tuurlijk de beatles zijn erg belangerijk voor de popmuziek geweest. maar kwa stijl compositie en zang vind ik ze "persoonlijk" wat minder. bovendien bands als kraftwerk en king crimson hebben ook vele stijlen ontwikkeld en daar hoor je gek genoeg weinig over.

maar idd mijn coment over de beatles was over de top.

mijn coment over rap neem ik niet teruch. vind rap behoorlijk onge inspireerde bagger. zeker als je bedenkt dat hun voorouders geweldige soul muziek gemaakt hebben.

ik heb trouwens ook nooit gezegt dat de beatles slecht zijn(zeker niet) maar als ik hun muziek hoor heb ik niet het gevoel dat ik naar een legendarische band luister. dat gevoel heb nou wel bij bevoorbeeld pink floyd.

p.S paul mcartney solo vind ik dan wel een genie.

Bij mij is dat omgekeerd, ik vind te Beatles geniaal. Ik bedoel welke band heeft er zoveel goede tot zelfs briljante nummers gemaakt als the Beatles? Pink floyd vind ik zeker een goede band, maar mijn voorkeur gaat echt uit naar the Beatles. Daarbij snap ik de legendes van beide bands overigens wel, pioniers in hun genre en daarbij ook nog eens gewoon kwaliteitsmuziek van de hoogste plank.

Dat je muzieksmaak evalueert naarmate je ouder wordt lijkt me niet meer dan logisch. Je leert steeds meer muziek kennen en vervolgens ga je onderscheid maken in de muziek die je in de loop der jaren hebt leren kennen en vorm je uiteindelijk je muzieksmaak. In die smaak zullen dan ook weer allerhande voorkeuren uitgaan in subgenres etc en favoriete bands/ groeperingen.
Ik zelf luisterde vroeger vooral top40 als kind, vanaf mijn pubertijd begon ik me wat meer te interesseren in commerciele rockacts en luisterde ik ook rap. Tegenwoordig ben ik me wat meer gaan interesseren in muziek van voor mijn tijd en wat alternatievere rock en popgroepen.

wie is Eddy Merckx dan weer. ook zón wielrenner bij de dopings spelen,

Hij is maar de succesvolste wielrenner aller tijden... Check die erelijst maar eens.

Bij mij is het zo dat mijn muzieksmaak alsmaar uitgebreider wordt.
In de jaren '70 luisterde ik ook voornamelijk naar hitparadepop, via mijn ouders leerde ik (het Nederlandstalige en Franstalige) chanson kennen. Daarna had ik steeds meer interesse voor de popmuziek van de jaren '60 en daarvoor, reggae, soul en vanaf de jaren '90 (vanwege de grunge) ook metal en punk.
The Beatles vind ik ook geniaal, misschien niet de beste maar de meest complete en legendarische band ooit in die zin dat ze steeds vernieuwend waren, prachtige songs voor de eeuwigheid konden schrijven met zeer veel afwisseling en zowel vocaal als instrumentaal sterk voor de dag kwamen. Al zijn er nog meer bands die mijn ogen geniaal zijn waaronder Pink Floyd.

8-10 vooral beatles/jaren 60 en heb ik een aantal platen van me pa geluisterd.

10-12 mijn u2 periode ook mijn eerste cd's gekocht van keane maroon 5 en queen en die luister ik nog steeds.

12-14 toen heb ik de jaren 70 en 80 ondekt(via queen) vooral naar pop geluisterd en enkele hits van de top 40 beluisterd. rond deze periode leerde ik bands en zangers als coldplay moody blues david bowie phil collins en ELO kennen.

14-het jaar van mijn muzikale openbaring ik ging steeds meer bands luisteren die progressieve rock maakten. zo heb ik pink floyd(geweldig) yes(mischien zelfs nog beter) en king crimson leren kennen. ook begon ik naar fleetwood mac en nog heleboel meer te luisteren

15 ik leerde maarten kennen via hem heb ik psychidelische rock en radiohead leren waarderen via mijn neef heb ik ook van muse gehoord. laatst heb ik gehoord van de cure en ik ben nu deze band aan het ondekken.


mijn main stijl blijft op het moment prog rock

Vanaf mijn 9e ofzo ben ik al fanatiek hardcore (house) luisteraar. In het Aussie-tijdperk (ik was toen 12-15) was ik vooral een Thunderdome koper en moest ik niks hebben van het Rotterdamse gebeuren (Nightmare in Rotterdam enzo). Toen rond m'n 17e ofzo de gabberscene inzakte als een pudding ging de stijl ook veranderen waar ik, op dat moment, niks van moest hebben.

