7,0

Kay op 112.

111 Perez Prado - Cherry Pink and Apple Blossom White (1955) 7,150 (12 stemmen)
112 Kay Starr - Comes A-Long A-Love (1952) 7,142 (12 stemmen)
113 Perry Como - Papa Loves Mambo (1954) 7,139 (18 stemmen)
114 Jules de Corte - Ik zou wel eens willen weten (1956) 7,138 (13 stemmen)
115 Jackie Wilson - Reet Petite (1957) 7,138 (30 stemmen)
116 Doris Day - Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) (1956) 7,105 (20 stemmen)
117 Georges Brassens - La Mauvaise Réputation (1952) 7,091 (11 stemmen)
118 Winnifred Attwell - Black and white rag (1951) 7,082 (11 stemmen)
119 Dorus - twee motten (1957) 7,076 (17 stemmen)
120 Charles Mingus - Better Git It On Your Soul (1959) 7,076 (21 stemmen)

Eddie Cochran is gezakt van nr. 5 naar nr. 33 dankzij 3 nastemmers.

Wellicht is het leuk om een hate-love score top te maken. Dan kun je de hoogste score aftrekken van de laagste en op basis daarvan een top 10 samenstellen. Je ziet dan dat mijn yellow soulbrother Edgar18 (we houden allebei erg van soul en zijn op basis van de prehistorische meter allebei geel) en ik ondanks die grote overeenkomst een duidelijk smaakverschil op basis van Eddie Cochran hebben. Met een verschil van 6,2 komt C'mon everybody op nr. 27.

De top 10 blijkt echter behoorlijk bepaald door de lage scores van Cervantes die een duidelijk groepsafwijkende inbreng op sommige nummers heeft. Hij heeft in de top 10 de eerste negen laagste scores te pakken terwijl de hoogste scores door verschillende personen worden aangedragen. Poeha, Justus18, Kees-Jan, Marzipaintree, herman et cetera. Rhawide staat dan bijvoorbeeld nr. 1 maar dat is duidelijk bepaald door 1 afwijkende score.

In dat geval hebben we de standaarddeviatie om te zien in hoeverre meerdere scores afwijken van het gemiddelde. Hoe hoger de score van deze statistische maat, hoe groter de love-hate score van de hele groep. En dan zien we dit beeld:

De top 3 met de grootste love-hate verschil is:
1 Yma Sumac - Taki Rari (1954) 1,80
2 Drie Kleine Kleuters - Trappelzak Bougie (1956) 1,78
3 Martin Denny - Quiet Village (1958) 1,70

En de allemansvriendjes top 3 is:
1 Duane Eddy - Rebel Rouser (1958) 0,36
2 Jules de Corte - Ik zou wel eens willen weten (1956) 0,37
3 Johnny and the Hurricanes - Crossfire (1959) 0,39

Niet teveel ouwehoeren Marzi, de warmte komt eraan.




The Jamies - Summertime, Summertime (1958)

Om een goede top te maken zou je de scores van de deelnemers moeten standardiseren.

9,8

8.0

Leuk!
7,9

Deze heb ik altijd behoorlijk irritant gevonden

5,3

8

6

7,0

7,5

Eddie Cochran 9
the Jammies 4

5,6

6,8

In het totaaloverzicht van gemiddelden eindigen the Jamies op nr. 139 met een 6,9.

Wat hate-love score (of leuk-irritatie verschil) betreft verwachtte ik een top 10 maar het werd nr. 15.

1 Yma Sumac - Taki Rari (1954) 5,745 (21 stemmen) 1,81
2 Drie Kleine Kleuters - Trappelzak Bougie (1956) 5,324 (21 stemmen) 1,79
3 Martin Denny - Quiet Village (1958) 5,429 (21 stemmen) 1,701
4 Sylvain Poons & Oetze Verschoor - Zuiderzeeballade (1959) 5,391 (22 stemmen) 1,70
5 Ravi Shankar - Rāga Simhendra Madhyamam (1956) 5,884 (19 stemmen) 1,61
6 Sidney Bechet - Petite fleur (1952) 7,047 (19 stemmen) 1,57
7 Tom Dissevelt & Kid Baltan - Syncopation (1959) 5,989 (18 stemmen) 1,41
8 Jackie Wilson - Reet Petite (1957) 7,138 (30 stemmen) 1,37
9 Art Blakey & The Jazz Messengers - Nica's Tempo (1957) 6,834 (22 stemmen) 1,36
10 Hank Thompson - The Wild Side Of Life (1952) 7,309 (11 stemmen) 1,34
11 Frankie Laine - Rawhide (1958) 7,596 (23 stemmen) 1,33
12 Cannonball Adderley - Autumn Leaves (1958) 7,178 (23 stemmen) 1,31
13 Miles Davis - So what (1959) 7,954 (28 stemmen)Jazz 1,30
14 Ray Anthony and his Orchestra - Dragnet (1953) 6,818 (11 stemmen) 1,27
15 Jamies - Summertime summertime (1958) 6,900 (11 stemmen) 1,24

Na nr. 180 zal ik de gemiddelden en de hate-love scores van de meeste deelnemers in een top zetten.

