Op die uitspraak ben ik een beetje teruggekomen, medelijden is het verkeerde woord maar jullie begrijpen wat ik bedoel.

Je wordt niet begrepen, maar hebt absoluut gelijk. Je kunt niet verdedigen dat de muziek die een paar promotiemensen in Hilversum uitkiezen voor heel Nederland, dat die muziekkeuze perfect past bij een individuele luisteraar. Vrijwel iedere individuele luisteraar zou (theoretisch) een groter geluk vinden bij muziek die net wat beter bij hem of haar past. Echter door gebrek aan interesse of een gebrek aan moeite doen komen velen niet tot die stap. Daar doen ze zichzelf mee te kort, maar zo lang ze niet weten wat ze missen maakt het ze niet uit.

Dit is een pleonasme.

Bloempje kent een moeilijk woord. Goed zeg.

De grootste hits aller tijden hebben allemaal in de top 40 gestaan zou (wel) een pleonasme zijn.
Het bijna maakt het toch een contradictie?

Als je niks te zeggen hebt, zeg dan ook gewoon niks.

Kom op zeg Nicci, ik dacht dat jij een volwassen kerel was.

Met de top40 is niks mee inderdaad. Op zijn tijd best lekker om eens naar te luisteren. Eens per week volg ik het altijd op de radio en komen af en toe ook best aardige nummers voorbij.
Vroeger(leeftijd:<15) luisterde ik vrij veel top40. Daarna begon het te vervelen, en luisterde ik de muziek van me vader(Deep Purple, David Lee Roth, Van Halen etc) en is me muzieksmaak goed veranderd.

Voor ik aan mijn bericht begin wil ik snel iets zeggen het is mijn eerste dag op Musicmeter.
Vroeger op mijn 9 zat ik naar een groep te luisteren die ik nu barslecht vind The Jonas Brothers.
Dan de top 40 (nu nogaltijd)
Dan Iyaz ook Usher.
En nu Eminem.

Op je 9de al Jonas Brothers? Hoe oud ben je, als ik vragen mag?

Ik heb zojuist mijn oude minidiscs weer eens tevoorschijn getoverd, en ik kan jullie niet onthouden wat voor vreselijke muziek ik toen luisterde

Van mijn 12e t/m 14e levensjaar:

3 Doors Down
Linkin Park
Skunk Anansie
Acda en de Munnik
Van Dik Hout
De Poema's
Alanis Morissette
Anouk
Limp Bizkit
Nirvana
Alien Ant Farm
Nickelback
The Calling
Coldplay
The Rasmus
Live
Good Charlotte
Green Day
Yellowcard
The Prodigy
Eminem
Blink 182
System of a Down
Sum 41
Keane
Kane
Red Hot Chili Peppers
Veldhuis & Kemper
Blof
P.O.D.
Deftones
N.E.R.D.
R.E.M.
Krezip
Guano Apes
Sinead O'Connor
U2
Guns n Roses
Di-Rect
Evanescence
Queens of the Stone Age
Creed
K's Choice

Vanaf 15e levensjaar was ik voor bovenstaande bands te tof geworden (en terecht!) en luisterde ik alleen nog maar:

Avenged Sevenfold
A.F.I.
The Cure

En op het laatst, voordat ik mijn eerste echte mp3speler kocht, had ik alleen nog maar 1 minidisc waar ik de hele tijd allemaal nieuwe nummers opzette. Wat daar voor dingen op stonden:

Avenged Sevenfold
A.F.I.
The Cure
Joy Division
The Smiths
Atreyu
The Used
Bullet for My Valentine

en meer huilie huilie muziek

Huilie huilie muziek! Ik heb ook een voorkeur voor dat geweldige genre.

Overigens zie ik Good Charlotte ertussen staan, op die leeftijd was ik Good Charlotte fan, haha. Zo rond m'n 13e dus.

Minidisc! De term alleen al heeft grote sentimentele waarde.

Minidisc? Wat dacht je van cassettebandjes? Van Wham!, van Madonna, van Don Johnson, van Robert Tepper, van Bon Jovi, van Europe?

Ik moet zeggen dat ik nooit een hekel heb gekregen naar wat ik vroeger luisterde. Alles heeft altijd al een beetje door elkaar gelopen. Bovenstaande wisselde ik toen ook al af met Iron Maiden, Metallica en Anthrax.

Mijn smaak heeft zich wat verbreed in de loop der jaren. Heel veel metal, een beetje hip-hop, een beetje new wave luisterde ik altijd al wel.

De laatste tien jaar ben ik mij gaan interesseren voor klassiek, jazz en ouwe shit uit de sixties en seventies, Bob Dylan, Doors, Zappa etctera.
Het wordt wat druk in de kast zo, want ik kan echt van niets wat ik bezit afstand doen.

Nou doe ik ook een duit in het zakje: DCC - Philips DCC 900, de x-te productflop uit E'hoven.

