6.5

Gene Chandler 7
John Coltrane 5

6,5

8,5

Duke of Earl: 7
My Favorite Things: 10 (nog altijd briljant)

Easy listening jazz, fijn hoor.

9,2

Eindelijk weer eens jazzmuziek.

8

6

6,5

Nog twee zeventjes voor Gene Chandler en daarmee duikelt hij van de 14e naar de 28e plek in het klassement.
En een gemiddelde van 6,847 voor John Coltrane en een 49e plek.

Jazz blijft dus slecht scoren op dit topic maar misschien hoort jazz hier ook helemaal niet in thuis. Het verschil tussen de popmuziek en de jazz in die periode is zo enorm groot dat je voor jazz misschien beter een aparte meter kunt opstarten.

Afgelopen dagen wel diverse jazz concerten bijgewoond, dit i.h.k. van FJIN (Festival Jazz International Nijmegen) zoals van o.a.:
Kiki Sprangers, Benjamin Herman, Anton Goudsmit en het Ambrose Akinmusire Quartet.
Prima concerten m.u.v. Benjamin Herman wiens project Bughouse zo veel herrie bevatte - man, het leek wel metal - dat nogal wat mensen het concert voortijdig verlieten en daar hoorde ik ook bij.
Vandaag en morgen wordt het 4-daage jazz evenement weer voortgezet en om in de stemming te blijven plaats ik opnieuw een jazz nummer. Wel de laatste voorlopig, anders jaag ik Kees-Jan weg en dat moeten we natuurlijk niet hebben.


Stan Getz & Charlie Byrd - Desafinado

6,5

7,3

7,3

7

My Favorite Things: 6,5 (zeker niet mijn favoriete Coltrane)
Desafinado: 8,0 (alhoewel niet mijn favoriete uitvoering)

8,1

6,3

7,5

8,5

7.5

7

7,9

7,2

Chain gang - Sam Cooke
In werkelijkheid kwam er in de Verenigde Staten vlak na Sam Cookes dood in 1965 een einde aan de Chain gang (een groep gevangenen aan een ketting). Hoewel ze die "Change" in sommige staten sinds 1995 weer voortdurend aan het veranderen zijn.
Ik vind zowel "Chain Gang" en "A Change is gonna come" beiden topnummers die ik graag in het zonnetje zet en van mij in elkaars schaduw mogen staan.
Cijfer 8,5

Naar de andere schaduwen.
Apache - The Shadows

Alhoewel the Shadows vaak met aan Amerika gerelateerde titels kwamen (FBI is ook zo'n voorbeeld) is het buitengewoon jammer dat ze overzee nooit de Amerikaanse single top 100 haalde.
In dit geval gingen de Amerikanen voor een Deense versie. De originele Britse versie had wat mij betreft meer verdiend.
Cijfer: 8

Naar andere Britse Muziek.
John Leyton – Johnny Remember Me

Wibro is het gelukt om deze stelling wederom onder druk te zetten.
De thematiek van "Johnny remember me" staat mij wel aan en doet mij denken aan de Duitse Romantiek. Wind, mist, boomtoppen, dood en liefde komen allemaal binnen een paar minuten voorbij.
Daar ben ik het ook mee eens. John Leyton is in werkelijkheid zanger en acteur. Zijn zangstem ligt mij ook wat minder.
Ik zing... , ach laat maar
Cijfer 7,5

Naar een andere John
John Coltrane - My Favorite Things

Of naar andere zingende toneelspelers. Want het is lastig te bepalen welke mijn favoriete versie is. Het gaat tussen originele versie van Mary Martin en de filmversie van Julie Andrews. Over Duitse Romantiek gesproken.

In ieder geval prefereer ik één van de vocale versies uit het verhaal over die adelijke familie von Trapp boven Johns Jazzversie.
Cijfer: 6

Naar andere adel
Gene Chandler - Duke of Earl

Gene Chandler heette eerst Eugene Dixon en zat in de doo wop groep the Dukays samen met Earl Edwards en nog drie anderen. Ze namen op een mooie dag in september 1961 zowel het nummer Duke of Earl als Nite Owl op.
Duke of Earl was eigenlijk een opwarmertje waarin ze de Duke-Duke-Duke-tonen in diverse toonhoogtes zongen. Zoiets als Do re mi uit de Sound of Music.
De platenmaatschappij NAT vond het toch nogal uit de toon klinken en koos Nite Owl als release.
Maar een andere platenmaatschappij Vee Jay vond het zo geweldig dat ze het nummer en Eugene wegkaapte bij NAT. Eugene verliet de Dukays. Hij werd solo soulzanger, verkorte zijn voornaam, nam de achternaam van een overleden acteur aan en ging met hoge hoed en cape zelf de Duke of Earl acteren. Een geslaagde combi wat mij betreft, dit keer.
En hierbij zowel het nachtuiltje (want we zijn weer laat) en de pas in 1996 uitgebrachte uit de toon klinkende NAT-versie.
Cijfer: 8,5

Naar andere tonen die uit de toon zijn.
Stan Getz & Charlie Byrd - Desafinado

Desafinado is het Portugese woord voor "uit de toon".
Jazz valt bij mij tussen alle pop zeker niet uit de toon. Hier vind ik de originele vocale popversie van João Gilberto uit 1958 ongeveer even goed als de gekozen jazzversie.
Cijfer: 7

Mij jaag je niet zomaar weg door een paar jazznummertjes achter elkaar. Dan geef ik gewoon wat lagere cijfers achter elkaar :

3,5