Vrijdag weer een nieuwe en dan zorg ik dat er ieder geval 3 jaar voor uit zijn voor volgende week vrijdag...drukte drukte

Leuk om je stukjes te lezen 'man met de handtekening op de portemonnee'

Kom op, als je tijd hebt om binnen een maand 5000 platen van stemmen te voorzien heb je ook tijd hiervoor

Dat is simpel klikwerk hiervoor moet ik mijn keyboard instijgen, maar ja ik doe het met veel plezier alleen heet vreet tijd.

Ik ben wat sloom van posten omdat er gewoon teveel te vertellen is en ik nu niet bepaald om kom in de tijd, het is irritant dat ik over veel belangrijke albums voor mij maar anders zit ik aan de +- 2000 woorden per stuk en daar heb ik(en denk ook iedereen anders) geen zin in. Maar ik beloof plechtig dat ik rond de 3 dagen nu een stuk online zet.

De stukken van 12-18 ga ik ook allemaal in 2 posts zetten wat het allemaal een stuk meer leefbaar houd, als iemand bezwaar tegen mij heeft dat mijn posts zo lang zijn zeg het maar.

'Funhouse'
Leeftijd: 12 deel 1
Tijd: 2004

Zoals ik hier boven al beschreef kreeg ik toen ik 11 was 2 oor popencyclopedien, een uit 1982 die van mijn oom is geweest en de dan nieuwe editie van 2004. Hier ligt de grond voor wat voor luisteraar van muziek ik ben, altijd een veel meer historie gericht persoon dan hedendaags geweest. Ik spit liever de invloeden van bands die ik lief heb door dan altijd op de jacht te zijn voor nieuwe muziek.

Zo dus ook met the strokes die in de pop encyclopedie van 2004 stonden en waarbij de woorden The Stooges vielen, terug zoeken naar the stooges kwam ik Iggy Pop tegen. Iggy pop kende ik wel van mijn pa's platenkast waar al eeuwen lust for life in stond, omdat er op dit moment thuis geen platenspeler stond aangesloten kon ik niet horen hoe deze plaat klonk en moest ik maar weer naar de bibliotheek.

Gelukkig had ik de bibliotheek in Tilburg ontdekt waar de cd collectie veel groter was dan in Oisterwijk, vaak was het kwestie van mijn zakgeld voor een maand opsparen, hiervan een stapeltje cd's lenen bij de bied, cd-r's kopen en thuis dus luisteren en beslissen of ik het wilde kopiëren. Door de aanknoop punten met de strokes(die ik op de bied pc vaak nog wat verder uitzocht) kwam ik dat jaar thuis met 2 bands waar ik eeuwig fan van bleef: the stooges en The Velvet Underground.


De eerste stooges plaat die ik hoorde was het jazz-punk meestwerk funhouse en ik was/ben meteen verkocht. De basgitaar leek regelrecht weggelopen uit een strokes nummer maar alleen veel rauwer. Gitaren schoten om mijn oren en dat gemengd met de idiote zang van Iggy pop openede weer een compleet nieuwe muzikale wereld voor me die me dat jaar nog leidde naar bands als the birthday party, the cramps en MC5. Het was precies was de energie die ik kende van mijn QOTSA plaat maar dan stukken rauwer en directer, het voelde of iggy rechtstreeks in je oor aan het schreeuwen was.

Bij stom toeval had mijn oom in zijn oor liefhebbende jaren ooit nog Songs the Lord Taught Us gekocht toen punk door dat blad werd omhoog geprezen. Rond die tijd kreeg ik de oude platenspeler van mijn ouders en werd Songs the Lord Taught Us mijn eerste vinylplaat ooit(een stuk of 600 tot nu toe zouden volgen)


Songs the lord taught us deed me voor een gedeelte terugdenken aan de oude bluesplaten die mijn vader soms draaide, zeker met de minimale drums en stotterende baslijnen. Maar door het stooges geopende pad werd hierdoor alleen groter, ik draaide tot terreur van mijn ouders de cramps plaat bijna kapot en had deze later dit jaar nog op een brakke cd gekocht omdat de plaat begon te haperen. Het was niet alleen de muziek die mij aantrok tot de cramps, met mijn groep 8 engels kon ik met wat moeite ontcijferen dat de plaat over vreemde dingen als weerwolven en vampiers ging. Dingen die ik nog natuurlijk kende van de Paul van Loon boeken van vroeger maar mik ook aanstookte om Bram Stoker's Dracula te lezen en wat documentaries wanneer de bbc ze uitzond te kijken over bijvoorbeeld Hammer films.

Mijn voorliefde voor het trashy Amerika dat later zal bloeien door film makers als Russ Meyer en John waters komt ook uit de cramps, vreemd en gelukkig genoeg is mijn voorliefde voor rockabilly altijd bij dingen als Hasil Adkins blijven steken want ik ben geen persoon voor een vetkuif. Wel zorgde de cramps en de stooges ervoor dat ik een eeuwige voorliefde kreeg voor primitieve rommelige rock and roll die later garage werd genoemd en zou leidde tot een genre waar ik een bizarre kennis van zal opbouwen.

The Velvet Underground en ik waren niet liefde op het eerste gezicht, de reden was dat na het geweld van the stooges 'de banaan plaat' nogal ingedut en saai aandeed. Het leunde bizar veel op het zelfde bluesgeluid van de stooges maar miste de snelheid en gevaarlijkheid van funhouse en de eerste stooges plaat die ook in mijn bezit was gekomen. De cd ging netjes en ongekoppierd terug naar de bieb maar ik kon het toch niet laten om de band nog een kans te geven en ik nam white light/white heat mee.



En het kwartje viel meteen, weg waren de lieve zang, slome nummers en vage Duitse stem. Daarvoor kwam het blues geluid wel terug maar het klonk helemaal niet bluesy, eerder als iets compleet nieuws. Ik heb toen ik white light voor het eerste hoorde de plaat 4 keer achter elkaar gedraaid, alleen dat laatste nummer was soms een nogal zware zit omdat het in mijn ogen verloor in een saai geluid dat alleen maar harder werd. Toch begon ik langzaam maar zeker dat nummer ook te waarderen en kwam ik via een van mijn favoriete films(Wes Anderson's the royal tenenbaums) erachter dat ik die irritante Duitse stem een stuk beter klonk als ze niet door bluesbacking werd begeleid.



Het nummer these days maakte een grote indruk op mij en ik ging op zoek naar Chelsea Girl. Chelsea Girl beviel me erg goed, het was een wereld van verschil met de Muse en Cramps platen die ik het meeste van de tijd draaide maar het bracht me tot rust. Het folk achtige geluid was ook compleet nieuw voor mij, sleepte me eigenlijk naar een compleet andere plek dan de andere platen die ik kende. Het had een soort breekbaarheid die voor mij nieuw in muziek was.

Volgende stuk ga ik het over o.a the libertines en indierock hebben.

Ik ben erg benieuwd wat je daarover te vertellen hebt

Ik liep wat vast dus jammer genoeg niet zo heel veel

'Op naar rotterdam'
Leeftijd:12
jaar: 2004

Tergelijk dat ik de rockhistorie zat uit te pluizen kwam er via MTV toch nog wel wat van de indie muziek op dat moment binnen. Waaronder de Can't Stand Me Now clip van de Libertines die me wel beviel, niet bizar anders dan the strokes en eigenlijk een stuk fijner in het oor liggend heb ik toen maar de cd gekocht.



Ik was er eerlijk gezegd niet door weg geblazen, zeker na al het andere geweld dat in die tijd naar mijn aandacht schreeuwde maar het zat zeker charme. Ik wist niks van de vete die tussen beide heren speelde en het was gewoon een plaat die ik erg graag draaide als ik wat moe werd van al het geluid wat voor de rest uit mijn speakers kwam. Het maakte me gewoon vrolijk zelf wist ik al dat het muzikaal niet gigantisch intersant vond. Eigenlijk had ik me op dit punt vooral toegelegd op een gigantisch Amerikaanse visie op rockmuziek en cultuur in het algemeen. Dit is door the libertines weggenomen en in de komende jaren ligt mijn focus wat meer op England.

