menu

De Site / Gebruikers / Leeftijd verandert smaak muziek

zoeken in:
avatar van Lura
Mjuman schreef:
tevens heeft internet ervoor gezorgd dat je uit allerlei hoeken van de wereld albums kunt laten komen.


Dat vind ik een van de grootste voordelen van internet! Je hoort wat leuks op bijvoorbeeld Bandcamp, en een week of wat later heb je de cd in huis. En soms gesigneerd en al! En in sommige gevallen zelfs met een bedankbriefje!

avatar van Lura
Tony schreef:
Dat ging erover dat jij muziek uit je tienerjaren als referentie neemt en sneller op teruggrijpt, waardoor je recente muziek als The War On Drugs weinig vindt toevoegen


Die vlieger gaat bij deze oudere luisteraar in ieder geval niet op, want ik luister praktisch nooit naar oudere muziek. Dat album van The war on drugs vind ik gewoon amper de middelmaat ontstijgen.

kistenkuif
Tony schreef:

Als je dan een hypothese wilt neerleggen; Door de totale en directe beschikbaarheid van muziek is het helemaal niet meer nodig om een muzieksmaak te ontwikkelen. e.v.


Maar het gebeurt wel, hoe dan ook. Wel met grote kans dat je alleen in de achteruitkijkspiegel je eigen smaakspoor kan volgen als je je laat opjagen door sociale media. Maar ieder muziekliefhebber kiest toch ook wel eens een zijweg voor rust of nader onderzoek? Is allemaal mogelijk en toegankelijk. Op die manier gaat de persoonlijke ontwikkeling en verfijning van muzieksmaak dan toch verder?

avatar van Tony
kistenkuif schreef:
Maar ieder muziekliefhebber kiest toch ook wel eens een zijweg voor rust of nader onderzoek? Is allemaal mogelijk en toegankelijk. Op die manier gaat de persoonlijke ontwikkeling en verfijning van muzieksmaak dan toch verder?

Door internet is het allemaal mogelijk en toegankelijk geworden ja. Als ik voor mezelf spreek, doe ik dat 'zijwegen kiezen' pas sinds ik via internet allerlei muziek kan uitproberen.

Voorheen was ik aangewezen op enkele spaarzame momenten die ik al luisterend in de platenzaak kon doorbrengen. Dan had ik een lijstje gemaakt uit bronnen als de OOR, zocht, vaak tevergeefs, of wat ik wilde luisteren in de rekken stond en na hooguit 4 a 5 CD's 'beluisterd' te hebben, maakte ik een keuze of niet. En ja, die viel vaak veilig uit, passend bij wat ik als 'mijn smaak' betitelde, waarvan ik dus al een en ander in de kast had staan dat me goed beviel, omdat zo'n CD-tje voor mij te veel geld kostte om veel risico te nemen. En dan gaat persoonlijke ontwikkeling en verfijning echt heel langzaam, kistenkuif.

Maar goed, het kan best zo zijn dat anderen daar heel anders mee omgingen. Ik ben nog steeds een zeikerd als het erop aankomt geld uit te geven aan CD's. Ik zou van Frank Zappa bijvoorbeeld nog enkele peperdure CD's heel graag willen hebben, maar ik koop ze niet, omdat ik ze te duur vind.

kistenkuif
Herkenbaar verhaal. Gaat vermoedelijk op voor meer liefhebbers die vóór het verschijnen van virtuele luisterpalen hun smaakvenster op die manier langzaam hebben vergroot. Een dunne beurs speelde toen inderdaad daarbij een grote rol. Op aandrang van muziekvrienden waagde ik wel eens een gokje buiten de door mij veilig gebaande paden bij de aanschaf van een plaat. Vreemd dat juist die albums, na enig geduld met de aanvankelijke weerbarstigheid, veelal blijvertjes bleken. En mijn smaak nuanceerden of verrijkten. Misschien hecht je je wel het meest aan muziek waar je moeite voor hebt moeten doen.

Dat het internet alles toegankelijker heeft gemaakt is onomstotelijk waar, dankzij Youtube; Spotify and sinds heel kort deze site kom ik wekelijks nieuw interessant materiaal tegen. Ik ben na mijn twintigste mij nog steeds aan het ontwikkelen en nu als 53 jarige loop ik nog telkens tegen de mooiste muziek aan, dus de stelling eerder op in dit draadje gaat niet helemaal op. Zo ontdekte ik gisteren, met veel dank aan Shazam, Xavier Rudd. Zijn Spirit Bird werd in een TV programma als achtergrond behang gebruikt.

