Alles op zijn tijd
20-21
2012-2014

Eigenlijk schiet ik de laatste alle kanten in kwa smaak, ik luister nog bizar veel oude favorieten maar blijf altijd nog ontdekken en door luisteren naar bands. Ook al is mijn hipheid gevoel en bijhouden van nieuwe muziek in deze jaren nogal achteruit gegaan maar daar heb ik totaal geen spijt van. Gewoon luisteren wat je wilt, vaak een aantal albums per dag van alles en nog wat. Als afsluiter dan maar 2 platen die ik kapot gedraaid heb. anders zijn we weer 3 maanden verder.



Waxahatchee is Katie Crutchfield, die hiervoor in het door mijn geliefde pop-punk bandje PS Elliott speelde. Maar Waxahatchee is nergens opgetogen op American Weekend wat bestaat uit lo-fi opnames waar Crutchfield met haar rasperige stem over simpele akoetische gitaar noten zingt. Maar achter al de simpelheid en naargeestigheid zit een dijk van een plaat die overvoelt van het liefdeverdriet maar ook een soort vage zonnige toon heeft. Haar tweede plaat wisseld ze het geluid in voor een soort upgedate Liz Phair geluid wat mij ook erg bevalt, haar optreden in band bezetting met the babies staat me ook nog goed bij.




De beste indie-pop plaat die nooit iemand gehoord heeft, hier op mume moet hij het ook doen met 5 stemmen. Times New Viking was al jaren een van mijn favoriete bandjes maar met Dancer Enquired maakte ze hun beste(en ook laatste plaat). Denk The Pastels maar dan rauwer en wat Amerikaanser, valse vrouw/man zang en een zeurend orgeltje. Op eerste gehoor lijkt het misschien niet veel maar alle nummers zitten zo bizar goed in elkaar dat ze nog weken in je hoofd blijven rondstruinen. Niks orgineels aan maar wel steengoed.

Ik geef het stokje door aan de volgende als iemand nog oplet.

En een mooie, lange en gevarieerde reis het was! Voor mij veelal een feest der herkenning. Maar wat heb je er snel over gedaan om al op jonge leeftijd bij de meest freaky dingen uit te komen. Lof!

Bedankt, ja vooral door heel veel toeval treffers zoals te lezen is.

Ik ben nog halverwege ergens, her en der een beetje herkenningsfeest, maar veelal voor mij nog onontgonnen gebied. Alles staat in dat eeuwig te lange to-do lijstje.


Ben jij al geweest, itchy?

Nee, dat komt omdat ik me niet heb opgegeven. Ooit wel mijn top 100

Ik volg dit topic al een tijdje en het lijkt me leuk om mee te doen, kan alleen de lijst (?) niet vinden om me op te geven. Dus, bij deze.

Volgens mij is er geen lijst. Oorspronkelijk zou Musician + Oldfart nog eens posten, maar die laatste is al 3 mnd zeker niet op de site actief geweest. Anderen hebben toen hun reisverslag gepost en Linus was de laatste - volgens mij zouje zo kunnen gaan rijden; of anders niels94 even polsen?

Niels: klopt dit?

iemand? niels94?

Ik heb dit altijd een erg leuk topic gevonden en wil best wat verhalen hier gaan plaatsen als er verder niemand is. Mits mensen daarin geïnteresseerd zijn natuurlijk.

Het euvel van smartphones: super handig om dingen mee te checken (bijvoorbeeld op MuMe), geen doen om er verhalen mee te typen of wat mee uit te zoeken. Ofwel: ik heb het hierboven wel gelezen, zou er even naar gaan kijken en ben het toen vergeten. Sawry!

Het lijkt mij dat er niemand in het bijzonder aan de beurt is, en degene die wil dus van start kan gaan. Dit na diepgravend onderzoek en lang overwegen. Dus staralfur: go 'head.

Ok, is het goed als ik morgen begin?

Nee, vandaag of anders niet...

Ha leuk, staralfur. Ben benieuwd!