Ik ben toen overgestapt op Trance (Svenson & Gielen, Marco V, Rank 1, Tiesto, etc). Dit heb ik 2 jaar volgehouden. In die 2 jaar ging het ook erg goed met de trance-scene, maar toen de populariteit daarvan begon af te nemen had ik het ook wel gezien. Niet dat populariteit een reden is om een scene te volgen, maar alles wat uitkwam was, zoals ik het ervaarde, zo 'op safe' geproduceerd dat 't me weinig meer boeide.

Toen ben ik teruggegaan naar de hardcore en ben ik ook de vinyl gaan kopen. In het begin zocht ik vooral de simpele (party) hardcore van een Neophyte, Stunned Guys, Paul, etc. Op een gegeven moment benik me er meer in gaan verdiepen en kreeg ik ook interesse in de UK-hardcore (Hellfish, Matt Green, Producer), industrial (rude awakening, peaky pounder, n-vitral, etc) en Drum & Bass (Limewax, Current Value, Panacea, etc). Dit doe ik tot op heden nog steeds.

De laatste 2 jaar zag ik beetje bij beetje het licht naar niet-dance stijlen zoals Pop/Rock/Metal, maar doordat ik toen nog meer dan genoeg (hardcore)vinyl kocht, en er dus veel geld aan besteedde, had ik het er niet voor over om ook nog vele euro's in deze scenes te stoppen. Nu ben ik echter (sinds paar maanden) op het punt dat het harde gebeuk me niet meer genoeg voldoening geeft, en er weinig boeiends uitkomt uit die hoek, waardoor ik me ben gaan verdiepen in de (voor mij) nieuwe genres en dat bevalt me zo goed dat ik dat ook zeker door ga zetten

Oh, ik ben nu 25

Ik denk wel dat er een verband bestaat tussen leeftijd en muziek.
Bij jongeren zijn er veel factoren die invloed hebben op hun luistergedrag; niet in het minst hun vriendenkring en hun status. Dit gaat allemaal minder een rol spelen als je ouder wordt.

Ik vroeg mezelf een tijd geleden nog af hoe het komt dat het in elk genre de slechtste muziek is die commerciele het best aanslaat. Het antwoord kan gevonden worden in deze discussie. Marketing campagnes zijn vooral gericht op een jonge doelgroep. En in deze dolegroep luisteren de meesten ofwel mislukte rock ( Paramore, Linkin Park, Panic At , ... ), ofwel rap en r&b van de ergste soort ( voor de jongens 50 cent en de meisjes rihanna ), ofwel die hele Jump heisa.

Dit soort 'muziek' slaat minstens evenzeer aan omwille van de status dan omwille van de kwaliteit. Immers probeer je als jongere ergens bij te horen, én probeer je je af te zetten tegen je ouders ( dat kan best door de meest onmogelijke muziek ). Het is gewoon not done om als 15-jarige naar -ik zeg maar wat- The National of The Arcade Fire te luisteren. Je riskeert meteen om als buitenbeentje geklasseerd te worden. Media ed spelen daar handig op in; het stukje van tnf hier een tijdje geleden was treffend en als volgt samen te vatten: Waarom draait men zowat in alle uitgaansgelegenheden zo een hopeloos slechte muziek?

Ik had er laatst nog een discussie over; waarbij mijn standpunt was en is dat Nirvana de laatste echte supergroep was. Niet dat ik de grootste fan ben, maar wel omdat Nirvana de laatste goede band was die massaal een jong publiek kon bekoren. Daar draait het om; iets teweeg kunnen brengen bij jongeren. Na Nirvana was er geen enkele degelijke artiest of band die dat nog gekund heeft. Daarom was Nirvana ook de laatste échte supergroep. Ok, er is nu wel nog Radiohead, The Arcade Fire of Interpol, maar laat ons eerlijk zijn, behalve wij muzieknerds luisteren daar veel te weinig jongeren naar om echt van een supergroep te kunnen spreken.

Al bij al is dit een jammer gegeven. Mensen van +/- 55 jaar zijn nog steeds trots dat ze vroeger een Beatles fan waren, en hun band krijgt ook vandaag nog erkenning van een jongere generatie. Ik kan me niet voorstellen dat jongeren die nu naar 50 cent luisteren dat binnen 20 jaar nog zullen doen, laat staan dat het nog muzikaal relevant zal zijn. Zo krijg je nu ook top 2000 lijstjes met goede muziek van vroeger en slechte muziek van nu, terwijl er vandaag nog steeds evenzeer goede muziek gemaakt wordt.

Nirvana was de laatste band die een schokgolf teweeg bracht en populair was bij een grote groep jongeren net zoals Elvis Presley in de jaren '50 en the Beatles in de jaren '60 dat waren, acts die controversieel en tegelijk muzikaal erg begaafd en vernieuwend waren en songs voor de eeuwigheid brachten.