Maar het belangrijkste wat de libertines hebben betekend voor mij was de dag dat in 2004 in Nighttown stond met mijn pa. Na veel geklaag en geslijm had ik de beste man zover gekregen om mij een dag te vergezellen naar wat eigenlijk mijn eerste echte optreden was, op de het line-up van Bazar Curieux stonden de Libertines. De kleine prijs van 10 euro helpte ook wel mee, dus de auto werd aan de rand van rotterdam stad gezet en ik ging er een vreemde avond tegemoet.

Ik heb vooral gestaan in de grote zaal waar de Libertines zouden spelen en pikte nog Feist(ja die feist) mee. De extreem krachtige Pj Harvey achtige show staat me nog prima bij. Het geluid was een mix tussen stevige indierock nummers en wat folky nummers waar ze later nog veel succes zal mee scoren. Het was een soort openbaring voor mijndat vrouwen ook goede muziek konden zingen( 12 jarige die ik was) en ik was op slag verliefd op de muziek van Leslie Feist wat lijdt tot misschien wel de belangrijkste cd die ik kocht: Let It Die.



Een plaat waar je amper iets kon over kon vinden in de oor of andere kranten en het leek wel of het niet bestond buiten mijn kleine wereld. En Let It Die was een stuk anders dan het live optreden, een trage folky en soms poppy plaat die klonk als (weer) iets dat ik nog nooit gehoord had. Het was een beetje als Chelsea Girls maar een stuk warmer en fijner, met mijn brugklas engels haalde ik alle teksten uit elkaar. Veel over liefdes problemen waar ik toen niks vanaf wist, het kwam op mij over dat ik iets compleet nieuws had ontdekt en dit maar de wereld moest in gooien.

Dit jaar kregen wij ook fatsoenlijk internet ook al duurde het tot volgend jaar dat ik SLSK en limewire aan de gang kreeg maar ik begong op forums te posten als Fok! over muziek, allemaal erg oppervlakkig maar ik kwam er wel achter dat er meerdere mensen waren die de muziek goed vonden wat me een soort zekerheid gaf.

Het Libertines optreden op Bazar Curieux was een raar gedoe ik snapte er niks van. Waar was Peter Dorthey, wie was die rare gitarist, wie was die snugele man. Waarom waren overal Engelsen in de zaal, het optreden staat me vooral bij dat het aardig was maar nergens ook maar een klein beetje mij het fijne gevoel gaf wat ik van de plaat was. Mijn eerste concert ooit was dus een dikke tegenvaller, behalve feist dan.

Volgende keer internet, cocorosie en andere vage figuren

Waarschijnlijk heb je The Libertines gezien in de tijd dat Peter al de band uit was gezet (tot hij afgekicked zou zijn). Ze hebben toen een nog een tijdje onder de naam van The Libertines getourd met idd een andere gitarist. Can't Stand Me Now is trouwens een briljante verwoording van de hele situatie waarin de band (Peter en Carl) inzaten.

Hah ja ik heb later wel heel de zaken uitgezocht en weet nu alles wel weer, babyshambles ook nog genoeg gezien. Peter zat toen niet mer in de band klopt maar in Rotterdam was het gerucht dat hij daar weer zou terugkeren wat niet het geval was, ik vind What Became of the Likely Lads nog wel het ultieme Peter en Carl nummer.

'You can find the abstract listenting to hiphop'
Leeftijd: 14
jaar: 2006

In 2006 kregen we een fatsoenlijke vaste internet verbinding en kreeg ik een computer op mijn kamer. Een oud afgedankt windows 98 ding maar ach ik was er blij en kon er gelukkig limewire en slsk op runnen. Slsk(de oudere mume'ers weten het nog wel) is en blijft de hoofdweg hoe ik muziek downloaden omdat het een vreselijk programma is om aan de gang te krijgen maar als het werkt werkt het geweldig.

Maar goed na kennis te hebben gemaakt met indie muziek vorig jaar kwam er weer een andere invloed bij, hiphop. Door mijn neef, die kwam aanzetten met cd's als the chronic van dr dre. Het deed me allemaal niet erg veel, het geluid was stoffig en ik vond de teksten niet bizar boeiend. Tot hij op een dag mij een gebrande cd gaf van A Tribe Called Quest's The Low End Theory.



Extreem anders dan de Chronic en het sprak me heel erg aan. De slimme teksten over rascultuur gecombineerd met donkere humor sprak me erg aan, en de beats waren een wereld verwijderd van de stoffige beats van the chronic. De rascultuur sprak me erg aan omdat op dit moment ik begong rond te hangen met een Hindostaanse jongen uit mijn buurt die al van 2 scholen was afgepest in Limburg, we hadden weinig overeenkomsten maar konden het goed met elkaar vinden en hij introduceerde me tot andere culturen dan het Nederlandse boerenkool gevoel. Ander eten, andere gewoontes en familie leden die amper Nederlands spraken. Met de witte wijk waar ik opgroeide was dit compleet nieuw maar wel iets waardoor ik me begon te interesseren in waarom mensen verschillen en waarom mensen botsen. Hierbij was a tribe called quest een geweldige toevalstreffer.

Extreem jazzy, speels en vooral erg rauw zo kan ik het beste nog steeds the low end theory omschrijven. Ik was al wel bekend met wat hiphop via mijn neef en door mtv maar dit was toch het geluid dat ik het liefst hoorde.

Hierdoor volgende nog een rijtje hiphop platen die een geweldige invloed op mij hebben gehad: Roots's Things Fall Apart, Deltron 3030 en public enemy. Hiphop is altijd een zijspoor voor mij gebleven maar wel een waar ik veel van hou en redelijk vaak op terug kom.

Morgen wat over weezer, mbv en mijn eerste stappen op mume.

Ik laat te lang op me wachten dus ik rond vandaag even het 14de jaar af, ik hou het wat 'kort. Het weezer stuk moest ik eigenlijk bij 13 zetten maar daar komt nog een nastuk over':

Stappen maken
Leeftijd: 14
Jaar; 2006

Zoals ik al zei werd ik mid 2006 lid van deze mooie site die nog steeds bijna hetzelfde uiterlijk heeft. Nadat ik al wat gelijkgestemde mensen van mijn leeftijd had ontmoet werd ik naar mume verwezen en ik ben hier tot 2010 erg actief op geweest.

Het is raar om berichten van toen terug te lezen in mijn vreselijke spelling(een combinatie van snelheid en luiheid van controleren) en de platen die ik al in die tijd luisterde. Via mume kwam ik al snel bij dingen als Interpol uit. Mijn schrijfwerk werd dan wel met een korrel zout genomen maar ik voelde met meteen op mij plaats tussen de erg grote smaakverschillen tussen de verschillende kampen op deze site. In de komende jaren zal ik me ook ontwikkelen tot een soort van semi cult-figuur, ook op de wel geliefde SLSK chat(r.i.p). Tussen de hopen onzin en andere meuk kwamen er om de zoveel tijd toch goede tips mijn richting in.

Een daarvan volgens mij door The Scientist was loveless van My bloody valentine.



Loveless was het beging van weken en weken uitzoeken van bekende indie klassiekers want de plaat zelf was als een stormwind op mij ingeslagen. In het beging had ik nog moeite met het vage dromerige geluid maar naar 3 keer luisteren had het mij compleet te pakken, ik had mijn verdere pad gevonden in de rockmuziek en dit zal zeker volgend jaar leidden tot een hoop ontdekkingen waar ik nog steeds gigantisch op steun kwa smaak. Teveel om op te noemen maar dan toch(o.a built to spill, shellac, slint).



Een van de grootste ontdekkingen voor mij dat jaar was The Knife met Silent Shout. Een album waar ik een eeuwig durende haat-liefde verhouding mee kreeg, aan de ene kant vond ik het donkere pop geluid erg aanstekelijk maar aan de andere kant begon het net na 20 minuten toch allemaal bizar veel op elkaar te lijken. Toch werd de plaat gekocht en veel gedraaid tot ik op een zeker moment helemaal klaar was met de plaat en deze verkocht. Tegen die tijd had ik nog wel mijn ticket voor het concert in paradiso dus met lichte tegenzin heen gegaan, geweldige show vol met lasers maar vooral de oudere dansbare nummers sloegen bij mij goed aan in plaats van het killig Silent Knife geluid. Toch zal het hierna nog jaren duren voordat ik mijn liefde voor de knife echt weer ging terugvinden maar het was weer een beging, mijn voorliefde voor electronische popmuziek.

