jordidj1 schreef:
ik denk dat eefje wint

Fietstocht des Oordeels – etappe Prologue
Het wordt dit jaar alweer mijn derde Fietstocht, na de edities van 2017 en 2019. Een beproefd concept dus inmiddels, maar soms moet je ook juist het beproefde leren omarmen. Om het toch weer een beetje nieuw te maken ten opzichte van vorig jaar heb ik dit jaar wel weer een andere route uitgestippeld. En natuurlijk een andere lijst met nummers de tevens allemaal nieuw zijn. Duh. Over het jaar heen heb ik een SvhJ-schuiflijst bijgehouden waarin ik alle Grote Finalisten die nog in de race zaten op kjoelheid heb gesorteerd. Een lijst die ik gaandeweg de Grote Finale zienderogen heb zien slinken en waarin er enkele pijnlijke offers gemaakt zijn. Toch moet het zeker gezegd: het is een heel fraai twaalftal geworden en ik heb op voorhand dan ook enorm veel zin in mijn Fietstocht. Voor de gelegenheid verander ik mijn schuiflijst in een schuifellijst en laat ik de onnavolgbare Spotifyalgoritmes het muzikale verloop van mijn route bepalen.

Naast een nieuwe route en nieuwe nummers ben ik zelf natuurlijk ook wel wat veranderd het afgelopen jaar. Maar bon, dit stuk gaat niet over mij, dit gaat over de Song van het Jaarfinale. En over mijn fietstocht. En oké, toch ook wel een beetje over mij. Ik schrijf graag over mezelf; jezelf begrijpen is namelijk de eerste en belangrijkste stap om anderen te begrijpen, en ik probeer graag anderen te begrijpen. Dus zet ik mijn second best Griet Op De Beeck tribute act op en probeer in één Fietstocht zoveel mogelijk van de muziek, de wereld en mezelf te vatten met af en toe wat vage levenslessen die misschien ooit nog wel van pas kunnen komen. Misschien. Ooit.

Goed, daar ga ik dan. Eindbestemming: Achelse Kluis. Maar zoals jullie weten: het gaat toch altijd vooral om de reis zelf.
Liefs, Niek.

aerobag schreef:
MusicMeter SvhJ Beatsense room

We zijn los hoor, kom der bij

Titmeister schreef:

Ik mag er niet in

Gretz schreef:
Voorspelling:

12. DJ Sabrina the Teenage DJ - Next to Me
11. Jayda G - Both of Us
10. Yves Tumor - Kerosene!
09. Ichiko Aoba - Amuletum
08. Adrianne Lenker - anything
07. Eefje de Visser - Stilstand
06. Bicep - Atlas
05. Caribou - Never Come Back
04. Ela Minus - they told us it was hard, but they were wrong.
03. Phoebe Bridgers - I Know The End
02. Black Country, New Road - Science Fair
01. Charli XCX - Visions [Appleville Mix]

axel33 schreef:

Pessimistisch voor een poptimist.

JoaMuse schreef:
nedertrippop

arcade monkeys schreef:
Vroeger werk van Eefje kan ik best appreciëren, maar het nieuwe album deed me weinig tot niets. Voor mij dan ook onbegrijpelijk dat deze zo nodig de finale in moest.

stoepkrijt schreef:
De eerste singles van Eefjes laatste album vielen me wat tegen. Stilstand was een van de albumtracks die me wél meteen aansprak en ik realiseer me nu pas dat het best bijzonder en toevallig is dat juist deze track het zo ver heeft geschopt in dit spel. De meeslepende elektronica is een van de grootste wapens van Eefje de Visser. Live, maar zeker ook op plaat en zeker ook in Stilstand.

dumb_helicopter schreef:
Dat Eefje MuMe's muze is, wisten we al langer. Hoeveel uren zou ik bespaard gebleven zijn aan Eefje mocht ik niet op dit forum vertoeven. In se heb ik ook geen probleem met Eefje, ik heb zelfs het eerste album enkele jaren terug gekocht, maar dit kon me helaas niet over de gehele lengte beklijven. Hoewel Stilstand me muzikaal nog wel boeit, blijft het langs de andere kant ook weer zo veilig en typisch Eefje. Voor mij was dit geen must om in de finale te hebben alvast.