Bands als Radiohead, Arcade Fire of Interpol zijn muzikaal eveneens begaafd en meer geliefd bij een breder, wat "moeilijke" muziekliefhebber maar zijn geenszins controversieel, in die zin dat de oudere generatie geen bewaar heeft tegen hen, wat met de eerder genoemde acts destijds wel het geval was.

Inderdaad richten de platenmaatschappijen zich vooral op het jonge publiek omdat die groep nu éénmaal het gemakkelijkste te beïnvloeden is. Bovendien hebben de platenmaatschappijen nu veel meer mogelijkheden om het jonge publiek te bereiken (o.a. reclame via internet). Hypes of rages worden gecreëerd door de platenmaatschappijen en de "idolen" worden daarbij ingevuld. Idolen die zelfs niet goed hoeven te zingen of te spelen, want door de moderne technieken (bv. autotune) kan men eender wie doen klinken zoals men wil, waar dat men door de veel beperktere technieken in de jaren '50 en '60 wel goed moest kunnen zingen.

Bij Coldplay - Viva La Vida Or Death and All His Friends (2008):



Vooroordelen vooroordelen
Ik zit al wat langer in "de muziek" hoor. Het is uberhaupt al een tijd geleden dat ik de zogenaamde pubermuziek vaarwel gezegd heb.
Ken verder erg weinig mensen die rond mijn leeftijd 'aan muziek gaan proeven', het meerendeel zit voorlopig nog in de 'tmf is een goede manier om muziek te ontdekken-fase'.

Overigens, kopen is niet echt een optie. Budget is niet zó toereikend, en wanneer ik er geld voor heb, is er nog een lijstje van ruim 30 titels die éérst aangeschaft gaan worden. Ik ga het nog een keer een luisterbeurt geven.

Is metalmuziek ook geen pubermuziek?

absoluut niet. Metal komt ook in soorten en maten. Natuurlijk heb je puber metal (nu metal), Slipknot, Korn, Limp Bizkit enzovoort, maar het gaat veel verder. Progressieve metal is gewoon een stevigere variant van progressieve rock, evenals postmetal dat is van postrock. Ik kan nog wel meer opnoemen maar daar gaat het hier niet over.

hap, hap, hap. Zie mijn smileys . Het was niet heel serieus bedoeld hoor. Ik snap je punt. Ik heb ook de Limp Bizkit periode meegemaakt en ben nog steeds een liefhebber van sommige jaren 70 metal oude metallica en soms een enkele megadeath.

Megadeth zonder A hé
Ben ik effe blij dat ik géén Limp Bizkit periode heb meegemaakt.

Maar waar ging het ook al weer over? oh ja, of die oudere albums aanraders waren Dat proeven is eigenlijk een beetje onzin. Het is voor mij meer een revival ofzo aangezien ik vóór de periode dat ik metal begon te luisteren erg veel naar pop/rock muziek a la Coldplay luisterde.

Ik had vroeger een CD van Captain Jack... zegt genoeg niet?

Voor de Limb Bizkit periode ben je denk ik niet oud genoeg

Ik heb om de zoveel jaar een periode waarin een ander genre centraal staat:

05 - 12 - Rock (Pink Floyd, Fish)
12 - 14 - Hip-Hop (Snoop Dog, Dr. Dre)
15 - 18 - Klassiek (Mozart, Tchaikovsky)
18 - ?? - Electronisch (Somatic Responses, Gridlock)

Dingen als Pop, Rock en nu Trip-hop zijn vooral secundair geweest.

ik heb niet zo veel op met metal. maar in tegenstelling tot rap of andere puberstijlen heeft het ten minste nog goede artiesten

Dit is mijn muziekgeschiedenis ofzo

11- 12 veel jazz, en jamiroquai
12-13 Ik ontdekte Hip-hop (Gang Starr, en nog wat oldschool) maar luisterde nog wel meer naar jazz,
13- 14 Ik luisterde het meeste Hip-hop (ook vooral oldschool, maar ontdekte ook Def Jux, wat ik helemaal geweldig vond) maar nog wel een beetje jazz.
14- 15 Ik ben me in rock (vooral post-rock) en metal(een beetje) gaan verdiepen en daarna ook in veel electronica. Luisterde ook nog steeds wel jazz en Hip-hop.
15- ooit Ik luister naar al die genres wel die ik heb opgenoemd. En verwacht niet dat er nog veel genres bij zullen komen.