Het is grappig om nu op terug te kijken eigenlijk want mijn favoriete optreden dit jaar was de veel besproken The Knife live show.

2006 was ook het jaar dat ik voor het eerst naar een hardcore (punk) show ging met een klasgenoot van me waar ik redelijk veel shows mee deed in die tijd. Some girls in 013, We hadden beide toevallig vrijkaarten gewonnen bij 3voor12 en besloten toen maar met de belofte dat we op tijd terug zouden zijn naar TIlburg te gaan op de koude avond.



Some girls was een lichte deceptie, een wat melige moeilijke live band met veel intros en outros maar de muziek op de goede momenten er door klonk vond ik zelf was erg interessant. Toen ik thuis kwam had ik de pc aangegooid en een hoop oude hardcore geladen, bands als black brains, black flag en circle jerks. Het was voor mij niet echt de puberale agressie die de muziek heeft geinspeerd maar de kracht van het geluid. Iets als de stooges kon niet op tegen de brute kracht van Black flag's damaged. De eerste stappen in een scene waar ik veel zal haten maar ook veel zal liefhebben, als ik nu al naar mijn coke bust shirt kwijt en mijn vegatarisch/straight edge verleden zeggen genoeg.



Ik kwam door rondgang in de scene in Brabant in contact met een jongen genaamd Martijn, martijn was net wat ouder dan mij en was een stereotype though guy. Hij kwam aanzetten met bands als have heart en dat was liefde op het eerste gezicht. Een stuk melodischer dan de andere hardcore die ik luisterde, ofja hardcore screamo. Het meeschreeuw gehalte was geweldig hoog en als ik me weer ge-irriteerd over iets voelde sluitte ik mezelf op in mijn kamer met deze plaat hard op. Ook als ik moest fietsen naar school werd de plaat vaste kost. Ik begong langzaam naar dingen als Modern Life Is War en Envy te luisteren die mij beide niet gigantisch aanspraken maar me wel op het pad zette naar bands als Intergity en Converge wat de hoofdzaak zullen gaan maken voor mijn hardcore liefde voor de komende jaren.

Leuk: ik ben via emo en screamo nu juist bezig met het ontdekken van de (hardere) jaren 80 punk, waarbij de namen uit dit stukje natuurlijk al voorbij gekomen zijn. Youth of Today, Circle Jerks, Gorilla Biscuits, Black Flag... dat soort spul. Als je nog essentiële tips hebt... (er is nog voldoende spul uit deze hoek dat ik nog wil luisteren en ook al op het oog heb, dus het gaat hoe dan ook wel goedkomen ). Ik beleef deze dagen in elk geval heel erg veel plezier aan verschillende punkstromingen!

14/15 waren leeftijden waar ik bizar veel muziek luisterde dus ik heb even wat moeilijke keuzes gemaakt om sommige bands niet te behandelen die grote invloed op mij hebben gehad(o.a lost sounds en pavement).

Dead Requim
Leeftijd: 15
Jaar: 2007

15 jaar, lang haar(met bakkenbaarden) en een behoorlijke kritisch blik op de wereld omdat ik net van mijn medicijnen afging en er toch andere dingen opende voor mij. 2007 was een gigantisch belangrijk jaar voor mij, ook muzikaal.

Omdat ik mezelf voor het eerst in zoveel jaar zonder medcijnen zat opgescheept heb ik in 2007 vooral alles laten vallen wat ik deed en met wie ik omging om zelf uit te zoeken wat ik wilde doen. Dit leidde tot veel lezen en muziek luisteren, en toen stuitte ik op de meest toepasselijke 15 jarige ik weet niet wat ik wil doen en ik ben boos op alles plaat.



Na vorige jaren al behoorlijk in de postpunk bands te zijn gevallen(de hoekigheid van gang of four, het soulvolle geluid van orange juice en het kille vroege new order) was dit eigenlijk de plaat die perfect mijn zicht weergaf op de wereld. Een bleke zwart witte blik op alles gedreven door dubby gitaren en het ijzige geschreeuw van Jaz Coleman, het is/was compleet uniek en voor de rest kon ik eigenlijk weinig met de platen erna. Natuurlijk toen ik tegen mensen die ik kende de plaat liet horen konden zei er weinig mee(ik heb zelf de term te funky eens gehoord) maar ik bleef stug deze plaat aanbidden wat ik nog steeds doe. Mijn lange haar ging er (nog) eens vanaf en maakte plaats voor een kort gemeten leger achtig kapsel en mijn jas werd tijdelijk vervangen door een donkere leger achtig jas. Het was vooral mijn manier om tegendraads te doen maar niet overboord te gaan. Killing joke was een belangrijke plaat in een belangrijke tijd voor mij.

Het was weer een eye opener naar een hoop nieuwe dingen zoals Throbbing gristle en coil maar vooral naar de sferen en kunst die aan deze bands vast zat. De donkere blik op de mens zijn fouten uitvergroten in media of in kunst sprak mij erg aan en is nog steeds een van mijn favoriete discussie punten als het eens bovenkomt.



Terwijl Throbbing Gristle mij soms wat te stug en saai muzikaal werd(nog steeds) was Coil meteen liefde voor mij en dan vooral latere coil. Ape of Naples was de eerste plaat die ik van ze hoorde en nog steeds mijn favoriet, een vreemd kamerorkest achtige plaat gemixt met electronica die mij in een compleet andere wereld neerzette. Omdat ik met veel dingen zat in deze tijd en probeerde hier snel oplossingen voor te vinden sliep ik ongeveer 2 tot 4 uur per nacht en vulde de avond dan veel met lezen. Wat begong met wat WF Hermans boeken die hier in de kast stonden ging langzaam maar zeker over naar Kafka en Dune van Frank Herbert. De soundtrack hier vaak bij was radio 3voor12 of Coil, omdat The Ape Of Naples een soort van halve-slaap sfeer over zich heeft. Niet slapend maar ook niet wakker, ergens midden is de perfecte manier om mijn avonden rond deze tijd te bij ontschrijven en dat geld ook voor The Ape Of Naples.

X-rated
Door een tip van een vriend van mijn pa kwam ik ook bij X-rated terecht op Kink fm. Gesprensteerd door Arjen Grolleman en Bob Rusche kwamen hierbij mijn eerste introducties tot bands als Boyd Rice, Neubauten en Pan Sonic waar melodie nog amper een rol speelde en sfeer de hoofd vormde. De geweldige bands vlogen om mijn oren en het zorgde ervoor dat ik me ook steeds meer ging verdiepen door de paden die ik al lichtelijk door Coil was ingeslagen. Zo kwam ik uit bij platen van Wolf Eyes, Purient en Burial hex en zal ik komende jaren vaak te vinden zijn bij de wat experimentelere podia en avonden in Nederland maar hier later nog meer over. Er is zoveel moois dat ik door Kink heb leren kennen dat er amper een keuze is te maken voor mij was heel belangrijk is, daarom zet ik met veel liefde op deze spot dan maar heel X-rated neer van 2007 tot nu. Rust vredig Arjen Grolleman je hebt me het goede pad opgeholpen in veel manieren.




2007 was ook het jaar dat ik voor het eerste The Glow van Mircophones hoorde, en ik vond het gigantisch tof maar ook veels te lang en wisselvallig. Echt weggeblazen werd ik een aantal dagen later door Don't Wake Me Up. Een moeilijke fragamatische indierock plaat die ruikt en klinkt als een bedkamer van een beging twintiger, briljant in zijn simpelheid en uitvoering was ik compleet fan van het treurige en warme geluid wat Phil Elvrum hier neerzette. Het was gigantisch simpel maar zo doeltreffend, het had net wat ik toen nog aan de Glow miste en de kortere speelduur werkte ook erg mee.

Morgen: unwound, shellac en andere gein

Unwound

Leuke stukjes weer. Je muzieksmaak gaat wel alle kanten op in de stukjes

Ik kan wat minder met deze update, als in; de meeste aangehaalde bands heb ik nooit geluisterd. En ik ben nooit een boze 15jarige geweest, hehe.

Volgende update wordt goed. Kan niet anders.

Er volgt hierna nog een stuk over 15...

