1980, dat is of deze 1 deze 2 of 3

DjFrankie de gruwel staat er tussen maar welke het is houd ik nog even geheim.

Ik gok 2

Dus toch niet deze?
The Birthday Party - The Birthday Party (1980)

Nee die kende ik pas toen ik richting 18 ging niet toen ik 8 was.

Aangezien het hier zo ontzettend stil blijft dreigt dit topic in 2015 het levenslicht niet meer te zien. Heel lange persoonlijke verhalen zijn niet zo mijn ding maar mijn muzikale enthousiasme wil ik hier op het forum toch af en toe delen. Geheel onaangekondigd en dus een beetje brutaal plaats ik hier zomaar met veel plezier een bijdrage, in de hoop dat ene lezer het graag leest en dat mijn spontane initiatief dit topic weer nieuw leven inblaast.

Het wordt een tweeluik. Voor de eerste helft moet ik waarschuwen want die bestaat uitsluitend uit luide muziek.


1. KISS - Dynasty (1979)




Toen grote broer met deze lp thuis aankwam was ik 9 jaar en meteen had KISS er een jonge fan bij. De hoes vond ik helemaal te gek. We draaiden de muziek dagelijks en luid, de plaat helemaal grijs. Een jaar lang was het de enige lp die we hadden, maar ik ben het nooit echt beu geraakt.
Al staan er wat zwakkere nummers op en moet de nostalgie zijn werk doen, ook nu vind ik dit nog een lekker album, hoewel veel KISS-puristen deze afschrijven omdat er teveel met soul en disco wordt geflirt. Tja, Gene Simmons had een oogje op Diana Ross, naar het schijnt.
De kruisbestuiving van dansmuziek op rock is een moeilijke oefening maar wel interessant vind ik. Zoals ook Some Girls van de Stones.
Beste nummer van het album is voor mij Sure Know Something, met een onweerstaanbaar verleidelijke bas, een prachtige solo, uitstekende stem van Stanley en mooie samenzang.


2. Iron Maiden - Iron Maiden (1980)




Weer een album waar grote broer ons huishouden mee wist te verblijden (mijn ouders uitgezonderd). Dit was mijn eerste kennismaking met heavy metal en man, dat was nog wat anders dan KISS. De nadruk lag hier veel meer op de gitaren en doordat de twee gitaristen elkaar aanvullen, uitdagen, in duel gaan, raakte ik er nooit op uitgeluisterd.
De mening van de goegemeente was in die tijd dat dit muziek voor de jeugd was, maar ik had toen al het gevoel dat ik dit altijd goed zou blijven vinden. En nu bijna 35 jaar later kan ik dat beamen. De muzikale bagage die ik intussen heb opgedaan maakt zelfs dat ik het nóg meer waardeer dan toen.
Moeilijk om hier een beste nummer te kiezen. Tussen al het energieke geweld heb ik altijd een zwak voor Strange World gehad. Hier hoor je dat Di'Anno echt kan zingen, de bas van Harris is subliem en de gitaarpartijen diep melancholisch.


3. Scorpions - Blackout (1982)




Een paar jaar later was het dan zover. Na lang sparen had ik genoeg geld bijeen gekregen om zelf zo'n zwart glanzende schijf met op magische wijze muziek ingegroefd en opgeborgen in een tot de verbeelding sprekende hoes te kopen. Het staat hier in het topic al enkele keren beschreven. Het met de fiets rijden terwijl je die kostbare lp mee draagt en zonder beschadigingen thuis wil krijgen is een hele belevenis.
Het nummer Arizona had ik al op de radio gehoord en de melodie en groove spraken me onmiddellijk aan. Behalve het lang slepende nummer China White vond ik Blackout echt onmogelijk goed. Aanstekelijke nummers, genoeg variatie en dan die productie, om duimen en vingers bij af te likken. Een orgasme was mij toen nog onbekend, maar door de melodie en klank van de gitaarsolo's had ik wel mijn eerste oorgasme. Scorpions werd een van mijn favoriete groepen waar ik het meeste albums van had. Ik was 12 en toen al gedoemd om muziekverslaafde te worden.

Ook dit album vind ik nog steeds fantastisch en het is voor mij essentieel omdat het de verschillen tussen hardrock en heavy metal meesterlijk samenbrengt en overstijgt. Beste nummer, Blackout met het scheurende gitaartje dat er als een bezetene doorheen raast.


4. Metallica - Kill 'Em All (1983)




Ook kleine broer had intussen de smaak te pakken gekregen. Zijn eerste plaat was Unleashed in the East van Priest. Ook weer zo'n klassieker, waarmee de NWoBHM onze leefruimte geheel overspoelde.
Kill 'Em All kwam van verder en wat later. Het gerucht dat dit sneller en harder was dan alles wat je al had gehoord verspreidde zich als een lopend vuurtje onder jonge liefhebbers, zelfs in het boerendorp waar ik opgroeide. De plaatselijke platenwinkel had geen Metallica, dus dat lieten we via via vanuit Antwerpen of Gent tot bij ons komen. Geld meegeven aan een kameraad en die gaf het aan zijn grote neef en die kocht het dan voor jou. Moest je wel wat geduld hebben. Maar als je dan eindelijk die plaat in je handen had, de naald in de groef zette... We wisten niet wat we hoorden.
Kill 'Em All vind ik wat primitiever dan wat ze later nog zouden maken maar dat is ook wel de charme van het album. De indruk die het naliet blijft natuurlijk eindeloos nazinderen. De jonge honden van Metallica, aangestoken door de NWoBHM, deden er een flink schepje bovenop waardoor een heel nieuw subgenre zou ontstaan. Een paar jaar later was ik een echte thrasher.