Titmeister schreef:
Zoals ik al aangaf in de halve finale, moet elke finale een nummer laatst hebben. Toch is dit geen slecht nummer. Jammer alleen dat de neuzelige zang van Eefje een best sterke instrumentale track verpest.

jordidj1 schreef:
2020 begon zo hoopvol hè, Eefje kwam met nieuw materiaal dus Plastic Bitch House (lees: Geert en Niek) was helemaal in haar hum. Niets was minder waar, maar de plaat van Eefje ben ik meer en meer gaan beluisteren en is mijn favo Eefje tout court. Zeer jammer dat De Parade het niet heeft gehaald (die had flink hoger gescoord), maar Stilstand is ook een goede vertegenwoordiger voor één van mijn favo rockdown-plaatjes van 2020.

hoi123 schreef:
Naarmate Eefje verliefder is geworden op haar synthesizer, ben ik helaas verder van haar afgedreven. Dat neemt niet weg dat ik nog steeds erg veel respect heb voor haar melodieuze intelligentie en voorliefde voor onconventionele structuren in de muziek. Stilstand is eigenlijk bijna opgebouwd als dancenummer, met de repetitieve zanglijn die het nummer inluidt en de aanzwellende synths. Maar daar komt dan zo’n bridge, met superspannende akkoordenprogressie en zo’n climactische zanglijn, die tegelijkertijd het nummer een lekker eigenwijze lading meegeven als mij eraan herinnert dat deze vrouw qua songwriting een unicum is binnen de popscene van ons land.

Koenr schreef:
Ik verdenk jullie toch een beetje van overmatig chauvinisme, anders kan ik niet verklaren dat een subtopper binnen Eefje's oeuvre hier de finale haalt. Stilstand is best een aardig liedje, maar tekstueel en muzikaal nogal aan de lichte kant. Ik had hier liever Oh gezien, of titelnummer Bitterzoet (ja ik weet dat die in 2019 al meedeed). Stilstand gaat me bij mij het ene een oor in en het andere oor uit en zodra het afgelopen is ben ik het nummer eigenlijk alweer vergeten.

Choconas schreef:
Eefje maakt altijd veel tongen los, maar voor mij staat ze al jarenlang op eenzame hoogte in het Nederlandse poplandschap en hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. Onverstaanbare of zelfs valse zang? Niet als je het mij vraagt, voor mij is de zang onweerstaanbaar en zwoel en uitermate prettig om naar te luisteren. Muzikaal oninteressant of zelfs saai? Nee hoor, stuk voor stuk aanstekelijke nummers met fraaie melodieën en soms onverwachte wendingen. En de teksten? Ja, die zijn af en toe raadselachtig en van de hak op de tak, maar daarin schuilt voor mij juist de poëtische kracht. Bitterzoet is minstens zo goed als voorganger Nachtlicht en Stilstand is een van de sterkste nummers op dat album.

Teunnis schreef:
Verliefd worden op Eefje een koud kunstje. Ze heeft iets magisch, iets betoverends in haar préséance. En in Stilstand lukt het haar als nooit tevoren om die magie om te zetten in muziek. Het is niet haar allerbeste nummer dat ze ooit heeft gemaakt, maar wel het meest hypnotiserende. En dat zit hem voor 50% in die drums. Die drums... ik zou er de hele dag naar kunnen luisteren.

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 7: Eefje de Visser - Stilstand

Nog altijd rij ik naar het zuiden, en links van mij bevindt zich nu de brandweer van Valkenswaard. Die kan zich de komende minuutjes even koest houden want m’n schatje Eefje is niet zo van vuur. Wel van water. En ik ga mee met haar, het diepe in, drinken en verdrinken. Uiteraard ben ik fokking content dat ze de finale heeft gehaald; 2020 is absoluut een Eefjejaar geweest. Voor haarzelf, en ook heel erg voor mij. Eefje heeft me geholpen met gitaar spelen, over afgewezen liefdes heen te stappen, deze vriendschap te herdefiniëren, en vooral om mezelf goed te leren kennen. De liefde voor Eefje blijkt daarnaast een rode draad te zijn tussen zo’n beetje al mijn besties, die elkaar nog nooit ontmoet hebben maar waarvan ik zeker weet dat ze elkaar helemaal tof gaan vinden. De concertfilm van Bitterzoet, die ik samen met mijn allerbeste vriendin zag in een cosy Effenaar, was het decor van één van de mooiste avonden die ik in Covidtijd heb mogen maken. Echt een fantastische show, maar dat weten jullie zelf ook wel. En een fantastisch album. Maar dat weten jullie zelf ook wel. De Parade was wat mij betreft de showstopper, maar ergens is het wel tof dat nu Stilstand even in de spotlights mag. Dat verdient ie zeker, met z’n borrelende Eefjeheid. Wanneer we weer boven water komen blijkt dat Eefje me gaat afzetten aan de rand van de Malpie, een cute langgerekt natuurgebiedje just onder V’waard. De komende paar nummers zal ik hier boel gaan doorklieven. En zal ik ook eventjes tot stilstand komen, met m’n quiche en m’n boekje. Ik beloof mezelf om direct als ik thuiskom weer eventjes Ongeveer te tokkelen.

