The '5' Royales: 7 (die vertraging voor 'my baby' doet het niet voor mij)
The Shirelles: 8

The '5' Royales krijgen wat mij betreft niet altijd de waardering die ze wel degelijk verdienen. Belangrijke pioniers van het soulgeluid zoals we dat in de jaren '60 leerden kennen.

In dit geval vind ik hun versie ook aanmerkelijk beter dan die van The Shirelles.

Royales: 8,3
Shirelles: 6,9

Royals: 7,8
Shirelles: 6,2

The '5' Royales: 4
The Shirelles: 5

Hooker: 7

Royales: 7.3

Shirelles: 6

Royales - 7.2

Shirelles - 6.7

Royales: 7,2
Shirelles: 7,1

"5" Royales: 7,5
"4" Shirelles: 6,9

Dimples is inmiddels met 2 stemmen meer naar de 22e plek gezakt.
The "5" Royales staan nr. 119 met 7,225 en The Shirelles 170e met 6,788.

118 Conway Twitty - It's Only Make Believe (1958) 7,248 (20 stemmen)
119 The "5" Royales - Dedicated to the one I love (1957) 7,225 (8 stemmen)
120 Pink Anderson - John Henry (1950) 7,219 (16 stemmen)
169 Harry Belafonte - Banana Boat (Day-O) (1956) 6,814 (22 stemmen)
170 The Shirelles - Dedicated to the one I love (1959) 6,788 (8 stemmen)
171 The Elegants - Little Star (1958) 6,783 (23 stemmen)

Als jullie bepaalde verzoeknummers hebben dan plaats ik ze alsnog bij de 250 geselecteerden (als ze er uiteraard niet bij zitten).

We zijn inmiddels bij 200 nummers aanbeland.
Ooit haalde die nr. 1 en

Vijf rondes later stond die op nr. 2.
Maar nu lijkt hij al meer dan 150 rondes die de derde plek niet meer te willen verlaten: "Ne me quitte pas".
De komende rondes hierna gaan we iets met top 3-en doen.

Eerst geven we Brel een tweede ronde.
"Ne me quitte pas" was de B-kant van "La Valse A Mille Temps". Deze zit niet bij de 250 geselecteerden. Ook niet in de originele versie van Pia Colombo.

De keuze valt wel op een nummer waarmee hij in 1956 doorbrak. Een nummer wat onnoemelijk veel gecoverd is. Eerst in Franstalig gebied o.a. door Dalida.
Vanaf de jaren 60 in Anglo-saksische landen met versies van The Vogues, Shirley Bassey en Dionne Warwick.
In deze eeuw werd hij eindelijk ook in Nederland ontdekt nadat Toon Hermans er een Nederlandse versie van maakte. Guus Meeuwis, Trijntje Oosterhuis, Rick de Leeuw en Gerard Joling kwamen met hun versie.

Jacques heeft vlak voor zijn versie uit 1956 nog erg zijn best gedaan om van zijn Brusselse accent af te komen. Daar hielden de Fransen niet van.
Instrumentaal zit hij zodanig in elkaar dat ik toen ik het de eerste keer hoorde dacht dat het uit einde jaren 60 kwam. Hij is rijk voorzien van allerlei instrumenten (gitaar, trompetjes) waarbij vooral het pianospel van Francois Rauber opvalt. Tweemaal komt Jacques tot een climax of wat de Fransen zo mooi een apotheose noemen.




Jacques Brel - Quand on n'a que l'amour (1956)

Alleen 'Mijn Vlakke Land' overtreft 'Ne Me Quitte Pas' (en er zijn momenten dat zelfs dat nummer het niet lukt), maar die mag hier niet meedoen.
Quand on n'a que L'Amour is wel minder, maar ook mooi:

7

2

Erg mooi gearrangeerd ja! Brel weet me altijd wel te raken,zo ook nu weer.

8

John Lee Hooker: het is voorbij voor je er erg in hebt maar zelfs in die korte tijd weet het me niet echt te boeien en voelt het saai aan. Ik ben ook geen bluesman maar dit is wel heel erg een continue herhaling van dezelfde melodie, mij te eentonig. 3


The '5' Royales: grappig, altijd gedacht dat het origineel van de Shirelles was, maar niet dus. Ik heb me nooit verdiept in deze groep maar het klinkt goed en interessant, met toch wel een eigen sound als ik het afzet tegen andere acts uit die tijd. Binnenkort maar eens meer van ze beluisteren! 8,3

The Shirelles: 6,5

Jimmie Rodgers: 5,5
Gene Kelly: 7,5
John Lee Hooker: 6,5
'5' Royales: 7,5
Shirelles: 7,0
Jacques Brel: 9,0

En ik zie dat ik Ne me quitte pas nooit een cijfer heb gegeven: 8,0

7.3

7

Wat Arrie zegt. Ik ga wel een stukje hoger.

