Ik ben lang geleden al geweest.

Blijkbaar is de lijst die ik opdiepte niet de meest recente?

Ik heb, denk ik, nu wel de meest recente update gevonden en mijn bericht daaraan aangepast.

Ik vond mezelf ook al niet terug - al is dat wellicht een postmodern humaan gegeven - en dat terwijl ik augustus vorig jaar uitgebreid getreind heb

Die herrie wordt er met de paplepel ingegoten.

Ik mag dan nu wel helemaal losgaan op Unwound, vroeger kende ik dat nog helemaal niet en had ik te luisteren wat de pot schaft. Of wat er met de paplepel ingegoten werd. En dat was herrie. Daar ging het dus al mis. Ik heb instrument bespelende, veel-te-veel lp luisterende ouders geboren in de jaren ’60 met een iets afwijkende muzieksmaak. Deze luierdragende tabula rasa groeide in de jaren ’90 zodoende op met vader's muzieksmaak: Gentle Giant, Yes, Rush, Camel en vooral een overdaad aan Genesis met daar bovenop moeder's muziek: Supertramp, Pink Floyd, King Crimson, nog meer Yes en heel veel Mike Batt.




In de woonkamer het pareltje in het midden. Platenspeler met zelfs twee cassette spelers en stapels lp’s. Altijd muziek (fm) aan, maar met de kids op bed (ik dus) was het tijd voor lp’s. En dat ging hard, dwars door de muren heen. Iets wat ik blijkbaar goed onthouden heb, mijn excuses buren – het is mijn ouders’ schuld.

De dozen lp’s liggen hier nog en ook namen als Fleetwood, Magna Carta, Peter Gabriel, Kate Bush, Flock of Seagulls en UK komen voorbij. Er zijn mindere namen om je muzikale reis mee te beginnen, ik kan ze allemaal wel dromen. Van alle artiesten is er eentje in het bijzonder die genoemd moet worden. Ian Anderson – of Jethro Tull – de man op één been en die dwarsfluit. Dat moest ik ook. Die wilde dromen gingen snel in de prullenbak, nadat de realiteit – ik faalde op de blokfluit al bij Kortjakje – mij heel snel inhaalde.




Ik dus niet op een muziekinstrument, maar het luisteren ging me wel goed af. Ik heb Jethro inmiddels genoemd en dat doe ik nog een keer. De essentiële opgroei plaat is ‘Stand Up’, met vooral Bouree. Ik vind tegenwoordig de opener veel interessanter, maar ja, toen dacht ik nog dat ik ook de dwarsfluit kon bespelen.




't Laatste beetje basisschool en brugpieper Han in het volgende deel.

Ai, prog-ouders. Zie die ballast maar eens kwijt te raken...

Nou, ik weet het niet hoor, maar de een deel van de "ballast" die eightynine in z'n post noemt behoort voor mij tot het beste dat de rockmuziek ooit heeft voortgebracht. Dat lijkt me geen ballast, maar een goede basis waarmee je je eigen muzieksmaak kunt gaan ontdekken. Ik ben erg benieuwd wat voor reis dat gaat worden.

Tegenwoordig worden ze helemaal blij van oa. Madrugada en Elbow, het gaat dus goed met ze

Indeed als A(S)OK - alternatieve (semi-)oude knakker - kan je beter met jazz, echte intelluelenmuziek - grootgegroeid zijn. Ik heb in mijn studententijd lang naast een progger met boempie-boempie Wharfedales gewoond; nog steeds kan ik er moeilijk over praten - al helpt het wel om er hier over te schrijven.

Al hoewel puberen met 'grunge' me ook zeker geen voordeel lijkt te zijn voor maatschappelijk succes: here we are now, entertain us - dat passieve versus de agitprop van veel punk en wave.

Zo kom je wel bij punk terecht, dus zo slecht is het allemaal nog niet.

Leuk verhaal, ben benieuwd naar wat volgt!

Volgend deel is zo rond 2000, dus daar is je hint

In de 2e helft van de jaren '70 was de korste weg naar punk toch wel via prog/symfo.

Ik ben mee

Ja, dat was toch iets in de trant van "het één als tegenreactie op het andere?". Goeie jongens, die punkers.

http://www.sexpistolsexperience.co.uk/news_files/hate_montage.jpg

Eens, met zo'n sterke muzikale opvoeding kan het niet mis gaan .... integenstelling tot wat die zure punkers zeggen.

Realisme is nooit een kracht van jou gemist net zo min als semantische slalomvaardigheid (wil je advocaat worden, een Doedens van de nieuwe generatie zeg maar, is er veel werk aan de winkel).