Echter: Ik kan mij nog de zaterdagen en de vrije tussenuurtjes van school herinneren dat ik achterin de platenzaak (naam is mij helaas ontschoten) in de "Korte B" in Deventer urenlang in de typisch jaren 70 zitkuil vol met kussens kon hangen en genieten van al dat moois op zwart vinyl. Dat had toch ook wel zijn charme.

Maar even terug OT. Mijn smaak is in de 5 achterliggende decennia verandert maar dit komt echter niet door de leeftijd itself, zoals de kop van dit topic suggereert! 30 jaar geleden was het Camel, Dan Fogelberg, Little Feat, The Jam en (jawel) Abba. Nu is het Moby, The Editors, Morcheeba en Jake Bugg. Andere namen maar de muziek raakt nog steeds het hart. Ook als ik voor een 2 uur durend Cello concert (zoals onlangs) in een muziekzaal zit. Moest dit vroeger als tiener vol met jeugdpuistjes ook al verplicht met pa en moe ondergaan.

avatar van BoyOnHeavenHill
Een puur persoonlijke bijdrage, maar dat zal voor alles hier gelden. Wat ik merk is dat er twee redenen zijn om muziek die ik vroeger mooi vond nu niet meer te draaien. De ene reden is simpelweg dat ik er niet zoveel meer mee heb -– zonder het meteen echt slecht te vinden doet het me gewoon niet zo veel meer (in mijn geval bijvoorbeeld veel muziek uit de eerste helft van de jaren 80). De andere reden is dat zulke muziek als het ware "geïnternaliseerd" is: ik heb het vroeger zó vaak gedraaid en zó intens beleefd dat ik alle emoties er als het ware al uitgepeurd heb en de muziek een té vertrouwd onderdeel is geworden van mijn muzikale referentiekader, met als gevolg dat ik artiesten waarvan ik me vroeger niet kon voorstellen dat ze ooit niet in mijn top-10 zouden staan (in mijn geval bijvoorbeeld Lou Reed, de Velvet Underground, Lloyd Cole, Nick Cave, The Band) anno 2014 eigenlijk niet meer van de plank komen. (Interessante alternatieve top-10: helden van vroeger wiens CD's nu stof staan te vergaren, als een soort overzicht van je muzikale verleden. En natuurlijk zijn er ook genoeg artiesten die ik tóén goed vind en nú ook nog steeds draai.)

Zo neem ik eigenlijk afscheid van een stuk verleden om het zo maar uit te drukken (soms met pijn in het hart, maar het is nu eenmaal niet anders), en op de een of andere manier opent dat meteen de deur voor nieuwe muzikale ervaringen, alsof ik als muziekliefhebber nieuwe zaadjes nodig heb voor de plekken waar oude planten zojuist "met wortel en tak" zijn uitgetrokken. Dat verklaart (in ieder geval in míjn geval) waarom ik eigenlijk net als mijn voorganger hier (en op praktisch dezelfde leeftijd) nog zoveel nieuwe muziek ontdek, zowel "oud" (dus bands uit de jaren 60, 70 en 80 die ik indertijd gemist heb: Caravan, Lynyrd Skynyrd, de Allman Brothers, Aztec Camera etc.) als modern (anno nu dus: Steven Wilson, Editors, Midlake enz.). Een behoefte aan nieuwe muziek omdat de oude vertrouwde muziek overbekend is geworden, als impuls om je smaak te blijven ontwikkelen - is dit herkenbaar?

xepcohron, terwijl ik dit schrijf zit mijn vrouw op twee meter afstand te oefenen op een instrument dat ze sinds een maand of drie is gaan bespelen. Geloof het of niet: een cello!

kistenkuif
BoyOnHeavenHill schreef:
Een behoefte aan nieuwe muziek omdat de oude vertrouwde muziek overbekend is geworden, als impuls om je smaak te blijven ontwikkelen - is dit herkenbaar?