5. Mercyful Fate - Melissa (1983)




Het ging 'm in metal natuurlijk niet alleen maar om ter snelst en hardst. Black Sabbath introduceerde de eerste echt onheilspellende klanken en duistere thema's waren blijkbaar erg aantrekkelijk. Maar echt duivels werd het pas met Mercyful Fate. Het treffendste woord welk effect dit op mij had is betovering. Nog meer dan bij Metallica kon ik gewoon niet geloven wat ik hoorde. Dit klonk zo hemels recht uit de hel dat het haar recht op mijn armen stond en mijn ogen bijna uit hun kassen tuimelden. De rillingen liepen over mijn rug, met de veelzijdige, soms ijselijk hoge stem van King Diamond. En hoewel ik het zelf maar een grote grap vond, leek hij wel een echte duivelsaanbidder, wat toch ook zijn indruk had. Het omgekeerde kruizengedoe kwam me bovendien goed uit om me af te zetten tegen die verderfelijke katholieke kerk, want tegen onze zin moesten we geregeld naar de mis. Lang heeft dat gelukkig niet meer geduurd, of ik was ook een echte adept van satan geworden.
Het begint voorspelbaar te worden maar ook Melissa behoort nog steeds tot mijn topfavorieten van de metal. Het gitaarspel is van grote klasse, de nummers steken schitterend in mekaar en de zangpartijen legden de lat op eenzame hoogte.


Het tweede deel, tevens het laatste, is in de maak.

6. Kate Bush - The Kick Inside (1978)




Wat hardrock/metal betreft heb ik zo'n beetje alle aspecten gehad die mij in de jaren 80 beroerden, al had ik ook nog enige tijd interesse voor wat hardcore of crossover werd genoemd. Bands als Suicidal Tendencies, Bad Brains, Dr. Know, Cro Mags en D.R.I. Maar buiten die grote namen vond ik de muziek niet veel soeps en al snel gingen veel van die bands steeds meer metal spelen.

Wat meer belang heeft, toen ik een jaar of 19 was hoorde ik Wuthering Heights op de radio. Een nummer dat ik natuurlijk al vaker had gehoord maar nooit zoals deze keer. Eigenlijk had dit ook wel best een duistere sfeer en die greep me aan. Op een markt zag ik een tijdje later eens The Kick Inside op lp liggen en voor 50 Belgische frankjes was die van mij. Toen Moving voor het eerst weerklonk was dat ook weer betoverend. Wat een bevreemdende sfeer. Lieflijk en breekbaar maar tegelijk zo krachtig. Ook The Saxophone Song vond ik geweldig en toen moest Wuthering Heights nog altijd komen. Wat betreft popmuziek was dit dus zeker een kleine openbaring voor mij. Ook daar waren blijkbaar pareltjes te vinden. Dus zo begon een nieuwe zoektocht die mijn muzieksmaak verder uitbreidde.
The Kick Inside blijft een mooi album maar voor mij persoonlijk erg wisselvallig. Ongeveer de helft ervan vind ik nog steeds magisch. Mooiste nummer, The Man with the Child in His Eyes.


7. Maurizio Pollini - 24 Préludes opus 28

http://s24.postimg.org/8pbncqwet/pollini.jpg

Als jonge twintiger had ik al enkele jaren het gevoel dat klassieke muziek ook echt iets voor mij zou zijn. Maar ik zag door de bomen het bos niet. Een lukraak meegenomen cd uit de bib viel nogal tegen dus gaf ik het weer even op. Tot ik voor een paar Belgische frankjes twee budget cd's aanschafte. Van de ene met barokmuziek drongen vooral het Concerto Grosso (Christmas) van Corelli en het Hoboconcert van Marcello rechtstreeks door tot mijn ziel. Op deze manier geraakt worden door muziek was nieuw voor mij. De andere cd met de Preludes van Chopin had net wat meer tijd nodig maar binnen de kortste keren had ik er een nieuwe muziekliefhebberij bij. Ik kocht al snel alle delen van die budgetuitgaven en maakte kennis met Mozart, Brahms, Schubert, Tchaikovsky, Mahler...
Eigenlijk was ik daarmee een beetje te snel geweest want toen ik van de Chopin preludes bovenstaande uitvoering door Polinni kocht en hoorde, besefte ik dat de uitvoering ook ontzettend belangrijk was.
Vanaf toen ben ik er echt goed ingedoken. Verschillende jaren beluisterde ik bijna alleen nog maar klassiek. Er viel zo ongelofelijk veel te ontdekken. De bekende componisten, minder bekende namen, oude muziek, hedendaags. Concerten bezoeken.
Door de nieuwe emoties die ik beleefde voelde ik mij als mens ook veranderen. De tragiek in de muziek van Shostakovich vond ik echt verpletterend. Het leed van zoveel mensen op deze manier verklankt wekte in mij een diep gevoel van universeel mededogen op.
De 24 préludes van Chopin en de concerten van Corelli en Marcello blijven een speciaal plaatsje in mijn hart hebben. Het gevoel van een totaal nieuwe wereld die openging wordt meteen weer voelbaar als ik daar naar luister.