Punk is met de sneltrein (over rails die geschikt waren voor een stoomtrein) van Leeuwarden naar Amersfoort, wave is je verplaatsen met een betere infrastructuur in een prettiger zittende bank in de intercity. Prog is: de bus nemen van Leeuwarden naar Den Helder, overstappen op de stoptrein naar Alkmaar - daar uitstappen, koffie drinken en vervolgens met de stoptrein naar Amsterdam. Daar aangekomen vervolgens moeten ontdekken dat - door de vertraging onderweg (de lange solo's) - de aansluitende trein naar Amersfoort al is vertrokken.

"Zure punkers" - niet alleen is de term punker zeldzaam inadequaat, wat weet jij verder hoe ik smaak - ga je mond spoelen, snaak

Goede muziek is een coïtus maximus, prog is maximaal een permanente coïtus interruptus.

Leuk. Als ik dit lees, begin ik me af te vragen hoe mijn eigen kinderen hun muzikale 'opvoeding' zouden beschrijven. Dat je ouders in de jaren 90 prog (?) draaiden op een pick up is wel afwijkend ja.
Prog? Dat heette destijds toch nog niet zo, dat is zo'n woord met brakende connotatie als gollem, of zoals de amerikanen 'yurp' zeggen als ze ons werelddeel bedoelen. Maar dat vieze woord is blijkbaar overgebleven om een bepaald soort archaïsche rockmuziek aan te duiden. De hokjesman zou hier wel wat verhelderend veldonderzoek kunnen doen.
Wel benieuwd wat een symfonische-rock-opvoeding met je muzieksmaak heeft gedaan. Luisterden ze geen klassiek muziek (echte) eigenlijk?

@ Mjuman
Mijn mond spoel ik altijd `s morgens bij het tandenpoetsen, dus ik pas ditmaal . Ken je de uitspraak wie de schoen past... altijd grappig dat new wave-chagrijn van je.

Cracked.com zat erg goed in de richting toen ze prog labelden als: "anything goes rock". Alles kan en mag. Een halve minuut neukende biggen plaatsen in het midden van een nummer? gaaf joh, doen! Punk is in dat opzicht muzikaal gezien een stuk veiliger. Je hoort haast al het afstreeplijstje. Singlelengte, boze tienerproza en vooral niks wat op techniek lijkt. Tenminste als je serieus genomen wilt worden door de MuMe New wave maffia. XD

http://smileyshack.files.wordpress.com/2010/12/sbowing_100-107.gif
Yes, da's de beste popmuziek.

Breaking decks on anthrax.

Aan alle schattigheid komt een eind. Ik denk dat mijn einde bepaald werd toen ik voor het eerst met een kapotte knie (niet voor het eerst) en gebroken skateboard (wel voor het eerst) thuis kwam. Dat was de dag dat het ook echt duidelijk werd dat het allemaal niet hard genoeg kon en dat ik aanleg had voor dingen slopen. Ik ben dan een echt buitenspeelkind (woord?) Een spelcomputer heb ik dan ook nooit gehad, maar Tony Hawk en de spelletjes zijn ver van onbekend voor mij. Want, tien jaar oude ik deed niet heel veel meer dan Tony Hawk-muziek luisteren en skateboarden (Tony Hawk saved my prog-to-be life?!?!).

Die reeks is vaker terug gekomen en dat is goed. THPS is het beste wat computerspelletjes ooit hebben gebracht en zullen brengen. Rond 2000 had je al mp3spelers – Thomson 128mb, jawel – en daar kon je destijds de hele playlist van THPS op kwijt. Kazaa de grote vriend, mp3 speler vol en na school in de nieuwbouw skateboarden. Het leven was simpel en zo ook de muziek.

Voor ik mijzelf echt skatepunker mocht noemen moest er eerst afscheid genomen worden van de paplepel. De top40 heeft mij nooit kunnen interesseren, maar natuurlijk was ik wel bekend met TMF, MTV en The Box – er was voldoende op tv om te ontdekken en mijn eerste zelf gekochte cd is er eentje om nooit meer te vergeten. Five – 5ive: the album. Echt waar. Iedereen maakt fouten en ik begon daar blijkbaar al aardig vroeg mee. Ik herinner mij alleen nog ‘Slam Dunk Da Funk’ en ben blij dat ik verdraaid snel de conclusie getrokken heb dat ik niks met Five had. Althans, dat denk ik, ik heb geen idee. Terug naar 2000. Hybrid Theory kwam uit, Conspiracy of One maakt mij Offspring fan, Pennywise kwam in de playlist met About Time en Full Circle en NOFX had vooral losse nummers – al kan ik de Punk in Drublic wel aardig meebleren. De belangrijkste plaat die ik oppikte was Hoss. By far. Violins geldt nog altijd als een van mijn favorieten.