New Plastic Ideas
Leeftijd: 15
Jaar: 2007

Een ding is zeker ik nooit gigantisch veel muzikale aansluiting gevonden met mijn leeftijd genoten die alternatieve muziek luisteren, op een hoop garage na luister ik vooral de wat oudere of onbekende platen. Dit komt ook voor een gedeelte omdat ik liever alle zijtakken/bands van een band die ik tof vind dan naar de 2000ste hype te luisteren. Labels uitzoeken is ook zo ding.

Kill rockstars leerde ik kennen door de prachtige Elliott Smith platen maar het bleek al snel dat dit geen goede graadmeter voor het label was. Snel kwam ik al dingen tegen waar ik vaag van had gehoord(bikini kill) maar ook bands als Deerhoof en Bangs. Dit was het moment dat ik nogal viel in de hele riot grrl beweging van bands waar ik nog steeds groot fan van ben.



Unwound zat ook op kill rockstars en was eigenlijk precies de band die ik op dat moment zocht. Een mix tussen post-punk en hardcore(post-hardcore) met de nooit vaste stem van Justin Trosper. De band deed me terug denken aan veel van de oudere hardcore bands die ik luisterde maar hier zat de agressie onder de huid in plaats dat het overal naar buiten word gedragen, Tropser schreeuwt en de gitaren(een Univox Hi-Flie zelfs, dezelfde dat het legendarische nirvana geluid verzorgde) piepen maar er blijft altijd een akelig gevoel over.
Een muur van haat en nijd is de beste manier om unwound nog steeds te omschrijven en dit paste zoals ik al eerder zei perfect bij de muziek die ik luisterde. Favoriete unwound plaat hangt heel erg van mijn bui af, van de latere experimenteler platen naar de lompe muur van Fake Train. Vaste waarde blijft New Plastic Idea, de plaat waar hun vroege geluid gewoon 100% klopt.

Touch and go was ik al vanaf mijn 14de aan het uitzoeken en ik werd groot fan van bands als Necros, Big Black en Arcwelder waardoor ik ook wat tijd begon rond te brengen naast mijn nerdige Tim Burton forum op forums gerund door bittere 40 jarige mannen die vroeger alles beter vonden. Eigen ben ik gewoon de 21 jarige versie van de man met een bierbuik die zijn pullover net te duidelijk laat zien die teleurstellend zit te kijken naar een concert met zijn oude maten en de termen 'klote hipsters' gebruikt. Maar goed om tot een punt te komen, Steve Albini. De man die triljoen platen produceert en zover 3(4 als je zeni geva meetelt) heeft gehad maar mijn favoriet blijft toch Shellac.



At action park blijft voor mij de ultieme band plaat, drie mensen die zo bizar goed op elkaar zijn ingespeeld en precies doen wat ze willen. Het had de lompheid en directheid van punk-hardcore maar ook gewoon de beste ritme sectie ooit. Als ik bijvoorbeeld Crow hoor krijg ik meteen kippenvel van hoe perfect het nummer gewoon in elkaar steekt, voor de rest heb ik eigenlijk weinig meer te zeggen over shellac wat al niet gezegd is maar dit is nog steeds misschien mijn meest favoriete plaat ooit.

2007 was ook het jaar dat ik voor het eerst kennismaakte met de new weird america stroming door mume. Band als moldy peaches en jeffrey lewis waren al grote favorieten maar de meer 'off-beat' dingen spraken me nog meer uit.



Joanna Newsom's Milk Eyed Mender vooral, een licht rommelige kinderlijk plaat met veel 'zachte liedjes' over paarden, liefhebben en die eeuwige kinderstem. Het was liefde op het eerste gezicht, toen ik later YS luisterde vond ik die een stuk minder. Te barok teveel geluiden ineens ook al heb ik die mening nu zeker teruggedraaid, maar Milk eyed mender was een oog opener van jewelste. De liedjes waren kinderlijk simpel maar gigantisch ontwapend, zo ontwapend dat het zelf deze stugge 15 jarige overboord er voor ging en zijn lang durende obsessie met (spych)folk begon.

Hoe kan zo lieve muziek me zo erg aanspreken en waarom word het gezongen door iemand die nog het meest lijkt(en aanbeden word) op een Griekse godin. Zelf de voorkant was kinderlijk, een soort van naaiwerk van vogels en vervoersmiddelen met Newsom als een soort vrouwelijke Orpheus in het midden. Het was rond deze tijd ook dat ik mezelf begonnen koken aan te leren als manier om mezelf wat tot rust te brengen als dingen naar mijn hoofd stegen en deze plaat was de standaard achtergrond muziek voor dat.



Cocorosie's La Maison de mon rêve was nog kinderlijker dan Newsom. Een Gemaster schreef er hier eens iets heel passend over:

Ik kan La Maison niet beter ontschrijven, het klinkt als 2 eind tieners die een avond dronken van de wijn waren en hun oude 4-track lieten lopen. Dit leidde tot een geweldige simpilstische folk deuntjes onthuld met een gloed van warmte, het klinkt vreselijk maar het is echt de enigste manier hoe ik La Maison kon omschrijven. Het was gewoon muziek die me meteen greep en sindsdien met nooit heeft los gelaten, de 6 keer dat Cocorosie heb gezien zeggen al genoeg. Maar zelfs in 2011 op dour nadat ik 4 dagen mezelf door een sleur van modder, muziek en bier had geholpen was het moment dat Cocorosie als afsluiter tahiti rain song speelde gewoon een moment waar alles klopte. Dat gevoel heb ik bij La Maison, de plaat is meer een warme gloed van kinderlijk optimitische en vindigrijkheid die ik vaak in muziek vind ontbreken.

Ik ben in de vorige stukken een aantal keer aangehaald door Thirdeyed en voor goed redenen, 2007 was ook het jaar dat ik voor het eerst in gesprek met hem kwam. Het beging van een hoop muzikale/film tips naar elkaar heen, discussies die nergens naar toe gaan en een legadarische avond waar ik de gitarist van zwarte poezie recht in zijn gezicht uitschol dat zijn band bagger was en Thirdeyed ging zitten op zijn net gekochte naked on the vague cd(sorry man ). Dit gaat heel sentimenteel klinken maar goed: het is gewoon mooi hoe een simpele internet website mensen bij elkaar kan brengen die uiteindelijk goede vrienden worden.
Rond deze tijd hadden we een dicussie over hardere muziek en kwamen uit Rites Of Spring waar ik al fan van was en kwam ik uit bij Saetia. Brakke screamo uit Amerika, geweldige band en eigenlijk weer logisch vervolg op de al wat meer emontiele hardcore(embrace en rites) die ik luisterende rond de tijd. Muziek die voelt alsof het door merg en been gaat en soms tegen het frusterende aanzet maar er nooit tegenover gaat. Ik heb hierna bizar veel oude screamo geluisterd en het blijft een grote favoriet van me, maar veel over te zeggen kan ik niet echt.

Mooie accurate beschrijving van New Plastic Ideas. Ook voor mij een Heel Belangrijke Plaat, 1 van de 3 die ik zou redden als mijn huis in de fik staat.

Zit midden in mijn examens dus volgend stukje staat er pas rond vrijdag/zaterdag erop...

Punk maar dan anders en nieuwe hoeken
Leeftijd: 15
Jaar: 2007



Ik denk dat ik xiu xiu voor het eerst hoorde via deze site maar ik geen idee wanneer voor het eerst, denk 2005/6 maar in 2007 viel ik als een blok voor a promise. Een mengeling tussen postpunk(gaan we weer), elektronisch gedoe en een hoopje noise bij elkaar 'gezongen' en gespeeld door Jamie Stewart. Xiu xiu was geen gigantische eyeopener voor mij want ik kende al behoorlijk wat bandjes die in dezelfde scene zaten(o.a mae shi en High Places) maar het was gewoon een band die alles goed deed in mijn ogen. Zeurderig maar ook briljant, electropop tegenover akoestische folk maar vooral de blik die Jamie Stewart heeft op Amerika. De angst tegen andere die buiten je eigen groep staan, vervreemding en (zelf) medicatie waren onderwerpen die me nog steeds erg aanspreken en dit gebracht met een laag ironie zorgt ervoor dat xiu xiu nog steeds een van mijn favoriete bands is waarvoor ik wat jaren later nog eens voor naar Luxemburg zal liften. Hierboven legt Owen Pallet de plaat even heel fijn uit.



