menu

De Site / Gebruikers / Leeftijd verandert smaak muziek

zoeken in:
avatar van bennerd
Op eigen ervaring en ervaring van anderen. Ik was iemand die me vaak in één subgenre tegelijk verdiepte. Na een tijd was de koek dan op (ofwel was 85 procent doorgespit, ofwel had ik er al zo veel van gehoord dat ik 'verzadigd' was) en schoof ik naar een ander genre op.

En dan heb ik het niet over genres als 'jazz', 'rock', 'electronica' enzoverder, maar echte (sub-)subgenres.

avatar van Wolfmother
Vroeger als klein ventje vond ik alles in top40 leuk, ik hield zelf lijstjes bij en was fan van alles. Eminem, 2 Unlimited, Madonna, Westlife, Kane, Within Temptation, 50 Cent, Bon Jovi, Britney Spears, noem het maar op.

Mijn vader luisterde ook heel veel muziek, vooral in de auto. Ook top40, maar dan 20 jaar terug. Zo kreeg ik dus mijn eerste rockkriebels. Queen, Metallica, Bon Jovi, Boston, The Scorpions, Moody Blues, CCR, Lenny Kravitz en Status Quo. Nooit het echte harde werk (van Metallica alleen Nothing Else...en Enter Sandman). Wel was ik in die tijd die-hard-fan geworden van Rammstein (nog steeds), maar ook van Nickelback (nu stukken minder). De eerste 2 bands waarvan ik de hele discografie wilden hebben.

Ik dwarrelde zo aantal jaartjes door totdat ik besloot om als 20-jarige eens mee te gaan naar Lowlands. Een wereld ging voor me open. Opeens zag ik bands als The Editors, Franz Ferdinand en Nightwish, maar ook Killswitch Engage ('jezus, wat zingt die vent achterlijk!!' was mijn reactie destijds). Tijdens Dropkick Murphys had ik de kans om voor het eerst in mijn leven in een moshpit te gaan staan, maar ik durfde niet. Alleen om de volgende dag rondjes te rennen bij Anti-Flag. Mijn eerste pit, circle pit en wall of death! Mijn vrienden herkenden me niet terug.

Ik was op slag verliefd, maar deed er weinig mee. Ik keek nog steeds niet verder dan Lowlands, dus het jaar daarop werd het weer alleen dat festival.

In 2010 besloot ik naar Pinkpop te gaan, nadat ik in vorige edities Metallica en Bruce Springsteen zag rocken. Op TV!! 'Dit moet ik gaan doen' dacht ik bij mezelf. Greenday, The Prodigy en.............Rammstein!!! Heb mezelf daarna nooit meer zo gelukkig gevoeld als vooraan in die pit.

Pinkpop bracht een stroomversnelling teweeg waardoor ik dat jaar ook Zwarte Cross, Lowlands, Speedfest, Festival Mundial en Nirwana Tuinfeest meepakten (ik was Triggerfinger aant volgen). Dit heeft mij als persoon ook erg veranderd. Ik wilde geen Nederlandse muziek meer horen en ook hardcore/hardstyle-feestjes waren taboe. Top40, daar kreeg ik een hekel aan. Anti-commercieel werd ik.

Sinds dit jaar komt metal steeds meer om de hoek kijken en daar wil ik dan echt iets mee doen. Heerlijke muziek, heerlijke sfeer, fantastische mensen. Graspop gaat hem worden dit jaar.

kistenkuif
Bij The War on Drugs - Lost in the Dream (2014):


Generatiekloof.


Het schijnt zo te zijn dat je muzikale smaak zich ontwikkeld in de periode tussen je 14e en 24e. Dat heeft heartofsoul me eens in een leerzame pm uitgelegd. Mijn toevoeging: omdat smaak nu door sociale media veel sneller gedeeld en gestuurd kan worden dan in die voor mijn generatie cruciale jaren, vermoed ik dat krasse MuMers niet gewend zijn zo snel en massaal als de huidige youngsters, achter een album of band aan te hollen. En die oude rugzak is misschien wat zwaarder. That's all.

avatar van Lura
kistenkuif schreef:


Het schijnt zo te zijn dat je muzikale smaak zich ontwikkeld in de periode tussen je 14e en 24e. Dat heeft heartofsoul me eens in een leerzame pm uitgelegd.