Het beschrijven van mijn muzikale reis, ik dacht dat het makkelijk was maar het blijkt toch nog een aardige puzzel te zijn. Ik heb veel soorten muziek geluisterd, van alles door elkaar dus het kan zijn dat ik er af en toe een jaartje (of twee) naast zit. Ik vind het wel leuk om te doen en ik hoop dat het niet te chaotisch overkomt

Deel 1: My First Sony, platenhoezen en top40

Mijn muzikale reis begon in een klein dorpje tussen Arnhem en Nijmegen, waar ik tot mijn 19e heb gewoond met mijn ouders en drie broers. Ik was een rustig, dromerig kind dat graag buiten speelde en boeken las. Van kleins af aan was ik al wel bezig met muziek (zingen en “radio programma’s” maken op mijn eerste Sony radio-cassettespeler met microfoon) en naast ‘the usual suspects’ (Bassie & Adriaan, Kinderen voor Kinderen, Samson & Gert etc.) vond ik sommige muziek van mijn ouders ook best leuk. Ik heb me altijd al meer geïnteresseerd in (nieuwe) muziek dan mijn ouders en broers, ik geloof niet dat mijn ouders ooit een album hebben gekocht van een ‘nieuwe’ artiest (lees: van na 1980). De platencollectie van mijn ouders heeft altijd in de woonkamer gestaan en ik vond het als klein kind altijd erg leuk om de hoezen te bekijken. Ik kan me herinneren dat ik door een aantal platenhoezen heel erg geïntrigeerd was, hoewel ik me afvraag of ik ze allemaal geluisterd heb toentertijd (als 7/8jarige).

Eén van die platen is J.J. Cale – Naturally, of “de plaat met de wasbeer”. Ik was nogal een dromerig kind met veel fantasie, dus dit sprak heel erg tot de verbeelding. En als wij thuis een groot feest hadden dat tot in de late uurtjes doorging, werd dit gedraaid. Ik sliep boven de woonkamer en de meeste vrienden van mijn ouders waren nogal luidruchtig, dus ik kreeg er genoeg van mee. En dus ook van After Midnight, wat ondertussen een familieklassieker is geworden.




Ook was ik enorm gefascineerd door de hoes van Pink Floyd – Wish You Were Here (“de brandende man”), hoewel ik me niet kan herinneren dat ik de muziek heb gehoord toen ik klein was. (Later kom ik nog wel terug op PF) Andere platen die ik ‘meezong’ waren Neil Young – Harvest (een heerlijke ‘kraakeditie’ uit 1972) , Dire Straits – Brothers in Arms en Bette Midler – Divine Miss M, de plaat die mijn moeder altijd keihard draaide op haar verjaardag. Stonden we samen te swingen op Boogie Woogie Bugle Boy




Opgroeiend op het Gelderse platteland was ik vooral afhankelijk van de radio en ik nam dan ook veel op van de top40 (was altijd zo vervelend als je het bandje om moest draaien terwijl het nummer nog niet klaar was). Ik had toen nog niet echt een voorkeur voor een bepaald genre, ik nam het allemaal in me op. Via mijn oudere broer kwam ik in aanraking met happy hardcore en Thunderdome, dat vond ik wel geinig voor even maar ik kon er niet heel lang naar luisteren

Mijn eerste zelf- gekochte cd was Ace of Base – the Bridge in 1995. Wat was ik trots… had tegelijkertijd van mijn eigen spaarcenten een stereo-installatie gekocht met dubbel cassettedeck. De top40 periode ging nog wel even door, zo was ik op de basisschool groot fan van de Spice Girls, Solid Harmonie en Hanson. De meeste boy- en girlbands kon ik wel waarderen, ik kan het nog steeds meezingen – en het dansje van Stop kan ik blijkbaar ook nog, al wist ik 1 ‘move’ niet meer…




In 1997 en 1998 kocht ik van mijn zakgeld de mega top 100 verzamelcd’s en vooral de wat meer rockende nummers hadden toen al mijn voorkeur. Op de ’97 editie stond een nummer van No Doubt en daardoor werd ik fan van Gwen Stefani – ik vond haar echt heel stoer en ik wilde ook zo zijn..




Ik ga morgen verder met de periode 1998-2000: meer rock, beetje r&b een toefje pop.

Kijk, mijn generatie, da's leuk . Ace of Base vind ik nog steeds leuk, Bette Midler vind ik nog steeds verschrikkelijk...

Leuk om te lezen. En bij vlagen ook herkenbaar (de plaat met de wasbeer, Ace of Base). Ben benieuwd naar het vervolg.