Minidisc was zoveel handiger, kon je nummers een andere volgorde geven, kan je naar nummers springen, terwijl die f** DCC moest spoelen. Voor 125 foppen apparaat ooit in '98 verkocht - nooit spijt van gehad.

Muziek uit mijn 'jeugd' (het stenen tijdperk zo ongeveer) draai ik nog steeds: soul en ouwe r&b, The Byrds (om 'rock' te noemen) minder vaak, maar nog steeds met plezier. En foute 80's die ik toen niet goed vond ("It's Raining Men" bijv.) vind ik nog steeds niet goed - en ook van Boney M word ik nog steeds niet blij (tenzij voldoende gevuld met alcoholische substanties - maar goed dan vind je zelfs Hazes ok).

Haha een maatje van mij, muzikant, bezwoer mij dat die dcc dingen de wereld zouden veranderen. Vooral in de studio kon je volgens hem niet meer buiten dat spul.
Ik had als tiener vrij laat een cd speler. En van al het geld wat ik daarnaast binnensleepte kocht ik alleen maar cd's.
Hopende dat het nooit zou verdwijnen en dat ik dan dientengevolge een nieuw duur ding aan moest gaan schaffen.

Zing mee... en win die DCC iemand?

Ik heb 'em in '98 al verkocht; klankmatig en qua loopwerk (stabiliteit) was het beter dan een top-cassettedeck, maar dat spoelen

Veekl muzikanten werkten met minidisks omdat ze dan makkelijk een andere track-volgorde konden kiezen om te testen wat goed was voor het album.

De DAT (Digital Audio Tape - van die heel kleine tape-cassettes) heeft wel opgang gevonden, m.n. voor professioneel gebruik.

Ja! De mijne zijn al een tijd terug met het grof vuil meegegaan (inclusief matig werkende speler met uiterst onhandig programmaatje van Sony om er dingen op te zetten), maar poe, good ol' times. Ik had o.m. één MiniDisc die gevuld was met 31 Ayumi Hamasaki tracks, die ik een maand of 3 lang voortdurend gedraaid heb (alléén die, dag in, dag uit), maar verder had ik er nog met Explosions in the Sky, Alamo Race Track, Thursday en Merzbow, weet ik nog. Man. MiniDisc!

Ik bleek laatst nog een hele stapel te hebben liggen, en nog ergens een speler. Ik heb nog niet kunnen kijken of het nog werkt, ik wilde ze misschien gebruiken voor het samenstellen van mijn mixtape maar niet toe gekomen.

Toen Radiohead Kid A uitbracht werd het album integraal door Radio 3 uitgezonden, en dat heb ik toen opgenomen op minidisc. De dj's en jingles had ik er tussenuit geknipt, maar nog steeds kon je allerlei slogans van de zender horen aan het begin en einde van de nummers. Dat discje heeft er zo lang ingezeten, dat ik nog die geluiden nog steeds hoor als ik tegenwoordig de cd draai. 'De nieuwe Radiohead (head, head)! Op 3FM hoor je hem helemaal (maal, maal)!

Ah, the good old days...

Haha, Sonicstage inderdaad Wat een naar programma was dat. Was je net bezig goede muziek op je minidisc te zetten, crashte het programma weer

Maar goed, voor mij was de keuze makkelijk toen mijn discman kapot ging, of een mp3speler van 128 mb, of een minidisc met longplay functie waarmee ik 320 minuten aan muziek op één schijfje kon zetten



Duidelijk een betere smaak dan ik toen had

Ik heb trouwens één minidisc met daarop dingen als Band of Horses, This Song Is a Mess But So Am I, Xiu Xiu en meer van dat soort. Uit welke tijd die stamt, is mij volkomen onduidelijk, omdat ik sinds het bezitten van mijn iPod dat ding nooit meer gebruikt heb. Waarschijnlijk wilde ik nog even eenmaal genieten van het prachtige programma dat Sonicstage heet

Bij het lezen van deze technische ontboezemingen bedacht ik me dat we thuis vroeger een bandrecorder hadden. Vanaf heel klein luisterde ik naar de weinige albums die we op band hadden: nu herinner ik me eigenlijk alleen de Stones Story en Umma gumma. Geen idee hoe we daaraan gekomen waren. Op die banden nam ik later nummers uit de top 40 (radio Caroline) en natuurlijk de 'top 100 aller tijden' op. Child in Time stond altijd bovenaan. Mijn hekel aan de top 2000 is daar ontstaan, denk ik. Bovenin staat altijd van die ouwe lullen muziek die maar niet weg wil gaan.

En toen stond Boudewijn de Groot ineens op 1, ging daar iedereen weer over zeuren.

k.grubs : ben je je wel bewust waar jezelf op hebt gestemd hier? Jongste album 2005, oudste 1968..... .....

Ik ben het levende voorbeeld dat de stelling niet klopt. .

Jij hebt altijd al een slechte smaak gehad?

.

Nu 12 nu ben ik mijn undergroundhip-hop aan het vergroten.

Luisterde vroeger alleen naar trance met vreselijk kitscherige, zogenaamd emotionele melodieen.