Tja, met mij is het ook meer zo dat ik nog maar weinig gericht cd's koop, dat gebeurt eigenlijk vrijwel alleen bij nieuwe releases of bij het bestellen op internet. Als ik een cd-winkel binnenga dan controleer ik natuurlijk altijd ook even de vakjes Leonard Cohen, Blur, Joy Division, The Roots, etcetera, maar ik laat me graag verrassen door wat ik tegenkom en wat er bijvoorbeeld in de aanbieding is. Ben een tijd terug de FRS binnengegaan om de cd van Typhoon te kopen, is die er niet. Een maand later heb ik een paar tussenuren, loop in de stad de FRS binnen en kom die cd binnen in de aanbiedingbak, zo loopt het vaak bij mij.

En wat betreft kringloopwinkels en rommelmarkten ben ik al helemaal erg, omdat ik gelukkig een hoop artiesten en albums van naam ken én de reputatie daarvan ook wel ken én de prijzen vrij laag liggen, dan wordt het natuurlijk flink inslaan. En dan gaat het wederom weer alle kanten uit.

En dat beste Sloomblik is nou net - in een notendop - één van de kenmerken van een mens die zich ontwikkelt en ook op oudere leeftijd ('de rollator lonkt') die 'honger' houdt en blijft verkennen.

Ik word perzoonlijk een beetje moe van mensen van ** jaar die zoiets uitstralen van "ik weet het allemaal, ik heb mijn keuze gemaakt, wtf are u to question my good taste" - het is geen opdringen, het is geen aanpraten, het is gewoon goedbedoeld wijzen op andere dingen, genres. En ja mijn smaak heeft zich ook ontwikkeld - er is veel bijgekomen, misschein is er een klein beetje afgegaan - en bepaalde dingen liggen me nog steeds niet. En dat neemt niet weg dat ik die (ik noem een Nick Cave) met de regelmaat van de klok blijf proberen, al blijf ik een probleem houden met veel hippige hedendaagsche NLgitaarbandjes.

En ik heb al eerder in een discussie het punt van de kwantitatieve gegevens aangedragen: stel je luistert je hele leven (vanaf je 12e om een punt te nemen) elk jaar net zoveel uren naar muziek, dan kan iedereen toch snappen dat een 50-jarige een uitgebreidere luisterervaring heeft dan een 18-jarige; daar zit gewoon 32 jaar luisterervaring tussen; gewoon even een ceteris paribus toepassen (i.e. gelijkblijvende omstandigheden). En dat is - opnieuw in een notendop - waar het hier vaak op de site om draait: ervaring is niet te faken, ook niet te onderschatten, waarnemingsvermogen is ook iets dat zich gaandeweg ontwikkelt, net als het vermogen om uiting te geven aan de beschrijving van het waargenomene.

En de adviezen waren goedbedoeld, maar met die stekelige reacties ga ik me allengs meer afvragen wat ik hier in vredesnaam aan het doen ben? Water naar de zee dragen?

Er zijn meerdere redenen waarom ik met de "theorie" van kwantitatieve gegevens niet eens ben. ten eerste de manier waarop Mjuman het gebruikt. Het is niet zo dat Jongeren een minder waardevollere mening hebben als ouderen Mjuman. Een fout die jij constant lijkt te maken. Als ik een album vaak genoeg gehoord heb, is mijn mening van evenveel waarde. Ten tweede hou je er geen rekening mee dat bepaalde jongeren zich voornamelijk verdiept hebben in een genre. Zij hebben meer van dat genre geluisterd en hebben dus binnen dat genre meer referentiekaders. Of laten we het nog kleinschaliger zoeken. Iemand die alles van zappa beluisterd heeft kan meer over Zappa zegen dan jij.

Ervaring is handig en leuk en kan in een inhoudelijke discussie enorm van pas komen. De manier waarop jij ervaring gebruikt is verstikkend en verkeerd. Hierdoor probeer je jongeren op de site hun stem te ontnemen en dat kan nooit een goede bedoeling zijn.

[@MF: dit gaat ondertussen nergens meer over. Ik heb bewust gesproken over mneetbare zaken als luistertijd. Ik heb het niet over de waarde van een persoonlijke mening gehad. Trek dat er dan ook niet in.
Imo ben jij iemand die gerust grenzen durft te overschrijden. Neem het dan niet op een onhandige manier op voor je leeftijdgenoten die dat niet doen.