Niet mijn generatie maar ik verwacht veel leuke dingen voorbij te zien komen

Deel 2: KaZaa, het begin van de ontdekkingsdrang en de band die mijn leven veranderde..
(1998-2000, leeftijd 12-14)

In 1998 ging ik naar de middelbare school en in de brugklas luisterde ik vooral naar boy- en girlbands, maar zo rond de tweede klas kwam ik in aanraking met de wat steviger muziek: Red Hot Chili Peppers en Anouk (toen ze nog leuk was, na Urban Solitude haakte ik af). Californication was de eerste RHCP-cd die ik kocht, ik vond vooral de baslijntjes erg fijn. Ik herinner me nog dat ik de clip van Californication echt enorm cool vond – ik wilde dat het een échte game was




1999 was voor mij een mooi muziekjaar: we kregen internet en KaZaa hielp me bij mijn drang om nieuwe muziek te ontdekken, hoewel je natuurlijk wel enorm veel geduld moest hebben in die tijd . Ook keek ik wat vaker TMF en daar haalde ik ook veel nieuwe muziek vandaan. Ik kocht albums van Linkin Park en Limp Bizkit, en mijn Spice Girls posters maakten plaats voor posters van die bands. Ik vond het heerlijk om die muziek keihard uit mijn stereo te laten knallen, ik kon zo mijn hoofd leegmaken. Ik was op de middelbare school nogal een naïef muurbloempje, ik raakte teleurgesteld in de mensen om mij heen en vluchtte vaak in mijn muziek, boeken en de natuur.




In 1999 maakte ik ook kennis met R&B muziek: ik werd fan van TLC (weer zo’n groep met ‘sterke’ vrouwen) en kocht hun cd FanMail vanwege de fijne singles. Unpretty was één van mijn favorieten, vooral vanwege de tekst.




Later kwam daar nog Destiny’s Child – The Writing’s on the Wall bij, net als Craig David – Born to Do it en een album van Aaliyah (ik weet niet meer welke, ik was vooral fan van de singles en videoclips, er werd toen tenminste nog fatsoenlijk gedanst). Mijn “R&B periode” heeft niet zo heel lang geduurd, mijn hart lag vooral bij rock.

In 2000 kocht ik (samen met mijn 4 jaar jongere broertje) cd’s van the Offspring (o.a. Conspiracy of One) en Rammstein (Sehnsucht). We konden allebei geen Duits maar we zongen wel uit volle borst “Buck Dich” mee… ik vergeet nooit meer de blik van mijn moeder toen ze ons hoorde…

Ik heb zo’n beetje mijn hele middelbare schooltijd naar Rammstein geluisterd en hoewel ik het nu bijna nooit meer opzet vind ik het nog steeds mooie muziek. Een nummer als Engel is wat mij betreft een Duitse klassieker Ik heb in ieder geval aardig wat Duits geleerd met dank aan Rammstein… (en dan niet alleen de ‘dirty’ woorden, haha)




En toen was daar opeens Sigur Rós. Ik weet niet meer hoe ik aan de naam kwam, maar ik had 'opeens' 2 mp3’tjes op mijn pc: Svefn-G-Englar en Starálfur. Eerstgenoemd nummer luisterde ik als eerste en ik vond het eigenlijk maar niets (ik vind het nog steeds 1 van de mindere nummers op het album). Maar met Starálfur was dat anders: het greep me meteen en de ‘hartslag’ op 3:18 liet me even ademloos. Het was compleet anders dan alle muziek die ik tot dan toe had gehoord maar ik wist: dit hoort bij mij. En 14 jaar later kan ik concluderen dat Sigur Rós de meest constante factor in mijn smaak is: ik kan het altijd luisteren en het raakt me nog steeds.




Het volgende deel zal gaan over de periode 2001-2003: meer rock, punk, folk en metal.

Mooi om te lezen.
Duidelijk en overzichtelijk.
Natuurlijk van een andere generatie, maar verder kan ik mij geheel in het verhaal vinden.
Ik zou alleen andere namen ingevuld hebben, en KaZaa zou bij mij Sky Channel heten.

Eind jaren '90 volgde ik de hitparade al niet meer. En ik vergiste me, je blijkt ook net een half decennium jonger dan ik.

Svefn-G-Englar blijkt naar mijn idee altijd nogal twee kanten op te kunnen onder SR-fans. Ikzelf vind het een geweldig nummer, één van de hoogtepunten van AB en SR in het algemeen.

