Ik heb mij lange tijd niet in de muziek verdiept. Totaal niet. De eerste keer dat ik echt naar muziek ging luisteren was toen ik 14 was en toen luisterde ik naar Lil Wayne. Die leerde ik goed kennen via een vriend van mij. Vond hem helemaal geweldig en heb een tijdje naar letterlijk niets anders geluisterd. Toen ontdekte ik Eminem en werd ik daar gigantisch fan van. Even later Coldplay. Ik was toen 15 en wist toen nog niet eens wat een album was (geen grapje). Toen ik dit wel ontdekte begon ik met het luisteren naar albums. Deze varieerde van MGMT en 3 Doors Down tot The Black Eyed Peas en Rihanna. Lil Wayne verdween inmiddels uit beeld. In deze tijd ook Kid A een keer beluisterd en werd er serieus bang van. Langzaam maar zeker werd mijn smaak ietsjes beter, praatte toen ook met een vriend van mij (Snoeperd op deze site) over muziek. Op een dag wees hij mij op MusicMeter, ik kende toen weinig muziek maar had dingen als The Black Eyed Peas inmiddels afgezworen. Vanaf de dag dat ik deze site ontdekt heb is mijn muziekkennis en smaak in een stroomversnelling terecht gekomen en is zich nog steeds aan het ontwikkelen. Vind Coldplay, Eminem en MGMT trouwens nog steeds erg goed, wel minder goed dan vroeger.

Dat was een beknopte versie van mijn muzieklevensverhaal

Je hebt mij niet genoemd. Door wie kom je nou aan je nummer 1?

En ik ben het levende voorbeeld dat hij wel klopt

Ik verdiepte me vroeger ook totaal niet in muziek. Heb tot me 13e bijna alleen maar Eminem, 50 cent en Green Day enzo geluisterd. Vond ik toen te gek omdat ik de teksten vaak wreed vond. (nu denk ik echt bwaaaaahhhh matig allemaal behalve Lose Yourself) Toen daarna kwam ik met Marillion en Peter Gabriel in aanraking en later ook Genesis en Pink Floyd. Tussendoor vond ik ook bands als Coldplay te gek (nu nog steeds btw) Toen ik eenmaal op MusicMeter kwam heb ik een tijdje de top250 links laten liggen maarja na een tijdje ga je toch die lijst eens bekijken wat er allemaal instaat. (Pink Floyd op 2 ) Toen als eerste OK Computer beluisterd en het echt zoiets van: Wat is dit? Is dit muziek? Toen ik de plaat eenmaal begreep (na 15x luisteren jaja) was ik verslaafd aan OK Computer, en dat zo'n 3 maanden lang, er bestond niks beters dan die plaat. Toen daarna heb ik zoveel muziek uit de top 250 beluisterd om het gewoon maar 'gehoord' te hebben.(de helft van de muziek die ik nu luister ken ik via MuMe) Ook altijd grappig in de klas op school mogen we wel eens muziek opzetten enzo als we achter de Imac's zitten enzo en dan is het toch wel grappig om te zien dat jijzelf voorloopt op anderen qua muziek (iedereen luisterd Justin Bieber, Neyo, Usher en Keizer en Kampi ) Gelukkig ben ik deze 'kindermuziek' ontgroeid.

Interessante vraag. In dit topic Muziek >> Toplijsten en favorieten >> 1980 - singles, eigen hitlijsten en besprekingen behandelt een aantal deelnemers, onder wie ikzelf, de muziek van precies 31 jaar geleden, per week. Ik was toen 13 en maakte toen elke week een top 40 van actuele singles. Als ik die lijst nu terugkijk, zou ik hem praktisch hetzelfde maken, alleen wat nuance-verschillen. En natuurlijk miste ik toen wat singles die niet tot me doordrongen. Maar mijn conclusie is: mijn smaak is niet (noemenswaardig) veranderd sinds toen.

Haha, oké, nu ik dat zo teruglees ziet het er een beetje raar uit. Je hebt gelijk, dat kan ik zo niet zeggen Bedoel natuurlijk te zeggen dat ik de muziek die ik nu bagger vind langzaam ontgroeide.

