Tony Hawk Pro Skater 2, die game heb ik echt kapot gespeeld. Fu Manchu heb ik door THPS 2 ontdekt.

Zo, da's opeens een flinke sprong terug in het verleden

Robert Wyatt - Rock Bottom (1974)

Mm, ik heb in de vakantie wat klassieke techno-releases beluisterd. Zit toch best wat interessante muziek tussen.

Of deze. (Nog enkele maanden verder terug.)

Hoho, nu niet op zaken vooruit gaan lopen

Ik had vroeger toen ik nog jong was beide rock bottom's gekocht (album en song op .Phenomenon).
Op de ene speelde de snelste gitarist (Schenker) van die tijd en op die andere de langzaamste gitarist (Oldfield) van die tijd

Met zo’n muzieksmaak maak je geen vrienden..

Nee. Ging Robert Wyatt of UFO. Daar had ik wellicht vrienden mee gemaakt. Nee, niets van dat. Ik was en ben altijd snel afgeleid, gigantisch snel verveeld. Dingen moeten blijven prikkelen, anders ben ik weg en zoek ik wat nieuws. Dance/trance/techno verzadigde blijkbaar niet echt. Mijn omgeving dronk bier in de kroeg en luisterde naar hardcore. Want ja, Nederland kende een dikke hardcore revival precies in mijn pubertijd. Hoi, Angerfist, hoi. De puber in mij deed mee en ging op zoek naar rock bottom.

Van Chris Liebing, Rush, Vath kwam ik via di.fm ook in aanraking met de hardere varianten van techno. Een naam in hoofdletters. ADAM BEYER. Een miljoen-en-twintig livesets waren te vinden op de digitale download velden en mijn oren werden blij. Ik heb niet zo heel stil gestaan in deze tussenstap, maar desalniettemin oh-zo belangrijk voor de volgende. Warming-up zeg maar.



Dit was een goede warming-up.

Ondertussen dus ook hardcore. Wees gerust, ik heb nooit een aussie gehad. En ook geen Air Max. Een leven lang op Vans, dat wel. Ik ben het ook nooit eens geweest met mijn vrienden over welke hardcore te draaien. Duidelijk was toen al; ik houd niet van ‘mooie’ muziek. Ik deed niet mee in de Korsakoff, Outblast en blije, gladde, hakken en stampen hardcore – ik werd al behoorlijk rap blij van of de meer oldscool sound (Thunderdome’s jaren ’90) of de meer industriële stroming op onder andere het Third Movemement label.








Hardcore is niet 4 life. Snel verzadigd en verveeld, maar Peaky Pounder is boeiend gebleven. Die opende deuren naar ‘lokomotiv techno’. Een of ander Duits forum denk ik, want de volgende namen stapelen zich snel op: Arkus P., Marco Remus, Sven Wittekind en meer Duitse dj's. Schranz bleek het ook wel te heten en van mijn 16 tot en met 17de was deze stijl de mainfocus. Oprechte teringherrie en ik ken ook helemaal niemand uit mijn directe omgeving die ooit gezegd heeft dit wel mooi te vinden. En ik maakte hier ook niet echt nieuwe vrienden mee.






Ik zocht naar de 2005 set, maar helaas, we moeten het met 2009 doen.

http://i59.tinypic.com/3009y79.png
Partyflock uit een ver verleden. Dit is een lijstje favoriete artiesten.

Intussen ben ik 17. Ik heb mijn HAVO gehaald, uit huis en woon ik in een caravan in België. Ik luister vooral naar schranz, maar heb zoveel tijd dat ik alles wat ik tegenkom opslok. De ingang naar trance had ik al en hield ik erbij. Maar ook toegankelijke dingen als The Chemical Brothers kwamen meer en meer in mijn playlist te staan. Heeft waarschijnlijk veel te maken met het feit dat hét stapnummer nog altijd (alweer een jaar oud) Galvanize was.