Nou en of. Bij tijd en wijle overvalt ook mij schoonmaakwoede. Het betreft dan vaak muzikanten of bands waar ik in het verleden bijna alles van aanschafte omdat ik er fan van was en het vertrouwd en veilig klonk. Door de onwikkelingen in de muziek en ook van mijn smaak zijn die afdankers me zo gaan vervelen dat ik ze nooit meer beluister. Dood gedraaid. Zo heeft recent van Young bijna alles het veld moeten ruimen. Ook sneuvelen bij mij albums die wat de productie betreft erg tijdgebonden waren en dan doel ik met name op veel tachtiger jaren muziek. Roxy Music heb ik bijvoorbeeld om die reden gesaneerd. De ontstane lege plekken en huidige muziek stimuleren ook mij verder te zoeken. Maar ik ben een oldtimer die nog hecht aan een verzameling in de kast en niet op een virtuele speellijst. Voor de generatie opgegroeid met internet, bestaat er waarschijnlijk geen 'oude vertrouwde muziek' op de manier die jij treffend beschrijft. Al lezend bedacht ik me: als sprake is van een generatiekloof dan is die het gevolg van de digitale revolutie.

avatar van BoyOnHeavenHill
kistenkuif schreef:
ik ben een oldtimer die nog hecht aan een verzameling in de kast en niet op een virtuele speellijst.

Hier idem, in tegenstelling dus tot steeds meer mensen die hun collectie comprimeren op laptop, iPod of zelfs GSM. Mijn neef van 19 daarentegen beluistert nieuwe muziek via Spotify, maar koopt daarna de nieuwe Muse op vinyl. . .

Het saneren van collecties is - ik spreek uit ervaring - niet geheel zonder risico en vergt bij spijt aardig wat armslag in de financiële broekriem.

In '88 ooit - ik was modern ging met de tijd mee en zette alles op de cd - al het vinyl verkocht, vele nu zeer aantrekkelijke items. SPIJT (3*).

Tevens veel folk, blues etc afgedankt, waarvan ik opnieuw - juist ja, zie hierboven - denk waarom? De moraal: smaak kan veranderen, stemmingen ook, maar terugkopen kost altijd veel. Aan de andere kant: de laatste 2-3 veel teruggekocht, dat ik niet meer draai (sommige industrial, maar vooral veel gothic bijv).

De verandering van fysiek naar digitaal komt ook door veranderend mediaconsumptiegedrag, maar heeft wel als consequentie dat muziek steeds meer een consumptiegoed is en dat zie je hier heel goed, bijv aan de hand van de rotatielijst. Een plaat wordt na ca een half jaar bijna niet meer gedraaid, behalve door laggards (jongens die slecht mee kunnen komen in de klas) of sentimentalisten. Muziek krijgt veel minder de kans om op de ziel in te klinken, want het volgende album staat al weer klaar voor beluistering

avatar van BoyOnHeavenHill
Ik heb zelf gelukkig nog geen platen waarvan ik spijt heb dat ik ze heb weggedaan (even afkloppen). Een vriend van me vertelde dat hij bij een platenbeurs Leo Blokhuis was tegengekomen: toen die met Ricky Koole ging samenwonen schijnt hij ongeveer 30% van zijn collectie te hebben weggedaan, maar nu had hij van sommige dingen toch wel spijt, dus die was hij weer "een beetje" aan het terugkopen. Van mijn eigen collectie is 30% al redelijk wat, maar ik moet er niet aan denken hoeveel 30% van de platencollectie van Leo Blokhuis is (vermoedelijk ruimschoots meer dan 100% van míjn collectie).

kistenkuif
Mjuman schreef:
Muziek krijgt veel minder de kans om op de ziel in te klinken, want het volgende album staat al weer klaar voor beluistering.


Mooi verwoorde stelling waar ik me wel in kan vinden. Neemt niet weg dat je het volgende album in de wachtrij gewoon kan laten staan. Die hele rij trouwens. Dan vallen er vanzelf een paar om. Zou er niet zoiets mogelijk zijn als 'slow listening', vergelijkbaar met het al bekendere slow food. Want hoeveel kan een brein eigenlijk verwerken? En hoeveel draaibeurten heeft een album nodig om zich te nestelen?

avatar van perrospicados
Vinyl draaien vind ik een mooie manier van 'slow listening': plaat uitzoeken, uit de hoes halen, zonodig schoonmaken, op de draaitafel leggen, naald naar beneden, zo'n 20 minuten op de bank, ondertussen art-work bekijken, plaat omdraaien, deel 2, koffie/wijn/whiskey inschenken..... etc

avatar van Lura
Kan me niet vinden in de stelling van Mjuman. Kan nog steeds volledig opgaan in een nieuw boeiend album, hetgeen ik dan zeer vaak draai. Zoals dit jaar bijvoorbeeld Boneset van Diane Cluck en Vagabond van Eddi Reader. Trouwens zelfs als ervaren luisteraar heb ik nog een behoorlijk aantal luisterbeurten nodig om een album goed te laten bezinken en om er een oordeel over te vormen.