Tot mijn 12 was ik verzot op schlagers. Maar dan ook écht verzot; ik ken ze nog steeds allemaal uit het hoofd.
12-14 : Top 40 ( BBE, Sash en dat soort dingen )
14-16 : Dr Dre, Eminem, Limp Bizkit ed.
Rond mijn 16de begon ik mij meer te interesseren voor lijsten als de top 2000. Ik nam zowat alles op en beluisterde de nummers tot in den treure toe. Mijn favorieten waren dan ook artiesten die vaak voorkwamen : U2, Dire Strais, Bryan Adams, Sinéad 'O Connor ( Troy blijft natuurlijk een wereldnummer ). Ook de hitjes van Springsteen ( The River zal altijd één van mijn all time favouries blijven ).
Daarna meer Studio Brusselmuziek en steeds meer voorkeur voor New Wave muziek.
Nu ben ik 24 en mijn voorkeur ligt nog steeds bij New Wave/Post-Punk, en verder Shoegaze, Dreampop en aanverwante stijlen.

Radiohead niet controversieel. heb je weleens goed verdiept in radiohead. creep was een controverse hit door bijvoorbeeld het prominente gebruik van het woordje FUCk. wat in amerika verandert werd in very.

en denk maar eens aan de clips van just en paranoid android. dat was ook behoorlijk controversieel.

dus ik zou zeggen radiohead was de laatste supergroep.

Blijkbaar niet controversioeel genoeg, want het punt was dat Nirvana, en vroeger ook The Beatles en Elvis enzo, echt aansloeg bij jongeren, dat het wat bij jongeren teweeg bracht, en tegelijkertijd goede muziek was. Maar Radiohead... nou als ik in m'n klas kijk, luistert er misschien 10% naar Radiohead, als het niet minder is. En als je bij de lagere leeftijden krijgt is dat nog veel minder.

Vanaf 13-14 jaar bekeerd tot het ware geloof: hardrock en metal. Al kan ik op tijd en stond eens klassieke muziek (geloof het of niet) en zeker een groot artiest als Frank Zappa naar waarde schatten.

Paranoid Android werd destijd wel een tijdje in de ban gedaan door MTV. Alleen in de nachtelijke uren was de ongecensureerde videoclip te zien. Maar om dat nou controverse te noemen...

Ik was toen ook nog maar 6, dus dat wist ik niet. Maar ik wou alleen laten zien wat het punt van LucM en Lost Highway was, en dat ondersteunen met een voorbeeld van mezelf, maar dat voorbeeld illustreert natuurlijk alleen de huidige situatie... Misterfool reageerde namelijk op LucM, alleen zag hij daarbij totaal over het hoofd waar het eigenlijk om ging.

bouman(mijn engels docent) liet ons de clip voor paranoid android tijdens zijn les. ben toen verder gaan zoeken. in veel landen kwam er een discussie op gang of(hoe) de clip gecensureerd moest worden. de gecensureerde versie lieten bijvoorbeeld alle tieten niet zien(en dat waren er een hoop) en de amerikaanse versie liet ook nog eens het hoofd uit de buik sencuereren. ook kwam er een discussie op gang hoever clips mochten gaan.

dat noem ik aardig controverse niet

Euhm... heeft vrij weinig te maken met wat LucM bedoelde...



Ik bedoel maar... George Michael (om maar een van de duizenden voorbeelden te noemen) heeft ook controversiele clips gemaakt... maakt hem dat een artiest waar de oudere generatie bezwaar tegen heeft? dacht het niet...

Je onderschrijft mijn punt volledig. Net als bijvoorbeeld Arcade Fire, Interpol en nog een resem bands die uitstekende muziek maken, maar absoluut niet hot zijn bij een jong publiek. Ik zie en hoor die bands vandaag niet. Hun belang is maatschappelijk gezien irrelevant. Nogmaals als je als artiest iets wil betekenen in de muziekgeschiedenis moet je kont schoppen bij de jeugd.

De enigen die min of meer in aanmerking zouden kunnen komen, dat zijn MGMT en Bloc Party. Zij richten zich naar een jong publiek en gebruiken daarbij duidelijke statements in hun muziek.

Deze generatie heeft maar één klassieker voortgebracht, en dat is Get Rich Or Die Trying van 50 cent. Daar kan je nu wel wat lacherig over doen, maar dat is het enige album met een boodschap die jongeren heeft aangesproken en bijgevolg een monstersucces is geweest.

KLASSIEKER EN GET RICH OR DIE TRYING IN EEN ZIN.

ik word echt bang van die statement. is het zo erg slecht gesteld met de muziek tegenwoordig.


misterfool word langzaam paronoÏde van het in de hemel preizen van slechte artiesten dat hij van de doctor zich hier niet meer in mag verdiepen. sorry voor het ongemak.