We sluiten af met een stukje trance. Ergens in Luik vlak voor de zomer opgepikt en is een mooie afsluiter van dit stukje beukwerk.



Above & Beyond – Tri-State

Peaky en Void Settler . Schranz vind ik dan wel weer redelijk saai. Toch staan er nog best veel gladde blije hardcorenamen in je favorietenlijstje

Alles is relatief natuurlijk, maar moet je nagaan wat de omgeving luisterde

Made it through puberty, let’s rock & roll!

September 2007, ik laat alles en iedereen waar ik ben opgegroeid, middelbare school en België achter en verhuis naar Leeuwarden. Ik laat niet alleen mijn achtergrond voor wat het is – ik ben ook wel klaar met dance, trance, hardcore, techno en schranz. Doeg.

Ik ontmoet allemaal nieuwe, interesse mensen en maak nieuwe vrienden. Leeuwarden leeft, is ambitieus en modern. Zuid-Oost Drenthe is dat niet. Ik leef op, heb de boel voor elkaar en volg een leuke studie. Ik werk veel samen met iemand die shirtjes droeg van Amon Tobin. De held. Dat triggerde mijn interesse weer in downtempo (Bonobo), dubsteb (burial), nujazz (Amon), soul hiphop (Pete Rock Instrumentals!) en trip-hop. In Leeuwarden opende of vernieuwde de 058 en die knalden erop los met een lading dubsteb en trip-hop – wat later in de avond overging op deephouse.

Na veel te veel Belgische bieren te hebben leren drinken was in Leeuwarden de beurt aan rum. En dat was een bijzonder succes. ’s Avonds laat, donker hol, onderuit op de bank, rum en trip-hop. Oh man, dit kent ieder mume lid. Het kan allemaal niet duister genoeg. Van st. Germain naar Moloko naar Everything But The Girl, Tricky, Massive Attack en uiteindelijk Portishead.




Ik heb ongeveer iedere artiest met trip-hop als tag gedownload en geluisterd, maar alleen Portishead bleef echt fier overeind (de echte waardering voor MA kwam pas later). In die zoektocht kwam ik logischerwijs ook allerlei andere artiesten tegen. En dan hebben we het echt over instrumental hip-hop en downtempo.

Dj Shadow zou natuurlijk de grote naam moeten zijn, maar het is RJD2’s Deadringer die met de eer mag strijken. Grijs gedraaid. Samurai Champloo was een serie die mij werd aangeraden (mijn eerste en laatste anime), maar Nujabes maakte de muziek. En toen was de shit aan. Blockhead, Shadow, Dilla, Pete Rock’s instrumentals, Wax Tailor, Herbaliser, Cut Chemist en stiekem pakte ik de nieuwe release van The Bug, London Zoo ook mee. Je verwacht het niet, maar het is zomer 2008 en ik heb geen weet van het bestaan van Third.




Naast dat Leeuwarden leeft, rockt de stad ook wel behoorlijk. Meerdere poppodia, Minerva en een ritsje festivals buiten de stadgrenzen wakkerde de rockert in mij ook weer aan. In plaats van mee te dansen in de hosanna van het hier en nu pakte ik die eerste essentiële plaat weer op. Jethro Tull’s Stand Up. Vanaf daar een nieuwe ontdekkingstocht, want progouders en de bluesrock? Nope. Dus ik downloadde Led Zeppelin, ik kocht Led Zeppelin. “Ander nog iets? – Jawel, maar wat? Uriah Heep. En ik was los. Zo moeilijk is het anno 2008 niet om terug in de tijd te gaan. Terugkomend op Rock Bottom, ik heb UFO’s Strangers in the Night nog altijd met enige regelmaat op. Groundhogs’ Split gold tijden als favoriete album en Led Zeppelin is nog altijd die band waar ik mee in mijn maag zit als ik een top10 moet maken. Fuck yea 70s!