Pink Reason is een ander geval, door mijn ontluikende garage en noiserock voorliefde kwam ik op het terminal boredom forum terecht. Terminal Boredom is/was de broedplaats van onmogelijke platen freaks die over Russische garagerock en obscure 7inches uit de punk tijd begonnen, ook al was ik niet een gigantisch actief lid met posten pikte ik toch muzikaal bizar veel mee. Dingen als Dicks, Tyvek en oude hardcore-punk op 7inches van o.a the fix en discharge kregen een speciale plek in mijn smaak, hierdoor ging ik zelf vaak nog verder op onderzoek uit en kwam ik terecht bij pracht dingen als de eerst Meat Puppets plaat.



Meat Puppets's eerste plaat is een wereld van verschil met II, vol met rammelende countrypunk en vooral punk gespeeld door een stel jaren 60 freaks. Het rammelende aan alle kanten maar als je daar door luistert hoor je perfect waarom de broertjes Kirkwood twee van de meest interessante indie muzikanten van de 80's waren. Er klonk nooit iets als de Meat Puppets en daar was ik heel blij mee, een band die een bizar uniek geluid neerzet waar ik weinig verder mee kon dan alleen aanbidden.



Maar goed Pink Reason, jammer genoeg vorig jaar uit elkaar gegaan, kwamen uit Winconsion en hadden platen op slitbreeze. Niet bepaald iets dat veel 15 jarige zal bereiken maar hier toch gebeurde het hier door norse 30 jarige mannen met zweedse punk 7inches fetishes. Hierboven staat de titeltrack van de prachtige By A Thread ‎ single, het eerste wat ik van ze hoorde en de eerste 7inch die ik ooit kocht voordat postkosten bizar hoog werden. Een 3 minuut durend lo-fi postpunk nummer met een nare depressieve sfeer en nog steeds een van mijn favoriete 7inches ooit, Kevin Failure's stem klinkt als Ian Curtis die nog toonlozer is en je hoort nog wat verdwalende drums ergens achter de goedkope fuzzbox. Puurder word muziek niet dacht ik, en dat denk ik er nog steeds.



De brug naar meat puppets is er eigenlijk ook wel, Pink Reason is een band die nogal van houd van variëren met hun geluid. Het geluid is altijd duidelijk Pink Reason maar het verschilt bijna altijd per release. Hoogtepunt van de band was Cleaning The Mirror op het beruchte slitbreeze label. Een plaat die mij toen ik hem voor het eerst hoorde compleet verwarde, waar is het punky geluid en waarom klinkt het als depressieve country maar na 2 keer draaien viel het kwartje al en ik was verkocht. Waar de eerdere 7inches al gehint hadden naar een ander geluid is Cleaning The Mirror een plaat die klinkt als pure depressie, langzame rammelende nummers gedreven door de goedkope keyboards en akoestische gitaren. Mooi heeft pink reason nooit geklonken maar hier maken ze hun muziek zo expres naargeestig en lelijk dat het prachtig word in zijn somberheid. Moeilijke plaat om te beschrijven maar nog steeds een van mijn meest favoriete platen ooit.



Had ik trouwens iets over The Reatards of Jay Reatard gezegd? Blood Visions was de perfecte plaat op het perfect moment voor mij, terwijl ik net garagerock meer zat uit te zoeken struinende ik beging 2007 op deze plaat en ik was meteen verkocht. Catchy en een stuk gladder dan de andere garagerock die ik in die tijd luisterde maar het was toch een plaat die ik altijd kon draaien. Zo stond ik mid 2007 in de WATT naar zijn show met Boston Chinks en Rats On Rafts te kijken en ik was compleet wegblazen, 30 minuten had hij nodig voor het optreden dat werd gebracht met zoveel woede en irratie dat je de spuug en zweet letterlijk voelde. En de blood visions liedjes werden er nog beter op, ik heb het geluk gehad hem hierna nog 3 keer te hebben mogen zien ook al vond ik alles na Blood Visions een beetje te glad bleef Jay Reatard toch een van mijn favoriete live acts.

tof stuk. veel leuke muziekjes. Dicks en Meat Puppets

Toffe stukken ThirdEyedCitizen en Linus! Leuk om te lezen en zo merk ik maar weer dat ik nog een hoop te ontdekken heb.

Post alles
Leeftijd: 16
Jaar: 2008

2008 was het jaar ik na veel gedoe mijn eindexamens haalde en ik voor het eerst sinds tien jaar weer in normaal onderwijs kwam en vooral een gewone school omgeving. Dit ging prima ook al was ik niet de meest actieve leerling ooit kreeg ik toch mijn eigen groepje 'schoolvrienden'. Rond deze tijd ontmoette ik ook wat mensen van mijn leeftijd die een beetje mijn smaak deelde en waarvan ik een gedeelte nog steeds tot mijn vrienden reken. Ook begon ik wat meer te letten wat er speelde op muziek gebied behalve het verleden.

Ook was het alweer mijn 3de jaar(sinds 2006) dat ik op incubate festival was, ook alleen maar een weekend waar volgende jaar verandering in kwam. Maar wel een weekend waar ik 2 van mijn nieuwe favoriete bands leerde kennen. Pre en ponytail. Van incubate ben/blijf ik daarna nog groot supporter.



Ponytail was een ontzettend energieke rockband die eigenlijk bizar moeilijk te ontschrijven is. Kinderlijk geschreeuw, een hoop gitaareffecten, een extreem strakke ritmesectie en live was het helemaal een groot feest. Ice Cream Spiritual is een verrassend geproduceerde plaat als je Ponytail eens live heb gezien, je hoort alles duidelijk en het heeft vooral het gevoel van een stel kinderen met ADHD die de platenkast van hun ouders te lijf gaan. Ik vond het soms op het irritante af, maar het plezier dat er vanaf straalde was gigantisch aanstekelijk dus Ice Cream werd al snel de soundtrack van de lange fietsentochten naar school. De 2 keer dat ik Ponytail na Incubate nog zag bewees ook erg dat de band totaal geen one trick pony is. Hun tweede plaat uit 2011 is ook een aanrader.



Pre was helemaal feest, de meest standaard uitziende indie band gefront door een Japans vrouw/meisje die zich kapot schreeuwende over het stop-start-stop-start noiserocvk van de band. 25 minuten klokte het allemaal ongeveer en thuis heb ik de LP maar meteen opgezet nadat ik al even naar het label keek. Skin Graft, de naam kwam me bekend voor door bands als aids wolf en Ruins. Net als Aids Wolf is Epic Fits een bizarre clusterfuck van gierende gitaren, onverstaanbaar gepiep, een extreem logge drummer en ik was meteen verliefd. Het paste allemaal nog behoorlijk in het straatje van veel dingen die ik al luisterde maar met Epic Fits kwam er uiteindelijk toch een plaat bij waar ik nooit ziek van word.



Grouper's Dragging A Dead Dear Up A Hill was weer iets compleet anders en paste eigenlijk moeilijk tussen al het gitaar geweld dat ik luisterde. Gruizige folk met geloopte stemmen en een erg nare sfeer. Niet dat folk iets vreemds voor mij was maar dit wat niet schattig of lief maar extreem dromerig en licht drammend zelf. De eindeloze herhalende gitaarklanken die Liz Harris uit haar gitaar toverende werkende nog een lange tijd op mijn zenuwen tot dat ik midden in het jaar voor 2 maanden ziek thuis zat en ik weinig meer deed dan film kijken en muziek te luisteren. Hierdoor begon ik andere dingen op het Type label te luisteren zoals Sylvian Chauveau en Goldmund, dit beviel me erg goed dus ik pakte de grouper cd weer uit de kast en het kwartje viel. De plaat heeft iets dromerig maar ook iets donkers erachter waar je nooit goed je vinger op kan leggen en de stem van Liz Harris is prachtig.

2008 was ook het jaar dat ik door o.a vrienden en online me meer op hedendaagse muziek ging richten. Natuurlijk volgende ik het al een beetje maar me echt er bezig mee houden had ik nog niet gedaan. Bandjes als Los Campesinos!, Lovvers en Deerhunter waren al favorieten en de concerten die ik van hun bezocht spraken me erg aan. Meer volk van mijn leeftijd en ik leerde al wat meer mensen kennen hierdoor.