Ik vind het persoonlijk fascinerend dat er mensen zijn die consequent blijven in hun muziekkeus/beleving. Of er verder niets anders is, en dus (trouw) blijven bij hun favoriete muziek. Ik heb/had dat altijd maar eventjes: je nieuwste aanschaf speel je tot in den treure af, iets anders komt voorlopig niet in de cd-speler of wat dan ook. Maar daarna is het nieuwe eraf en beluister ik weer van alles doorelkaar. Maar ik had vroeger een schoolmaatje die echt niets anders op zijn draaitafel had dan Genesis, ja als ik op bezoek kwam dan draaide hij voor mij 'even' wat anders, maar na één of hooguit 2 lp's kwam Seconds Out voor de tigste keer weer op de draaitafel te liggen...

Nu ik mijn stukje even doorlees, besef ik dat je hele fanatieke muziekliefhebbers hebt en minder fanatieke muziekliefhebbers, kortom het aard van het beestje bepaald of je bereid bent om na verloop van tijd(leeftijd?) wat breder georienteerd wilt en kan zijn.
Met 'kan zijn' bedoel ik of er de mogelijkheden wel aanwezig zijn om je muziekkeus breder te maken.
Als tiener had ik slechts een slechtwerkende radiocassetterecorder tot mijn beschikking en keek ik trouw iedere week naar TopPop van Ad Visser, dát was mijn muziekbeleving toen. Als ik toendertijd een oudere broer of zus had gehad die een eigen platenspeler bezat én platen bezat van Genesis, Yes, Miles Davis, Supertramp etc.etc., dan had ik veel en veel eerder deze muziek kunnen beluisteren en weten te waarderen. Toen was ik fan van: Teach Inn, Brotherhood of Man, en weet ik wat voor popmuziek en dacht dat deze muziek echt het beste was...

Had hier gisteren een normaal stukkie geschreven maar is verwijderd

Maak me niet zoveel uit hoor maar zou de reden niet weten.....

Weet je het zeker? Voor zover ik kan zien heb je hier helemaal niks geplaatst.

Verder een hele discussie verwijderd omdat ie nogal uit de hand begon te lopen.

Edit: en nog een.

Lol.

Voorlopen op anderen qua muziek. Ik wist niet dat dat mogelijk was, maar bij deze dus wel.

ja... ik loop echt zo ver voor op jou

Jammer dat sommigen hun eigen smaak de beste vinden en dat de rest "achterloopt" op grond van muziek, alsof die gasten niet sporen. (ik ken ze niet dus spreek me tegen als ik het mis heb)

toch wordt dat gevoel hier op Musicmeter wel versterkt... het is in sommige groepen maar al te hip om Justin Bieber of Anouk af te zeiken terwijl je als je post in het 'Wat heb je als laatste gekocht'-topic dat je een plaat van Bruce Springsteen hebt gekocht je uitgebreid gecomplimenteerd wordt.. vanuit dat oogpunt kan ik me best voorstellen dat sommigen dat gevoel hebben.

Dan vind ik Bruce Springsteen ook weer niet de artiest om mee te pronken maar ik snap je punt

Overigens word mijn afwijkende smaak wel gewaardeert op mijn school dus ik zeik hun muzieksmaak ook niet af.

Ik denk dat het voor je persoonlijk goed is om je erin te verdiepen als muziek je interesse heeft, zelf kritisch staan tegenover de dingen die je hoort/ziet/meekrijgt vind ik belangrijk. Maar spreken over goed of fout is totale onzin want dat verschilt voor iedereen.

Mee eens, en naar mijn mening is muziek ook goed voor je ontwikkeling en gevoelens maar dat is misschien voor iedereen verschillend. Muziek is dan vaak ook een lastig onderwerp qua kwaliteit.

Mijn smaak is vind ik, wel gevorderd maar beauty is nog steeds in the eye of the beholder dus ookal luister je in mijn ogen bagger kan jij nog steeds de beste muziek draaien.

Irritant is dat, mensen die Kempi ofzo goed vinden niet kunnen overtuigen omdat je gelooft dat over smaak niet te twisten valt. Ik vind het nog steeds sukkels ofzo, sorry.

