7,2

Nat King Cole is niet aan mij besteed.

5

7,01

Nat staat op nr. 96 en drie plekken onder die andere van hem.

91 Were You There (When They Crucified My Lord) - The Soul Stirrers feat. Sam Cooke (1957) 7,311 (9 stemmen)
92 Hank Thompson - The Wild Side Of Life (1952) 7,309 (11 stemmen)
93 Nat King Cole - Unforgettable (1951) 7,292 (18 stemmen)
94 Kitty Wells - It Wasn't God Who Made Honky Tonk Angels (1952) 7,273 (11 stemmen)
95 Frank Sinatra - In The Wee Small Hours Of The Morning (1955) 7,267 (24 stemmen)
96 Nat King Cole - Too young (1951) 7,264 (8 stemmen)
97 Rosemary Clooney - This ole house (1954) 7,263 (16 stemmen)
98 Bobby Darin - Somewhere Beyond the Sea (1959) 7,250 (22 stemmen)
99 Conway Twitty - It's Only Make Believe (1958) 7,248 (20 stemmen)
100 Pink Anderson - John Henry (1950) 7,219 (16 stemmen)

Maar ik sluit niet uit dat hij deze nog voorbij gaat als we nog wat na-stemmers krijgen.
Ik vermoed bijvoorbeeld dat remcodulac "Too young" hoger zal appreciëren dan het huidige gemiddelde.
Bij het nummer hierna ligt mijn vermoeden weer omgekeerd.

Er zitten soms opvallende verschillen tussen de Engelse en de Amerikaanse hitparade. Het succes van "Too young" van Nat King Cole bijvoorbeeld werd in Engeland overschaduwd door de coverversie van Jimmy Young. Niet onlogisch want Jimmy is een Engelsman die bovendien goede relaties bij de Britse radio had.
Wikipedia schrijft ook dat deze versie een enorme hit in Engeland was maar stelt daarbij vast dat het nog in de dagen viel voordat de eerste UK charts verschenen, de herfst van 1951.

Evenals de Luister en de Donald Duck kende de Engelse hitparade zijn allereerste editie in de herfst van 1952, een jaar later dus.

De successen van de Amerikaan Eddie Cochran vielen in de periode dat we de Engelse en Amerikaanse hitparade goed kunnen vergelijken, vanaf de late jaren 50. Hij had zowel in de UK als in de VS maar één top 10 hit in de jaren 50. In Amerika "Summertime Blues" maar die haalde in Engeland maar net de top 20.
In Engeland haalde de onderstaande opname juist wel de top 10 terwijl die in Amerika niet eens de top 30 haalde.

Dat laatste proberen sommige Amerikanen alsnog goed te maken. Opgenomen in "Rock and Roll Hall of Fame - 500 Songs That Shaped Rock" en in "The 500 Greatest Songs of All Time" van Rolling Stone.
En in het Amerikaanse boek van Dave Marsh "The 1001 Greatest Singles Ever Made" verslaat de onderstaande track zelfs duidelijk "Summertime Blues" waar die zo'n 300 plekken hoger staat op nr. 537.
Daarbij slechts één zin als onderschrift: "Greatest party invitation of the rock and roll era".

Summertime blues staat bij ons nu op nr. 19. Ik ben heel benieuwd of " C'mon everybody" ons uitnodigt om deze hoger te laten eindigen.




Eddie Cochran - C'mon everybody (1958)

7.8

9

9

8,5

7,5

8

8,5

7,5

Nat: 8,5
Eddie: 7,5

Deze vind ik vergelijkbaar met Summertime Blues en die kreeg de hoogste score dus:
10

Een vijfde plek momenteel voor Eddie.

1 Chuck Berry - Johnny B. Goode (1958) 8,683 (24 stemmen)
2 Johnny Cash and Tennessee Two - Folsom Prison Blues (1955) 8,546 (26 stemmen)
3 Jacques Brel - Ne Me Quitte Pas (1959) 8,439 (23 stemmen)
4 Elvis Presley - Don't Be Cruel (1956) 8,342 (12 stemmen)
5 Eddie Cochran - C'mon everybody (1958) 8,330 (10 stemmen)
6 Buddy Holly - Peggy Sue (1957) 8,322 (18 stemmen)
7 Elmo James - Dust My Broom (1951) 8,305 (22 stemmen)
8 Johnny Cash - I walk the line (1956) 8,304 (23 stemmen)
9 Jerry Lee Lewis - Whole Lot Of Shakin' Going On (1957) 8,278 (18 stemmen)
10 Tennessee Ernie Ford - 16 Tons (1955) 8,260 (10 stemmen)

Summertime blues staat nu op plek 20. Edgar18 doet af en toe nog mee. Dus hij kan nog een late stem uitbrengen.

Destijds kreeg Summertime blues een 4 van Edgar. Zonder Edgar stond dat nummer nu op plek 11 met 22 stemmen.
Als Edgar Eddie voor C'mon everybody een 4 geeft dan zakt die terug naar plek 22 met 11 stemmen.

Nog een nummer dat het in Groot-Brittannië veel beter deed dan in het thuisland Verenigde Staten. De Amerikanen brengen vaak een single met een dubbele A-kant uit en dan zien ze welke kant succesvol wordt. Soms beiden.
In Amerika werd de ene kant van de volgende single een bescheiden hit (Three Letters) terwijl de andere kant volledig flopte. In Groot-Brittannië werd de andere kant een grote nr. 1 hit en dat is het nummer wat er nu aankomt.

De zangeres van het nummer is aan de ene kant een half bloed Indiaanse en aan de andere kant Iers maar sommigen beschouwen haar toch als the only native American Indian to score a UK number one.

Er zijn veel sites waarop de Britten hun nummer 1 hits sinds 1952 waarderen. Deze site is erg kritisch over de diverse nummer 1 hits in de UK en geeft veel onvoldoendes. Maar Comes-a-long-a-love krijgt hier een relatief hogere score qua rapportcijfer.

Het nummer werd destijds omschreven in het Amerikaanse tijdschrift Billboard: "Kay's at her rockin' best on this up -tempo tune". Maar dat kwam van de kant van de adverteerder.




Kay Starr - Comes A-Long A-Love (1952)

Eddie Cochran 6,7

Allemaal te veel van hetzelfde

Kay Starr 8,6

Dit klinkt heel wat beter

7,0

Eddie: 7.5

Kay: 6.3

7.3

7

7

U vraagt wij draaien. En ik moet zeggen dat ik ze beide even beroerd vind. Misschien is deze nog wel net iets minder.

3,8

Kay krijgt een 6,8

7,7

8,5

6,5

6