hoi123 schreef:
Het is moeilijk te geloven, maar dit is een radicale stijlbreuk voor de muziek van Ichiko Aoba: die was immers vroeger nóg rustgevender. Waar ze op haar vorige albums alleen gewapend was met een nylonbesnaarde gitaar, komt ze hier opeens met een harp, cello en klarinet op de proppen. Deze klassieke dimensie heeft haar door een enkele gespierde intellectueel al enige vergelijkingen met de Japanse Joanna Newsom opgeleverd, maar eigenlijk doet dit haar muziek tekort: de teksten zijn psychedelischer*, en Aoba’s fluisterzang zo gruwelijk rustgevend dat dit een compleet eigen hoekje in het genre van chamber pop mag claimen. Dat deze muziek uiteindelijk vriend en vijand overtuigt blijkt wel uit het feit dat Edgar18, die het nummer met een derde plek in zijn lijstje heeft beloond, ondanks het volgende oordeel twee maanden geleden:

wel wat saai.

Nou goed, ik ben in ieder geval al fan, en iedereen die ik ermee heb lastig gevallen in mijn omgeving ook (serieus, luister even dat linkje hierboven). Jullie blijkbaar ook redelijk, want hij krijgt een vijfde plek. Dus.

JoaMuse schreef:
sprookjesachtig

arcade monkeys schreef:
Qua sfeerzetting kan het bijna tippen aan Adrianne Lenker. Het heeft ook nog zo’n magische component die het nog extra ongrijpbaar maakt. Doet me wat aan Vashti Bunyan denken, en dat is zeker een compliment.

stoepkrijt schreef:
Als slaapliedje zou dit prima werken, niet alleen omdat ik het oersaai en slaapverwekkend vind, maar eerlijk is eerlijk: de sound is uiterst sfeervol, kalm, etherisch bijna. Voor mij is het allemaal wat teveel van het goede. Dat de melodielijnen me niet aanspreken helpt dan ook niet echt mee.

dumb_helicopter schreef:
Vocaal best wel mooi en heeft iets sprookjesachtig (Disney loert om de hoek) in zich. Alleen ook vrij braaf en een beetje saai na een tijdje.

Titmeister schreef:
Ik snap de charme van Ichiko Aoba; het klinkt sprookjesachtig, lieflijk en een beetje exotisch. Helaas ook wel een beetje saai, zo ook deze.

jordidj1 schreef:
Oei. Ja, dit moet ik uitleggen. Ik vond Aoba begin vorig jaar maar saai, snapte totaal niet waarom iedereen er mee wegliep. Ondertussen ben ik ook gezwicht, merk dat ik erg kalm word van haar muziek. Alsof ze je influistert: "Rustig Jordi, het is allemaal voorbij. Er is geen enkel gevaar meer".

hoi123 schreef:
Ik ben de laatste tijd steeds meer van mijn nummer 2 gaan houden, maar amuletum op de eerste plek stond eigenlijk nooit ter discussie. Een fatsoenlijke reden hiervoor zou zijn dat dit nummer mij in dit topic kennis heeft laten maken met wat ondertussen één van mijn favoriete artiesten ooit is, maar een betere reden is natuurlijk dat het nummer ook echt zo ongelooflijk mooi is. Een zanglijn die zo betoverend is dat hij zelfs vier minute a capella boeit (check de live-versie), en dan óók nog die klaterende harp, de manier waarop de klarinet zich om de zang heen wikkelt, dat kleine eigenwijze cellomelodietje aan het eind.. Ichiko's muziek is goed omdat het mooi is, zo bedacht ik me bij haar plaat 0, en verder dan dat kan ik eigenlijk ook niet komen.

Koenr schreef:
Het jaar werd ingeluid met Amuletum en afgesloten met de release van Adan no Kaze. In de 10 maanden daartussen groeide Ichiko voor mij uit tot dé artiest van 2020. 0 bleek de grootste verborgen folk-parel van de jaren '10 die we allemaal hadden gemist en de harp op dit nummer zou de introductie vormen van een nieuwe koers met een iets veelzijdiger instrumentarium. De nog immer groeiende fanclub die we met enkele andere users hebben opgericht, heeft gelukkig precies genoeg momentum opgebouwd om dit pareltje met zijn allen de finale in te stemmen. Een van de allermooiste nummers van het jaar. Mocht ze het podium halen, dan gaan er ongetwijfeld limited edition SvhJ-sleutelhangers en stickers bij het merch-stalletje pronken tijdens haar volgende tour.

Ze staat ook met stip bovenaan mijn lijstje om live te zien zodra dat weer mogelijk is. Ik kan niet wachten om weg te dromen zodra ze haar zalvende klanken over het publiek uitstrooit.

