Sympathiek plaatje:

7,8

8,8

7,0

6,9

Eddie haalt een 94e plek met een 7,208 en 12 stemmen.

Begin jaren 80 hoorde ik een vrolijk nummer op de radio. Ik was te laat met opnemen dus had ik lange tijd een half nummer in mijn bezit op een cassettebandje. De afkondiging zat er ook nog net bij: the Drifters.
Die haalde er ooit een 28e plaats mee in de Amerikaanse hitparade.

Het nummer was echter niet te krijgen in de platenhandel, dus besloot ik via een Utrechts winkeltje de originele hitsingle vanuit Amerika te importeren. Voor het eerst had ik daarmee een single van het roemruchte Atlantic label.

Toen ik hem thuis afdraaide bleek de B-kant ook nog de moeite waard: Mexican divorce.
Alleen de A-kant was niet hetzelfde als op mijn cassettebandje. Heb ik dan een andere Drifters-uitvoering gehoord?

Zo bleef ik jarenlang hopen die opname nog eens te pakken te krijgen.
Met behulp van Shazam is dat gelukt.
Hij haalde er de top 10 mee in Engeland.




Jimmy Justice - When my little girl is smiling (1962)


Deze keer toch nog maar niet Willy Schobben met Mexico. Wel een hele grote hit in Nederland in 1962.
We gaan naar New York waar in Spanish Harlem heel veel Puertoricanen en Mexicanen wonen.

Ben E King heeft voor Stand by me ook nog een andere grote hit gehad. Het is net alsof the Drifters nog meezingen op de achtergrond. Het lijkt een langzame ballad, maar let op de versnelling die Ben in dit nummer maakt. En de opvallende combinatie van saxofoon en violen die in het middendeel prachtig met elkaar dueleren om de mooiste toon.




Ben E King - Spanish Harlem (1960)

Jimmy Justice is mij te flauw. Ben E King bevalt mij beter, maar is toch ook niet echt een memorabel nummer.

Jimmy Justice (5)
Ben E King (6)

Jimmy Justice (6)
Ben E King (7,5)

Jimmy Justice 6.5
Ben E King 8

Jimmy Justice 6.5
Ben E King 8.5

Jimmy Justice: overtuigd mij niet zo erg. Aardige zang, maar het nummer is wat oor in, oor uit. 6.2

Ben E King: smaakvol arrangement en wat had Ben een geweldige stem. 8.4

Jimmy Justice - When my little girl is smiling (1962)
Zeker niet slecht maar minder dan de originele Drifters-versie.
6,5

Ben E King - Spanish Harlem (1960)
Dit heeft meer soul en begrijpelijk ook een vaak gecoverde evergreen.
9

Jimmy: 7
Ben E: 7,9

Jimmy 6,5
Ben 8,2

I'm Gonna Knock On Your Door - Eddie Hodges : 9 (heerlijk nummer)

Jimmy Justice - When my little girl is smiling : 7 (aardige versie)
Ben E King - Spanish Harlem : 9 (heerlijk nummer)

I'm Gonna Knock On Your Door - Eddie Hodges : 6
Jimmy Justice - When my little girl is smiling : 5
Ben E King - Spanish Harlem : 7,8

Jimmy Justice: 6,8
Ben E King: 8

Jimmy Justice: 7,3
Ben E King: 8

Jimmy Justice: 7,3
Ben E King: 8

Jimmy scoort een 133e plek met gemiddeld 6,431 uit 13 stemmen.
Het nummer van Jimmy had ik wat hoger ingeschat omdat de compositie van Coffin en King is.
Daarbij moet ik toegeven dat ik inmiddels veel blijer ben met mijn Drifters-versie.

Ben E King scoort een 22e plek met gemiddeld 8,023 uit 13 stemmen. Een bijzonder aardig resultaat.

https://ifthenisnow.eu/sites/ifthenisnow.eu/files/styles/gallery_full/public/naamloos6_0.png
In de muziekperiode die we hier beschrijven waren de Amsterdamse grachten nog een open riool waar menig grachtenpand zijn drollen op loodste.
Dus aan de Amsterdamse grachten stonk het niet alleen behoorlijk, in de Amsterdamse grachten moest je sowieso niet zijn.
Het nummer werd destijds dan ook geen hit.

Maar de stad werd steeds groener en met het schoner worden van het grachtenwater werd "Aan de Amsterdamse grachten" steeds meer een evergreen.

In het jaar 2000 koos uitgever Vic van de Reijt uit vele duizenden Nederlandstalige nummers zijn beste. Hij maakte een top 100 met covers (nr. 1 werd Hilversum 3 van Herman van Veen) en hij maakte een top 100 met originals.
Ik plaats hierbij de nr. 1 uit die original top 100.

En uiteraard ook omdat Amsterdammer Remco hem leuk vind.

Overigens heeft de Utrechter Wim nog andere associaties bij de smerigheid van de stad. Maar dat legt hij eerst uit.
We beoordelen uiteraard het liedje dat er op volgt.




Wim Sonneveld – Aan de Amsterdamse Grachten (1960)

6

7,4

8

6.8

Nu klinkt dat weliswaar oubollig maar tevens volks (en het is ook een vaak gecoverde evergreen).

6,5

9

Keurig dialect van Wim Sonneveld . Terwijl echte mokumers als Tante Leen, Johnny Jordaan en later ook Hazes, het platte bepaald niet verstopten. Wim kon overigens in sketches perfect de Amsterdammer spelen.

7.4

6,2

7