avatar van aERodynamIC
perrospicados schreef:
Vinyl draaien vind ik een mooie manier van 'slow listening': plaat uitzoeken, uit de hoes halen, zonodig schoonmaken, op de draaitafel leggen, naald naar beneden, zo'n 20 minuten op de bank, ondertussen art-work bekijken, plaat omdraaien, deel 2, koffie/wijn/whiskey inschenken..... etc

Helemaal mee eens en misschien wel dé reden dat ik weer terug ben gegaan naar het draaien van vinyl.

Ik miste het gevoel meer en meer. Er stonden inderdaad al weer ik weet niet hoeveel nieuwe albums klaar om beluisterd te worden. Natuurlijk zijn er in de loop van de digitale jaren (ik ben trouwens altijd cd's blijven kopen want mp3 = geen bezit) artiesten blijven hangen maar het merendeel toch niet zoals dat in mijn jongere jaren wel gebeurde.
Wel kan ik volledig opgaan in nieuwe dingen zoals ik dat vroeger ook deed: de laatste jaren b.v. The Irrepressibles, Revere, Asaf Avidan, Antony & the Johnsons etc.

Een lp draaien is tijd nemen, en geen tijd krijgen om door andere zaken afgeleid te worden want je moet immers na 15-20 minuten de plaat omdraaien. Het hele ritueel zorgt ervoor dat ik weer meer de muziek word ingezogen en dat was mijn bedoeling ook. Wat dat betreft missie geslaagd.
Of mijn smaak in de loop der jaren veranderd is? Enigszins maar dat heeft niet met leeftijd te maken denk ik: ik draai nog steeds graag albums van beginnende artiesten en ga nog graag op zoek naar frisse veelbelovende bandjes. Dan wil ik daarnaast best nog wel eens oude jeugdhelden opzetten als afwisseling.

Lura schreef:
Kan me niet vinden in de stelling van Mjuman. Kan nog steeds volledig opgaan in een nieuw boeiend album, hetgeen ik dan zeer vaak draai. Zoals dit jaar bijvoorbeeld Boneset van Diane Cluck en Vagabond van Eddi Reader. Trouwens zelfs als ervaren luisteraar heb ik nog een behoorlijk aantal luisterbeurten nodig om een album goed te laten bezinken en om er een oordeel over te vormen.


Lezen in context blijft moeilijk: dit bericht gold ook niet voor de OL onder ons, mezelf incl., maar is een observatie over het merendeel der users in de leeftijdscategorie van 16 - 30 jaar (zeg maar afgezet tegen de tijd toen wij zelf nog druk bezig waren met een echt sociaal leven op te bouwen ipv een virtueel/digitaal waarmee deze categorie zich nu moet behelpen).

Mijn luistergedrag is in die zin veranderd, dat ik wel regelmatig download om iets te leren kennen en het daarna veelal alsnog koop.

Overigens heb ik dit idee wel getoetst bij andere, iets oudere users hier. Het heeft nl te maken met een veel bredere maatschappelijke verandering, nl - sorry hoor, mijn stokpaardje - het fundamenteel gewijzigde mediaconsumptiegedrag van de Nederlander (in de periode 75 - 2005); en daar verandert die ene ontkennende 40/45-plusser echt niets aan.

Content is verworden van specialty good to consumptie-artikel (zie ook Kotler, of een marketing-wiki).

avatar van Kill_illuminati
Ik heb geen vinyl nodig (heb het wel en kan het ook draaien) om een middag op de bank volledig te besteden aan een album. Het is gewoon dat CD's en geluidsbestanden het ook voor mij doen. Bovendien hoef ik steeds op te staan om een plaat om te draaien. Iets waar ik niet perse conform in vind.

Een aantal weken terug ben ik met twee vrienden naar de hoofdstad afgereisd voor wat nieuw platen. Wat mij enorm verbaasde is dat er belachelijke prijzen worden gevraagd voor een album op vinyl, waarvan het origineel al bijna een halve eeuw uit is en bovendien meermaals voor minder is heruitgebracht (weldra op cd). Ik vind het zonde om mijn hele budget uit te geven aan een LP, terwijl je voor dat bedrag een klein aantal nieuwe releases kan kopen op cd.