Volgens mij klopt die bewering, in het geval van oudere MuMers, niet helemaal. Omdat ik vroeger bepaalde muziek niet luisterde, gewoon vanwege het feit dat ik het niet leerde kennen. Het was toen een stuk moeilijker dan nu om muziek te ontdekken. Zelfs vorig jaar ontdekte ik nog een album van lang geleden, Ever changing minstrel van Bill Wilson.

avatar van Tony
Lura schreef:
Volgens mij klopt die bewering, in het geval van oudere MuMers, niet helemaal. Omdat ik vroeger bepaalde muziek niet luisterde, gewoon vanwege het feit dat ik het niet leerde kennen. Het was toen een stuk moeilijker dan nu om muziek te ontdekken. Zelfs vorig jaar ontdekte ik nog een album van lang geleden, Ever changing minstrel van Bill Wilson.

Haha, je spreekt jezelf wel heel erg tegen hier, Lura. Omdat je niet alle muziek die is verschenen tijdens je 'vormingsjaren' kent, wil je die nu juist met terugwerkende kracht alsnog ontdekken. Denk je dat een gastje van begin 20 (sorry, niet denigrerend bedoeld) enthousiast wordt van de ontdekking van een of ander obscuur album uit 1973? Waarschijnlijk was je in 1973 tussen de 14 en 24 jaar?

avatar van Lura
Tony schreef:
Denk je dat een gastje van begin 20 (sorry, niet denigrerend bedoeld) enthousiast wordt van de ontdekking van een of ander obscuur album uit 1973? Waarschijnlijk was je in 1973 tussen de 14 en 24 jaar?

Mijn leeftijd was inderdaad tussen de 14 en 23. Of hij daar enthousiast van kan worden, weet ik niet. Het bewuste album had zeker binnen mijn interessesfeer gelegen, als ik het toen gehoord had, want ik luisterde in die tijd ook al, onder andere, naar dat soort muziek.

avatar van Edgar18
Tony schreef:
(quote)

Haha, je spreekt jezelf wel heel erg tegen hier, Lura. Omdat je niet alle muziek die is verschenen tijdens je 'vormingsjaren' kent, wil je die nu juist met terugwerkende kracht alsnog ontdekken. Denk je dat een gastje van begin 20 (sorry, niet denigrerend bedoeld) enthousiast wordt van de ontdekking van een of ander obscuur album uit 1973? Waarschijnlijk was je in 1973 tussen de 14 en 24 jaar?


Wel degelijk Tony. Ik heb een aantal jaar geleden als 'gastje van begin 20' het album Cold Fact van Rodriguez ontdekt. Dit was voor de massale aandacht die Rodriguez kreeg naar aanleiding van de documentaire Searching for Sugar Man, in de tijd dat dit nog een prototype obscuur album was. Er zijn meer van dergelijke voorbeelden maar Rodriguez is in mijn geval erg treffend omdat ik dit nog steeds één van de beste albums allertijden vind.

Overigens geloof ik volledig in de theorie dat je muzieksmaak bepaald wordt tussen (vanaf) je 14e en 24e levensjaar. En dat geldt denk ik niet alleen voor muziek..

avatar van Tony
Uitzonderingen die de regel bevestigen, prima. Ik zie even vlug in je Top 10 dat je eerder 58 dan 28 lijkt... Maar ondanks dat je deze albums goed vindt, is het waarschijnlijker dat de meeste muziek die je luistert/goed vindt tussen de 4 en 14 jaar oud is i.p.v. 44 jaar oud.

Wat denk ik ook een grote rol speelt, is dat jonge gastjes van tegenwoordig al uit pakweg 54 jaar popmuziek kunnen kiezen en alles met een muisklik beschikbaar is. Toen ik in bedoelde leeftijdscategorie zat, was er beduidend minder te kiezen, kon je ook lang niet zoveel vinden (punt van Lura) en was je muzieksmaak dus min of meer noodgedwongen meer tijdgebonden (=hier en nu hitparade Top 40). Maar dat punt is hieronder ook al uitgebreid besproken.

avatar van Edgar18
Het gegeven dat (bijna) alles wat ooit gemaakt is met één muisklik beschikbaar is is misschien wel de meest bepalende factor in de ontwikkeling van een muzieksmaak. Als jij als jong broekie voor het eerst een - pak hem beet - gave hiphop track hoort en je merkt dat dergelijke muziek je aanspreekt dan is het erg eenvoudig je in de geschiedenis van dit genre te verdiepen. Even Googelen en je komt via Gil Scott-Heron en Afrika Bambaataa bij N.W.A., Eric B. & Rakim en vervolgens weer Eminem etc. terecht. Om een lang verhaal kort te maken, een paar dagen intensief speuren en luisteren en je kennis, waardering en smaak kunnen zich razendsnel ontwikkelen.