Fantastisch om dit te lezen, enthousiasmerend en leuk geschreven ook! Aparte reis heb je toch wel. Er komen een aantal namen voorbij waar ik ook wel wat mee heb - Amon Tobin, RJD2, Burial e.d. Ga zo verder, ik ben benieuwd naar je stap naar die ekte punkshizzle

Groundhogs is zo goed, ik zag de bejaarde heren nog op roadburn een aantal jaar terug en daar zit nog genoeg venijn in dat ze veel hardcore bandjes doen verbleken.

Portishead en Tricky

Dank niels94, de echte punkshizzle komt nog. Dit keer eerst een behoorlijk logisch vervolg voor de verandering.

Blues, jazz, hip&hop – even tussendoor

Oke, ik bakte er weliswaar helemaal niets van op de opleiding – geen gekke wendingen in de muziek dit keer. Andere opleiding, andere stad: Groningen. Deed vooralsnog weinig met de muziek dus. Wat minder graafwerk in de trip-hop – ik had wel ontdekt wat ik wilde ontdekken. Ik heb hier wel Third opgepakt, maar dat werd helaas niet de impact die Dummy wel had (en met dat ik dit typ bedenk ik me dat die wel terug in de top10 mag…). Tricky’s Maxinquaye krijgt veel speeltijd evenals Massive Attack. Tussendoor blijf ik net zo goed zoet met de oudjes en graaf ik door. Ik blijf nog altijd veel weg van hedendaagse dingen, maar ik focus meer op de blues kant. Of Delta Blues eigenlijk. Muddy Waters, John Lee Hooker, BB en Junior Kimbrough om maar wat te noemen – Robert Johnson ontbreekt opmerkelijk genoeg.



Veel gedraaid album: East-West.

Vanuit al dat downtempo, soul en jazz beïnvloedde instrumentele hip-hop is het slechts een kwestie van tijd dat ook soul en jazz nader bekeken worden. Soul was na een halve zondagmiddag klaar. Jazz niet zozeer – want dat prikkelde wel. Een klein beetje leeswerk, rate your music, wikipedia en Madlib’s Shades of Blue deden mij starten waar iedere leek waarschijnlijk start. Kind of Blue. Wat een kutherrie, niet te luisteren. En dat prikkelt wel. Meer lezen en ik trek de conclusie dat het wellicht verstandig is te beginnen met de meer fusion gerichte platen. Zo af en toe zo’n album opzetten werkt goed. Ik probeerde het ook wel eens ’s ochtends met het ontbijt – maar dan was ik weer voor een maand genezen. In ieder geval, mijn eerste stappen in de jazz was via fusion. Miles Davis’ A tribute to Jack Johnson, The Mahavishnu Orchestra en Weather Report.



Veel geprobeerd, maar elke keer weer gillend gek.

De andere kant van al die hip-hop was natuurlijk de toevoeging van een rapper. En dat had meer succes. Grote namen als Wu-Tang en Nas kwamen voorbij, maar ik bleef veel meer hangen in de vertrouwdere hoek. Pete Rock & CL Smooth was na de instrumentals natuurlijk een kleine stap, Madlib (hoi MF Doom), Pharcyde en A Tribe Called Quest vullen de lijst. Tegenwoordig luister ik meer naar oude rap (boom-bap?), maar A Tribe Called Quest tijdens het fietsen is wel puur genieten.

Een video van Willie the Pimp en ATCQ in één bericht

Ja, Willie the pimp is echt prachtig
http://frenker.nl/forum/Smileys/default/2404_worship.gif

Dis is inderdaad geen saaie reis!
Tjongejonge, die reizen brengen een mensch nog eens naar Sweet Memory-land: Paul Butterfield daar gaat fff een doos met herinneringen open:
Rockpalast Archiv - 3.Rocknacht 1978 - rockpalastarchiv.de

Prachtige uitvoering van Born under a Bad Sign - bekend van The Cream.

