Dan zou ik zelfs verlangen naar K3,
Merzbow is lastig..

.

Daar waag ik haar voorlopig nog niet aan.
Moet ze toch wel minstens 6 jaar voor zijn.

Ik moet nog altijd mijn "beste maat" (zie avatar) aan Opeth voorstellen

Heel gewaagd; doe er dan ook wat Miles Davis bij - maar goed laat ik zwijgen; mijn buurjongetje van 9 (ADHD-type'je) heeft van de week van mij een cd met o.a. Boratto, Björn Torske, Martyn en wat dubstep erop gehad. Ik beschouw het als een soort ontwikkelingswerk.

Komt in orde Mjuman. Op het werk mag geen muziek worden gespeeld (bloody Sabam) maar ik smokkel geregeld John Coltrane en Miles Davis binnen op de mp3-speler. Nooit gedacht dat ik nog jazz ging beluisteren...

Op dit topic wordt daarover ook een aantal dingen gezegd over leeftijd en muziek - i.c. de tijd waarin je opgroeit.

Toen ik 8 was liet mijn vader me Deep Purple - Made In Japan horen, ik was meteen verkocht!
Toen altijd dat album geluisterd en ik had toen een LP-speler op mijn kamer staan waarmee ik altijd Gruppo Sportivo draaide ;P
Zo rond mijn 11e o.i.d. luisterde ik een jaartje naar de top 40, maar toen kwam The Rasmus xD
Mijn eerste band waar ik helemaal fan van was.
Daarop volgde rond mijn 14e Rage Against The Machine. Daar omheen luisterde ik vooral punk enzovoort.
Toen kwam rond mijn 15e mijn vader met een DVD van Mike Portnoy van Dream Theater aanzetten die het album Train Of Thought meespeelde. Ik vond het hele vette muziek, maar snapte er soms ook niets van. Ik was gewend aan 4/4 maten en toen kwam er opeens progressieve muziek met rare maten tevoorschijn
Toen werd ik een heel groot fan van Dream Theater en begon ik (toen nog) op limewire te zoeken naar progressive (metal).

Hiermee kwam ik dan op Tool en Porcupine Tree uit, inmiddels ook 2 van mijn favoriete bands.
Daarna via musicmeter e.d. werd Opeth aanbevolen.
Dat vond ik in het begin niets, die grunts kon ik niet waarderen, maar nu is dit toch wel een erg geweldige band.

En nu heb ik mijn geliefde genre (progressive rock/metal) verbreed met bands als Neurosis, Anathema, Pain Of Salvation, Pink Floyd, Ayreon enz.

tot een jaar half geleden bijna niks omdat ik er mij gewoon niet mee bezig hield de radio stond wel eens op maar dat was meestal muziek van q-music,... tot ik ooit eens muse - new born hoorde in een link die ik doorgestuurd kreeg toen ontdekt dat muziek mooi kon zijn. Nu probeer ik van alles wat te luisteren maar vooral rock. Blues , progressive, psychedelic, classic, indie , songwriters, grunge, ...

Als klein jochie altijd pop muziek, vooral commercieel, totdat ik echt in de pubertijd raakte en mijn aandacht naar hip hop ging.
Deze hip hop periode duurde van 2000 tot en met 2007, de ouder ik werd, de meer het me de strot uit hing, zelfs old school hip hop kan ik tegenwoordig niet meer verdragen, zo heel af en toe, maar dat is een uitzondering.
Speel vanaf mijn 5de jaar al videogames, maar in 2008 viel mij pas echt op hoe belangrijk score muziek is voor een game.
Ook bepaalde films begon ik steeds meer te waarderen naarmate ik op de muziek ging letten, werd dus helemaal meegesleept in de muziek score/soundtrack wereld.
Heb altijd al van new age en bepaalde synthesizer muziek gehouden, Jean Michel Jarre, Vangelis en Mike Oldfield zijn mijn grootste inspiraties als ik muziek aan het maken ben.

Mijn eigen gemaakt nummer
Eerste nummer dit jaar, mijn oudere muziek is van 2007 en 2008, maar dat was niet super goed, heb mijn sound hier en der gevonden en flink verbeterd.

Ik ben opgegroeid met top40 muziek, omdat mijn vader daar (in tegenstelling tot normale mannen van zijn leeftijd) schaamteloos naar luisterde.
Pas op mijn 14de toen ik een vriendje kreeg, die mij cd’s van allerlei rockbandjes gaf, had ik geen interesse meer in de top40.
En vanaf daar ging het best snel, leeftijd heeft volgens mij nooit echt een rol gespeeld...

Ben begonnen met pop muziek. Daarna kwam de overstap naar 50 Cent en Eminem.Hierna naar Top 2000-Rock, Terug naar Hiphop om te belanden waar ik nu ben: luister vooral Folk en Prog.

Begonnen met pop/rock Top 40 (zal geen namen noemen, schaamte overheerst vooralsnog) en The Beatles (het enige blijvertje) om via Deep Purple in het Hard- en Bluesrockwereldje in te duiken. Hier kwam ik een jaar of 5 geleden weer uit om de alternatieve rockmuziek te ontdekken. Inmiddels ben ik weer de geschiedenis in gedoken en luister ik naar door Velvet Underground geïnspireerde bands als Can en The Fall en een nieuwere generatie bands van dat snit.

Ja inderdaad.

Begon ooit met Green day en de Peppers.

rond de 15 lusiterde ik veel Nirvana en consorten

Nu lusiter ik veel jaren 60 en 70

Idem hier, toch vooral jaren '70.

Ken je dit, Lynn? Lijkt wel in jouw straatje te liggen...

