nummers waren zo explosief als New Born en ik snapte er eigenlijk helemaal niks van tot dat de cd bij Citizen Erased aan kwam.

Ik werd compleet weggeblazen door de kracht van het nummer en de zang van die kerel met stekels klonk ineens een stuk minder Queen achtig. Maar toch liet ik de Muse cd weer verstoffen voor een aantal maanden tot ik hem weer oppikte en het kwartje eindelijk viel. Niet alle rockmuziek hoeft extreem ruig en mannelijk te zijn maar het mag ook gewoon mooi zijn, een heel belangrijke les waarvan ik blij ben dat ik hem al vroeg leerde


Op school begon ik wat meer rond te hangen met de wat oudere kinderen van groep 8 waaronder een jongen genaamd Fabian. Fabian was een beetje een proto-emo met zijn lange zwart geverfde haar en donkere kleding maar was altijd erg vriendelijk tegen me, ik zie hem nu nog steeds redelijk vaak.

Door zijn kledingstijl en uiterlijk werd hij buitengesloten in zijn klas en ging daarom graag me mij om, het aparte van het speciaal onderwijs is dat de meeste 'leergangen' tegelijk pauze hadden. Dus je moest letterlijk soms uitkijken dat een geestelijk gehandicapte jongen buiten niet over je voeten heen reed met zijn rolstoel. Hierdoor bleef ik vaak liever binnen mijn discman luisteren in de pauzes.

Maar Fabian's muziek smaak was anders dan de dingen die ik luisterde op dat moment. Heel veel nu-metal bands zoals Hed Pe, Linkin Park, Korn en Limb Bizkit. Op een dag vertelde ik hem dat de strokes geweldig waren, hij kende the strokes niet maar begong wel over zijn eigen muziek. 'Linkin park dat is pas stoere muziek' dat waren zijn letterlijke woorden. Toen ik dus mijn Muse en QOTSA cd's ging kopen stond daar ook Hybrid Theory die ik toen maar op het aanraden van Fabian heb meegenomen.



Toen ik voor het eerst Hybrid Theory luisterende was ik er niet weg van. Het was mij allemaal net wat te zacht vergeleken met mijn queens of the stone age en muse albums maar langzaam begong ik de plaat steeds meer te draaien. Vooral de raps van Mike Shinoda spraken mij erg aan met het 'ruwe' metal geluid erachter. De zang van Chester Bennington nam ik voor lief en na een tijdje begong ik dat ook wel ok te vinden. Toch moest ik tegen Fabian zeggen dat ik mijn andere cd's beter vond, 'moet je zelf weten maar dit is en blijft briljant'. Toch draaide ik hybrid best vaak omdat het niet paste in mijn plaatje van rockmuziek. Het was wel weer compleet anders dan de andere 3 cd's die ik had en nu ik erop terug kijk mijn eerste 'echte' ontmoeting met rap muziek.

Rond deze tijd beging ik ook langzaam aan het terug graven naar de bands die de strokes hebben beïnvloed. Ik krijg van mijn ouders een oor pop encyclopedie voor sinterklaas maar dat is voor de volgende keer.

Stukjes blijven weer boeien. En die linkin park cd blijf ik ook gewoon goed vinden.....had hem destijds gekopieerd, maar ga hem zeker nog vervangen, is er nog niet van gekomen.

Linkin Park, ik was daar ook geen groot fan van destijds. Later wel ietsje meer. Leuk stuk.

Hybrid Theory! Grijsgedraaid en nooit meer naar om gekeken

Hybrid Theory was ook één van mijn eerste platen