Het gaat me NIET om de waarde van iemands mening, over hoe ie zijn/haar smaak invult. Dat zalme compleet worst wezen. Het gaat mij erom dat iemand met de grootste stelligheid beweert dat andere muziek hemn niet interesseert omdat ie zijn ding heeft gevonden. En dat terwijl je als mens - mag ik hopen - na je 18 nog volop doorontwikkelt qua smaak, gehoor/luistervermogen en manier om erover te praten schrijven. Door over muziek te communiceren kan je anderen deelgenoot maken van je ervaringen,die uitwisselen en je muziek beeld verrijken.

Dat alles veronderstelt een zaker mate van openstellen voor input (van anderen) en het vermogen om ironie bij tijd en wijle op juiste waarde in te schatten.

Ik heb hier lichtelijk mijn buik vol van en sta eigenlijk paf van de botte aannames en drogrederingen. Ik spreek nergens over "waarde" en "je verdiepen in bepaalde genres" - waarom denk je dat ik anders de ceteris paribus voorwaarde poneer? Dat wil namelijk zeggen bij gelijkblijvende context. Ga eens op zoek naar de klepel en ga niet alleen af op het luiden van de klok

Ik vind persoonlijk dat je nieuwe genres zelf moet gaan ontdekken. Ik ben zelf heel lang gefixeerd geweest op een genre en na een tijd gewoon de drang gekregen om elders ook te gaan kijken, ik denk gewoon dat het iets is wat puur uit jezelf moet komen. Als je genres gaat uitpluizen omdat anderen dat, opdringen wil ik niet gebruiken want dat klinkt weer zo vervelend, maar van je gaan 'verwachten', dan pluis je alles maar halfbakken af en ben je weer terug bij je lievelingsgenre met een nog grotere liefde ervoor. Dus wie weet krijgt lynn ooit zelf de drang, of niet, maar haar dingen toestoppen zal denk ik niet helpen. En inderdaad, de discussie wordt aardig persoonlijk, laten we het een beetje normaal houden.

Volledig eens met Gallow (ook met dat laatste). Het is erg normaal dat mensen vanaf jonge leeftijd duiken in een bepaald genre. Maar op een bepaald moment is die interesse in dat genre 'op', wat twee mogelijke gevolgen kan hebben. Ofwel ga je minder muziek luisteren, ofwel schakel je over naar één of meer nieuwe genres.

Dit somt het idd aardig op. Weet nog verdomd goed hoe ik tijdens de middelbare school grondig de pest kreeg aan boeken die je moest lezen voor je lijst-om ze pas jaren later echt te kunnen waarderen.

Mijn suggestie was ook niet bedoeld als opdringen, maar meer als een soort vraag van "waarom niet verder kijken - er is zoveel moois"- gewoon ook een oprechte verbazing dat iemand geen deel had aan de muziek uit het tijdvak waarin hij/zij zelf opgroeit. Maar goed dit zegt iets over het individu, maar ook over het tijdvak. De jaren 70-80 waren meer de jaren van politiek en sociaal engagement dan het huidge tijdvak; escapisme, hedonisme en egocentrisme lijken nu te domineren. Nee wat dat betreft is er geen vooruitgang geboekt - maar dat is mijn cultuurpessimistische opvatting.

Vind dat wel een rare uitspraak voor iemand die zelf maar 19 jaar oud is, studeer je psychologie?

Ik heb dat nooit gehad. Ik probeer me zo breed mogelijk te oriënteren en zoveel mogelijk mooie dingen van alle kanten van de muziek te ontdekken en beleven. Het is bijna zonde is om dat langs je heen te laten gaan, vind ik. Weet ook niet of het zo is dat jongeren op jongere leeftijd op één genre gefixeerd zouden zijn, is het niet eerder zo dat ze juist verschillende moeten ontdekken? Wel merk ik heel erg bij leeftijdsgenoten dat ze ongelooflijk vastgeroest zitten in hun mening over bepaalde genres of soorten muziek, vaak niet kloppende of ongenuanceerde vooroordelen waar ook niet normaal over valt te praten. Vraag me alleen af of dat iets is dat leeftijdsgebonden is?

