Mooi Electric Wizard

Mark Lanegan en the whisky flavoured sounds

Ik heb het al eens vaker geschreven in de afgelopen stukken. Muziek moet intrigeren, prikkelen – het moet niet mooi zijn. Als het mooie muziek is, haak ik snel af. Nogmaals, eind 2009, begin 2010? Ergens op het internet stuit ik op SeversenIII (last.fm). Een miljoen en tien bands heb ik van hem overgenomen, maar eentje torent boven alles uit. Mark Lanegan. Ik dronk vanuit de periode Portishead al rum en snuffelde wat aan whisky, in mijn mooie Ikea kast met van die vierkante opbergvakken heb ik inmiddels 4 vakken vol whisky. Mark, bedankt.

Het is 4 april 2010 en op last.fm start ik de groep whisky flavoured sounds. Ik weet geen andere term te vinden voor de muziek die mij dan zo intrigeert, maar nog veel te weinig luister. ((ik kijk nu even in de bands en het staat vol met veel te veel harde muziek, wat blues, jazz – och, wat heb ik daar nu een andere kijk op haha)). Die stoner en bluesrock domineren, maar Bubblegum is wederom een van de essentiële platen. Het zou namelijk gevolgd worden door de eerste twee van Tindersticks, Henry’s Dream, Dinosaur Jr’s Farm , 16 Horsepower’s Sackcloth ’n Ashes, Morphine’s Cure for Pain, Motorpsycho’s Blissard, Okonokos van My Morning Jacket en Soulsavers. Oh man, Soulsavers. Ik word op zo lyrisch over Mark Lanegan dat ik werkelijks alles van hem op snor. Alle albums van Screaming Trees tot aan een bijdrage bij een obscuur computerspelletje aan toe. Geen artiest zo vaak gezien als Mark Lanegan.



Dit was de eerste keer.



Ik heb op dit nummer zoveel whisky gedronken, dat ik tegenwoordig een Schots accent heb.

En vanaf Mark Lanegan hebben we een mooie combinatie met voorgaand stuken. Achtereenvolgens andermaal: Dessert Sessions, Masters of Reality, Queens of the Stone Age, Kyuss (jawel, serieus, na qotsa!), Gutter Twins, Twilight Singers, Afghan Whigs, Isobel Campbell, PJ Harvey tot en met het debuut van Anna Calvi. Alsof Nick Cave en PJ Harvey een dochter hebben gekregen. En toen kwam voor de miljoenste keer Nick Cave voorbij, wat ik kende was raak en ja, nogmaals, zo moeilijk is het allemaal niet.

Vooraan begonnen in de Bad Seeds discografie, verder terug naar The Birthday Party en vanaf daar alle leden apart gevolgd. Dirty Three, Crime & The City Solution, Blixa Bargeld – Einsturzende Neubauten, Die Haut, Anita Lane, Lydia Lunch en Rowland S. Howard. En dat is wederom een clipje waard.



whisky flavoured.

En dan kom je vanzelf bij These Immortal Souls, via Epic Soundtracks belanden we weer in Engeland en daar is Gallon Drunk en opent zich een wereld van nog actieve bands in mijn dan zo geliefde muziekstijl. Swans, Beasts of Bourbon, The Gun Club (die dan niet actief) en The Black Heart Procession. Alle bands hebben wel eens 5 sterren hier gehad, maar als dan de nevel weer optrekt pas ik het toch steeds weer aan.








Er blijft geen sprankje dance, trance, techno of whatsoever over. Schijnt de zon dan knallen de gortdroge gitaren de hele buurt bij elkaar, ’s avonds gaat de denkbeeldige haard in vuur en vlam en gaat de kurk van de fles.

Mooie ode aan Mark Lanegan

En door.

Stilstaan doen we niet. Verdiepen wel. Er is een gigantische zucht naar fellere, duistere muziek. Feller kan ook vervangen worden door harder. En dan stuit je – blijkbaar, in mijn geval – op Black Flag. ((en Bad Brains, maar dat ging en gaat er absoluut niet in)) Black Flag is in eerste instantie wel leuk en aardig, maar blijkt vooral een brug naar herrie. Herrie om het herrie, want echt verbinding heeft het verder niet. Ik had namelijk nog altijd dat ene Mastodon album liggen – die met die vette hoes – en ein-de-lijk kotsten mijn oren geen bergen bloed bij het horen van Blood Mountain (pi). Kan ook wel eens komen door de bakken loodzware stoner en sludge die de revue reeds gepasseerd zijn…



Na een jaartje of twee stofhappen, eindelijk de verdiende waardering

Het kon dus allemaal veel harder en dan stuit je op Converge. Niet Jane Doe, maar Axe to Fall. Ook zo lekker dicht getimmerd. Meer harde, zware muziek sluit aan met Melvins, Defeater, Jesus Lizard en NoMeansNo. Een beetje raar lijstje, maar ja, NoMeansNo is de grote aanjager om echt bewust weer punk in te tikken. Levert oppervlakkig van alles op, maar vooral één noemenswaardige actie. Musicmeter. Aangemeld onder shadowboxer, op van alles gestemd en her en der wat mede-users gevolgd. En hier komt een shoutout: itchy. Die ene band, waar ik gevoelsmatig blijkbaar 2 jaar naar heb gezocht heb ik geplukt uit die top10. Icarus Line – Mono. Als er een plaat, ruim twee jaar geleden mij de hoek ingedrukt heeft waar ik mij sindsdien al in begeef… die. Digitale schouderklop. Houdt ook in dat ik direct credits doorgeef voor Liars en Dazzling Killman die ik ongeveer gelijker tijd uit die lijst plukte.