Ik denk dus ook niet dat ik eerder 58 dan 28 lijk, ik denk dat ik de kans heb (gehad) muziek eenvoudig te ontdekken en er zo achterkwam dat er meer mooie muziek is gemaakt dan alleen de top 40 muziek van de afgelopen 14 jaar.

Het is waarschijnlijker dat de meeste muziek die je luistert/goed vindt tussen de 4 en 14 jaar oud is
- Hoe komt dit dan? Waarom zouden de meeste mensen muziek die tussen de 4 en 14 jaar oud is goed vinden?

kistenkuif
Lura schreef:


Volgens mij klopt die bewering, in het geval van oudere MuMers, niet helemaal. Omdat ik vroeger bepaalde muziek niet luisterde, gewoon vanwege het feit dat ik het niet leerde kennen. Het was toen een stuk moeilijker dan nu om muziek te ontdekken. Zelfs vorig jaar ontdekte ik nog een album van lang geleden, Ever changing minstrel van Bill Wilson.


Maakt niet uit, Lura. Eén destijds onontdekt album heeft je hersens er niet van kunnen weerhouden om je muzieksmaak te ontwikkelen tussen pakweg 14 en 24. Dat heb je toen gewoon gedaan met datgene wat wel binnen je bereik kwam via de radio, op vinyl, bij concerten en tijdens de hoogmis.

Voor het bevredigen van de muzieklust moest je destijds inderdaad wel meer moeite doen. Op de brommer naar de elektra- en witgoedwinkel in het dorp waar tussen de wasmachines, koelkasten en stofzuigers één vettige koptelefoon hing om de singeltjes uit de wekelijkse gedrukte topveertig te kunnen beluisteren. Voor de betere albums moest je tot middernacht wakker blijven om ze onder de dekens op de miniradio een uurtje bij 'Parels voor de zwijnen' te kunnen beluisteren. Meer was er niet. Lekker duidelijk.

Het is dus maar goed dat die muisklik nu alles binnen oorbereik brengt want anders zou het voor mijn krimpende kop onmogelijk zijn om het enorme aanbod te kunnen verwerken.

avatar van Tony
Edgar18 schreef:
Het gegeven dat (bijna) alles wat ooit gemaakt is met één muisklik beschikbaar is is misschien wel de meest bepalende factor in de ontwikkeling van een muzieksmaak.

Dat zei ik ja.

Edgar18 schreef:
Hoe komt dit dan? Waarom zouden de meeste mensen muziek die tussen de 4 en 14 jaar oud is goed vinden?

Nee, nee, niet de meeste mensen, ik bedoelde jou. Als in; Jou muzieksmaak ontwikkelde zich tussen je (28 - 14 =) 14 en (28 - 4 =) 24 jaar.

avatar van Lura
kistenkuif schreef:

Voor de betere albums moest je tot middernacht wakker blijven om ze onder de dekens op de miniradio een uurtje bij 'Parels voor de zwijnen' te kunnen beluisteren. Meer was er niet. Lekker duidelijk.

Het is dus maar goed dat die muisklik nu alles binnen oorbereik brengt want anders zou het voor mijn krimpende kop onmogelijk zijn om het enorme aanbod te kunnen verwerken.


Dat klopt wel, dat alles een stuk overzichtelijker was. Met tot gevolg dat je de muziek veel beter leerde kennen. Dat merkte ik gisteren weer eens bij het luisteren naar What's going on van Marvin Gaye. De teksten kon ik nog woord voor woord meezingen. Maar dat komt ook doordat de songs in die tijd veel pakkender melodieën hadden. Kijk ook naar muziek die toen in de top 40 stond. Songs als bijvoorbeeld Nights in white satin of Whiter shade of pale kom je tegenwoordig niet vaak meer tegen in die top 40.
Dat zeer grote aanbod heeft wel tot gevolg dat het minder overzichtelijker wordt, maar dat we soms ook niet meer de moeite nemen om iets goed te leren kennen. Dat merk je overigens regelmatig hier bij de commentaren van cd's. Regelmatig lees ik commentaren in de trant van, ik heb het album al twee gehoord, maar het kan me nog steeds niet boeien. Alles moet tegenwoordig steeds sneller, de makke van deze tijd.