Choconas schreef:
Ach ja, Ichiko. Japanse folk zou mij in theorie enorm moeten liggen, maar de ultieme klik met Ichiko is er nog altijd niet gekomen. Dit is in al zijn sereniteit wel één van haar betere nummers.

Teunnis schreef:
Je nummer openen met een klarinet. Dan heb je mij al meteen te pakken. Sowieso is de orkestratie verrukkelijk. Mag ik zeggen dat het van een Ys-esque niveau is? De keuze voor de instrumenten, de progressies, de motiefjes. En vooral die klarinet. Man, wat een klarinet. Ik vraag me al jaren af waarom de klarinet zo onderschat wordt. Dan is het fijn om in Ichiko een medestander te hebben. Ik heb ook nog proberen te achterhalen waar ze over zingt. Volgens mij iets met de zee, walvissen, meeuwen, geluiden, gegidst worden. Ach, ook zonder betekenis is luisteren naar Ichiko alsof je op reis gaat naar een wereld waarin de tijd stilstaat en sprookjes echt bestaan.

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 3: Ichiko Aoba - amuletum

Wannneer amuletum de volgende in de luisterrij blijkt te zijn schrik ik een beetje want ik had Ichiko, mijn vaste beschermheilige op fietstochtjes, het mooiste stukje van de route gegund. Tussen de boompjes, vogeltjes, kabbelende stroompjes, je weet wel. Maar ik zit daarentegen nu op het praktisch saaiste stukje, een rechte verbindingsweg die nou eenmaal noodzakelijk is om me te vervoeren naar plekjes die wél de moeite zijn. Dus ik kijk een beetje om me heen, toch nog op zoek naar een verhaal, de mooie dingen. Ik zie een kleine elektriciteitscentrale op links. De blokkige gebouwen van de High Tech Campus op rechts. En voor me de A2 waar auto’s voorbijrazen. Allemaal niet spectaculair, niet mooi, noch inspirerend; gewoon het alledaagse leven dat zich om me heen afspeelt. En dat is exact het moment waarop ik het zeker weet: whatever de Fietstocht nog moge brengen: amuletum gaat mijn nummer 1 in de finale zijn. Ichiko is de Ghiblifilm waarin het hoofpersonage de zoektocht naar een verhaal het verhaal op zich al is. Het geluid van het leven. En tegelijkertijd ben ik ook trots op Ichiko, alsof ze bij deze zelf aangeeft: rustig maar, ik neem deze rechte weg wel op me stukje route wel op me, het is goed. Sowieso is dat de spreuk die haar toebehoort: alles is oké.

Over Ichiko heb ik vooral veel dingen nog níet geschreven. Of misschien half geschreven. Ik wilde over Ichiko schrijven voor mijn favo albums van 2020. En voor mijn favo ontdekkingen van 2020. Twee van die vele projectjes waar ik wel ooit mee begonnen was maar nooit heb afgemaakt. Gepost in mijn gedachten, maar niet gepost op Musicmeter. Nu moeten jullie het doen met wat kleine recensies op de albumpagina’s. Maar eigenlijk bevatten die kleine tekstjes al wel de essentie, en de rest voelen jullie zelf ook wel. Of niet natuurlijk, als Ichiko niet je ding is. Ik word zelf in elk geval heel gelukkig van de liefde die ze hier krijgt op de site, en dus ook op het feit dat ze hier überhaupt in de finale staat. Maar trotser ben ik nog op de liefde die ze geeft. Wanneer ik haar hoor, is het eigenlijk alsof de rollen omgedraaid zijn. Dat ik juist mijn hele hart uitstort, tot aan de tranen doe, en dat zij luistert. Zonder oordeel. Ichiko zingt alsof ze luistert. In een luistertaal die ik niet kan spreken maar wel kan begrijpen. En alles is oké.

aan de andere kant van de snelwegunderpass passer ik een BP-tankstation, en ik denk al aan mn quiche die ik zo ga eten. Ik heb er prei in gedaan. Ik realiseerde me gister dat de doorsnede van een prei me aan het BP-logo doet denken. Doe ermee wat je wilt. Voor Ichiko is de tijd bijna gekomen om het stokje over te dragen aan het volgende nummer in de rij. Ik beloof mezelf om direct als ik thuiskom weer eventjes Dawn In The Adan te tokkelen. En alles is oké.

Ichiko's muziek is goed omdat het mooi is

Edgar18 schreef:
Eefje de Visser bereikt voor de tweede keer in de geschiedenis van dit spel de grote finale

jordidj1 schreef:
Ondertussen ben ik ook gezwicht, merk dat ik erg kalm word van haar muziek. Alsof ze je influistert: "Rustig Jordi, het is allemaal voorbij. Er is geen enkel gevaar meer".