Mega hit 'Pretty Fly' was wel oke, maar Offspring knalde in mijn wereldje echt de pan uit met Conspiracy of One.



Violins, mocht ik een top 100 maken, dit is echt een zekerheidje.

Toen kwam THPS 2. Dat spel heeft miljoenen leeftijdsgenoten voorzien van een goede muzieksmaak, hulde! Dat spel speelde ik bij al mijn basisschool vriendjes niet alleen helemaal plat, het kende ook een van de vetste nummers die ik – toentertijd – ooit had gehoord. Bring the noise. Dat is sowieso mijn skateplaat. Uren aan het rollen met Bring the noise op repeat. Tot het weer eens flink mis ging en ik met mijn deck in tweeën bloedend naar huis kon lopen.

Bring the noise

THPS 2

Prachtig verhaal! Bring the Noise.

Conspiracy of One Gisteren nog keihard meegezongen met die plaat!

Hah ik ben een 'punker' die nogal van prog houd ook al ben ik er erg selectief in. Dat lagwagon nummer is geweldig nog steeds.

Ik kan Punk in Drublic nog foutloos meeschreeuwen ook, zelf dat ik een aantal bouwjaren later dan jij ben.

For you my heart was yearning
And how I love you so
It's come of you, my dick is burning
Dripping on my toe


Prachtig stuk

Zo was het rondom 2000, had ik een zorgeloos leventje. En zo bleef ik zitten in het tweede van het VWO, stroomde ik af, rende ik niet meer weg voor een kusje van een meisje in de verte begon de de alcohol op te doemen. Hallo pubertijd.

Die pubertijd hakte er behoorlijk goed in.

Het grote afzetten begon. Als mijn kinderen net zo stronteigenwijs worden als ik zelf was, dan gaan zij dus met 13 jaar (oid) het huis uit. Enfin, als je pubert zet je je af tegen dat was is en omarm je alles anders. Mijn pubertijd samengevat. Decks op zolder en de gitaren in de kast. Het zal vast niet zo drastisch zijn gegaan, maar de broer van een vriend was DJ - en dat was interessanter. Zo kwam ik in aanraking met progressive trance (wat een non-genre btw) en zo kwam ik met mijn HDD langs om zijn muziek map te rippen. Veel namen vergeten, maar onder andere Agnelli & Nelsons’ Holding onto Nothing is altijd bij gebleven. Ik kaart dit nummer dan ook aan als de start van mijn 'trance periode' a.k.a. de pubertijd.




Ergens in deze beat-madness kocht ik de compilatie CD van Mysteryland 2002. Allemaal leuk en aardig, maar de aandacht graag naar nummer 14: DJ Rush – Get On Up (Chris Liebing Remix). O P E N B A R I N G. Techno. 14? 15? jaar oud, zoiets moet ik zijn geweest. Een mooi contrast leverde dit allemaal op. De eerste beproevingen van het stappen in ’s werelds meest boerengehuchten met Mooi Wark, Normaal en de rest van dat circus, doordeweeks startend technohead en afkickend skater (stiekem knalde ik Drowning Pool’s Bodies nog wel af en toe). Carl Cox, Jeff Mills en Dave Clarke. Logischerwijs de eerste namen waar ik mee aan kwam zetten. De namen waar ID&T Magazine ook het meest mee op de proppen kwam. Compass wil op wilde zaterdagen nog altijd wel eens voorbij komen. Leverde dit alles toch nog iets goeds op.




Ik kan me niet heugen dat ik ‘heel diep’ de techno in ben gegaan. Wat ID&T Magazine predikte, luisterde ik. Grote namen dus. Naast progressive trance en techno was de honger allerminst gestild en bleef ik grenzen verkennen. Met namen als The Field en Aphex is het uitgesponnen, soundscape-y niet ver weg. Niet dat ik de drone en de noise in ging, maar instrumentele hip-hop//downtempo/ninja-tune-stal dingen kwamen af en toe voorzichtig aan de horizon opdoemen. Naam die toen destijds opdook in de collectie, maar later (hint!) uit zou groeien naar een favoriete artiest is Amon Tobin. Easy Muffin is met gemak een van mijn meest gedraaide nummers allertijden.




Het wordt allemaal nog veel erger en om te janken, maar de zijstap naar de downtempo is eentje waar ik niet zo heel treurig om ben.. maar dat zeg ik als 25-jarige achteraf. Morgen is het tijd voor rock bottom.

Ha, heerlijke plaat. Ik had tijdens het schrijven dus een flinke revival, Papa Roach's Last Resort moet ik dan ook even noemen.