Mooi, Sigur Ros. Je mag jezelf gelukkig prijzen als je zoiets moois op je 14e ontdekt. Ik vond het destijds op mijn 21ste al een openbaring. Ik denk dat Svefn-G-Englar wel meteen mijn favoriet was destijds, maar nu helemaal niet meer. Staralfur vind ik ook veel mooier, en ook Olsen Olsen heeft bij mij een vinkje zie ik op de albumpagina.

Als ik nou een - nudge, nudge - wensvervolg mag schrijven, dan is het dat je via een ander nummer van No Doubt - It's My Life uiteindelijk terecht kwam bij Talk Talk.

Ach, TLC - Waterfalls is ook fraai enne Funky Divas?

Ik kwam inderdaad daar bij uit, maar ik vond het niet leuk genoeg om er meer van te gaan ontdekken. De jaren 80 zijn sowieso sterk ondervertegenwoordigd in mijn muzikale collectie..

Het mooie van muziek is dat het - net als literatuur - een dubbele dimensie heeft: een synchrone - op een bepaald moment geproduceerd en verankerd in het tijdvak waarin het album is geproduceerd - en een diachrone, door de tijd heen: volop 17e eeuwse muziek (oa Bach) wordt ook nu nog gewaardeerd. Kenmerkend is dat niet alle soorten muziek altijd in dezelfed mate werd gewaardeerd; voor nazi's was bijv jazz een vorm van 'entartete Musik'.

Internet zorgt er ook nog voor dat veel muziek die O/P was toch weer beschikbaar komt; regelmatig in de vorm van re-releases. Dat maakt het mogelijk om vanuit het heden terug te ploegen - naar de roots: bijv vanuit Rammstein naar Kowalski of Einstürzende Neubauten.

Sigur Ros: was je al vroeg bij Ik ken er genoeg die de band pas bij ( ) ontdekten

Dat heb ik zeker gedaan, maar dat was een paar jaar later (zo rond 2003).

Leuk om je muzikale trip te volgen Anneke

Leuk om je verhalen te lezen Anneke. Aan je leeftijd in combinatie met de jaartallen te zien zijn we zo goed als even oud. Het begin van onze muzikale reis komt ook aardig overeen al is het bij mij daarna een andere kant op gegaan dan bijvoorbeeld Rammstein en TLC. Wel gaaf (en ook best bijzonder) dat je al zo vroeg naar SR luisterde.

Ik ga de komende weken eens proberen mijn eigen muzikale reis op papier te zetten en wanneer er in dit topic een gaatje valt wil ik die t.z.t. graag met jullie delen.

Deel 3: Eerste concerten en festivals, keihard rocken en een oud cassettebandje.
2001-2003 (leeftijd 15-17)

Niet lang nadat ik Sigur Rós leerde kennen kwam ook Radiohead op mijn pad. En dan niet via Paranoid Android of Creep, maar Pyramid Song. Ik vond de video enorm intrigerend en de tekst al helemaal. “Black eyed angels staring at me”. Ik kocht Amnesiac (nog steeds mijn favoriet) en al snel had ik zo’n beetje alle reguliere albums in huis.




Omdat ik niet altijd de ‘emo’ muziek van RH wilde luisteren ging ik ook wat punk uitproberen.. the Offspring kende ik al en daar kwam nog wat Blink 182 (fout, ik weet het, maar wel leuk ), Sum41, Pennywise, Flogging Molly en NOFX bij. Ik had alleen van Blink een cd in huis, de anderen leende ik van klasgenootjes of kopieerde ik.

In deze periode luisterde ik vaak met een vriendin naar muziek, haar oudere broer had een grote kast vol met cd’s die ik lang niet allemaal kende, dus dat was één groot feest Die jongen was nogal een metalhead, dus maakte ik kennis met nóg hardere muziek… en ik vond het heerlijk. Ik luisterde onder andere naar bands als System of a Down, Metallica, Soulfly en Deftones. Natuurlijk niet de meeste ruige der metalbands, ik vond (en vind) het altijd fijn als er een beetje melodie en verstaanbaarheid is. Alleen maar grunten is ook zo saai.
Soulfy – Back to the Primitive was de soundtrack van één van mijn CKV-projecten, helaas liet de docent niet weten wat hij daarvan vond




Ik zong ondertussen alweer een paar jaar bij het schoolkoor en van een mede-sopraan kreeg ik de tip om eens wat Nightwish, The Gathering, Within Temptation en After Forever te gaan luisteren. Wat vond ik dit gaaf, echte girlpower, en ik zocht alle teksten op zodat ik mee kon zingen (hoewel sommige nummers een tikkeltje te hoog waren).