Teunnis schreef:
Ik heb een Pierre Kartnertje gedaan met mijn #2 en #3. Hopelijk valt nu niet heel MusicMeter over me heen.

Gretz schreef:
2015, 2016 en 2020

aerobag schreef:

De 25-jarige Phoebe Bridgers is een interessante verschijning. Waar men bij een indie folk muzikante wellicht als eerste denkt aan een introverte dame met een akoestische gitaar en een frappuccino in een hip koffietentje, doorbreekt Phoebe deze ietwat druilerige associaties met live badkamer-optredens en een interview inclusief fotoshoot in de playboy. Zoek de foto’s zelf maar op, viespeuk.

Phoebe slaat nadrukkelijk haar eigenwijze weg in, waar ik bewondering voor heb. Daarnaast draagt ze ook haar hart op haar mouw, de laatste jaren werd ze af en aan geteisterd door depressies, waar ze op haar nieuwe album Punisher de luisteraar openhartig bij betrekt.

I Know The End is de afsluiter van Punisher en eigenlijk hadden ze geen betere climax kunnen kiezen. Een triomfantelijke trompet en de hartverscheurende schreeuwen van Phoebe blazen het moderne hart-break sprookje uit. herman en stoepkrijt merkten het op, maar de blazers lijken inderdaad Sufjan Steven-esque, bijvoorbeeld op het einde van Casimir Pulaski Day, maar dit is wel een stukje intenser.

Er valt aardig wat interessants te vertellen over I Know The End. Het zou aanvankelijk een nummer over depressie worden, maar ze heeft zo lopen sleutelen aan de teksten dat het uiteindelijk een apocalyptische thema werd. Zoals ze zelf zegt: “it’s a song reworked so many times that it was the first and last song that I wrote.”

Een deel van de tekst gaat over een aparte ervaring die ze ooit had tijdens een autorit langs de kust van California. Phoebe en haar vrienden zagen een groot object in de lucht hangen en ze konden niet verklaren wat het was. Achteraf bleek het een onaangekondigde test lancering van Space X geweest te zijn, maar voor een kort ogenblik geloofden ze werkelijk dat ze bezocht zouden worden door aliens en dat mogelijk The End Near was.

Laatste stukje trivia: Het koor wat tijdens de slotfase herhaaldelijk The End Is Near zingt bestaat o.a. uit een aantal goede vrienden van Phoebe: Conor Oberst, Lucy Dacus en Julien Baker.

Uiteindelijk belandt Phoebe op de 5de plek, waarbij het goed zou kunnen dat ze met een dubbele nominatie zichzelf wat in de weg zat. Het zou me niet verbazen als deze aan het einde van het jaar, net zoals Funeral, uiteindelijk op een mooie plek in de top 100 pronkt.

JoaMuse schreef:
apocalypsgenot

arcade monkeys schreef:
Was hier zwaar van onder de indruk toen ik het eerst hoorde. Respect voor haar poging om wat uit het vakje van droevige singer-songwriter te breken met zo’n epische outro. Dat hadden we van haar nog niet gehoord. Of het de tand des tijds zal doorstaan gaan we nog moeten bekijken, maar het is in alle opzichten een knap nummer.

stoepkrijt schreef:
Indiefolkmeisjes zoals Phoebe, ik heb er een beetje moeite mee. Het debuut van Julien Baker vond ik nog mooi, sindsdien is mijn liefde voor dit genre bekoeld. Vorig jaar heb ik Punisher toch eens een kans gegeven en halverwege had ik al spijt en suste ik langzaam in slaap. Maar toen was daar opeens I Know the End. Halverwege het liedje hoorde ik ineens een drive ontstaan, het nummer kwam op gang en ik ging spontaan rechtop zitten. Wat er in die laatste minuten volgde was ronduit fenomenaal: Zo vol, zo rijk, zo warm, zo groots, zo dramatisch, zo intens, zo indrukwekkend, zo Sufjan Stevens, maar zo Phoebe Bridgers. Zo mooi.

dumb_helicopter schreef:
De enige overblijver van de indie van dit jaar. Spijtig dat One More Second of Kyoto het niet gehaald hebben die voor mij nog wat meer body en impact op langere termijn hebben. Hier is het eerste deel van de song wat minder tot de verbeelding sprekend. Halverwege begint de opbouw naar de schreeuw en dit intrigeert meer. Dé schreeuw zelf is opvallend en een leuke uithaal, maar stelt finaal nu ook weer niet zoveel voor na een paar herbeluisteringen. Degelijke song, maar Phoebe kan beter.

stardust_be schreef:
De soundtrack van het apocalyptische jaar 2020 (the end is near!) Als je zo'n song kan schrijven dan mag Phoebe van mij zoveel gitaren kapotslagen als ze wil.