Net als niels94 merk ik dat veel leeftijdsgenoten zich vaak aan 1 band vastklampen of een genre. Een vriend van mij luistert bijvoorbeeld nonstop Green Day en dan zeg ik wel eens tegen hem: Moet je niet iets anders luisteren? Dan beantwoordt hij weer: Nee, ik vind het leuke muziek.

Door mijn ouders heb ik toch echt het muziekvirus gekregen, dit speelt ook al mee. Als je ouders de hele dag hetzelfde draaien gebeurt dat misschien bij jou ook. Luisteren je ouders heel gevarieerd (zoals bij die van mij) ontdek je veel meer. Op een dag kunnen Nick Cave, Opeth, Volbeat, Motorhead, Bon Iver en Morbid Angel langskomen bij ons in de woonkamer.

Mijn ouders draai(d)en niks Ik ben degene die ze er nu weer een béétje (iets meer dan voorheen bedoel ik daarmee) in de muziek krijg.

Mijn vader heeft aardig wat platen en daar zitten hele leuke en mooie dingen bij (ook best onbekende dingen) maar tegenwoordig is hij er gewoon niet mee bezig. Vind ik wel jammer. Maar goed, zo blijkt dus ook dat de invloed van ouders gering kan zijn op dit gebied.

Constant één band luisteren, dat deed ik toen ik twaalf was. Maar het had ook wel wat hoor, dat je zo weinig cd's had dat je ze wel bleef draaien tot je ze gewoon goed vond.

Ah ik heb vandaag alleen nog maar naar Steven Wilson geluisterd

Ik heb 5 jaar lang non-stop naar RHCP geluisterd, tot m'n vader horendol werd (en hij was nota bene degene die de cd's kocht).

@Lynn: laat je niet intimideren en luister rustig verder!

Neen, ik vind mezelf veel te slim, dat helpt ook.

Maar even serieus: ik zie dat bij velen, zo niet iedereen in mijn omgeving. Dan is het logisch dat je zulke conclusies trekt.

In dat geval, prima

Ik kan me er ook wel in vinden. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand zijn hele leven dezelfde soort muziek kan luisteren, en dan nog met regelmaat (dus flink wat uren per dag luisteren). Komt nog eens bij dat het betreffende genre al 30-40 jaar dood is waardoor de keuze nog beperkter is.

Ik ben begonnen midden jaren met fanatiek LP's kopen en heb dit proces zoals bennerd beschrijft ook aan de lijven ondervonden.

Doordat ik veel muziek ben blijven verzamelen onstaat er op langzaam een verschuiving, in mijn geval ging ik ook minder terug naar de ouwe plaatjes.

In mijn vrienden en familie (broers)kring was het ook zo dat sommige na het huisje boompje beestje verhaal eigenlijk niet meer zo met muziek bezig waren.
Andere bleven dan weer echt graven en ontdekken.

Enne mijn kinderen kan ik nu nog best vermaken met The Beatles , maar het doel is toch Nick Cave en Sonic youth

Tijd voor mijn verhaal.