Jup, maar het album zelf moet ik nog eens beluisteren.

Ik ken de helft niet van de top 10 van -Lynn-. Ook voor deze 70's liefhebber is nog zeer veel te ontdekken

Mijn top 10 verandert soms wel, nu staat ELO bijvoorbeeld in de plaats van Judas Priest.

Ik word volgens mij steeds meer zo'n ouwe zeur die vroeger alles beter vond. Waar overigens niks mis mee is

Nee hoor, want dat vind ik over het algemeen ook en ik ben pas 18.

Da's dan wel weer een beetje treurig, is het niet?

_Lynn_ heeft overschot van gelijk. De 70's zijn in (rock)muzikaal opzicht inderdaad onovertroffen. Face it, GrafGantz!

Ik kan er ook niets aan doen dat dit nu eenmaal mijn smaak is. Hedendaagse muziek heb ik zeker ook al gehoord, al genoeg zelfs, maar het doet mij op de één of andere manier niet genoeg. Het heeft die authenticiteit niet zo en in sommige gevallen is het zo glad gestreken...

Welnee als al die ouwe MuMe-mannen nou met hun lijf in de70's zijn blijven hangen, moet er toch bij jou een lichtje gaan branden? Ooit een groep mannelijke rockliefhebbers van 30-40 bij elkaar gezien en de behoefte gehad om daarbij te horen?

Goede muziek is van alle tijden - de Cello-sonates van Bach zijn prachtig, Birth of the Cool, Kind of Blue (Miles Davis) kan me raken,net als Joni Mitchell (Blue), maar ook Burial (Untrue). Er is zoveel mooie muziek gemaakt, waarom je beperken tot één tijdperk of genre?

Ik heb helemaal niet gezegd dat er nu geen mooie muziek meer wordt gemaakt?
Het is gewoon mijn eigen mening (met de nadruk op) dat ik meer van oudere muziek houd.
Waarom kunnen de meesten van jullie je nooit eens meteen neerleggen bij iemands mening?

Omdat een jongere user met alleen 60's en 70's in zijn toptien nou eenmaal snel het object van is/wordt van muzikaal evangelisatiewerk. Da's een van de kenmerken van deze site: mede-users wijzen op allerlei mooie andere muziek - verandering van spijs doet eten, nietwaar en je eet toch ook niet alleen maar frieten?

Mjumaat, wij twee zijn het volgens mij wel vaker oneensch, maar dat macht verder nichts hoor. Net zoals een Mensch niet alleen patatten eet, eet hij ook niet alleen kaviaar. Lynns smaak lijkt mij eerder gecentreerd te zijn rond een bepaald geluid en niet zozeer een tijdsvak, nee, de albums die zij waardeert lijken wat mij betreft meer "toevallig" uit die periode te komen, of zit ik hier verkeerd, Lynn?
En een dergelijke focus vind ik zeker niet iets ergs hoor, het is allemaal fijn uitpluizen en zo een goed beeld van bepaalde zaken te krijgen. Ik heb zelf het gevoel dat ik met mijn smaak, die zich echt alle kanten op aan het ontwikkelen is, soms net buiten van alles sta. Van hiphop hou ik heel erg, maar echt uitgebreid is dat genre niet vertegenwoordigd in mijn platenkast. Jazz, zelfde verhaal. Als ik nou gewoon eens een wat uitgebreidere aandachtsspanne zou hebben en het me zou lukken om me gewoon een bepaalde tijd wat meer op één genre te richten...

Nee Slowgaze, je zit helemaal niet verkeerd. Het geluid uit die tijd spreekt mij nu eenmaal aan. Ieder heeft nu eenmaal zijn eigen smaak. Het is vriendelijk als iemand andere muziek suggereert, maar als je dat nu niet interesseert omdat je een andere smaak hebt, is dat toch ook je volste recht en mag je toch vriendelijk bedanken?
Ik ga toch ook niet discusiëren met iemand die bijvoorbeeld graag Lady Gaga hoort (misschien wat extreem), maar minder of niet open staat voor mijn smaak? Dan luistert hij/zij toch gewoon verder naar Lady Gaga?
Ja, ikzelf vind dat ook foute muziek, maar als andere mensen daar graag naar luisteren, is dat toch gewoon hun keuze daar naar te luisteren...

Ik had overigens beter alweer niet gereageerd op het bericht van GrafGantz... Nu lijkt er weer eens een zinloze discussie op gang te komen.. *zucht*.

Een mens heeft sowieso te weinig tijd om alle muziek te beluisteren, dus ik vrees dat je jezelf erbij zal moeten neerleggen...

Zelf ben ik altijd heel gestaag in nieuwe genres 'gerold', om het maar zo te zeggen. Mijn grootste interesse blijft uitgaan naar hardcore (en de subgenres, vertakkingen, ...). Op een mooie tweede plaats komt hip-hop, dat genre heeft sinds enige tijd een echte plaats gekregen in mijn platenkast. Maar ook niet alle hip-hop, want daarvoor is dat genre te breed.

Dan heb ik nogal een vreemde relatie met jazzmuziek. Momenteel ken ik daar een stuk of vijf platen van, die ik (op een uitzondering na) allemaal briljant vind. Twee ervan (A Love Supreme en Kind of Blue) zijn zelfs enkele van de beste platen die ik ooit gehoord heb. Maar toch heb ik geen drang om het genre wat verder te verkennen. Dat is waarschijnlijk gewoon omdat ik liever die twee eerder vernoemde genres verken. Jazz kan later wel aan de beurt komen.



Zo goed als iedere discussie is even zinvol als zinloos. Discussies houden deze site levend