Titmeister schreef:
Dat de nummer 12 van mijn top 100 over 2020 in deze finale slechts 7e wordt, zegt zowel wat over het niveau van deze finale, als over het feit dat de andere nummers iets beter hun waarde behielden. Desondanks een knap nummer van onze Phoebe, waarin ze iets buiten haar eigen gebaande pad wandelt, af en toe als Sufjan klinkt en kennelijk de neiging krijgt om gitaren te slopen.

jordidj1 schreef:
De muziek van de leden van boygenius kan ik maar beperkt aanhoren, maar het album van Phoebe vorig jaar was een uitzondering op de regel. Bij vlagen uitstekend, met deze track als kers op de taart. Komt net tekort voor een punt.

Koenr schreef:
De kritiek die ik vorig jaar op Big Thief had, kan ik dit jaar bij Phoebe neerpennen. In een jaar waarin ook het prachtige, intieme Garden Song de finale haalde, en ze ook nog eens een heel erg fraaie cover van If We Make It Through December uitbracht, stemmen jullie deze generieke Sufjan/Conor rip-off naar het hoogste podium. I Know The End valt, na een best fraaie eerste helft, helemaal uit elkaar van de generieke strijkers, toeters, bellen en andere genre-cliché’s die blijkbaar in enkele minuten gepropt diende te worden. Ik zie de draden en het plakband bijna zitten. Ik zet de rest van Punisher nog wel een keer op. Of Illinois ofzo.

Choconas schreef:
Ik vind Punisher een heel degelijke folkrockplaat, met I Know The End als prima afsluiter. Met het slotstuk hebben we toch nog een beetje Sufjan in de jaarfinale.

Teunnis schreef:
Ik vond de muziek van Phoebe Bridgers altijd maar drie keer niks. Funeral had nog iets - zowel iets moois als iets vervelends - maar alles daarna waren matige kopieën. Maar op Punisher veranderd Phoebe haar geluid behoorlijk drastisch. Het is nog steeds niet geweldig en af en toe slaapverwekkend, maar de verschuiving naar een wat voller en agressiever geluid - een beetje in de richting van Bright Eyes - bevalt me wel. I Know the End is daarvan het meest treffende voorbeeld, waarbij de climax aan het einde zelfs een directe knipoog naar Bright Eyes schijnt te zijn. Doe maar zo voort, Phoebe!

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 11: Phoebe Bridgers - I Know The End

Phoebe is nou echt zo’n naam die er gewoon bijhoort in zo’n finale. En ze staat er dan ook, met een nummer dat hier past. Op Punisher vind ik ongeveer de helft van de nummers echt goed en de helft ook maar saai, maar gelukkig hoort de afsluiter weldegelijk tot de eerste groep, al zijn Kyoto en ICU m’n fafjes. Dankzij het enorme pathos heeft I Know The End dam wel weer het meest een finalevibe om zich heen hangen van alle Phoebes. Pheebs begint het nummer berustend en dat ben ik ook, wetende dat dit alweer het één na laatste nummer van de Fietstocht is en er straks nog een stille weg huiswaarts getrokken moet worden. Hier tussen de bomen is het ook aardig duister. Het is klein, het is teder. De sfeer wordt al iets urgenter wanneer ik weer terug in de bewoonde wereld kom op de splitsing tussen Borkel en Schaft. Ik ga naar links, als ik de keuze heb ga ik altijd over links, richting Schaft. Borkel is eigenlijk bij far het meest boeiende van de plaatsjes maar ik support nou eenmaal graag de underdog. Phoebe is hier alles behalve een underdog tho, ik denk dat ze qua status ook wel de grootste naam in de finale is. Buiten misschien Charli dan, die straks nog passeert. Met de zon in de rug luister ik hoe Bridgers juist richting zon rijdt; we komen elkaar tegemoet. Wat lief. Denk ik, maar ze wordt al vinniger. Nog in Schaft passeer ik een veldkapel, vermoedelijk opgezet ter ere van nominatiekoning stardust_be die over Phoebe waakt in deze finale. Ik sla geen kruisje, dat laat ik met liefde over aan mensen die geloven, maar ik geef wel even een knikje en doe de belofte om nog even snel in België langs te gaan, wat ik ook echt ga doen. Ik ken het einde van mijn Fietstocht: de Achelse Kluis. Precies op dat moment barst Phoebe uit in een een verschrikkelijke gilbui en daar word ik toch weer even stil van. Arm ding. Arme ik.