avatar van Tony
Toen ik ergens eind 20, begin 30 was, vond ik mezelf volwassen genoeg om me nou ook maar eens serieus in de klassieke muziek te gaan verdiepen. Vele uren heb ik, voorbij de rock en pop afdeling lopend, op de klassieke afdeling van de lokale platenzaak doorgebracht. Naxos CD's kostten toen zo'n fl. 15,- per stuk en ze hadden zo'n mooi overzichtelijk boekje waar het hele aanbod in stond, kon je thuis op je gemak bepalen wat je wilde hebben, afgaande op de plaatjes van de schilderijen die op de hoezen stonden... Ik heb er een flink aantal van aangeschaft, van Naxos. Vooral Bach vond ik, net als mijn vader, erg mooi toen. Rond de millenniumwisseling kwam Kruidvat met een hele Bach serie; honderden CD's waar alles van Bach op stond. Een doos met 20 of meer cd's erin kostte opeens diezelfde fl. 15,- Ik werd gek en kocht de ene na de andere doos. Ik heb ze ook allemaal minstens 1x beluisterd, maar voor het overgrote deel bleef het daarbij. Ze staan ergens op zolder. Ik zet nog heel af en toe iets klassieks op, maar na die dozengekte bij Kruidvat is mijn interesse weer snel terug gegaan naar de rock en pop, want ontdekte ik dat je die muziek opeens gratis kon downloaden... En helemaal niet betalen was natuurlijk nog beter dan belachelijk weinig betalen.

kistenkuif
Lura schreef:
Regelmatig lees ik commentaren in de trant van, ik heb het album al twee gehoord, maar het kan me nog steeds niet boeien. Alles moet tegenwoordig steeds sneller, de makke van deze tijd.


De versnelling in meningsvorming is onlosmakelijk verbonden het door Tony genoemde gegeven dat muziek nu gratis te beluisteren valt. Die dynamiek werkt trouwens ook versnippering in de hand. Het verschijnsel 'persoonlijke speellijst' is daar een voorbeeld van: selectie van favoriete tracks is daarbij vaak belangrijker dan de samenhang van een integraal album. Ieder zijn meug.

avatar van Tony
Tja, ik ben opgegroeid met LP's en cassettebandjes, waar vaak net een heel album op paste en soms net niet. Daar had je dan zo'n schuifje voor op je cassettedeck, waarmee je aan het einde van de tape het laatste nummer nog net even zelf een fade-out kon geven (haha, nostalgie). En later natuurlijk CD's.

Ik bedoel maar te zeggen dat het album, zoals de uitvoerende het bedoeld heeft, voor mij een gegeven is, ook nu nog. Ik heb daarom ook een behoorlijke aversie tegen verzamelalbums, omdat nummers dan uit hun oorspronkelijke context gehaald worden. Ook de shuffle-toets op mijn CD-speler heb ik nog nooit gebruikt. Dus dat gedoe met persoonlijke playlists, de beste nummers van een album selecteren en de rest niet, is al helemaal niet aan mij besteed.

De makke van directe beschikbaarheid van alles is inderdaad dat je een nieuwe 'aanschaf' niet meer zo koestert als vroeger. Grote voordeel, en dat weegt vele malen zwaarder, is dat ik nu dingen ken, die ik zonder internet nooit zou hebben gevonden. In het begin van het pindakaas tijdperk heb ik bands en albums gepindakaast (Ik kan me nog goed herinneren dat ik in 1x de hele discografie van Coil heb binnengehaald, o euforie) die bij de reguliere platenzaken never nooit te verkrijgen waren. Later heb ik vele bands en albums ontdekt, vooral ook hier op mume, waar ik het bestaan nog niet van kende en die prachtig zijn. Dat had ik echt niet willen missen. Denk wel eens, als ik mijn i-Pod met bijna 1.000 albums erop doorloop, wat een ongekende rijkdom ik toch in mijn handen heb. Een paar jaar geleden was dat nog volstrekt ondenkbaar, mooie tijden.