8. John Coltrane - On Impulse (1994)




Toen ik volop klassieke muziek aan het ontdekken was groeide ook mijn nieuwsgierigheid naar jazz. Ik hoorde wel eens wat op de radio maar echt mijn ding had ik nog niet gevonden. Dat veranderde met een 5 cd box van Miles Davis (koopje in de free recordshop) en bovenstaande verzamelaar van John Coltrane. De gedempte trompetklanken van Davis maakte diepe indruk op mij maar vooral het waanzinnige spel van Coltrane. In het bijzonder vond ik mijn gading bij het lange Transition. Die rijkdom aan klanken opende weer nieuwe deuren.
Een groot jazzkenner ben ik nooit geworden. De helft van mijn jazzverzameling bestaat uit platen van John Coltrane. Maar ik blijf ontdekken. Het label Blue Note bevat veel moois en uit het boek '1001 albums
die je gehoord moet hebben' leerde ik ook weer nieuwe jazzmuziek kennen.

Voor al die verschillende genres waarvan ik inmiddels genoot geldt dat je er een heel leven mee kan vullen en dat is meteen de negatieve kant van als je een melomane omni-oor blijkt te zijn.


9. Transglobal Underground - International Times (1994)




Die jaren negentig waren muzikaal gezien erg druk, want ik vond ergens ook nog tijd om de, volgens het boek van OOR, essentiële rockklassiekers te leren kennen. The Doors, Captain Beefheart, Tom Waits, John Cale, Jimi Hendrix, Cream, Sonic Youth. Met mijn metal tienerjaren was ik daar nog niet aan toegekomen. En dan waren er ook nog de nieuwe rockalbums die verschenen. Nirvana, Soundgarden, Faith No More, dEUS.
Eigenlijk was het Prince die voor mij dansmuziek echt toegankelijk maakte. Maar bovenstaand album, International Times, voegt ook nog het aspect wereldmuziek toe, wat ook een immens terrein was om te verkennen.
Van alle albums die ik heb gekozen vind ik dit wel de minste. Ik ben er wat op uitgeluisterd. Maar het deed mij toen wel weer in nog meer nieuwe richtingen zoeken.


10. Opeth - Blackwater Park (2001)




Eigenlijk komt pas bij deze tiende stap MusicMeter aan de orde. Het was 2008 toen ik hier kwam en er sluimerde al enige tijd een verlangen naar mijn oude liefde voor metal. Vooral mijn favoriete band Fates Warning ging ik weer eens opzoeken. Ik was ook begonnen met opnieuw vinyl aanschaffen in plaats van alleen cd's.
Ik wilde ook wel eens wat nieuwere metal ontdekken en zo werd ik zoekende in deze al vertrouwde richting. De hoge waarderingen bij Blackwater Park waren opvallend. De eerste luisterbeurt viel niet echt mee. De grunts die bands einde jaren 80 aan hun muziek toevoegden waren mijn ding niet echt. Daar was ik eigenlijk afgehaakt. Maar deze Opeth had wel die duistere aantrekking. Het gaf me aanvankelijk een raar gevoel in de buik. Na een vijftal luisterbeurten ging ik steeds meer de intensiteit en emotionele lading van de muziek beleven, waardoor ik er energie van kreeg. Stilaan werd ik een echte Opeth-fan.
En dit maakte de weg vrij naar andere muziek die grunts bevat. Ook de death metal van eind jaren 80 begon ik nu echt geweldig te vinden.

En zo vond ik een nieuwe liefde in mijn oude liefde, waarmee de cirkel rond is. De O van Opeth kan daar voor mij persoonlijk symbool voor staan.
Het heeft ook iets van een zencirkel. Weer volop van metal genieten bracht me weer in contact met jeugdig enthousiasme. Het enige waar ik nog niet uit ben is of dit nu mijn midlife crisis is, of dat ik ze daarmee juist voorkom. Zolang ik verder niet gek ga doen gok ik op het laatste.

De cirkel is rond. Ik heb niet het gevoel nog geheel nieuwe muziekgenres te gaan ontdekken want het meeste heb ik wel geprobeerd. Vlaamse en Duitse schlagers, alle elektronische dansmuziek, da's niks voor mij.

Het betekent natuurlijk niet dat mijn ontdekkingstocht voorbij is. De cirkel is in beweging, zoals uitdijende kringen in het water. En toepasselijk is het om daarom af te sluiten met een fragmentje poëzie van Rainer Maria Rilke. Hoewel ik een hekel heb aan Duitse schlagers, de liederen van Schubert hebben wel een liefde voor de Duitse taal in mij opgewekt.