Datzelfde jaar ontdekte ik Muse, en dat beviel goed vanwege de heerlijke gitaren. N.a.v. de clip van Bliss heb ik een tijd later mijn haar kort geknipt en knalrood geverfd. Origin of Symmetry en Showbiz hoorden al snel tot mijn favorieten maar na de release van Absolution verloor ik Muse uit het oog. De nieuwere albums vind ik niet veel aan maar ik kan nog steeds genieten van de eerste 2 platen. Citizen Erased is wat mij betreft nog steeds hun allerbeste nummer. Dat intro…




In 2002 mocht ik, na lang zeuren, voor het eerst naar Pinkpop waar ik o.a. After Forever, Rammstein, System of a Down en Muse zag.. en waar ik Millionaire ontdekte (en Black Rebel Motorcycle Club niet heb gezien, ik snap het nu nog steeds niet). Ik ging ook wat vaker naar concerten in Arnhem of Nijmegen, maar dat mocht alleen in vakanties en weekenden.

Augustus 2002 . Ik kan het nog goed herinneren: in de OOR van die maand stond een klein stukje over de nieuwe plaat van Bright Eyes, met een citaat uit False Advertising. Ik kocht Lifted, or the story is in the soil keep your ear to the ground op de gok en dat is de beste impulsaankoop die ik ooit heb gedaan. Ik was een onzekere puber in die tijd, ik was blijven zitten in 4vwo en moest dus wennen aan een nieuwe klas. Sommige teksten passen precies bij hoe ik me toen voelde. Ik was al erg op teksten gericht maar na de ontdekking van Lifted deed ik dat nóg meer.




Eind 2002 kocht ik Dandy Warhols – Thirteen Tales from Urban Bohemia. Natuurlijk was Bohemian Like You destijds een grote hit, maar dat vond (en vind) ik maar een matig nummer. Nee, waar ik écht enthousiast van werd waren de drie eerste nummers: Godless, Mohammed en Nietzsche. Heerlijk loom, trippy en toch ook weer catchy… ik heb nog steeds een zwak voor deze band, al zijn de laatste 2 studioalbums niet veel soeps. In 2003 zag ik ze twee keer live, het was leuk om te zien hoe minstens de helft van het publiek verdwaasd om zich heen keek toen ze Mohammed inzetten als openingstrack.




Niet lang na mijn 17e verjaardag zat ik een keer met mijn vader in de woonkamer toen hij vroeg of ik even zijn oude cassettebandje van Janis Ian wilde opzetten. Ik kende het niet, maar bij het tweede nummer (At Seventeen) was ik verkocht. Ik kende natuurlijk wel het een en ander aan oude muziek, maar dat was alleen maar omdat ik toevallig in de kamer zat als mijn vader vinyl ging luisteren. Nu ging ik zelf op zoek en ik begon bij de collectie van mijn ouders: Pink Floyd, Leonard Cohen, Bob Dylan, Crosby Stills Nash & Young, Randy Newman, Fleetwood Mac, Graham Nash, Joni Mitchell, the Beatles..

Ik kocht steeds vaker vinyl, zo vulde ik de verzameling aan (ik had toch al besloten dat ik het ooit ga erven ). CSNY is één van de belangrijkste uit dit lijstje, als ik dit door het huis laat schallen zingen mijn ouders en ik uit volle borst mee en dat schept een band




Een andere belangrijke (her)ontdekking in 2003 was Blur. Ik kende de singles natuurlijk wel, maar toen ik Think Tank vlak na release (op de gok) kocht werd ik pas echt fan. Think Tank is nog steeds mijn favoriete Blurplaat. De best of Blur volgde snel en inmiddels luister ik naar zo’n beetje alles dat Damon Albarn heeft gemaakt. Het is zijn stem.. ik kan er uren naar luisteren.




Het volgende deel zal gaan over de periode 2004-2006: (rammel)rock , (minimal) electro en singer-songwriters.

Lifted, or the story is in the soil keep your ear to the ground was hier ook ooit een impuls inkoop en daar begon mijn bright eyes liefde, tot dat die country plaat waar ik heel weinig van kon.

Think thank is zeker ondergewaardeerd, wat rustigere dan het andere blur werk maar de dub en post-punk invloeden vond ik juist erg fijn.