Bij mij begon het ooit toen ik een CD van mijn nicht in mijn handen kreeg geduwd, het betrof Eminem's The Marshall Matters LP. Ik was toen een jaar of 8 á 9 oud, dus veel snapte ik nog niets van de teksten. Ik weet wel nog dat m'n ouders het nooit zo fijn vonden als ik de CD (eindeloos) draaide, vaak vanwege de teksten.
Ik ben een tijdje compleet in de ban geweest van Eminem, ondertussen wel eens MTV kijkend maar dat deed ik nog niet zo gek veel. Wel vond ik Moby's tracks uit 2002 (het album 18) erg fijn, en vond het altijd een feest als het (eens in een heeele lange tijd) op MTV kwam.
Daarna toen ik een jaar of 12 á 13 was kreeg ik eindelijk internet op mijn PC, wat betekende dat ik al snel naar artiesten etc. ging zoeken. Hoe het kan weet ik niet, maar ik raakte al snel compleet in de ban van underground acts Gang Starr en Jedi Mind Tricks. Ook deed Hieroglyphics het goed rond deze tijd.
Daarna ging ik wat vaker buiten hangen, en kwam ik in aanraking met de muziek die door de "hangsters" gedraaid werd. Dat hield in THC, DHC, Negativ, Ludacris etc. etc.. Maarja, op de een of andere manier luisterde ik dit ineens, en raakte JMT en Gang Starr een beetje in de vergetelheid.
Al snel ontdekte ik Tupac, wat mijn nieuwe verslaving werd. Ik luisterde werkelijk elk nummer van 'm tot vervelends aan toe. Ondertussen stapte ik wel redelijk van de meer commerciele muziek af en ging ik me meer richten op de west coast (omdat mijn held 2pac imo iedereen haatte uit de oostkust van Amerika moest ik daar niks van hebben ). Eazy-E, NWA, Mack-10 maar vooral MC Eiht/Comptons Most Wanted deed het erg goed bij mij.
Toen kreeg ik de film 8-mile te zien (ik was toen 14 of 15 dacht ik). En de track uit de intro van die film kon ik niet anders dan geniaal opvatten, toen ik na een lange zoektoch erachter kwam van wie de track was, zag ik tot mijn schrik dat het "2pac-haters" Mobb Deep waren.
Ik kon mezelf niet langer voor de gek houden, en heb meteen enkele tracks van The Infamous gechecked: mijn liefde voor de hardcore en eastcoast hiphop was geboren. Album na album werd geluisterd en vaak ook gekocht. Ik ontdekte meer en meer en zo ging het tot een jaar geleden door.
Echter, waar ik eerst een echte rock-haat had, begon ik tracks als Them Bones van Alice In Chains en Lords of Bedlam van Hollenthon wel heel erg vet te vinden. En toen ineens in een klap was mijn liefde voor de punkrock daar. Hoe het kwam weet ik niet meer goed, ik dacht dat het begon met Rancid of Pennywise. Als het laatste het geval was, heb ik mijn nieuwe verslaving aan Stapler te danken die mij het nummer Bro Hymn (in dit geval de Tribute) liet horen. Deze track (ondanks zijn boeren-reputatie) vond ik ontieglijk vet. Een jaartje geleden ontdekte ik ook Opeth. Meteen was ik onder de indruk van de zanger's cleane zang maar ook zijn super vette grunt (waar ik in het begin echter nog niet veel van moest hebben, maar enfin). Dat in combinatie met het eigenlijk toch wel erg vette eerdergenoemde Lords of Bedlam zorgde ervoor dat ik sinds een aantal maanden continu (hardcore en skate) punk en (death) metal aan 't luisteren ben.

Dus dat .

Maw, brede smaak

Thanks

Verder ben ik vergeten te noemen dat ik in 2007 Drum & Bass en Jungle ontdekte. Wat ik nog steeds veel luister.

Ik bespeur bij mezelf dat ik zo om de 10 jaar ongeveer het roer wat omgooi....onbewust trouwens, maar het valt me op.