Ich lebe mein Leben in wachsenden Ringen,
die sich über die Dinge ziehn.
Ich werde den letzten vielleicht nicht vollbringen,
aber versuchen will ich ihn.


Oké, wie is de volgende?

Misschien moet iedereen maar zo brutaal gaan doen en spontaan plaatsen. Misschien zelfs wat kleine vervolgen van mensen die het eerder gedaan hebben.

dat je het opgepakt hebt en leuk te lezen!

Zeker leuk om te lezen. En vooral herkenbaar ook. Heel even dacht ik helemaal jazz te worden. Ik bleef steken bij Coltrane, een handjevol klassiekers en nog meer Coltrane. Meer heb ik niet nodig aan jazz, kennelijk.

Leuk dat jullie het leuk vonden om te lezen. Ik dacht nogal impulsief gauw mijn verhaaltje te doen maar het werd toch bijna een volledige avond schrijven.

Mooie inbraak Kronos.

Zeer herkenbaar. De flirt met klassiek heeft bij mij echter alleen tot afkeer geleid. Dat kwartje is nooit gevallen. De jaren 70 en 80 (hard) rock heeft bij mij nog altijd een zwak. Heerlijk om door mijn vinyl collectie te bladeren en nog precies bij elk album te weten waar en wanneer ik 'm kocht en luisterde. Belangrijke(re) zaken ben ik vergeten maar zoiets onbenulligs staat op mijn harde schijf geramd. Bizar.

Nice, Kronos!

Leuk om te lezen. Bedankt.

Laat ik ook maar een poging wagen aangezien hier toch niemand meer aan het posten is Ik doe het dan ook maar in een tweeluik aangezien ik anders in één keer zoveel moet tikken. Het is een eigenlijk een beschrijving van mijn muzikale reis. Dus niet de beste tien platen imho, maar de voor mij meest belangrijke platen in de ontwikkeling van mijn smaak.

1. Guns N' Roses - Appetite For Destruction (1987)
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/6/60/GunsnRosesAppetiteforDestructionalbumcover.jpg
Ik begin vanaf het moment dat ik mijn eigen smaak begon te ontwikkelen. Ik luisterde tot dit album alleen maar naar top 40 muziek en muziek die op dat moment populair was. Ik was wel een behoorlijk fan van Linkin Park en bands als Blink 182. Gewoon de bands die aan het begin van de éénentwintigste eeuw veel op MTV gedraaid werden dus. Ik heb echter nooit een album gekocht van die bands. Dit was het eerste album dat ik zelf gekocht heb en denk ik een van de meest invloedrijke geweest op mijn smaak. Ik ging als zestienjarige om met iemand die in een bandje speelde en helemaal weg was van Guns N' Roses. Dus ik op zijn aanraden maar met dit album begonnen en bam wat sloeg dit in als een bom bij de puberversie van mij. De geweldige gitaarsolo's van Slash, de zang van Rose, ik was hooked. Ik ontdekte ineens het hele hardrockwereldje en dit album heb ik kapot gedraaid. De reden dat ik destijds een gitaar heb gekocht kan ik wel zeggen. Via dit album ben ik naar andere grote bands uit het heden en verleden overgestapt. Denk aan Nirvana, Metallica en consorten. De hardere muziek dus.

2. Ash - 1977 (1996)
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/d4/Ash1977cover.jpg
Al vrij snel na Guns N' Roses kwam mijn beste homie(:P) aanzetten met Ash. Hij had het ontdekt via de soundtrack van Burnout 3 en kocht toen Meltdown(een later album). Vervolgens was hij hooked aan de aanstekelijke powerpop van deze Ierse band. Ik was ook vrij snel om en heb tijdens mijn laatste jaar op de middelbare school zo vaak naar deze band geluisterd dat ik vrijwel elk nummer uit mijn hoofd kende... het was geweldig om dit thuis op te zetten en alles mee te schreeuwen. Dit is overigens het debuutalbum van de band en tevens mijn favoriet. Het is redelijk zoete muziek met een hook, zeer aanstekelijk. Ik had op vakantie in Italië ook nog eens meisje ontmoet waar ik toch wel redelijk verliefd op was. Ik luisterde altijd Oh Yeah en droomde weg.(ah tienerliefdes mensen) Appetite For Destruction heeft zijn glorie enigszins verloren voor mij, maar dat is bij deze niet het geval. Ik kan dit nog altijd met veel plezier luisteren. Daarnaast ben ik via dit album de brittpop en 3fm-muziek ingerold. Denk aan The Strokes, Muse, QOTSA enz.