Choconas schreef:

De winst gaat uiteindelijk naar het Verenigd Koninkrijk, naar Londen. Als dat tenminste is waar DJ Sabrina the Teenage DJ resideert, want we weten eigenlijk bijzonder weinig over deze tamelijk anonieme DJ. Ook de raadselachtige biografie op Bandcamp helpt ons niet echt verder:

"Sabrina Spellman was mixing dope beats in the other realm, which she recorded onto her inherited heirloom tape machine, made with her carboot-sale drum machines and charity-shop synthesizers, and decided to import them into her eMac. She was pleased with how they sounded, and used Bias Peak to bring them in-line with ITU BS.1770 standards."

Wat we wel weten over DJ Sabrina, is dat ze sinds 2017 mashup-houseplaten uitbrengt die anderhalf tot twee uur duren: achtereenvolgens zijn daar Makin' Magick (2017), Witchkraft (2018), Spellbound! (2019), Enchanted (2019) en Charmed (2020). Dat laatste album, waar ook Next to Me op staat, maakt het met z’n drie uur al helemaal bont. Zowel de titels als de muziek verraden een sterke voorliefde voor sitcoms en andere series uit de jaren ’90. Specifiek het nummer Next to Me heb ik als volgt omschreven zien worden:

"het gloeit met een zachte warmte, begint met bescheiden stukken en groeit gestaag uit tot een euforische, handen-in-de-lucht-dreun, die in niets lijkt op zijn oorsprong. "

Maar de mooiste en meest rake omschrijving kwam ik op ons eigen forum tegen:

"Alsof je naar de soundtrack van een huisfeestje met een 90's-thema luistert."

Dit nummer klinkt dan ook een beetje alsof je in een kamer staat, waar op de ene tv een clip van TLC speelt, op de andere een aflevering van Dawson's Creek, terwijl op de achtergrond een Café del Mar cd draait.

JoaMuse schreef:
ongrijpbaar

arcade monkeys schreef:
De grootste groeier in de finale voor mij. Deze werd bij elke beluistering per ronde beter en beter. Kwartje viel volledig toen ik het vorige week luisterde tijdens een dappere poging om eens te gaan lopen. Gezien mijn conditie na een half jaar lockdown onder nul zit, moest ik na de speelduur van dit nummer al de handdoek in de ring gooien, maar ik heb er toch extra waardering voor DJ Sabrina aan over gehouden.

stoepkrijt schreef:
Relaxt, meeslepend, warm aangekleed en met een interessante opbouw en ontwikkeling. Al met al een boeiende track, hoewel de sound wel een beetje inboet naarmate ik ‘m vaker gehoord heb.

dumb_helicopter schreef:
Het begint erg veelbelovend en geeft een nostalgische, melancholische feel straight from the 90's, maar blijft daar vervolgens wat te lang op voortborduren, waardoor het interessante al snel vervaagt en het wachten geblazen is tot het einde.

Titmeister schreef:
Eigenlijk pas in 2021 ontdekt, maar wat een heerlijkheid is dit. De mysterieuze Sabrina neemt je mee op een nostalgische luistertrip langs 90's sitcoms, r&b-clips en lounge-cd's, badend in een muzikale omlijsting van licht-psychedelische outsider house. Ideaal luistervoer voor een 90's kid zoals ik.

jordidj1 schreef:
hoi123 zal het vast al gezegd hebben, maar als die versnelling inzet rond de vierde minuut ga ik méé. Laat het feest maar beginnen!

hoi123 schreef:
Het concept van Sabrina’s muziek, 00’s housebeats doorspekt met samples van sitcoms uit dezelfde tijd, is zodanig gimmicky dat je moeilijk kan geloven dat het zo goed is als het is. Maar goed, dat is het dus wel echt. Ik ken weinig liedjes die zo extatisch euforisch zijn als Next to Me, en bovendien deze euforie zo goed doseren. Het nummer doet aan het begin nog het meest denken aan een soort medicijnenreclamejingle, maar Sabrina voert de luisteraar constant kleine muzikale kwartjes xtc - een saxofoonsolo, samples van jeugdseries die even onbekend als nostalgisch klinken, een beatswitch, dan daaroverheen een heerlijke Kelly Rowlandsample – totdat je zonder te merken knarsetandend in een uitzinnige vrolijke housejam zit. En wat is Sabrina ons ook goedgezind: steeds wanneer je denkt dat de piek is gekomen, gooit ze er wéér een rondje tegenaan, waarin ze de serotoninesluizen nóg wat verder open zet. Als een nummer zo ongelooflijk vrolijkmakend is dat je er een beetje ontroerd van raakt, weet je dat het goed zit.