Misterfool
Er wordt wel eens gezegd dat je bepaalde muziekstijlen ontgroeid, maar gek genoeg merk ik daar zelf vrij weinig van. Veel muziek die ik in de basisschool al mooi vond(eerste twee albums Nelly Furtado etc), vind ik nu nog steeds heel mooi. Zo luister ik al een goede 7 jaar met veel liefde naar progrock.Ik ben wel in de afgelopen 5 jaar een heel stuk minder bevooroordeeld geworden ten aanzien van sommige muziekstijlen; zo gaat er zo nu en dan een vol gearrangeerde hiphopplaat er ook wel in.

Mijn smaak wordt daardoor wel een stuk breder. Zo blijkt synthpop een genre te zijn waar ik zo veel mogelijk van in huis wil halen en zijn er diverse singer-songwriters(David Sylvian) die ik heel erg goed kan waarderen. Eigenlijk kijk ik tegenwoordig een stuk minder vaak naar genre, meer naar de artiest of zelfs de muzikanten die aan een album verbonden zijn.

Om de vraag van het topic te beantwoorden. Ja, mijn smaak verandert naar mate ik ouder ben geworden, maar in den breedte. Veranderingen zijn met name te merken in hoeverre ik uit mijn confort zone durf te treden.

avatar van Gretz
Cured schreef:
(bij Tame Impala - Currents (2015))
Recentere pop/rock als genre vermelding hier op MM leeft ook minder in verhouding /niet zo erg door desinteresse of gewoon omdat de meerderheid het minder vindt dan pre - 2000 ; zie maar een de deelname bij de K.O. albums 2005-2009....nog minder dan 5 man en een paardekop.

Ik zelf heb maar 2 albums uit mijn top 10 bewust meegemaakt als beleving van die tijd, de rest achteraf; ook een teken dat ik de pre-2000 muziek over het algemeen beter vind.

Dat is onzin wat je nu zegt over die desinteresse. Bij bepaalde forumspellen waar de luisterintensiviteit hoog ligt is er logischerwijs minder animo. Je zegt zelf al dat er voor de meesten ook nog een leven buiten MuMe bestaat. Dan ga je dus prioriteiten stellen en een nieuw topic wat relatief veel tijd kost laten mensen daar eerder links liggen dan meestemmen in een K.O. waarbij de meeste nummers al bekend zijn. Volgens mij heeft de populariteit van topics niets te maken met de tijdsperioden. Song van het Jaar en De Witte Trui die puur en alleen over recente muziek gaan lopen al jaren erg goed.

Het feit dat recente albums relatief goed scoren in de Top 250 (bijvoorbeeld 9 van de bovenste 20 zijn van na-2000) is een verdere ontkrachting van je stelling. Het is volgens maar net waar je op MuMe kijkt. Ik heb niet idee dat gemiddeld gezien recente muziek hier minder leeft dan oude muziek.

Het zal ongetwijfeld kloppen dat een groep oudere luisteraars weinig meer heeft met de muziek die nu uitgebracht wordt. Ik zie dat deels als een generatiekloof. Zij hebben niet meer de behoefte om nog vaak uit hun comfort zone uit te treden, luisteren weinig naar nieuwe muziek en als gevolg daarvan staat hun smaak min of meer vast. Bij hen gaat de stelling leeftijd verandert smaak niet meer op. Daarnaast is er een soort luisteraar bij wie de smaak steeds verandert, maar dan voornamelijk in de breedte (zoals Misterfool aangeeft). Zij blijven de grenzen opzoeken en juist omdat ze veel muziek die normaliter buiten hun comfort zone ligt een kans geven wordt hun smaak steeds eclectischer.

Bij mij is er in de loop van mijn leven niet zo veel veranderd. De voorkeur voor kwaliteitspop heb ik altijd wel gehad, maar wat betreft mijn favorieten: Ik hoorde van mijn moeder dat ik als kind ooit If you leave me now van Chicago woord voor woord meezong.
Als jonge puber waren Vandenberg en Picture mijn favorieten en iets later Mr. Mister en Bon Jovi.
En de laatste 25 jaar Toto en Steve Lukather.
Wel vind ik Vandenberg , Bon Jovi en Mr. Mister nog steeds goed.

avatar van spinout
Sinds ik mijn eerste lp van Elvis in 1978 kocht, beschouw ik mezelf als Elvis fan. En dat ben ik nog steeds in hoge mate.