Begon ik al met 8 jaar singles van Queen, Pointer sisters te kopen en Moonflower van Santana te draaien......dus daar zat al die mix van blank en "gekleurde" muziek, rock en soul en de latin invloeden bij Santana. Met 12/13 jaar werd het echt serieus, verdiende ik al een paar jaar geld met bijbaantjes (ja, met 11 deed ik dat al) en de eerste echte lp was Thriller van Michael Jackson. Altijd top40 en dance via de Soulshow destijds, de rap/hiphop ontdekt en omarmd, eerste platen van LL cool J, Kurtis Blow en zo. Een vriend van me was helemaal weg van muziek met een prominente en/of freaky bass er in, dus Clinton en Bootsy zat er ook al vroeg in, evenals een Stanley Clarke en Marcus Miller. En in 1983 was daar dat kleine mannetje met Purple rain. Geen artiest heeft zo'n impact op me gehad en ik haat het woord en begrip "fan", maar toch zat ik daar dicht tegenaan zeg maar. Dus doorheen al die dance/electro/rap/hiphop zat telkens die kameleon van een Prince met vaak scheurende gitaren en alle invloeden die we bij hem gewend zijn, samensmelting van blank en zwart......net als het prille begin van Queen en bv. die Pointer sisters, ik kon het allemaal wel waarderen.
Maar eind jaren '80 was ik wel klaar met de rap/hiphop, Public enemy kwam op en ik had daar niks mee, de gangsta rap verafschuw ik, de lol was weg in die hoek voor mij. Ik ging ook samenwonen, leven veranderde, ik leerde andere mensen/vrienden kennen en 2 broers lieten me meer kennismaken met hardrock.....daarvoor vond ik dingen als Europe, Bon Jovi en ZZ top wel leuk. En Guns 'n roses' Sweet child of mine pakte me helemaal in en ik heb toen die cd gehaald......zelfs mijn eerste cd ooit trouwens, had net een cd speler. Snoeiharde plaat vond ik het (nu lach ik er om natuurlijk, want het is niet bepaald hard).
Toen was het dus voornamelijk hardrock wat er binnen kwam, zonder trouwens de rest compleet over het hoofd te zien.....een Lenny Kravitz kwam voorbij bijvoorbeeld, weer zo'n prettige mix van blank en zwart, een haast rode draad in mijn muzikale voorkeur eigenlijk.
Eind jaren '90 had ik het wel gezien met de hardrock....de zogenaamde hairbands.....en de rest van de wereld met mij geloof ik. Toen ben ik een paar jaar dwalende geweest, kopieerperiode gehad, maar daar snel mee gestopt toen ik besefte dat ik dwalende was. Het nummer Ice queen van Within temptation beviel me wel en ik vond het een fout dat dat al een jaar uit was zonder dat ik het kende. Tijd om weer te ontdekken dus en zo kwam ik bij Nightwish, Arch enemy, Penumbra, Tristania en nog veel en veel meer. Grunten moest ik voorheen niks van hebben, maar dat heb ik via Tristania/Sirenia leren waarderen. De nummers van hun, vooral eerste platen waren te mooi om over te slaan en uiteindelijk kon ik dat grunten waarderen en zag ik in dat het gewoon een andere manier is om emotie te uiten in een song. Het werd bijna raar om muziek te halen waar geen grunt in zat. Ook het hele female fronted metal gebeuren stond me wel aan, dat was een frisse wind door het metal landschap in mijn ogen. Nu is het eigenlijk wel over, met natuurlijk af en toe nog wel een lekkere plaat.
En verdraaid, dan zijn we ongeveer weer 10 jaar verder. En elke keer wordt het ook wat extremer....hoewel ik nu toch dat eindpunt wel heb bereikt......ja, er is nog extremer, maar dat gaat me te ver. Dus nu kan het eigenlijk alle kanten op, kon het altijd al, maar ik doe het nu ook weer meer. Dus koop ik net zo makkelijk de nieuwe Arch enemy als de nieuwe Chemical brothers. De nieuwe Solstafir en al het oude Funkadelic/Parliament werk. De smaak is breed en lekkere muziek is lekkere muziek. Ik zag net nog Tony Joe White voorbijkomen in dwdd....staat ook een hele rij cd's van in de kast, waar ook nu een cd prijkt van Falkenbach, de heidense viking metal band......kom maar op, alles kan. Van de top40 ben ik steeds verder afgedwaald trouwens. En soms vraag je je af of dat nu door leeftijd/veranderde smaak komt of niet. Maar dat is het niet denk ik, misschien deels, maar nooit helemaal alleen daardoor. En alles wat ik hiervoor luisterde luister ik nog steeds, ik schaam me nergens voor.............nou ja, ok, misschien die Holiday rap dan uit de jaren '80..........maar ik was bij lange na de enige niet die die plaat heeft gehaald.

Ik luister elke dag muziek, mijn muziek soort is dan ook erg verschillend.
Het enigste wat ik persoonlijk niet goed vindt is Hardcore, en wat ik niet luister is Klassieke muziek.

Al vanaf mijn 8ste jaar verzamel ik alle Hitzone cd’s toen vond ik dat erg leuk om naar te luisteren, nu 9 jaar verder spaar ik nog steeds Hitzone’s om toch nog die collectie vol te maken, maar luisteren doe ik ze minder!

Mijn eigen stijl wat ik luister is voornamelijk Pop zoals: Mika, Mark Ronsen, Edward Sharpe, Gotye, Madness, Robbie Williams, J.J Cale, Art Of Noise, Peter Fox, Mr Scruff, Arcade Fire, The Chemical Brothers, en Timbaland.
Vooral Mark Ronson vindt ik een heel erg goede producer en muziekant, en op MusicMeter staat Arcade Fire op nummer 1 in mijn top 10 met 5 sterren.