avatar van Lura
Allemaal leuk en aardig dat pindakazen, maar vaak wil ik meer over het album weten en dan schaf ik gewoon de cd aan, ook al heb ik geen cd-speler meer. Neem bijvoorbeeld Leave your sleep van Natalie Merchant. Daar zit een schitterend boekwerkje bij met de nodige prachtige foto's en achtergrondinformatie over de dichters. Of het onlangs uitgebrachte Vagabond van Eddi Reader, waarin van iedere song uitgebreide achtergrondinformatie vermeld staat. Daardoor gaat de muziek veel meer leven en tot je verbeelding spreken. Dat is voor mij ook een reden om recensies te schrijven, omdat je dan veel meer research over een cd gaat doen.

kistenkuif
Tony schreef:
De makke van directe beschikbaarheid van alles is inderdaad dat je een nieuwe 'aanschaf' niet meer zo koestert als vroeger.


Ook ik tel vooral de zegeningen van de beschikbaarheid met name om de mogelijkheid me thuis te kunnen oriënteren. Gepindakaasd heb ik nog nooit. Ik wil me fysiek kunnen hechten aan een album, met informatie, tekstboekje en pics zoals Lura beschrijft. Door die hechting kom ik ook vaker bij een album terug om het te beluisteren en dat verlengt de levensduur. Ik vermoed dat de omloopsnelheid van muziek en virtuele albums voor jongere gebruikers veel groter is. En de vergetelheid daardoor ook. Wisselende coalities rond hete albums en hypes en dan gauw weer verder naar de volgende. Of vergis ik me?

avatar van Tony
Albums die ik de moeite waard vind en vaak luister, koop ik uiteindelijk ook nog steeds. Omdat ik ze dan gewoon fysiek in huis wil hebben. Maar dan ken ik de albums vaak al wel, hoef niet meer te gokken of ik het wel mooi blijf vinden, zoals je vroeger wel verplicht was te doen. Dat leidde, bij mij althans, tot veilig aankoopgedrag; vaak meerdere albums van dezelfde band, omdat ik me daar geen buil aan kon vallen, dacht ik dan. Nu 'durf' ik veel meer buiten mijn comfort zone te luisteren, als 't niks is pleur ik het in de prullenmand. Het pindakazen heeft mijn muzieksmaak in ieder geval enorm verrijkt.

avatar van Tony
kistenkuif schreef:
Ik vermoed dat de omloopsnelheid van muziek en virtuele albums voor jongere gebruikers veel groter is. En de vergetelheid daardoor ook. Wisselende coalities rond hete albums en hypes en dan gauw weer verder naar de volgende. Of vergis ik me?


Jongeren hechten nergens meer aan, dus ook niet aan muziek. Het hele leven is gefaseerd, tijdelijke vrienden, eindige relaties, van de ene hype naar de andere, mode en mobieltjes die 1 seizoen meegaan, wegwerpartikelen waarvan het verstandiger is een nieuwe te kopen dan de batterij te vervangen. Etc. Waarom zou dat bij muziek anders zijn?

Wel een ouwe lullen discussie aan het worden zo, he? Vroeger was alles beter.

avatar van Edgar18
kistenkuif schreef:
Ik vermoed dat de omloopsnelheid van muziek en virtuele albums voor jongere gebruikers veel groter is. En de vergetelheid daardoor ook. Wisselende coalities rond hete albums en hypes en dan gauw weer verder naar de volgende. Of vergis ik me?

Zoals dit soort dingen vaak gaan, voor de één zal deze vlieger op gaan en voor de ander niet. Ik volg de hypes niet zo maar probeer mijn eigen pad en smaak te volgen. En ik verwacht, aangezien we hier op een site voor muziekliefhebbers zijn, dat de meeste 'jongeren' hier niet snel en blind achter 'the new kid in town' aanrennen. Wellicht wordt de jongere generatie ietwat onderschat?

Tony schreef:
Jongeren hechten nergens meer aan, dus ook niet aan muziek. Het hele leven is gefaseerd, tijdelijke vrienden, eindige relaties, van de ene hype naar de andere, mode en mobieltjes die 1 seizoen meegaan, wegwerpartikelen waarvan het verstandiger is een nieuwe te kopen dan de batterij te vervangen. Etc. Waarom zoul dat bij muziek anders zijn?