Erg toffe stukjes zover en heel benieuwd wat er onder rammel rock valt

Deel 4: dansen, fora en mixtapes
2004-2006 (leeftijd 17-20)

De laatste twee jaar van de middelbare school verveelde ik me enorm en werd ik nogal recalcitrant (al bleef het beperkt bij bijdehante opmerkingen en een alternatieve schoolkrant vol kritische teksten). Mijn vrienden waren al klaar met school en ik bleef achter, samen met een paar andere ‘zittenblijvers’. Ik had niet echt aansluiting bij mijn nieuwe klasgenoten dus trokken we (“de misfits”) veel met elkaar op. Eén van mijn nieuwe vrienden was heel erg into de elektronische (dans)muziek, een genre waar ik nog maar weinig naar geluisterd had. We gingen regelmatig naar feestjes in Doornroosje en ook tijdens tussenuren luisterde ik graag naar de repetitieve klanken, om zo een beetje numb de dagen door te komen. Ik weet nog maar een paar namen uit die tijd, het boeide me ook niet zo veel hoe het heette, als ik er maar lekker op kon dansen: Heiko Laux, Paul Kalkbrenner, Peaches, !!! … en LCD Soundsystem. Die laatste is denk ik de belangrijkste ontdekking uit die tijd, ik vind het nog steeds heerlijke muziek.




Omdat ik me zo verveelde vluchtte ik nog meer weg in mijn muziek. In 2004 ging ik voor het eerst naar Lowlands en daar heb ik veel ontdekt. Ik zag dEUS voor het eerst (en zeker niet het laatst) live en maakte kennis met de Scissor Sisters (fout, maar oh zo lekker). Ik hoefde niet per se ‘mooie’ zang te horen, als het maar met emotie gezongen werd. En dan kom je al snel uit bij bands als Kings of Leon (bij het derde album haakte ik af, maar een album als Youth & Young Manhood vind ik nog steeds heerlijk) en the Libertines. Ook ging ik Kasabian (ik kocht het debuut op de gok) en daardoor ook Oasis luisteren. Het Britse geluid beviel me meteen en ik ging op zoek naar meer.. mijn honger naar (nieuwe) muziek was haast niet te stillen. Ja, en als je Oasis luistert.. kom je vanzelf uit bij the Stone Roses.




2005 was een belangrijk jaar: ik haalde ein-de-lijk mijn middelbareschooldiploma, ging met 2 vrienden op roadtrip door de UK en begon aan een studie Culturele Antropologie in Nijmegen. Ik had steeds minder behoefte aan zware (metal) muziek, ik richtte me meer op vrolijke (indie)rockbandjes als Franz Ferdinand, the Hives, Arctic Monkeys, the Strokes en (in mindere mate) de Kaiser Chiefs. Tot dan toe luisterde ik eigenlijk niet zo veel singer-songwriters, maar toen ik de muziek van Andrew Bird (via een tv-programma) leerde kennen was ik om. De viool werd al snel één van mijn favoriete instrumenten en al snel kwam daar de banjo bij – het filmpje van Sufjan Stevens op een hekje maakte echt veel indruk. Dit was pure, echte muziek.. en de teksten vond ik ook geweldig.




Ik schreef me in bij een aantal fora om mee te praten over muziek en natuurlijk ook om nieuwe dingen te ontdekken. Ik luisterde steeds meer naar Scandinavische bands en singer-songwriters, o.a. Under Byen, Kaizers Orchestra (die kende ik al sinds 2004) en Jens Lekman.
In 2006 ging ik (eindelijk) in Nijmegen wonen, zodat ik nog makkelijker (en meer) naar concerten kon gaan. Omdat mijn studie niet heel veel contacturen had kon ik veel naar Amsterdam en Utrecht voor concerten – en in het weekend rustte ik uit. Ik ontmoette steeds vaker mensen van het muziekforum en die zijn ondertussen goede vrienden van me geworden. Op dat forum deden we ook aan mixtape uitwisselingen, waardoor ik veel mooie dingen heb ontdekt. Zo maakte ik kennis met Vashti Bunyan, Daniel Johnston, Guillemots, M. Ward en (niet onbelangrijk!) Neutral Milk Hotel – om maar een paar namen te noemen.




De volgende update gaat over de periode 2007 – 2010: nog meer ontdekkingen, verdieping en een dosis Ierse muziek.