8.5

6,5

8,4

John Lee Hooker: 5,5
'5' Royales: 7
Shirelles: 7
Jacques Brel: 4

'5' Royales: 7,4
Shirelles: 6,6
Jacques Brel: 6,8

7,2

Jacques is een homme à femmes, hij had vele vrouwen. Zijn echtgenote Thérèse "Miche" was zijn echtgenote. Die heeft Jacques de rest van zijn leven vooral financieel onderhouden.
Brel onderhield verder verschillende affaires met vrouwen o.a. met Catherine, Suzanne, Sylvie, Marianne, Maddly, Annie, Danièle, etc. etc..

Catherine Sauvages vond zijn "Quand on n'a que l'amour" destijds vreselijk. Kreupele taal en foute beeldspraak. Hun liefde bestond maar kort.
Maar "Quand on n'a que l'amour" werd een grote hit in Frankrijk en leverde een Grand prix du disque op. En toen schrijver en chansonliefhebber Vignol in 2012 aan 276 zangers, tekstschrijvers en componisten en aan 69 specialisten (journalisten, schrijvers) de vraag stelde wat het mooiste chanson was toen haalde "Quand on n'a que l'amour" een 66e plaats in de top 100.

Onze liefde voor dit nummer is niet eenduidig en loopt van een 2 tot en met een 8,5. Het levert Jacques voor nu een 170e plaats op.

167 Lonnie Donegan - Rock Island Line (1955) 6,828 (18 stemmen)
168 Ray Anthony and his Orchestra - Dragnet (1953) 6,818 (11 stemmen)
169 Harry Belafonte - Banana Boat (Day-O) (1956) 6,814 (22 stemmen)
170 Jacques Brel - Quand on n'a que l'amour (1956) 6,808 (12 stemmen)
171 The Shirelles - Dedicated to the one I love (1959) 6,783 (12 stemmen)
172 The Elegants - Little Star (1958) 6,783 (23 stemmen)
173 Lee Wiley - Manhattan (1951) 6,722 (9 stemmen)

Als je Jacques aan het eind van zijn leven zou vragen om een top 3 van zijn vrouwen te maken dan zouden waarschijnlijk Thérèse, Maddly en Marianne deze top 3 bezetten (als ik de biograaf Olivier Todd mag geloven).
Maar als Brel 10 jaar langer had mogen leven dan is het vraag of deze top 3 nog steeds dezelfde zou zijn.

Ik wil de komende periode kijken of we een bepaalde top 3 kunnen kraken uit 10 jaar jaren 50.

De eerste is die van 1954. De top 10 van 1954 ziet er nu als volgt uit:

1. Joe Turner and his blues kings - Shake , Rattle and roll (1954) 7,800 (12 stemmen) (35)
2. The Drifters - Such a night (1954) 7,756 (9 stemmen) (41)
3. The Chords - Sh-Boom (1954) 7,595 (21 stemmen) (62)
4. Jo Stafford - Thank you for calling (1954) 7,588 (16 stemmen) (63)
5. Chet Baker - My Funny Valentine (1954) 7,586 (29 stemmen) (64)
6. Arthur Gunter - Baby let's play house (1954) 7,580 (10 stemmen)
7. The Chordettes - Mr. Sandman (1954) 7,527 (15 stemmen) (75)
8. Smiley Lewis - Blue Monday (1954) 7,453 (17 stemmen) (87)
9. Tommy Ridgley & His Band - Jam up (1954) 7,393 (14 stemmen) (95)
10. Bill Haley and His Comets - Rock Around The Clock (1954) 7,346 (26 stemmen) (103)

Het laatste getal tussen haakjes is de positie in het totaalklassement.

De nu volgende keuze is geïnspireerd op de gospel "It must be Jesus".
Volgens mij past een eerbetoon voor de vrouw meer bij wibro dan een eerbetoon voor Jezus.

Ray Charles maakte het volgende eerbetoon voor de vrouw die op dat moment in zijn leven was. En ze onderhield hem zelfs financieel.
Uiteindelijk had "lover man" Ray 12 kinderen bij tien verschillende vrouwen.




Ray Charles - I've Got A Woman (1954)

8

Niet mijn favoriete versie van het nummer, maar nog steeds heerlijk:

8,8

Hoe raad je het

7,2

Zeker niet Ray's beste song van de 50s. Dat vind ik deze:
Don't Let the Sun Catch You Crying (1959)