En dan ook nog wat Chess-giganten noemen; brengt mij weer terug naar eind 60s/begin 70s toen ik bij Do-re-mi aan de Nieuwlandstraat voor 7 florijnen oid nog Chess-releases kocht.

Was altijd overtuigd van de essentie van synchroniciteit van muziek en opgroeien - je draait muziek uit de tijd waarin je opgroeit als tiener/twen; dat heeft immers het grote voordeel dat je bands of artiesten relatief makkelijk 'live' kunt aanschouwen, dat het eenvoudiger is om er met de 'peer group' over te praten; altijd fijn/handig met het oog op cultuurfilosofische inkadering.

MuMe leert me telkens weer dat het echt anders kan zijn/is. Heel bijzonder - Paul Butterfield, helaas is de man zo'n kleine dertig jaar geleden overleden, door drugges if my memory serves me well.

Daar bleven we nog voor op , tot de vroege uurtjes, in die jaren heeeeeeeeeeeeeel veel gitaarsolo's gezien/gehoord.

Those were the days ... later werden die Rockpalast-concerten herhaald; Bob Marley nog eens gezien (nimmer live en dat betreur ik nog steeds) en terwijl ik ontroerd zat te kijken, kwam m'n lichtelijk benevelde lief binnen die was wezen stappen. Hoe groot kan het contrast zijn

Fijne reis inderdaad. Ook even door de harde techno t/m schranz heengeklikt. Lekkere herrie.

Ging vroeger wel eens uit in Duitsland, daar draaiden ze veel schranz, nog nooit zo gek Duitsers zien dansen.

Het doet me een beetje aan tekno denken. Geen idee of dat nog bestaat eigenlijk, heb het al zeker 10 jaar niet meer gehoord.

Schranz noemen ze tegenwoordig dacht ik hard techno, lijkt inderdaad ook wel op tekno.
Tekno bestaat nog wel, vooral bij die illegale feestjes van krakers is het populair dacht ik.

Die oudere schranz is wel een stukje langzamer trouwens. Kan me herinneren dat de Duitse schranz fans er ook een aparte kledingstijl op na hielden, beetje hippie achtig.

Hehe, de volgende delen horen eigenlijk een beetje samen. Ik verraad alvast dat het wonen in Groningen echt een mega invloed op mijn muziek heeft en heeft gehad. Van alle kanten kwam en komt zo ongekend veel op me af en gecombineerd met de zeeën aan tijd gaat het zo echt hard.

Ben ik het wel grotendeels mee eens. Ik heb voor veel delen uit de reis 'moeite' moeten doen om daar te komen. Ik groei op met - in mijn genre dan - modern blues rock. Daar ben ik echt wel behoorlijk in thuis, maar hoef er weinig voor te doen anders dan opletten. White Stripes stonden zelfs top40 - Black Keys veroveren de wereld met volle zalen.

Daarbij, mijn generatie heeft het makkelijk. Alles is gedocumenteerd en inmiddels online verkrijgbaar. Beste blues albums uit de jaren 60? RYM, stel het in, download het en sla je slag. Volledige backcatalogs van record labels staan online. Zo moeilijk is het niet meer. Niets meer sparen voor die ene LP, of opnemen van dat ene radioprogramma op dat en dat tijdstip - en anders niet. Spotify > play.

Welkom in Groningen.

Genoeg geneuzel in het vroeger, we beginnen inmiddels her hier en nu te ruiken. Dit is ook waar de genoemde muziek ook daadwerkelijk op stemmen kan rekenen op MuMe en wat ook nog wekelijks in de playlist staat. Alles behandeld in voorgaand stuk komt ergens op de achtergrond nog wel eens voorbij, maar het uitgangspunt is Led Zeppelin.