Ik neem aan (en mag hopen) dat dit een grapje is?

avatar van Tony
Gechargeerd, zwart/wit en ongenuanceerd uiteraard, maar wel de essentie van wat ik bedoel te zeggen, ja. Jij herkent dat beeld echt helemaal niet?

avatar van De Daniël
Beetje bijzonder dat er hier mensen van in de veertig over "jongeren" aan het praten zijn, alsof ze het zelf nog zijn. Om maar even in te haken op die laatste opmerking over hechten; ik denk juist doordat het leven tegenwoordig zo vluchtig en snel is, jongeren wel degelijk steeds meer hechting zoeken in bijvoorbeeld muziek en ook steeds vaker teruggrijpen naar oude muziek. Bij mij geeft oude muziek in ieder geval een heel fijn gevoel. Ik heb niet in de jaren '60 geleefd, maar kan me voorstellen dat het leven toen meer onbezonnen was. Ik merk dat veel mensen om mij heen dat gevoel delen, een soort verlangen naar vroeger. Het verklaart wellicht ook de enorme opmars van Vinyl en de populariteit van artiesten met een "oude" sound.

avatar van Eveningguard
Och die eeuwige generatiekloof toch altijd. Zal mij niet verbazen als ten tijden van de uitvinding van de boekdrukkunst dit soort dingen ook gezegd werden. Het is nu eenmaal zo in deze tijd dat de media zo'n invloed heeft op jongeren. In de jaren 60 was dat LSD, weer wat anders.

Door de grote hoeveelheid muziek die er op je afgevuurd wordt blijft inderdaad niet alles hangen, maar er zijn wel degelijk albums en artiesten die ons ontzettend dierbaar zijn en dat ook voor altijd zullen zijn.

tuktak
Lura schreef:

Kijk ook naar muziek die toen in de top 40 stond. Songs als bijvoorbeeld Nights in white satin of Whiter shade of pale kom je tegenwoordig niet vaak meer tegen in die top 40.

Voor de nuance, ten tijde van Nights in white satin was de nummer 1 positie in de top 40 vergeven aan Mien waar is mijn feestneus. Hetzelfde jaar dat ook Heintje 13 weken op nummer 1 stond met oa Heidschi bumbeidschi.

Met het makkelijker beschikbare aanbod aan muziek zou je ook een snellere doorlooptijd verwachten in de top 40. Nights in white satin stond 14 weken in de top 40, momenteel staan er 13 tracks in de top 40 die langer dan 14 weken in de lijst staan.

D'r was een tv-programma (ik meen van de VARA - ben even de naam kwijt; het onderzoeksprogramma dat handelwijze van bedrijven/instellingen bekritiseert) dat liet zien dat je met een paar vette flappen een plaats in de top40 kon kopen. Die top40 heeft slechts een losse (virtuele) relatie met de realiteit.

Oud vs jong: een aantal van de reeds gemaakte opmerkingen (oa Kistenkuif) snijdt hout - ik heb hier Muziek >> Nieuws >> R.I.P Muziekindustrie? Goeie zaak! al een aantal ontwikkelingen beschreven waarmee de muziekindustrie te maken heeft:

* ons mediaconsumptiegedrag is de afgelopen 30 - 35 jaar grondig veranderd - we gaan anders om met content
* albums zijn van 'specialty' goods (bijzondere dingen waar je naar op zoek ging) veranderd in consumptiegoederen.
* we hebben sinds 2003 breedbandinternet
* door internet is Out of Print zo goed als verdwenen: veel zeldzame albums zijn met enig zoekwerk te vinden (als download); tevens heeft internet ervoor gezorgd dat je uit allerlei hoeken van de wereld albums kunt laten komen.

Tov de 70's, 80's en 90's zijn de jongeren in de 00's in het voordeel geweest dat het aanbod en de mogelijkheid om je te oriënteren veel groter was. Daarnaast kwam veel oude muziek door re-issues ook weer beschikbaar: vanaf midden jaren 90 zag je steeds meer boxen met complete oeuvres of aardige verzamelingen singles.

Een interessante dimensie komt erbij door verticale portals (Discogs, RYM) of sites zoals deze met een soort van semi social media-functie: mensen vinden elkaar obv smaak, voorkeur. Opvallend is dan ook de rol van opinion leader - users die heel goed thuis zijn in bepaalde subgenres en daar heel enthousiast over schrijven - min of meer spontaan kan ontstaan en vervolgens een gidsrol gaat vervullen tav bepaalde soorten muziek.