Koenr schreef:
Jinglecore. Ooit probeerden de Residents reclametunes en pop-muziek te combineren. Decennia later was er de opkomst van Vaporwave en alle sub-genres die daar uit voortvloeiden en nu lijkt DJ Sabrina de logische volgende stap te zetten: televisie-muzak omgetoverd tot lo-fi housetunes voor een hele generatie die wegsmelt van nostalgie naar de jaren ‘90, toen ze nog schaamteloos onderuit konden zakken voor de TV om hersenloze pulp te consumeren en de overige verplichtingen niet heel veel verder gingen dan zorgen dat je aan het einde van het jaar een gemiddelde boven de 5,5 noteert. Nu is het dus ook zonder bewegend beeld mogelijk om dat gevoel opnieuw te beleven.

Choconas schreef:
Best aardige jaren ’90-mashup voor bij een zwembadfeestje, maar dit heeft niet zoveel te zoeken in de jaarfinale wat mij betreft.

Teunnis schreef:
Het album Charmed is schitterende georganiseerde chaos van DJ Sabrina the Teenage DJ. Het fragmentarische van deze muziek zal er vast voor zorgen dat dit ergens onderaan eindigt in de finale, maar dat het überhaupt de finale heeft gehaald is al een (aangename) verrassing. Want ik hou wel van zulke collageachtige opbouw in muziek. Kan ook moeilijk anders met Frank Zappa als mijn grote muzikale held. De link tussen Zappa en Sabrina is verder volledig zoek, dus terug naar de DJ. De kracht van Next to Me - en idem dit voor het album Charmed - is voor 80% de opbouw. Als het nummer maar vier minuten zou duren, zou ik geen eens een voldoende aan dit nummer geven. Maar de manier waarop het groeit en groeit tot het moment dat de bas invalt en je opeens staat de dansen is heel merkwaardig en een heel gaaf effect. Het voelt echt alsof je op een feestje bent, gezellig aan het kletsen bent met wat semi-onbekende lui en je opeens beseft dat je enorm staat te swingen op de muziek van de huis-dj.

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 6: DJ Sabrina The Teenage DJ - Next To Me

Oké, mijn detours hebben me geleid naar een plek waar ik eigenlijk niet terecht wilde komen: de rechtstreekse verbindingsweg tussen Eindhoven en Valkenswaard. Echt zo’n kaarsrechte steenweg die superveel auto’s tussen stad en stadje transporteert. Auto’s zijn niet de beste vriend van de SvhJ-luisterende fietser want met hun bandengeraas overstemmen ze de muziek op mijn oortjes. ‘Maar wacht maar’, denk ik in mezelf want ik denk graag in mezelf, ‘straks vindt Sabrina de turbo en gaat het volume beetje bij beetje steeds meer omhoog.’ Of naja, dat is de bedoeling want juist nu begeven mijn oortjes het, althans ze zwakken beete bij beetje af. Dus moet ik even overgaan naar een impopulaire maar wel vaak effectieve oplossing: ik herstart mijn telefoon. Omdat ik het niet eerlijk vind tegenover Sabrina om haar/hun/zijn/whateverhetmogezijn bijdrage zo te verneuken speel ik Next To Me gewoon nog een keer volledig. Enfin. Poging twee.

Oké, mijn detours hebben me geleid naar een plek waar ik eigenlijk niet terecht wilde komen: de rechtstreekse verbindingsweg tussen Eindhoven en Valkenswaard. Echt zo’n kaarsrechte steenweg die superveel auto’s tussen stad en stadje transporteert. Auto’s zijn niet de beste vriend van de SvhJ-luisterende fietser want met hun bandengeraas overstemmen ze de muziek op mijn oortjes. ‘Maar wacht maar’, denk ik in mezelf want ik denk graag in mezelf, ‘straks vindt Sabrina de turbo en gaat het volume beetje bij beetje steeds meer omhoog.’ Dit nummer zit zo slim in elkaar he, eentje waarvan je eigenlijk niet doorhebt dat ie zo’n beetje met de seconde luider en epischer wordt, zoals wanneer die diepe bassdrum plots jolig komt zijn. Het totaalplaatje wordt beetje warrig en random, maar warrigheid en randomheid mag wanneer je door een stadje fietst. Next To Me leeft, zoals Valkenswaard leeft, het is de eerste dag sinds een halfjaar dat de terrassen weer open mogen, zo open als dat de weg langs het centrale plein erbij ligt ligt. Werkzaamheden gaan door, er valt altijd wel ergens iets te verbeteren. Het is wel inmiddels na zessen maar ik zie de genoegdoening op de gezichten van de bediening als ze de boel aan het opruimen zijn. Nog even en ik mag ook weer. Het maakt me aan het wiegen op mijn fietsje. DJ Sabrina helpt daar maar graag aan mee. Heerlijk nummer.