Cured
Geen last van gelukkig.

avatar van chansadres
Leeftijd veranderd zeer zeker mijn smaak. Maar dat betekend niet dat ik mijn oude smaak afschuw. Ik ben een kind van de jaren 90. Een tijdperk waar de meisjes achter de Backstreet Boys liepen en de mannen met genot keken naar de clips van de Spice Girls, In die jaren was er voor mij geen internet. Dat kwam pas rond groep 8 van de basisschool. Maar als kleuter was ik al verkocht aan de Arbeidsvitaminen. Mijn moeder zegt altijd dat ik als kind een serieuze muziekluisteraar was. Mijn favoriete muziek was de muziek van een decennia eerder. Dat veranderde toen ik tiener werd. Ik ging steeds meer hardere muziek draaien. Favorieten: System of a Down en Rammstein. Toen ik langzaam twintiger werd, kwam de britpop de hoek om kijken. En nu ik een dertiger ben geworden, luister ik weer veel liever de muziek die ik leuk vond toen ik een kleuter was. Vooral jaren 80 classic rock trekt me enorm. En zo is de cirkel rond. Maar het is niet alsof de oude stromingen niet meer luister. Niet zoals leeftijdgenoten de Backstreet Boys en de Spice Girls afstoten of zelfs "fout" noemen. Ik heb gelukkig nooit met trends meegedaan en ben nog steeds trots op de cd's die ik kocht of gekregen heb in mijn pre-tiener jaren. Mijn eerste cd kreeg ik op 7 jarige leeftijd en was Bat out of Hell van Meat Loaf. Niet verkeerd, dacht ik maar.

avatar van Altaria
Tja, mijn muzieksmaak begon bij Queen en David Bowie, nog steeds mijn favorieten. Ook luisterde ik al vroeg naar Led Zeppelin en Deep Purple, waar ik nog steeds verknocht aan ben.

Ook zijn er artiesten waar ik naar luisterde en weer uitgroeide. Bon Jovi vond ik vijf jaar geleden goed, nu een modaal bandje. KISS idem dito. Ook naar Phil Collins luister ik minder dan vroeger.

Er zijn ook bands die ik later ontdekte en ging waarderen. Pas dit jaar ontdekte ik metalbands als het Finse Sonata Arctica (tip van een vriendin) en de Belgische band Channel Zero (ik was in Belgie en hoorde het nummer Help op Studio Brussel in een restaurant). En ik merk dat ik dit jaar meer naar The Rolling Stones luister dan daarvoor, sinds ik afgelopen zomer ineens weer genoot van Paint It Black.

Ik heb er al iets over verteld in het draadje 'Even voorstellen' maar ik zal het hier wat uitvoeriger doen.

Ik werd een muziekfanaat rond m'n 10de toen ik de platenkasten van mijn ooms en tantes mocht ontdekken: ik leende al hun LP's en ik werd op slag verliefd op de klassieke (hard)rock-bands zoals Led Zeppelin, Deep Purple en Jimi Hendrix (maar ook bv. de oude Earth & Fire vond ik stiekem heel mooi)! Daar kwam al snel Pink Floyd en David Bowie bij. Magisch vond ik die muziek en het bracht me in hogere sferen: ik heb later - geprikkeld door deze muziek - met alle soorten drugs geëxperimenteerd maar de magie van deze muzikale wereld niet kunnen terugvinden.

Muziek had voor mij - net als voor de generaties net voor mij zoals de hippies en punks - ook een soort initiatiebetekenis: het liet je proeven van de volwassen wereld, van sex en drugs, van rebelleren tegen je ouders en de maatschappij. Ik geloof niet dat muziek nog die betekenis heeft voor de hedendaagse jeugd of wel? Ik ging door een psychedelische periode (waarin ik bv. The Doors helemaal grijs draaide) en door een punkperiode. Ik was verslingerd aan The Velvet Underground als mijn alltime-favorite maar ook aan The Rolling Stones, Tom Waits en Captain Beefheart.