Nu ben ik wel beniewd eigenlijk, want ik kan wel zeggen dat het bij mijzelf door de leeftijd komt, maar ik denk eerder dat het door musicmeter komt

Zonder mume had ik artiesten als Emmylou Harris, Lucinda Williams, Ryan Adams en zelfs M.I.A. nooit gekend. Ik ben serieus beniewd wat ik allemaal aan het luisteren was op dit moment als ik mume nooit had ontdekt.

Dus het is (in mijn geval) lastig vast te stellen of het door de leeftijd komt.
Wat ik wel vast kan stellen is dat naarmate ik ''ouder'' werd veel meer om de teksten begon te geven (logisch natuurlijk, want van dat Engels werd ik vroeger nooit wat wijzer), dus wat dat betreft zouden artiesten als Kate Ryan en Lasgo uiteindelijk toch wel door de mand zijn gevallen (al beluister ik die eerste nog regelmatig, ik geniet er toch minder van).

Ik luister nog steeds hetzelfde als vroeger hoor. . Alleen is er meer klassiek bij gekomen.

Dit topic is dus onzin!

Misschien ben je nog niet oud genoeg

Er zal wel een soort relatie bestaan, al ligt die mede in het blote feit dat je door ouder te worden en meer te luisteren gaandeweg meer ervaring in het herkennen van patronen etc opdoet. Zo van "waar heb ik dit meer gehoord" of "verdomd dit is mooi uitgewerkt".

Overigens denk ik ook dat stemming/grondhumeur een belangrijke rol speelt - en wie weet zijn ouderen wel pessimistischer en zoeken ze meer 'pessimistische', 'depri-getinte' muziek. Of, een contraredenering, misschien zoeken ze daarom juist naar vrolijk getinte muziek.

Schaar me ook maar onder de wat oudere gebruikers van dit Topic (alhoewel 43...val nog mee)
Vanaf mijn 10e levensjaar begon ik me te interesseren in de popmuziek.
Wat vond ik mooi toen? Schaamteloos vertel ik dat Boney M mij wel kon bekoren ....Abba was ook niet verkeerd. Beetje dat pretentie-loze muziek maar dat paste wel bij mijn leeftijd.
Maar door een gift van een familie-lid, te weten het album van Iggy Pop - Lust For Life ging achteraf mijn ogen pas open. Herman Brood vond ik gaaf....The Police was wel een van mijn favorieten. Hierdoor ook de interesse in de reggae gewekt .....Bob Marley/Peter Tosh/Third World. Moet wel zeggen dat ik de rest van mijn leven de reggae altijd bij me is gebleven. Heb de lusten en de lasten ervan gedragen .....Je zit op voortgezet onderwijs te puberen en mijn rebellie barstte los met bands als TC Matic (vooral) . Beetje dat chaotisch, ongecontroleerde gedrag. En ook TC Matic/Arno kan ik nog steeds enorm waarderen.
Door allerlei omstandigheden ( zie laatste alinea van Mjuman) en het "ouder" worden wat toch ook wat mindere ervaringen in dit leven met zich meeneemt ging ik me interesseren in wat meer depressieve/zwartgallige kant van de popmuziek. In mijn geval Morrissey/Korn/Coldplay. Dat blijft toch het mooie van muziek.......je zoekt herkenning in lyrics enz. Maar goed...wie niet?
En inderdaad....om niet helemaal af te glijden zet je andere muziek er tegenover. David Guetta bv om enigszins mijn stemming proberen om te slaan

Het lijkt wel een dagboek....maar goed....in mijn geval is het sam sam....bepaalde muziek/stromingen raak ik nooit vanaf en daar doe ik het al 30 jaar mee en er zijn in de loop van tijd door het ouder worden andere interesses opgewekt.

Als ik er vanuit kan gaan dat iemand zich werkelijk interesseert voor muziek en als gevolg daarvan veel nieuwe muziek uitprobeert, kan ik me niet voorstellen dat je smaak door de jaren heen niet veranderd.

Zo is er muziek waar ik vroeger erg veel naar luisterde en nu totaal niet meer. Rush? Wat vond ik daar eigenlijk leuk aan? U2? Deep Purple. The Cure, Japan en allerhande andere New Wave. En waarom haalde ik m'n neus op voor The Jacksons? ABBA? Disco? Waarom had ik niet gehoord van Marvin Gaye en Rufus? Die blijken op m'n 42ste meer memorabele nummers te hebben gemaakt dan die hele New Wave explosie bij elkaar en die laatste draaide ik wel.