In die platen vond ik wat ik zocht, al dan niet onbewust. Lastig precies te omschrijven, maar iets met zwaarmoedigheid, agressie en een bak vol pleurisherrie. Niet dat ik agressief ben – eerder volledig het andere uiterste – maar in muziek heeft het dan iets te vertellen. Ofzoiets. Misschien ook dikke lariekoek, doet er niet toe, daar moet je het mee doen. Icarus Line dus. Eerste een clipje, dan meer tekst.



pak aan.

Meest teleurstellende, mooie moment ooit. Vorig jaar brachten ze Slave Vows uit, gingen toeren, deden de Vera aan en ik kocht waarschijnlijk als eerste een kaartje. Op moment suprême, stonden we met z’n zessen voor het podium. Zes. Echt waar. Zes.

Al deze ingrediënten duwen mij de wondere wereld van record labels in. Dischord, Touch and Go en een beetje SST. In anderhalf jaar bezig ik me vooral met het doorspitten van deze labels op men dooie gemak, want tussendoor komen veel uitspattingen. Ik ga hier verder niet veel woorden aan vuil maken, die updates staan wel in mijn stemmen feed. Free jazz (The Thing!!!) , hardcore (Have Heart!!!) en tonnen nois(y) rock.

Veel meer woorden moet ik namelijk kwijt bij Unwound. En dan is de afsluiting ook daar. Ik stuit op Corpse Pose en dat is direct raak. Eén nummer is genoeg om overtuigd te raken dat dit uit kan groeien tot het beste ooit. The Icarus line is in vuur en vlam, Unwound bezorgt koude rillingen. En dan bedoel ik echt ijskoud. Meedogenloos koud.

Leaves Turn Inside You is vanaf begin af aan favoriet – ik luister dan ook niet veel anders Unwound dan LTIY. Vanaf de openingstrack We Invent You zuigt dat album je de donkere krochten van je eigen ziel in. Alles wordt relatief en de wereld stil. Er staat geen klank te veel of te weinig op. Toch, ik pak alles van de band op en ik concludeer alvast dat alles fantastisch is. Ze hebben gewoon geen enkele mishit gemaakt. Samen met Fake Train en New Plastic Ideas staat Unwound vandaag de dag torenhoog bovenaan als het gaat om favoriete muziek. New Plastic Ideas de trotse vaandeldrager van mijn top tien.

Niet Leaves Turn Inside You? Ondanks de belachelijk fantastische hersenspoeling dat LTIY is, gaat mijn voorkeur inmiddels al een tijdje uit naar New Plastic Ideas. Iets behapbaarder, maar niets niet minder geniaal. Elke klap is raak op die plaat, wat minder ruig dan Fake Train, en zo perfect in balans. Het ultieme album.







Zo dan. Einde verslag, niet einde reis – denk ik. In ieder geval, het rijtje essentiële albums die mij gebracht hebben naar de muziek liefhebber die ik nu ben. Dank voor het volgen en op naar de volgende!

Jethro Tull – Stand Up
Lagwagon – Hoss
Portishead – Dummy
Led Zeppelin – II
Madrugada – Industrial Silence
Mark Lanegan – Bubblegum
Nick Cave & The Bad Seeds – Henry’s Dream
NoMeansNo – Wrong
The Icarus Line – Mono
Unwound – Leaves Turn Inside You

Ik moet dit verslag duidelijk eens nalezen. Op één pagina alleen al Gallon Drunk, Black Heart Procession, Mark Lanegan en Unwound

Ik dank je voor mijn aanstaande Unwound-verslaving.

Graag gedaan hoor 89. Zonet trouwens Liars live gezien... vette dansshow.
Unwound is echt wel buitencategorie, met terugwerkende kracht was die band zó bijzonder. En echt alles van ze is sterk tot zeer sterk. Check trouwens Survival Knife, de nieuwe band van Justin Trosper.

Nick Cave, Madrugada, Portishead en Mark Lanegan.
Van te voren niet verwacht dat deze reis zó veel tussenstations aan zou doen die in mijn straatje liggen.

Axe to Fall

(Y)



Graag gedaan. Zie ik wel weer wat hardcore tipjes verschijnen



Ik ben wat afgehaakt met dat Liars electronisch verder ging, ik ben vooral blijven hangen bij "They Threw Us All in a Trench and Stuck a Monument on Top" - ook geen straf. Survival Knife gecheckt, al moet ik daar nog even goed voor zitten. Opener is goed!