Ondertussen breidde mijn muziekcatalogus en -smaak alsmaar uit: van oude blues en country tot hedendaagse popsensaties als Portishead. En van Mozart tot Christina Aguilera. En van Stockhausen tot Einstützende Neubauten.

Hoe divers ook, al met al heb ik altijd vooral geneigd naar ruige rock. De metal van de jaren '80 vond ik echter vreselijk zoals ik alle pop uit de jaren '80 (toen ik zelf jong was) vreselijk vond. De steriele synthesizers, de gladde producties: jaren '80-muziek is per definitie mietjesmuziek en dat geldt zelfs voor de metal. Dat veranderde toen metal punkinvloeden ging opnemen: met o.a. Pantera en Suicidal Tendencies werd ik weer metalliefhebber. En ook de grunge verwelkomde ik: eindelijk weer eens ruige rock zoals Elvis Presley het bedoeld had toen die stond te heupwiegen. Tegelijk groeide ook mijn liefde voor de jazz-invloeden van bijna al mijn popfavorieten (terwijl ik ondanks mijn brede smaak eigenlijk nooit naar jazz zelf had geluisterd), zodat van de artiesten van de laatste 10 jaar eigenlijk alleen Amy Winehouse mijn hart heeft gestolen en ik ook steeds meer naar jazz ben gaan luisteren.

buizen
Je was toch niet zo'n vieze kraker, De Filosoof?
Hier nog wat mietjesmuziek uit de jaren '80:

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=hhSbBByEnZU

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



Het 'rebelleren tegen de maatschappij' weet ik niet maar zoeken naar identificatiefiguren door jeugd, in de muziek, is denk ik nog steeds wel aan de orde. Alleen andere namen.

Haha, nee ik was geen vieze kraker maar het scheelde niet veel. Afgezien van die idiote kapsels gaat Hanoi Rocks dan nog wel: het is meer glamrock (een soort voorloper van Guns N' Roses) en weet nog wel iets ruigs uit te stralen (zoals ook Guns N' Roses dat met dezelfde verwijfde kapsels ook nog lukt). Metal in de tijd was echt niet ruig maar gewoonweg zielig met vaak hoge falsettostemmen en nog idiotere, verwijfdere kleding.

Wat ik dan nog wel leuk vond was een band als The Gun Club (in deze live-uitvoering ook met een heerlijke opening van een bijzonder hard rondzingende gitaar):


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=Xv3IXi526KE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


Verschil tussen mensen en kazen is dat bij de laatste soort de smaak (extra)belegen redelijk goed te verteren is, terwijl bij mensen voor mij dat toch echt in de vermijdingszone zit.

avatar van starbright boy
geplaatst:
Schopje voor een wat ouder topic, maar had laatst met mijn zwager (een paar jaar jonger, maar grofweg van dezelfde leeftijd) een klein gesprekje over smaakontwikkeling en leeftijd. En dat was bij ons precies tegengesteld. Bij hem was zijn smaak zich meer en meer aan het versmallen naar bands die in een vrij specifieke hoek lagen. De rest interesseerde hem veel minder dan een jaar of wat geleden. Ik merk juist dat hoewel ik muziek veel minder fanatiek volg dan op pakweg mijn 25e mijn smaak meer dan ooit echt totaal alle kanten op aan het vliegen is. Als iemand me nu naar mijn muzieksmaak zou vragen sta ik met mijn mond vol tanden want ik kan het niet meer omschrijven. Maar als je vervalt in algemeenheden dan denken mensen nogal snel aan iemand die alles leuk vind wat maar aangeboden wordt, maar dat is ook helemaal niet zo. Er is nog steeds genoeg muziek waar ik niets mee kan. Maar er is geen radiozender meer die ik echt leuk vind, want wat ik zelf uitkies is veel gevarieerder.

Waar ik benieuwd naar ben is of deze twee weggetjes herkenbaar zijn voor jullie.

avatar van GrafGantz
geplaatst:
Kan er een heel lang verhaal van maken, maar voor mij werkt het precies hetzelfde. Komen eigenlijk alleen maar muziekstijlen en genres bij naarmate ik ouder word. Maar om nu te zeggen dat ik zo'n sneu figuur ben die naar "van alles" luistert, neen . Ik ga steeds meer de breedte in en word tegelijkertijd steeds kritischer, waarschijnlijk omdat ik ondertussen zeer veel vergelijkingsmateriaal heb opgebouwd.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:49 uur

geplaatst: vandaag om 23:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.