No age's Nouns is eigenlijk al een klassieker geworden voor heel mijn leeftijdgroep die van harder indierock houd maar ik zelf was er eigenlijk niet zo fan van. Teveel gefreubel tussen de nummers door en de soms vreselijke gladde productie zaten me nogal tegen, maar de nummers waren goed dus ik gaf eerste plaat weirdo rippers een kans en vond het geluid wat ik zocht. Nog steeds het gefreubel maar deze keer klonk het meer zinvol en het prachtige simplistische hardcore-garage geluid dat het duo de wereld in gooide. Het mooiste moment is wel in everbody down waar Dean Spurt over een opgefokte gitaar riff 'zingt' en uiteindelijk de meest simpele maar ook toepasselijke drums toegevoegd op het einde. Alles wat ik er ophoorde had ik allang eerder gehoord maar toch werd Weirdo Rippers langzaam maar zeker een vast waarde in mijn platenkast. Nog steeds staat hij minstens een keer per twee maanden op.

Examens en andere niet digitale bezigheden zijn voorbij dus we gaan weer door, ik schrijf vandaag alvast een kort stukje over 2 platen:

Leeftijd: 16
Jaar: 2008



In 2008 ging ik met een vriend voor een aantal dagen naar Berlijn die we vooral doorbrachten met monumenten bekijken en de stad bewonderen op de fiets. Het was ontzettend warm en het hostel waren we zaten was niet bepaald erg airco gericht wat leidde tot weinig slaap en dat alles op het einde van het week een grote waas werd. Soundtrack van deze dagen was Galaxia 500's Today die ik net voordat ik ging op mijn mp3 had gezet. Een plaat die klinkt als een dromerige slome waas waar geen ene vorm van snelheid of energie in lijkt te zitten. Het zeurend stemgeluid van Dean Wareham en de spaarse ritmesectie helpt ook niet mee maar toch werd het langzaam maar zeker een van mijn favoriete platen ooit. Want achter al die schildpadden snelheid rock sloeg de dromerige sfeer snel naar mij over en werd het een plaat die op vaak opzette en ik al snel uit mijn hoofd kende.

De prachtige Modern Lovers's cover van Don't Let Our Youth Go to Waste was helemaal een hoogtepunt, waar het origineel een prachtige smeekbode is over iets doen met je leven nu het nog kan is de Galaxia cover een Velvet Underground achtige uitspatting vol met minimaal drumwerk en de bluesriffs die Lou Reed ook altijd speelde. Daar ligt de kracht van Galaxia 500, er gebeurd niks nieuws en ze lenen overal van maar alles samen past precies in elkaar.




Door mijn (post-)punk voorliefde was ik de slits gaan luisteren en cut blijft een van mijn favoriete platen uit die tijd. Hierdoor kwam ik bij new age steppers terecht, dub gemaakt door een hoop postpunk volk(o.a leden van pop group en Adrian Sherwood van On-U Sound Records. Ik was door post-punk wel wat bekend met dub maar ik zag het veels te vaak met het woord reggae ernaast wat voor mij vooral verweest naar de stereotype stonede dread dragende jongen en gare saaie muziek die allemaal hetzelfde iets, deze mening zal altijd wel wat blijven maar tussen mij en dub is het later een stuk beter gekomen.

New age steppers was weer een plaat die mij een compleet andere richting in stuurde en waarbij ik terecht kwam bij dronende en donkere platen als Mark Stewart's Learning to Cope With Cowardice, Savage Republic's Ceremonial en de dub die uit de Black Ark studios kwam. Het bewees aan mij vooral dat de dub/reggea cultuur niet alleen vol zat met nikszeggende figuren die het liefst 2000 keer per nummer Jah horen maar als je het genre goed gebruikt het geweldige muziek kan opleveren. New Age Steppers maakte vooral erg diepe dub die me meteen erg goed beviel.

Interessant. Ik ken en weet niet zoveel van dub, maar de dub-stukken op platen van The Police vind ik bijvoorbeeld wel erg goed. New Age Steppers is me nog een beetje lichtvoetig, maar niet zo slecht als t beeld wat ik doorgaans van t genre heb.

Jaren 80 galore
Leeftijd: 16
Jaar: 2008

Ik had het toevallig vorig weekend nog met een vriend van me over Decapo toen we toevallig langs de oude winkel liepen. Decapo is jammer genoeg niet meer en ik kwam er niet gigantisch vaak als niet Utrechter maar om de zoveel tijd werd de reis naar Utrecht toch gemaakt om de stoffige kelder door te spitten, het prettig gezeur en oneindige lijst van bands die je moest van horen van Michel Terstegen aan te horen en vooral CD's te scoren. Ook al was decapo geen cd zaak was er vaak prima spullen te vinden en ging ik ook langzaam over op de LP's. Ook de beatcorner in de kelder werd soms geraadpleegd en stelde me voor aan dichters als Allen Ginsberg. Via bands die ik al kende(dead moon, Cramps) kwam ik al snel in discussie met Michel en dat eindigde vaak dat ik met een of andere 7inch kwam aan zitten die hij nog niet had gehoord of hij met iets kwam aanzetten dat ik nog totaal niet kende. De lijst van bands die ik door decapo ken is onmogelijk lang maar als ik er een moet uitkiezen word het wel the nomads.



Zweedse punk met een flinke spychadelische garage tick, ik was compleet verkocht. Ik keek in het rek en zag de dubbel verzamelaar Showdown! (1981-1993) liggen waarop heel de output van de band tot 1994 op stond. Waar de band later een prima wat nette garage band was de album opener/debuut ep Where the Wolf Bane Blooms een klap in mijn gezicht. Het was niet bepaald dat The Nomands die hardste of meest indrukwekkende garage band waren die ik kende maar het spychadelische punk geluid was precies wat ik op dat moment zocht. Het overdreven Amerikaanse accent van Hans Östlund maakte het geheel eigenlijk nog mooier, de Nomads proberen zo hard Amerikaans te zijn dat ze hun eigen geluid daardoor vormen. Nog steeds is het een van mijn favoriete ep's ooit.



2008 was ook het jaar waar ik voor het eerste kennis maakte met Marc Almond en ik ben niet zo grote fan als aERodynamIC. Toevallig via Foutus kwam ik bij marc and the mambas terecht, de moeilijke allegaartje van bossa nova, jaren 80 pop en Franse popmuziek die Almond maakte na zijn vertrek van soft cell. Torment and Toreros blijft een lange zit maar ook een van de meest indrukwekkende platen van doen wat je wilt die ik ooit gehoord had. Hierdoor kwam ik verder terecht bij Almond's solo werk en Mother Fist and Her Five Daughters werd snel een van mijn favoriete platen ooit. Maar daar schrijf ik ooit nog wel eens los iets over.



Soft Cell kende ik natuurlijk al van Tainted Love wat me niet bizar veel deed maar me ook niet irriteerde maar Non Stop Erotic CaBaret is een compleet ander verhaal. Melo dramatische seksuele rauwe teksten, jaren 80 drumcomputers en vooral de invloed van de soul zat heel erg in de plaat. Ik was meteen verkocht vanaf opener Frustration waarbij Tainted Love klinkt als een aardig popliedje, waar de rest van de plaat vooral een grimmige sfeer van verveling en 'kitchen sink drama's' over zich heeft. Almond schiet van S&M naar Say Hello, Wave Goodbye waar hij nog het meest klinkt als Gene Pitey, zingen over een relatie die compleet niet meer werkt en hoe het eindigt. Het prachtige net op het randje kitscherige synth-orgel geluid van David Ball maakt het plaatje helemaal af.

Soft cell was vernieuwend voor mij omdat ik al wel een lichte voorkeur naar jaren 80 begong te krijgen(o.a depenche mode's construction time again en OMD's Organisation waren al grote favorieten) maar Soft cell's Non Stop Erotic Cabaret was vooral een evenwicht tegen al het gitaarlawaai dat ik het meeste van de tijd luisterde.