3. Led Zeppelin - Led Zeppelin (1969)
http://assets.rollingstone.com/assets/images/album_review/5774ef8a3119a76f386f4755622b23416eecfc4b.jpg
Na een periode van twee jaar zonder al te veel muzikale vooruitgang kwam dit album. Ik luisterde twee jaar lang een beetje naar hetzelfde. De populaire alternatieve muziek van tegenwoordig zeg maar, gemixt met hard-rock. Toen ging ik samen met dezelfde bff als bij Ash(wat overigens nog steeds mijn beste vriend is) weer eens een album halen. Ik kende Led Zeppelin van naam en Wolfmother noemde het een van hun grote inspiratiebronnen. Dus wij op goed geluk Led Zeppelin I halen en de oudere man bij de balie was enthousiast. "Hier luisterde ik vroeger ook naar". Nou wij dat thuis opzetten en bam, we werden weggeblazen. Soms zou ik willen dat ik albums weer voor het eerst kon horen zoals die desbetreffende dag bij dit album. Het gitaarwerk van Page in combinatie met de stem van Plant was goddelijk voor mijn 19-jarige oren. Kippenvel bij die solo's, het was een geweldige ervaring. Door Led Zeppelin kwam ik in mijn 'vroeger was alles beter' fase. Ik begon alles uit de vroege jaren zeventig, eind jaren zestig te luisteren. Denk aan Hendrix, The Who, Deep Purple, Black Sabbath, maar ook Supertramp, Bob Dylan, Fleetwood Mac. Ik vond alles wat tegenwoordig gemaakt werd maar kut, vroeger was er echte muziek. Led Zeppelin heeft nog wel altijd een speciaal plekje in mijn hart, maar ik luister het nu af en toe nog. Ik heb het iets te vaak gehoord in deze periode.

4. The Beatles - Revolver (1966)
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/1/16/Revolver.jpg
Via Led Zeppelin kwam ik ook bij de grootste band aller tijden uit, The Beatles dus. Ik kreeg Sgt. Pepper van mijn broertje cadeau op mijn verjaardag maar het kwartje viel eerst niet. Ik vond die tweede helft maar raar. Een tijdje later ging ik het toch weer luisteren en toen viel het kwartje. Ik zwoor wel bij Abbey Road en Sgt. Pepper in het begin, waar de meesten ook bij The Beatles beginnen denk ik. Revolver kickstartte echter een muzikale obsessie met deze band. Ik was zwaar onder de indruk van de constante kwaliteit en genialiteit op dit album. Vrijwel elk nummer is van hetzelfde tot dan ongehoorde niveau. Ik heb sindsdien alles van The Beatles geluisterd, de documentaire Anthology bekeken en en alles over ze gelezen. Ik ben nog altijd een groot fan van dit album en het oeuvre van de band getuige de tweede plaats in mijn top tien. Zo eens in de zoveel tijd luister ik ook nog altijd weer een aantal weken volop naar deze band. Tijdloze muziek. Deze band bewees voor mij dat er wel degelijk uitzonderlijk goede popmuziek was. De enige band uit mijn 'vroeger was alles beter' periode die ik nog altijd regelmatig luister.

5. Dinosaur jr. - You're Living All Over Me (1987)
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/de/Dinosaur_Jr._You're_Living_All_Over_Me.jpg
Mijn 'vroeger was alles beter' periode werd ruw verstoord door deze band. Ik wilde eens iets nieuws luisteren en kwam puur door toeval bij deze band uit.(naja, een beetje hulp van musicmeter en last.fm) Dinosaur jr. blies mij weg met hun enorme energieke monsterlijke geluid. Het is niet te vergelijken met iets wat ik hiervoor luisterde. De zwaar gedistorde gitaren, de jankerige zang van J. Mascis en het agressieve basgeluid van Barlow, ik was om. Dit is ook nog altijd een van mijn favoriete albums. Via deze band rolde ik in Sonic Youth, Huskur Du en de hele undergound scene uit die tijd. Er ging een hele nieuwe noizende muzikale wereld voor me open. Ik bekeek ook de documentaire 'The Year Punk Broke' en was helemaal into die scene uit begin jaren negentig. Zo kwam ik ook bij enkelen van mijn huidige favoriete bands 'Pavement' en 'Slint' uit. Maar Dino opende ook vooral ogen, elk tijdperk heeft goede muziek, het hoeft alleen niet perse populair te zijn. De reünieplaten van Dino zijn zeker goed, maar er tipt niks aan het moment dat ik deze monsterlijke plaat voor het eerst hoorde.

Tot zover deel 1.

Mooi begin, dat debuut van Ash vond ik ook geweldig, alleen de bonustrack vond ik om te kotsen.

Ash is de enige band in het rijtje die ik niet ken. Van Dinosaur Jr. ben ik ook een tijdje fan geweest. Zou ik nog eens moeten opzoeken, want long time no hear.

Ik ben benieuwd welke de volgende 5 albums zullen zijn, Obscure Thing.