Je smaak verandert en dat is maar goed ook. Ik luisterde naar nogal wat kutmuziek toen ik 16 was. Gelukkig ook naar goede muziek. En die blijft hangen.

@Nicci: je verhaal is duidelijk. Als je ooit nog eens van die kut-waveplaten afwilt - het liefste vinyl, weet je nu waar ze wel heen kunnen.

Zo draai ik zelf bijv nog maar heel weinig folk, maar ik heb wel spijt dat ik allles heb weggedaan.

Inderdaad...

Of mensen die afgeven op het fangedrag van mensen die bij Justin Bieber-albums posten, maar zelf 100 kwijlerige berichten plaatsen als Radiohead opeens met een nieuw album komt. Beetje dubbel vind ik.

Het gevoel van voorlopen hebben vind ik ergens ook wel een sociale deficiëntie. Misschien hebben die mensen wel hele andere hobby's en interesses waar ze veel meer waarde aan hechten. Wees gewoon blij met je hobby, maar ga anderen niet de maat afnemen.

Volledig mee eens. Al durft dit op de site wel eens gebeuren, zoals The Scientist ook al deels aangeeft.

Even een beetje tegengas - zoek even naar PLC (product life cycle) - marketing Kotler; dan zul je zien dat degene die een product (dus ook een muzieksoort, band) het eerste omarmen: innovators (ca 2,5%) worden genoemd, daarna krijg je de early adopters (ca 12,5%) , vervolgens de early majority (ca 35%), de late majority (35%)en dan de laggards (zeg maar de achterblijvers(ca 15% ) - een heel mooie gelijkmatige verdeling.

Voorlopen heeft wellicht een zeker snob appeal, maar juist de innovatoren en early adopters (samen degenen die er snel bij zijn) zorgen voor enorm veel tam-tam (publiciteit) en vormen ahw een ideaal testforum voor veel marketeers. Zo durf ik wel te stellen dat er hier op de site bepaalde electronic (bijv dubstep, d&b) liefhebbers zijn die écht trendsetter zijn en heel wat mensen in hun slipstream meeenemen naar nieuwe muziek.

Een ander praktijkvoorbeeld: eind vorig eeuw gold Nederland bijv. als een ideale testmarkt voor het uitbrengen van Engelse fictie-titels in paperback.

En voor alle duidelijkheid: Radiohead is mainstream en van de late, late, late majority.

Ja, heel leuk, maar 99,9% van de muziek die hier onbekend is heeft niks met de innovators te maken, maar gewoon met het feit dat de markt kleiner is.... of denk jij dat over 20 jaar heel Nederland Jandek draait?

Daarbij muziek is vaak een kunstobject, maar niet altijd een marketingobject. De Beatles, om maar een voorbeeld te geven, zijn naar jaren nog ongekend populair en hun bijdrage aan popmuziek wordt door slechts weinigen betwitst. Bovendien zijn ze zo erg verweven met een tijdsbeeld dat geschiedenis ze haast niet kan vergeten. Op dat soort bands kun je toch geen Marketingstheorie loslaten Mjuman. Dit product- for lack off the better word- gedraagd zich volstrekt anders dan de meeste producten.

Bovendien vind ik dat het je verheven voelen boven bepaalde bands ook iets leeftijdsgebonden hebben. Een overblijfsel uitt de puberteit, waar je jezelf nog moest bewijzen. Dat zegt natuurlijk niets over inhoudelijke argumenten. Zo sta ik wat meewarrig tegenover de aandacht die zeg maar een justin bieber of soulya boy krijgt. Jammer aangezien bands die zich niet richtten op een bepaalde leeftijdsgroep, veel meer moeite moeten doen om in de aandacht te komen. Maar dat wil niet zeggen dat de een per definite beter is dan de ander. Slechts een kwestie van voorkeur.

Dat strookt toch niet met de werkelijkheid. Sommige bands worden op manieren populair die niemand had kunnen voorspellen, maar veel bands/CD's worden gewoon als product 'in de markt gezet'.