Rond deze tijd las ik ook veel Amerikaanse SF. Boeken als Ayn Rand's Atlas Shrugged, Kurt Vonnegut''s Breakfast For Champions en Philip K. Dick's A Scanner Darkly werden in rap tempo na elkaar gelezen en lieten allemaal een grote indruk op me achter. Zorgde ervoor dat ik veel oudere SF series en boeken begon uit te zoeken en te waarderen maar ook dat mijn muzieksmaak ook steeds meer electronischer werd. Op een dag kwam ik via last.fm terecht bij Caberet Voltaire na veel soft cell te hebben geluisterd en ik vond het tof maar kon er eigenlijk nog maar weinig mee(dit zal een jaar later al compleet anders zijn). Maar zo kwam ik ook terecht bij de eerste 2 Human League platen uit, natuurlijk kende ik Don't you Want me en the Lebadon toffe jaren 80 nummers die net wat te glad voor mijn smaak waren maar Tavelogue was een compleet andere zaak.

League in hun originele opstelling nog die vooral zingen over cyborgs, dystopitische wereld ideeën en veel onderwerpen die in mijn geliefde boeken voorkwamen. Ondersteund door extra kranige en rauwe synths, er was geen gitaar te bekennen op de plaat. Het was een nare en vooral inktzwarte plaat die vooral deed terug denken aan Dick's boeken en eindeloze verwijzingen naar jaren 60 cult series(buck rogers).

Na wat zoek werk om te kijken of het echt om dezelfde band ging die licht foute pophitjes als Don't You Want Me maakte bleek het toch die band te zijn. Het was extreem nerderige muziek en het voelde meer als demos aan als de plaat maar ik vond/vind het geweldig, ik kocht een goedkope cd van Travelogue en draaide die dood tot ik hem liet vervangen door mijn geliefde LP plaat.



Toen kwam ik er pas achter dat niet alles op dare het gladde gevoel van Don'tYou Want Me had, natuurlijk was het een stuk cleaner dan de plaat ervoor maar nummer als Sound Of The Crowd hadden nog prima op de eerste platen gepast. Dit legde eigenlijk de grond voor al mijn jaren 80 liefde.

I hate sleeping on
Leeftijd: 17
Jaar: 2009
2009 was weer een jaar waar alles normaal zijn gang ging en ik vooral veel tijd nam om muziek te luisteren maar ook naar optredens en andere dingen te gaan. Ik luisterde weer bizar veel platen maar heb maar voor 3 gekozen:



Fleurs is een zwartgallige synthpop plaat van de bovenste plank en meer is het eigenlijk ook niet. Maar ook die zijn hart op de arm draagt en nergens van terugdeinst, hiervoor was de man achter Former Ghost(Freddy Ruppert) nog actief als 'noise artiest ' in This Song Is a Mess But So Am I wat het onmogelijk emotie volle Church Point, LA afleveren. Een plaat waar ik nog steeds aanbid maar zijn hoogtepunt is toch echt Fleurs.

Zoals ik al schreef was ik vorig jaar nogal fan van electropop geworden dus de plaat kwam als geroepen. Maar waar de jaren 80 bands veel vielen in kitscherige valkuilen was het rauwe en vooral gruizelige geluid van Former Ghosts een verademing. Een jaar later zal ik hem nog 3 keer in geweldige live optreden zien geven.



In 2009 begon ik nog meer naar optredens te gaan als de jaren ervoor en ontmoette ik behoorlijk wat mensen hierdoor, vaak omdat ik altijd aanwezig was bij dingen in een 'scene'. Vaak alleen maar langzaam maar zeker bouwde ik een vaste groep op waar ik mee naar concerten ging. Een van mijn favoriete livebands rond deze tijd was de Britse noiserock indie band Lovvers. Ep think was het jaar daarvoor al bizar goed bevallen, de live optredens waren wat stoffig maar de nummers klonken nog steeds even geweldig maar debuut album OCD Go Go Go Girls was niet als Think.

Waar Think vaak nog behoorlijk over de het randje metherrie ging was OCD Go Go Go Girls een erg gecontroleerde plaat. Eentje waarvan het 10 keer draaien duurde tot dat ik door had dat het geluid toch eigenlijk wel heel erg fijn zijn. Het paste perfect tussen veel bands die ik luisterde zoals Abe Vigoda, Burtal Knights en Miko Miko. Rammelende bij voorkeur door magere jongens gespeelde indierock met een speciale invloed erbij(bij Abe exotische ritmes, bij Brutal Knights hardcore en bij Miko Miko een soort the shaggs achtig kabiaal). Het was een logisch (hipper) vervolg op al de oudere garage rock die ik al tijden luisterde maar ook een aansluiting op een soort gelijk publiek van mij leeftijd.



2009 begon ik in de zomervakantie met hash te roken wat ervoor zorgde dat ik de zomer vooral doorbracht met fietsen, de natuur in gaan en muziek luisteren.Maar vooral de hele dag cartoons en tv series kijken. Het had een soort vrijheid die ik zocht, een manier om soms een uitvlucht te geven naar de problemen waar ik soms tegenaan liep ook al werd het noot een echt vast gebruik voor mij. Soundtrack voor de meest lamme zomer die ik ooit heb gehad was alles op het not not fun label.

Een label met een vast geluid maar het geluid werd altijd anders gebracht door de bands. Van de surf drones die Ducktails maakte tot het spych folk gedoe van Pocahaunted. In 2009 was pocahaunted ook al een bescheidde Mume hype en kwam ik in het bezit van de Beast That You Are cassette. Een herhalende drone van 15 minuten beslaat de a kant waar twee meisjes vooral ''woooohohooohoohh' gaan over een herhalend gitaarritme waar om de zoveel tijd wat gitaren worden bijgevoegd. Het was alsof ik de logische opvolging voor mijn Cocorosie liefde had gevonden, dezelfde kinderlijkheid en vindingrijkheid maar dan met een donkere sfeer. De b-kant sprak me wat minder aan maar op de duur begon ik het ook aangenaam te vinden.



Meer pocahaunted releases kwamen binnen waaronder de prachtige split met Charalambides. Ook het prachtige Passage op Torubleman Unlimited was een van mijn favoriete platen van het jaar, op die plaat trekken ze meer de kant op van langere benevelde gitaar nummers waar Charalambides om bekend staan. Een plaat die ik nog steeds heel erg graag draai.



En ergens in de zomer zie ik ineens staan dat de band in de occi in Amsterdam speelt op een maandag. Onmogelijk voor mij te doen als 17 jarige Brabander maar ik ging toch en heb er nog steeds geen spijt van. De avond bestond uit drie Not Not Fun bands en het Nederlandse the pubble parade. High wolf vond ik maar een saaie boel, Sun Araw was geweldig met zijn eeuwige rev-b gitaren en dub ritmes maar het hoogtepunt was toch wel Pocahaunted. Dat weer compleet anders dan verwacht uit de hoek kwam, funky dubby pop met eigenlijk een flink catchy gehalte. Geen drones, geen hippie getokel maar ook geen tweede meisje. Bleek dat Bethany Cosentino uit de band was. De avond heb ik voor de rest doorgebracht door met een kennis van mij rond te zwerven door Amsterdam en te wachten in de hitte op de eerste trein.

Dit lijdt mooi naar een andere belangrijke plaat uit dit jaar voor mij.



Bethany Cosentino is het vriendinnetje van Nathan Williams van Wavves en bij stom toeval had ik precies hetzelfde kapsel als deze stonende arrogante beachboy. Maar nummers maken kon hij wel, de plaat WAVVES uit 2008 was een grote favoriet hier. Rammmelende lo-fi spul door een tiener die al zijn woede eruit gooit. Dus alle reden weer om naar Utrecht te gaan om de eerste nl data van Wavves te zien en ik kreeg meteen weer door waarom ik vaak kritisch over jonge indie bands in Europa ben. Williams was niet gewend aan de Nederlandse wiet en stond stijf als een plank op het podium zijn nummer afteraggen, niet dat zijn nummer als netjes zijn, en kwam behoorlijk geïrriteerd over naar het publiek. Als hilarisch hoogtepunt was dat ik door de programmeur voor Williams werd aangezien en bijna het podium werd opgeduwd.

Mijn gedachte was daar horen we nooit meer iets van terug maar toen ik thuis kwam maar meteen de nieuwe plaat geluisterd om het af te sluiten. Meer van hetzelfde, aardig en meer niet was de mening. Maar ik merkte toch dat in de weken daarop No Hope Kids wel heel erg in mijn hoofd bleef steken dus de plaat ging weer op en het kwartje viel.