Ah , een giteren man, allemaal moie albums, mooi begin

Deeltje 2

6. Tame Impala - Innerspeaker (2010)
http://www.euescuto.com.br/wp-content/uploads/2010/05/tame_impala_innerspeaker-410x4102.jpg
Door Dinosaur jr. ben ik dus weer van allerlei richtingen opgedoken. Toen kwam daar in de zomer van 2009 ineens dit pareltje voorbij. Ik was me ondertussen weer flink bezig aan het houden met de nieuwste releases in indieland. Ik zette Innerspeaker van Tame Impala op en het kwam hard binnen. De psychedelische rock die voor de verandering eens niet retro klonk was een perfecte soundtrack voor die zomer. Vooral de openingstrack is geweldig, alsof Lennon terug op aarde is en die track heeft ingezongen. Ik was verliefd op deze band en de kers op de taart was het optreden van de band dat jaar op Lowlands. Dat optreden, die ik zwaar in een roes heb meegemaakt, staat nog altijd in mijn top tien favoriete optredens aller tijden. Ik heb ondertussen de band vijf keer live gezien en wacht met smart op het nieuwe album. Tame Impala, de band die me weer helemaal in het wereldje van nieuwe releases heeft doen storten. En ik kwam erachter dat psychedelische rock mijn favoriete genre is, wat het ook altijd gebleven is.

7. Nas - Illmatic (1994)
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/6/6b/NasIllmatic.jpg
Ondertussen was ik me ook aan het interesseren voor muziek zonder gitaren. Electro en een beetje jazz maar ook hip-hop. Ik luisterde voor Guns N' Roses ook al naar hip-hop maar alleen de populaire rap van die tijd zoals Eminem en 50 Cent. Ik was me niet bewust dat hip-hop zo ongelooflijk goed kon zijn als dit album. Ik dacht dat elke rapper het gangsterleven idealiseerde en romantiseerde. Nas doet eigenlijk het tegenovergestelde, hij verteld het zoals het is zonder filter, wat zwaar indrukwekkende lyrics oplevert. Ik luisterde deze plaat voor het eerst in de avond op weg naar huis in de trein waar ik dus echt de aandacht had om goed naar de lyrics te luisteren. Het kwam keihard binnen en door deze plaat ben ik eigenlijk hip-hop weer opnieuw gaan waarderen. Ik begon de klassieke albums te luisteren zoals The Low End Theory van Tribe Called Quest en Straigt Outta Compton en vooral die eerste van deze twee kan ik ook zeer waarderen. Maar Illmatic is voor mij altijd het ultieme hip-hop album gebleven.

8. Big Star - Radio City (1974)
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/b/b3/Radio_city_cover.jpg
Big Star is niet per definitie een nieuwe fase in mijn luisterleven maar wel de band die een zeer bijzonder plekje in mijn hart heeft. Ik heb geen enkele muziek zon intens beleefd als de vergeten powerpop van Big Star tijdens een bepaalde periode. Ik had ook #1 Record van deze band kunnen kiezen maar dit album is mijn persoonlijke favoriet. Het was 2012 en ik woonde samen met mijn vriendin waar ik een relatie van drie jaar mee had. Je raad het al, die relatie liep op de klippen en ik werd na die tijd keihard genaaid door het meiske. 22 jaar en compleet je toekomst weg. Uiteindelijk heb ik volkomen gedesillusioneerd het contact verbroken. Mijn eerste echt pijnlijke break-up. In september begon ik met stage en ik zat dus dagelijks behoorlijk depressief te zijn in de treinritten van en naar stage. Mijn mood sloeg ook over op stage, ik zat de hele dag na te denken over "haar". Je kent wel, dingen als zal ze aan me denken? Wat zal ik zeggen als ik haar zie? Daarnaast was stage zelf verschrikkelijk, ik kon totaal niet met mijn begeleider opschieten en ik presteerde niet naar behoren door mijn neerslachtigheid. Ik had afleiding nodig, dus ik leende de biografie van de band Big Star van een vriend. In de treinritten van en naar stage las ik die biografie en luisterde ik tegelijkertijd naar de muziek. Ik verloor mezelf in die band en zat vaak met tranen in mijn ogen te luisteren. Ik heb in dat half jaar bijna elke dag Big Star geluisterd en de muziek werd een soort troost voor me. Ik beleefde de muziek op een manier die ik sindsdien nooit meer meegemaakt heb. Big Star heeft daardoor altijd een speciaal plekje in mijn muziekcollectie. Ik kan het nu nog steeds luisteren want ik verbind er een enorm positief gevoel aan vast. Maar ik beleef het natuurlijk minder intens dan die treinritten in 2012. Big Star heeft me eigenlijk enorm geholpen om over mijn liefdesverdriet heen te helpen.