Ik zie dat ik vorige week een nummertje minder heb gedaan dan anders. Dat lag niet aan de hitte maar aan de drukte. Dat probeer ik ergens nog in te halen.

Als pre-Engelse hitparade (voor 1952) gebruiken ze in Groot-Brittannië vaak de bladmuziek hitparade die al in juli 1946 startte.
https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/616jY8HG%2B0L._SX411_BO1,204,203,200_.jpg
Je kan zien dat die na 1952 niet heel erg afwijkt van de singleverkopen, zeker niet in de top. Dus hebben ze er ook een vinyl hitparade mee gesimuleerd.
Daarbij is het interessant om de nummers voor november 1952 te bekijken.

Een nummer dat het in Engeland toen uitermate goed deed (wekenlang nr. 1) maar in Amerika flopte is het nu volgende nummer. Zanger Hoagy Carmicheal kennen we nog van Star Dust en Georgia on My Mind, de laatste vlak na de jaren 50 fantastisch gecoverd door Ray Charles.

Het volgende nummer is muziek die ik heel typisch vind voor de periode tot 1954. Een Weense wals in driekwartsmaat. André Rieu zou er wat mee kunnen doen maar het is mij niet bekend of hij dat inmiddels gedaan heeft.
Wel werd deze in 1976 weer succesvol (top 3) gecoverd door Robin Sarstedt, broertje van Peter en Richard. En in 1994 door de Engelse Elvis die ook dol op dit nummer was.
Costello kwam er mee in het jaar dat André met zijn tweede walsje doorbrak.




Hoagy Carmichael - My Resistance Is Low (1951)

6

8,5

Ik heb een zwak voor walsjes (zo lang Rieu niet in de buurt is)

6,5

7.0

In tegenstelling tot al die Weense walsen in andere maatsoorten .

7

7,8

Ondertussen ben ik aardig wat maatjes kwijtgeraakt.
De lage weerstand van Hoagy leidt blijkbaar tot veel weerstand om te stemmen.
Wat een hele lage opkomst!
Maar er zit wel een nieuw maatje bij.

De lijst is weer teruggebracht in de volgorde van de oude maat, het gemiddelde.
Hoagy blijkt dan middelmaat, nr. 116 van de inmiddels in totaal 175 nummers.

110 Boris Vian - Le déserteur (1955) 7,163 (8 stemmen)
111 Perez Prado - Cherry Pink and Apple Blossom White (1955) 7,150 (12 stemmen)
112 Kay Starr - Comes A-Long A-Love (1952) 7,142 (12 stemmen)
113 Perry Como - Papa Loves Mambo (1954) 7,139 (18 stemmen)
114 Jules de Corte - Ik zou wel eens willen weten (1956) 7,138 (13 stemmen)
115 Jackie Wilson - Reet Petite (1957) 7,138 (30 stemmen)
116 Hoagy Carmichael - My Resistance Is Low (1951) 7,133 (6 stemmen)
117 Doris Day - Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) (1956) 7,105 (20 stemmen)
118 Georges Brassens - La Mauvaise Réputation (1952) 7,091 (11 stemmen)
119 Winnifred Attwell - Black and white rag (1951) 7,082 (11 stemmen)

Iedereen mag uiteraard nog op Hoagy blijven stemmen.

Misschien verwachten jullie nu de Amerikaanse Elvis maar die is begin augustus weer van de partij. Dat is altijd een stemmentrekker.

Ray Charles was het linkje dit keer.

Billy Joel vond Ray belangrijker dan Elvis.
Wat had hij gezegd? Letterlijk dit:
"As big of a pianist or as big of a star I could ever become, I could never be Ray Charles. This may sound like sacrilege, but I think Ray Charles was more important than Elvis Presley".

We moeten bij het oordeel van Billy natuurlijk in ogenschouw nemen dat hij een piano man is.

Ik verwacht dat het volgende nummer meer stemkracht heeft. Het is in ieder geval een nummer met zeggingskracht. Een nummer dat Rhythm & Blues, Latin en Gospel heeft. En allerlei emoties, Ray lacht, huilt, schreeuwt en kreunt.




Ray Charles - What'd I say (1959)

8,5

9,3