Wavvves ‎is een gigantisch lamme gitaar plaat met een flinke arrogante gevoel erover, precies iets dat mensen dat mij aansprak omdat ik dat zelf was/nog steeds ben. Williams kwam niet verder dan de drie akkoorden en het tourlogo was een ripoff van het Wipers logo maar het was toch fijn om weer eens lyrisch te zijn over een rockplaat gemaakt door iemand die later flink op zijn bek zal vallen in mijn mening. Vervolg king of the beach was een saaie en vooral vervelende pop-punk plaat maar het optreden dat ik dit jaar op het BKS festival zag was meer dan ok, ook Williams heeft net als mij wat kilos erbij gedaan.

Morgen stukken over 18 en 19

The Throning
Leeftijd: 18
Jaar: 2010
Vanaf 18 tot nu is eigenlijk samen te vatten in een woord: overal. Ik reis overal naar toe voor shows, luister alles wat los en vast zit en ben ontdek weinig nieuwe richtingen maar diep alles verder uit. Dit lijdt to bizar veel favoriete platen dus ik kies er voor elk jaar 3 uit.



Crywank is echt iets uit deze periode, James Clayton bed kamer project dat het jaar daarvoor was begonnen. Door de al eerder vernoemde(door Thirdeyed) Kevin kwam ik op het spoor van de James Is Going To Die Soon wat snel de soundtrack voor mijn 2010 werd.

Crywank is eigenlijk een studie in onkunde, teksten vol met zelfkritiek over geen vriendin hebben, je sociaal afgesloten voelen maar ook wat hoop gebonden aan Clayton's minimale gitaarkennis. En daar ligt ook de kracht, het is allemaal gigantisch kwetsbaar maar ergens in de simpele liedjes van Clayton ligt een geweldige kracht. Vooral door de simpelheid blijven de liedjes hangen en kan ik nog steeds alle teksten meeschreeuwen, iets wat ik vaak genoeg heb gedaan in verschillende plaatsen(huisfeesten en een geweldig concert in OJC Jonosh).

James Is Going To Die Soon is eigenlijk een demo voor hoe Crywank nu klinkt met een 'drummer' erbij maar toch bij verre het beste ding dat hij ooit heeft gedaan, dat het plaatje 22 minuten klokt heeft ook zeker meegeholpen dat ik hem nog steeds kapot draai.



Ik was al een tijdje bewust van het Australische Naked On The Vague maar met Heaps Of Nothing leverde ze een meesterwerk af op mijn geliefde Slitbreeze. Prachtige postpunk met jankende orgel en dit allemaal gedompeld in een prachtige bak feedback. Dit leidde me dus rond 2010 naar een van de meest irritante/vage/toffe concertavonden die ik ooit heb gehad.

Naked On The Vague in db's, de dag nadat ik mijn vage lichaam nog heb gered bij een vernietegende Melt Banana show. Dus ik kom vroeg in de avond bij Frank/Thirdeyed aan we drinken wat en besluiten maar naar de DB's te gaan waar blijkt dat er een of andere melige regio avond is van bandjes, waar we ook snel eieren voor ons geld kiezen en in de voetbalkantine achtige café het maar op een drinken zitten wachtend op Naked On The Vague.

De irritante coverbands met een groot publiek blijven maar komen en ik vroeg maar aan de bar of naked on the vague nog speelde, ja om 01:00. Dus om 01.30 stonden we met onze niet meer heldere kopen in de zaal om compleet ondergedonerd te worden door de Australische band wat ook gebeurd, met 4 man word Heaps Of Nothing in een top snelheid op het publiek(6 man) afgeknald genieten maar na een goede 35 minuten is de pret alweer voorbij. Na het excuus van we kennen geen meer nummers schreeuwde ik snoeihard 'Jullie hebben nog een album en 4 7inches, spelen' wat door een blik van angst en blijheid door de band werd ontvangen en daarna volgende nog 4 nummers van de 7inches. Daarna schold ik nog de zanger van Zwarte Poezie uit en ging Frank nog op zijn net gekochte CD zitten. Dat was een mooie afsluiting van een gedenkwaardige avond die ik altijd nog aan deze prachtplaat koppel.



Ik hou van cultuur in het algemeen en ook dat er mee gespeeld word, ik vind bijvoorbeeld Pop-Art een van de beste kunststromingen ooit en videomunpilatatie. Hype Williams's Find Out What Happens When People Stop Being Polite, and Start Gettin Real is de muzikale variant hierop, een koorts droom vol vertragende sampels en r&b zang. Niks is wat het lijkt in de muziek van Hype Williams, het heeft vooral raakvlakken met vaporwave maar doet nog meer dan dat vooral het gebruik van veel hiphop invloeden maar ook jaren 80 pop zorgt voor een bevreemde mix van geluid.

Waar hierboven nog een geweldige sade cover staat worden ook recentere artiesten als Drake niet ontzien, het plak en knip werk lijdt tot een soort skelet achtige muziek waar een hoop verleden aanhangt maar ook nieuw klinkt.

cool. Bizarre avond ook ja, nog brak zijn van de chaotische springplank Melt Banana, toen we met 4 man nog een fles jagermeister soldaat maakte. Toen de volgende dag Naked maar niet kwam, want ze verwachten mensen van Rumor festival die avond nog in dBs die niet kwamen, maar tegoed gedaan aan een stuk of 5 a 6 Duvel inderdaad, Wazigheid! Goed optreden volgde, maar veel te kort.

Leeftijd: 19
Jaar: 2011
Rust




Ik geef eerlijk toe dat ik vaak amper van mijn tijd heb, mijn filmsmaak ligt meer bij Franse New Wave dan bij de hedendaagse indiefilm en muzikaal luister ik liever naar indierock uit de jaren 90 of jaren 80 hardcore. Mijn kledingstijl lijkt nogal niet hip: een eeuwige spijkerbroek, een simpel vest, een band t-shirt en dan vaak een paar ouderwetse skate schoenen eronder. Het grootste gedeelte van mijn vinyl collectie dateert voor 1990 ook, maar goed ik vind het allemaal best.

Dit lijdt naar Blue van Joni Mitchell die ik ken via mijn ma, een plaat die ze vroeger wel eens draaide maar ik op mijn 19de oppikte na een lange obsessie met zoeken naar goede sing and song writer platen. En wat een plaat is er ook, het geluid van een gebroken hart op een plaat met minimale backing door o.a een piano, autoharp en een simpele akoestische gitaar. De prachtige wat onvaste stem van Mitchell zingt over liefde maar ook verdriet, eigenlijk is het de grondlegger voor ieder break-up album niet gemaakt door een treurige Joodse man.

En die teksten, waar moet ik beginnen. Het ligt ergens tussen simpele meisjes poëzie in en een briljante tekstschrijver in en dit geeft het ook zijn kracht. De plaat klinkt eigenlijk best truttig(ik ga hiermee geen vrienden maken) maar goed, ik hou van truttigheid en wollen truien dus dat komt mooi uit.

Nu zo 43(!) jaar later na uitgave ken ik nog weinig platen die zo open en mooi klinken als blue.



In 2011 had ik mijn behoorlijk lange haar weer omgewisseld voor een kort opscheer kapsel maar muzikaal week mijn smaak juist veel meer uit naar de poppy kant van indie-rock. Oude favorieten als the field mice en belle and sebastian werden weer kapot gedraaid en ik bracht veel dagen door met fietsen door het prachtige Brabantse land met hun muziek als achtergrond.

The Pastels is zo band waar veel mensen(waaronder ik) wel van gehoord hebben maar nooit echt naar geluisterd hebben, en je mist er bizar veel aan. Sittin' Pretty is de beste(ja echt) indie-pop plaat die ooit uit Groot Britiania kwam en dit komt vooral omdat het recente historie met het west coast pop geluid uit de jaren 60 vermengt. Vroege my bloody valentine gestripped van alle feedback en de charmante lo-fi gerammel van beat happening vinden allemaal het geluid in een mix die klinkt alsof de band nog maar een week hun instrumenten bespeelt.

En toen viel het kwartje, er zijn maar weinig nummers meer catchy dan Baby, Just for You en het hilarische jesus and the mary chain achtige Sit on It Mother. Maar het is toch vooral de eenvoud die net als blue lijdt tot een stort vloed van briljante nummers die oervals worden gezonnen. Top plaat met een grote T.

Maandag een stuk over the carpenters en Waxahatchee. En de afsluiting van mijn reis