9. Pink Floyd - Piper at the Gates of Dawn (1967)
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/3/3c/PinkFloyd-album-piperatthegatesofdawn_300.jpg
Na de Big Star periode ging ik een half jaar in Engeland studeren voor mijn minor. De beste keuze die ik ooit gemaakt heb trouwens. Het was een geweldige periode en verandering is echt iets wat ik nodig had. Tijdens die periode in Engeland heb ik ook een vak over de connectie tussen muziek en de maatschappij gevolgd. Hiervoor moest ik uiteindelijk een essay schrijven over een bepaalde periode. Ik heb na zeer kort nadenken gekozen voor de psychedelische periode. Dus counterculture en de culturele revolutie in de jaren zestig. Geweldig onderwerp moet ik zeggen, ik wou ik dat ik het had meegemaakt. Tijdens dat onderzoek heb ik ook allerlei documentaires over dit onderwerp gekeken. The Beatles kregen weer een boost in plays op last.fm doordat ik hun psychedelische periode helemaal herontdekt had. Maar ik ontdekte ook de obscure psych bandjes zoals Straweberry Alarm Clock en dus ook dit album van Pink Floyd wat eigenlijk het enige echte psychedelische album van de band is. Daarna werd het toch al snel progressive rock. Vroeger vond ik het niks maar nu viel het kwartje, wat een magistraal album. Ik ben me door deze muziek ook heel erg gaan interesseren voor min exploration en psychedelische drugs. Toen ik weer in Nederland was heb ik dan ook een avondje truffels gedaan met psychedelische muziek als soundtrack en een lichtshow op de muur. Het was een van de mooiste ervaringen uit mijn leven te noemen. Je beleeft muziek op zon ander intens niveau met truffels. Een hemelse ervaring op muziek kan je wel zeggen. Sindsdien is deze avond trippen in de zomer een traditie.(naja ik ben 25 dus deze zomer wordt pas de derde keer) Psychedelische rock is toch wel het genre waar ik het meest ingedoken ben tot nu toe.

10. Fuck Buttons - Slow Focus (2013)
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/44/Fuck_Buttons_-_Slow_Focus.jpg
Ik luister ook al zeker een tijdje naar elektronische muziek maar geen enkele plaat blies me zo weg als deze. Ik luister qua electro naar french house, IDM, ambient, drum N bass en een beetje oldschool rave. Ik wist alleen niet dat er ook zoiets episch is als Fuck Buttons tot ik dit album hoorde. Ik kende de twee mannen al van hun vorige albums maar die waren me wat te veel drone-georiënteerd.(al is het nummer Sweet Love For Planet Earth wel heel vet) Dit album is melodieuzer dan zijn voorgangers maar behoudt de grootse opbouwende soundscapes die eindeloos doorknallen. Af en toe lijkt het wel de elektronische versie van post-rock. 2013 is het eerste jaar dat een elektronisch album de hoogste plek in mijn eindejaarslijst innam, dat was deze plaat dus. Ik ben me sinds kort meer aan het verdiepen in IDM en dat komt ook zeker door deze plaat. Elecktronische muziek kan me zeker net ze betoveren zoals folk, noise, indie, psych en post-rock me dat doet.

Dat was het mensen, maar ik ben 25 en heb dus nog een muziekleven voor me liggen, over een aantal jaar zijn er ongetwijfeld nieuwe invloedrijke platen.

Leuk om de naam Ash weer eens tegen te komen. Ik was in de dagen dat die plaat uitkwam redelijk gek op hun singles 'Girl From Mars' en 'Goldfinger', maar ik dacht dat ze sindsdien toch redelijk in de vergetelijkheid waren geraakt.

Zit nu overigens Kronos' keuze 'Transition' te draaien, dus dit topic blijkt toch weer inspirerend.

En dat namen ze in Nighttown indertijd letterlijk. Mijn hemel wat een band, maar ook wel een te gekke band.

Leuk topic dit. Mooie verhalen.
Werd er op gewezen in een ander topic door Mjuman.
Zal bij gelegenheid eens wat schrijven over 'vroeger' en belangrijke albums. Of over nu, pas nog een muziekjuweeltje ontdekt.

Ben nieuw hier, dus moet nog even door de bomen het bos zien. Veel topics zijn van een zeer hoog snobistisch/narcistisch gehalte. Had ik bij deze niet. Bij toeval beland bij deze topic en met veel plezier de oude berichten gelezen. Zeer interessant hoe je je ontwikkelt in smaak. Ik ben in de wieg gelegd gelijk met de geboorte van de popmuziek: 1955 en heb dus een fantastische muzikale reis afgelegd. Mijn vader was een enorme muziekliefhebber en elke zondagmiddag draaide hij de hits van toen. The Platters, Blue Diamonds, Elvis Presley en Bing Crosby waren de favorieten van het huis. Als lagere schoolkind luisterde ik vaak naar radioprogramma's als Tijd voor teenagers en Tussen 10 plus en 20 min. Veel Anneke Grönloh en Willeke Alberti, maar ook de eerste nederbeatparels als The Motions en Golden Earrings kwamen voorbij. Op mij 10e ontdekte ik via de oudere broer van een vriend het blad Muziek Expres en radio Veronica. Ik kocht direct een piepklein radiootje van mijn spaargeld ( 50 gulden) en een wereld ging open! De wekelijkse Top 40 kocht ik bij de plaatselijke muziekhandel (ik heb ze nog) en leerde ze in een paar dagen uit mijn hoofd. Favorieten waren The Earrings, Q65, Outsiders en natuurlijk de Britse scene met o.a. Beatles, Stones en Kinks. Vanaf mijn twaalfde ging ik mij meer interesseren voor elpees en luisterde graag naar de elpee-programma's van dj Tineke de Nooy, die 's avonds van 11 tot 12 werden uitgezonden. Ik kwam in contact met Buffalo Springfield, Pink Floyd en Yes. Ook Adje Bouwmans top 10 op Veronica veranderde mijn smaak. Deep Purple en Led Zeppelin waren daarna niet weg te slaan van mijn Dual-pick up. Begin jaren '70 was de tijd van de country rock. Gram Parsons en zijn volgelingen waren graag geziene gasten in mijn tienerkamer. Ook had ik inmiddels een aantal peertjes in mijn schemerlampen geverfd om een psychedelische sfeer te scheppen. Heerlijk wegdromen bij Umma Gumma van Pink Floyd en Live at the Fillmore East van the Allman Brothers Band. De eerste grote concerten die ik bijwoonde waren van Genesis en PF. Betere muziek bestond er niet.... Dacht ik toen. Rond '76/77 bracht de punk en de new wave een enorme slag toe in mijn smaak. Hierover een andere keer.