Het is ongeveer 2009/2010. En het gaat hard. Ik woon dus in Groningen, 300 meter bij de Vera vandaan. Ik ga regelmatig heen, ik ben vaste klant bij de plato en meld mij aan op last.fm. En het razende roeland gehalte wordt nu wel heel immens. Tips, nieuwe releases, gave concerten, last.fm, vrienden van, collega’s en nog meer internetz zorgen ervoor dat ik heel snel, bizar veel nieuwe muziek lekker kennen. Veel daarvan een tijdje geluisterd en de tand des tijds niet doorstaan, anderen luister ik zo heel af en toe nog eens en dan blijven de belangrijke namen nog over.

Ik begin met Madrugada. Een tip van een collega. Industrial Silence nam een paar jaar geleden de rol als beste album allertijden over van Led Zeppelin en tot niet zo heel lang geleden kwam daar ook geen verandering in. Slechte muziek hebben zij niet gemaakt, maar de eerste twee albums zijn veruit de beste en Industrial Silence is dan weer net een tikje beter. Sivert Hoyem solo was prijs, Robert Buras soort van solo was prijs en op dit moment wacht ik zeer ongeduldig de tweede plaat van Kitchie Kitchie Ki Me O af, de restanten van beide bands zonder de frontmannen.

Nick Cave werd dan ook veel genoemd en om dat moment kwam er een Grinderman uit. Schot in de roos, een van de beter dingen die ik had gehoord. Tot ik mij oppervlakkig verdiepte in de geschiedenis van Nick Cave en dan valt het wel mee.



Dit was de tip, ga ik nooit vergeten. ‘Luister Madrugada eens, en dan vooral Salt’.

Tegelijkertijd ook hardere muziek. Lastig per genre onder te verdelen, want zoals gezegd – het kwam allemaal tegelijk. En ongeveer iedereen knalde in die tijd een nieuw album de schappen in. The White Stripes hadden al plenty hits, The Kills en Black Keys hadden minder aandacht – maar een nieuw album. Black Keys kwamen zelfs nog even Groningen aandoen. Ik kom op Joe Bonamassa, die niet alleen een shitload solo heeft om te beluisteren, maar ook Black Country Communion uitbrengt. Ik blijf hangen bij The Big Come Up – vind ik nog steeds het beste wat The Keys gebracht hebben en belandde ineens weer terug bij oa. Junior Kimbrough. Ouwe blues knarren mini revival, want via Buddy Guy stuitte ik ook op ‘A Ass Pocket of Whiskey’. RL Burnside met Jon Spencer. En dan opent zich de wereld van The Blues Explosion. Orange. (((op dit moment komen onder meer ook Dinosaur Jr, Fugazi, Husker Du, Mark Lanegan, Oblivians etc etc voorbij, maar dat bewaar ik voor deel 9)))




Tot hier voorlopig de intrede in ‘noiserock’. Ik heb nog steeds een Led Zep shirt aan, vind de moderne blues rock tof – maar het mag harder. En als we harder gaan dan bezoeken we de wondere wereld van de stoner. Queens of the Stone Age was en is hip, maar die hebben nooit zoveel betekend voor me. Welke band nu exact wel en welke niet, geen idee, doet er ook niet toe. Ik hakte er sowieso behoorlijk hard doorheen. Amerikaanse bands als Monster Magnet, Clutch, Masters of Reality konden niet op tegen de Scandinavische Kamchatka, Truckfighers, Greenleaf en vooral Dozer. Ik stuit op stonerobixxx en de shit is aan. Kyuss en de Desert Sessions volgen, maar het zijn allemaal kleine bandjes die de dienst uit maken.






…maar de plaat die ik vooral heb leren kennen dankzij stonerobixx is:




Het is vooral stoner wat de klok slaat, maar dankzij Orange komt het een en ander langzaam om de hoek kijken.

Leuk feitje; ik kocht in 2010 ook deze plaat puur vanwege de hoes.
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/d4/Mastodon_-_Blood_Mountain.JPG

Electric Wizard

En de meeste van die andere bands trouwens ook.

Salt madrugada .
Inderdaad echt een prachtig nummer!

Dang.... motherfucker!
Tof nummer, er is ook een onwijs leuk no-budgetclipje van.