Maar bij mij thuis wordt nog altijd door mijn ouders de oudere muziek gedraaid en daar leer ik enorm van!
Zo leer ik jaren lang steeds meer oudere muziek kennen, en dat klinkt als goud in mijn oren!!
Geweldig!
Zo luister ik dan ook enorm veel: Jan Akkerman, Pink Floyd, Roger Walters, U.K! , Joe Jackson, Peter Gabriel, Tracy Chapman, Manfred man’s Earth Band, Talk Talk, BrainBox, Matt Bianco, Genesis, UB40
Vooral U.K en Pink Floyd en Jan Akkerman vindt ik enorm goed!

Dus zit ik altijd stiekem in mijn vaders cd kast te zoeken naar nieuw oud goud

Ik ben van jongs af aan wel erg geïnteresseerd in muziek. Van mijn 6 tot 8/9 jaar kocht ik af en toe wel eens wat Q-Music hit cd's en heb ik bijvoorbeeld ook een plaat van Rihanna gekocht (Music Of The Sun) maar nooit ging het echt verder dan gewoon wat radio hitjes. Toen Avril Lavigne haar The Best Damned Thing uitgaf was ik voor het eerst echt "fan" van een artieste, en ben ik toen ook naar mijn eerste concert ooit geweest. Toen dat wat uitgevaagd was ben ik wat meer beginnen luisteren naar "alternatieve" pop-rock. Vooral muziek op Fueled By Ramen. Ik kocht bijvoorbeeld direct Riot! van Paramore op CD toen die uitkwam, en ook Cobra Starship vond ik geweldig. Ik had ook beide All Time Low cd's in mijn collectie toen. Met wat schoolvriendjes begon ik dan een bandje, maar die is dan ook nooit verder geraakt dan één repetitie
Ik luisterde vaak naar platen in mijn vaders collectie zoals Red Hot Chili Peppers, Nirvana, The Rolling Stones, maar ook veel wereldmuziek. Rond 2008, toen ik 11 was ongeveer ben ik beginnen luisteren naar "hardcore, metalcore" enzo. Rond die tijd ben ik ook heel veel naar concerten geweest, en zo zag ik op mijn eerste Pukkelpop mijn helden Parkway Drive. Tijdens, en na die periode was het dan weer elektronische muziek dat mijn hart stal. In 2009 luisterde ik nog regelmatig dubstep en trance zoals Deadmau5. Chiptune en breakcore kwamen ook veel aan bod. En door een Last.fm aan te maken ben ik enorm veel nieuwe muziek tegengekomen. Eind 2010 luisterde ik naar niks anders dan Crystal Castles. Nu luister ik zeg maar erg veel, van noise tot wereldmuziek. Ik check wel regelmatig Pitchfork, een goed overzicht van nieuwe albums en hun keuze van "Best new music" smaken me wel meestal goed.

Toen ik 35 jaar geleden voor het eerst een Hammond orgel probeerde te bespelen, vond ik dit niets.

Het is geen Blues, het is geen Jazz: this is the groove. De echte.

Tegenwoordig (de afgelopen 3-4 jaar of zo) beluister ik bijna niks anders meer.
Met dank aan het All Music Guide boek over The Blues,
hoofdstuk over The Blues in Jazz: The Groove

YouTube - Jimmy Smith - The Sermon

Dat liedje duurt 20 minuten en als het gedaan is zet ik het opnieuw weer op.
(cd gekocht bij saturn voor 3,90€)

Ik kan me haast niet voorstellen dat er iemand is die dat geen lekkere muziek vindt......zelfs mijn blanke kont blijft hierbij niet stil op de stoel hangen...

Mijn vader is een groot Michel Sardou fan, ik ben daar wat in blijven hangen.

De geschiedenis van mijn smaak (favoriete artiesten) :
0 tot 3 jaar : Mijn mammie
4 tot 8 jaar : Bert en Ernie
9 tot 10 jaar : Ch!pz
11 tot 12 jaar : Eminem
12 tot 14 jaar : Arctic Monkeys
14 jaar : Talking Heads
15 jaar tot nu : Pixies

Ik koester al jaren deze

Jimmy Smith - Home Cookin' (1959)

Ik vraag me toch af waar je dat op baseert. Volgens biedt één bepaald genre juist voor heel veel mensen precies datgeen wat ze willen in muziek en daarom gaat men niet opzoek naar andere genres.
(late quote, ik weet het..)