Leuk!

Het zou mooi zijn als iemand dit weer oppikt. Als ik naar het vervolg kijk van mijn eigen reis hier dan zal het voor niemand meer onbekend zijn hoe mijn avonturen met Revere zijn verlopen en nog steeds voortgaan.
Nooit gedacht dat het zo'n vlucht zou nemen en dat het vrienden zijn geworden die ik ook thuis in Londen bezoek

Ook met Nakhane Touré is er een leuk ongedwongen contact.
Ik, die zelfs liever geen praatje met artiesten maakte na afloop van concerten die dan beland in dit soort situaties. Het moet niet gekker worden.

Nogmaals: hoog tijd voor weer eens een lange muzikale reis van iemand hier. Het is en blijft een mooi topic

Op mijn 18e maakte ik een cassettebandje van de volgende plaat:
https://rymimg.com/lk/f/l/92b79ea849e5339c134e4b34e6d19a53/2793071.jpg

Mijn zusje had deze aangeschaft of gekregen. Ik kende Prince natuurlijk van Purple Rain en in mindere mate van 1999, maar ik wist niet zo goed wat ik er van moest vinden. Ik luisterde op dat moment naar alles wat 'mijn peers' aandroegen. Dat waren veel jaren 60/70 standards (Deep Purple, Jesus Christ Superstar, Stones, Beatles) New wave, Progrock uit Nederland, Rush, Iron Maiden. Behoorlijk brits georiënteerd.
Het bandje ging mee op kamers (in 1986 was ik 18) en vond de weg naar mijn speler steeds vaker. Totdat ik moest toegeven dat het eigenlijk het meest gedraaide album was dat ik had! Vanaf dat moment (we schrijven nu zeker een paar jaar later, het ging toen nog niet zo snel als nu) begon ik langzamerhand al het werk van Prince te kopen en raakte ik steeds meer geïnteresseerd uit andere muziek uit die hoek. Marvin Gaye, Stevie Wonder, Sly, James Brown en meer van die amerikanen vonden steeds vaker de weg naar mijn platenkast en op de platenspeler. Parade was het eerste spreekwoordelijke voorsorteervak voor een andere koers van mijn muzikale reis.

Het tweede voorsorteervak kwam ik rond mijn 25e tegen:

http://cdn.discogs.com/8K3Bn0w0qiEU0wxSi0Bj55m-7rk=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb()/discogs-images/R-4855894-1391311889-1435.jpeg.jpg

Ik was niet onbekend met klassieke muziek. Ik ging al jong mee naar de Matheus en thuis stond radio 4 geregeld aan. Thuis werd veel muziek gemaakt, waaronder ook veel klassiek, maar het had nooit de weg gevonden naar mijn eigen muziekcollectie. Mozart bracht daar verandering in. Ik was diep onder de indruk van dit stuk en vanaf dat moment werd eerst mozart verder ontdekt en daarna andere grootheden. Het duurde niet lang voordat Bach, Pergolesie, Shostakovich, Mahler, etc aangeschaft, beluisterd en enorm gewaardeerd werden.

Rond diezelfde tijd kocht ik zomaar het volgende album:

http://ecx.images-amazon.com/images/I/51KsmL2Xy0L._SY300_.jpg

Achteraf bleek het een album te zijn dat de weg in sloeg naar veel meer knallende Jazz. Natuurlijk kende ik jazzmuziek (in die tijd zelfs nog in een kwartet standards gespeeld), maar ik had er niets bijzonders mee. Chick Corea bracht daar met dit album verandering in. Het was een beginpunt om te gaan luisteren naar wat men ook wel jazzrock noemt. En van daaruit naar andere stijlen. Miles Davis en Michael Brecker zijn twee van de belangrijkste artiesten op mijn muzikale reis. Corea was daarvoor het startpunt.

Het verklaart gelijk je top 10 een beetje (ook de Prince keuze)

Mooi om daar Zita Swoon in te zien staan trouwens.

Dat album van Zita Swoon wordt eigenlijk steeds beter.

Was ook een geweldige manier van touren. Misschien wel hun beste album ja.

Ik mis ze wel. Die bijzondere projecten zijn niet slecht maar net even wat te gekunsteld af en toe.

Eens. De laatste projecten zijn duidelijk minder.