...maar geen Minor Threat

Ik had die inderdaad wel verwacht, des te verrassender jouw keuzes.

Ik hoop toch dat vleertje hier nog eens van start gaat: lijkt me een fijne reis om te volgen

Poeh ik weet niet of dat dit jaar nog gaat lukken. Is er eigenlijk nog een lijst van mensen wie wanneer is? Of kan ik gewoon een keer van start gaan? Ik heb me ooit opgegeven en dat betekend dat ik zeker een keer de reis wil maken. Maar tijd en ik zijn sinds mijn promotie geen vriendjes.

Ik vind het sowieso leuk dat mensen erop zitten te wachten.

Ik ben wel benieuwd of vleertje is begonnen met een poster van John Travolta boven haar bed, en via de Popfoto haar Dolly Dots periode heeft gehad.

Als ik aan vleertje denk, denk ik aan Lotje IJzermans (kent u haar nog?!) en een beetje aan Anja uit mijn klas op de middelbare school die fan was van Siouxsie

Vraag me niet waarom ik die associatie heb, die is er gewoon en daarom kijk ik wel uit naar die reis ja.

Nou niet om het een of ander, maar op de kledingkast van mij en mijn broer - we deelden een kamer en sliepen in een stapelbed - was een foto van JFK geplakt. Iemand die enig idee heeft wat dat zegt over de ontwikkeling van mijn muzieksmaak mag nu naar voren komen en zich uiten.

Zo niet, wens ik haar/hem toe tot in de lengte der dagen albums te zoenen

De waarheid is angstaanjagender dan wat je hier beschrijft. Mijn eerste zelf gekochte album toen ik 8 was zal hier nog wat wenkbrauwen doen optrekken

Frank Sinatra en Bing Crosby, precies goed lijkt mij
"I shouted out/Who killed the Kennedys?/When after all/It was you and me."

Dat , absoluut waar, en een overmoedige poging hier een te pretentieus stuk te plaatsen, wat bezweek onder foute afbeeldingen en filmpjes, met daarin blijkbaar ook een heftig virus , die mijn hele vorige computer hebben geruineerd.

Daarna vele pogingen gedaan in te loggen met een verkeerd wachtwoord. Hulp van de crew was ook niet bepaald je van het ( nieuw crewlid die ik niet kende)

Na verloop van tijd verdween Musicmeter uit mijn systeem.
Scheelde wel veel tijd overigens.

Pas halverwege dit jaar een nieuwe computer aangeschaft. Wat nog te redden was over laten zetten vanaf de oude harde schijf.
En dan ineens: Eerder deze week op een totaal onlogische plek het juiste wachtwoord weer gevonden.

Wat betreft dit topic: ik begin opnieuw (noodgedwongen); in stilte. helemaal van voren af aan. Excuus voor de verwarring en mijn niet geheel vrijwillige ' radio' stilte.

Welkom terug Oldfart

Welkom terug Old fart, jij hebt de Wipers greatest hits game gemist, winnaar "The Lonely One ".
Zuinig zijn op de computer.

Alhoewel er users zijn die social media wel eens verwarren met een sociaal leven (out there in da real world), heb ik - door omstandigheden - gemerkt dat je best wel eens een periode zonder musicmeter kunt.

Zonder pc, en databestanden, is veel pijnlijker - ook dat merkte ik onlangs toen, thank God, mijn externe hard disk met alle bestanden erop nog gered kon worden door de voeding te vervangen. Jouw pc - nu helemaal oké? Back-up, back-up, back-up essentieel. Betalingen zonder internet doen is ook een PITA (pain in the ass) - hoe heb je dat dan gedaan, elke keer een girootje naar de bank?

Anyway welcome back - btw Silvo (Buderman) is nog steeds reisleider; nu in Spanje

Gewoon een jaartje niets betalen, krijg je wel mails over maar die zie je toch niet en genoeg over om een nieuwe PC te kopen

Gelukkig is ie terug

Oldfart: we wachten overigens nog altijd met spanning op dat pretentieuze stuk dat bezwijkt onder foute afbeeldingen en filmpjes

Ha, wat goed om van je te horen Oldfart!

Dank voor jullie reacties; doet een oude man goed. En Graf, zoals ik al schreef; ik begin helemaal op nieuw met dat stuk, zal proberen te leren van eerdere fouten en het in een wat realistischere vorm te gieten.
Zal wel even duren.

Anyway: good to be back.

Hey welkom terug Oldfart PC troubles zijn niet tof maar het is goed om te weten dat dat de reden is geweest van je afwezigheid en niets ernstigers.

Oh ja en WIPERS RULE!

Yes, Jan is terug, We hebben je op verschillende manieren gemist, tijdens de alt 152 maar ook tijdens het popkwissen. Jan goed dat je terug bent, 2015 begint lekker.