Users kunnen mede daardoor geattendeerd worden op andersoortige muziek. Dat heeft voor mij ook gewerkt tav belangrijke delen 'electronic'. Mede door MuMe is mijn muzikale blikveld wat verruimder geworden, maar ik ben overtuigd dat je als mens jezelf blijft ontwikkelen, ook op smaakgebied - soms moet je alleen geholpen worden om met iets kennis te (durven) maken

En die generatiekloof? Nooit met mist erop uit trekken, een goede kaart met kompas erbij houden en je mind open zetten. Genoeg boeiende gesprekken gehad - ook in real life - met jongere users hier.

Misterfool
Mooi bericht, kan me er goed in vinden!

kistenkuif
Alles overlezend zou je misschien zelfs kunnen stellen dat de bijna totale en directe beschikbaarheid van muziek de generatiekloof aan het dichten is. Jonge liefhebbers kunnen terug op pad en zich verdiepen in het rijke muziekverleden terwijl de wat oudere de mogelijkheid hebben om hun gestolde smaak weer te laten stromen door het nog onbekende nieuwe op te zoeken. En dat alles in een vloek en een zucht. Of vind je deze hypothese te gedurfd, beste Tony. Jij begon erover bij War On Drugs... Ik voel me soms weer twintig op mijn ontdekkingsreis. Dus het valt wel mee met die kloof. Bruggen zat, trouwens.

avatar van Tony
Nee, ik vind het prima. Maar daar hadden we het dan ook niet over in relatie tot die generatiekloof. Dat ging erover dat jij muziek uit je tienerjaren als referentie neemt en sneller op teruggrijpt, waardoor je recente muziek als The War On Drugs weinig vindt toevoegen, terwijl diezelfde muziek voor de generatie die zich nu in de 'vormingsjaren 14-24 bevindt hun referentiekader zal worden. Dus wel degelijk een verschil in benadering van dezelfde muziek door een andere achtergrond, generatie zo je wilt. En dat niet alle muziek uit een periode je referentiekader wordt bewijst het bericht van tiktak van eerder vanmiddag.

Als je dan een hypothese wilt neerleggen; Door de totale en directe beschikbaarheid van muziek is het helemaal niet meer nodig om een muzieksmaak te ontwikkelen. Want smaak gaat over selecteren, afbakenen wat wel/niet verder te onderzoeken, keuzes maken en je daaraan houden. Vroeger moest dat omdat het budget het bijvoorbeeld niet toeliet, niet alles verkrijgbaar was en/of je bij een bepaalde groep hoorde (kakkers luisterden Spandau Ballet, alto's Joy Division, stoere jongens Saxon en Maiden, etc.). Dat hoeft helemaal niet meer. Je kunt luisteren wat en wanneer je maar wilt en bepaalt zelf of je het nog eens of niet nog eens hoeft te horen. Zonder dat je erbij stil hoeft te staan of het je smaak wel is.

kistenkuif
Klopt wel wat je schrijft in je eerste alinea. Het is die rugzak vol muzikale referenties. Die laat ik dus blijkbaar zwaar meewegen. De stelling die je daarna poneert vind ik prikkelend...

Smaak is ambigue: alles heeft een (eigen) smaak - je hoeft alleen niet altijd lekker of goed te vinden. Olijven is een aardig voorbeeld: veel mensen vinden de smaak van olijven in eerste instantie gewoon vies, pas geleidelijk aan leren ze die waarderen

De parallel met muziek zit er hedentendage in dat niets meer lijkt te (kunnen) beklijven: downloaden, draaien, waarden op MuMe en zippo presto on to the next. Waar vroegah - opa vertelt - je gewoon 38 een gulden omdraaide voor je die in muziek investeerde, moeite doen, is dat nu niet meer nodig: hup gewoon de folder met het album naar de vuilinisbak en on to the next.

Zelf probeer ik zoveel mogelijk gewaardeerde albums fysiek in huis te hebben, al wacht ik soms 6 mnd tot de prijs gedaald is (tot de helft bijv). Albums die ik alleen digitaal heb, tel ik ook niet mee.
kistenkuif verwoordt het aardig met die rugzak, alleen zit die wel vast aan je lijf, je hebt dat referentiekader altijd bij je en *niet* gebruiken is geen optie.

Smaak ontwikkelen - ook jongere users staan voldoende open voor tips. En verder heb je genoeg mensen die jaar in jaar uit naar dezelfde plek op vakantie gaan, of vaak hetzelfde restaurant - het geldt niet alleen voor muziek

Gast
geplaatst: vandaag om 17:08 uur

geplaatst: vandaag om 17:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.