aerobag schreef:
Jayda Guy is een enthousiast milieutoxicoloog die in 2017 haar masters diploma in biologie wist te behalen. Ze volgde haar opleiding aan de Simon Fraser University van Vancouver. Haar thesis betrof dan ook een diepgaande analyse van de invloed van chemicaliën in afvalwater op orka’s in de wateren rondom Vancouver. Ze host regelmatig JMG talks, door haar zelf opgericht, waarbij ze met wetenschappers in gesprek gaat en de hedendaagse ontwikkelingen op het gebied van onder andere klimaatverandering en marine biologie bespreekt. Met professoren en PhD’rs discussieert zijn bijvoorbeeld over hoe watersport het habitat van zeewezens beïnvloedt en hoe verontreiniging van- Wacht even, heb ik hier wel de juiste voor me?

Verrek ja, deze Canadese Jayda G is naast haar leven als DJ in de bruisende electro-metropolen Berlijn en Londen ook een afgestudeerd bioloog. Paul Jambers kom er maar in 'Overdag is zij een keurige milieutoxicoloog, maar ’s avonds onder de flitsende neonlichten transformeert zij tot…' Om de wetenschappelijke wereld voor haar muziekfans toegankelijk te maken, organiseert Jayda G de laagdrempelige JMG talks. Ze hoopt daarmee een tegengewicht te zijn voor de academie, die geneigd is in ingewikkeld taalgebruik te verzanden en vastgeroest zit in een gesloten publiekelijk karakter. Nobel streven van deze dame met een voet in beide werelden.

Haar carrière als DJ heeft haar ook absoluut geen windeieren gelegd. Zo heeft ze al een keer een soulvolle boiler room set mogen draaien en heeft ze een maandelijkse show op BBC radio 1 weten te veroveren. Vorig jaar verscheen haar debuut, een verzameling van euforische house tracks waar haar andere werkveld ook goed te horen was; op sommige nummers waren fieldrecordings van orca’s te horen.

Op haar recente single Both Of Us tilt ze haar muziek naar een hoger niveau. Een tedere groove vergezeld met een intiem pianoloopje verzorgen een fijnzinnige ambiance. Die korte vertraging op het einde is een heerlijke toevoeging aan het nummer. Kom maar door met die Berlijnse clubavonden op een stadstrandje.

Met een zilveren plak bevestigd de uitbundige DJ wat de underground al een tijdje wist Jayda G is the real deal. Een besef wat bij sommige users ook nog even moest groeien, zeg maar niets Titmeister.

hoi123 schreef:
Waarschijnlijk het eerste nummer dat ik wil horen als er zon is, en veel drank, en vrienden en knappe vreemdelingen waarmee ik legaal mag dansen. Een eindeloos opbeurend, zwoel en warm houseliedje dat symbool is geworden voor mijn hunkering naar de aankomende zomer.

JoaMuse schreef:
Canadanceflooranthem

arcade monkeys schreef:
Lang niet slecht, maar ergens gaat het toch een beetje ene oor in, andere oor uit. Ik heb nooit goed geweten wat ik er nu eigenlijk van vind, omdat het gewoon niet echt een zware indruk nalaat (nog in positieve, nog in negatieve zin).

The Eraser schreef:
Als je geluk zou kunnen horen, zou het ongeveer klinken als Both of Us. Heerlijk laidback en retecatchy. Het ademt de sfeer van sociaal gevulde, bloedhete zomernachten waar maar geen einde aan lijkt te komen. Ik stel dan ook voor dat dit de officiële soundtrack wordt van het post-coronatijdperk.

stoepkrijt schreef:
Och, die verrukkelijke break! Eerst die vertraging na drie minuut twintig, even rustig een minuutje laten sudderen en laten uitsterven en dan ineens – BAM! – pianootje terug, beat terug, volumeknop weer open en dat tempo terug erin. Fan-tas-tisch! Stilzitten is onmogelijk. Hoogtepunt van deze hele finale voor mij.

dumb_helicopter schreef:
Ik begrijp waarom anderen dit interessante house vinden, maar mij doet ie bitterweinig. Achtergrondmuziek die niet onaardig is, maar me allerminst doet opveren ook.

Titmeister schreef:
Toen ik dit nummer in juni '20 postte in het kennismakingstopic, was de ontvangst op zijn best lauw te noemen. Een greep uit de reacties van enkele gerenommeerde forumleden hier:
- "13-in-een-dozijn strandtent-house"
- "Hier word ik kriegelig van"
- "Ik hoor liever Kraantje Pappie"

Gelukkig waren er ook mede-forummers die het nummer gelijk op waarde wisten te schatten (en de rest draaide ook bij), met nu een mooie finaleplek in SvhJ als resultaat. Geheel terecht natuurlijk, wat een ultiem feelgood-nummer dit; inclusief meta-versie van een heuze dansvloer-break - damn, wat is het lang geleden dat ik dat nog eens meemaakte... Samen met Roman Flügels Garden Party het lockdown-partyanthem voor mij.

jordidj1 schreef:
Groeiertje dit. Hoe meer ik 'm luister, hoe meer ik wil feesten. Fantastisch opgebouwde track, voetjes van de vloer hoor.

Koenr schreef:
Jayda zorgt voor de meest zomerse entry in de finale, al is dat enkel omdat enkele shady dealtjes Uwa op het laatste moment uit de finale hebben gehouden. En dat komt eigenlijk perfect uit, nu de terrasjes hier sinds afgelopen woensdag weer open zijn. Ik was in eerste instantie niet zo enthousiast over dit nummer, maar Both of Us is ook wel een kleine groeier gebleven. Vooral door de fijne achtergrond geluidjes die – inderdaad – voelen alsof je op een terrasje of ergens in een park zit. Jayda's licht-hese fluisterzang en zuchtjes zijn verder ook erg aangenaam en uiteindelijk is dit toch wel een heel fijn nummertje gebleken, zij het iets minder onderscheidend dan Ela die uit dezelfde vijver vist.

Choconas schreef:
Niets-aan-de-hand-lounge-house die nog altijd maar weinig indruk maakt. Zou het allicht een stuk beter doen in een strandtent, met heerlijke cocktails en volop zon.

Teunnis schreef:
Ik had voor Both of Us nog nooit van Jayda G gehoord en dacht zelfs dat het haar debuutsingle was, maar eergisteren trof ik ineens een album van haar aan in een 2019-lijstje en blijkt ze al sinds 2015 singles en EP’s uit te brengen. Vreemd hoe zoiets soms compleet buiten je radar valt, want - afgaande op Both of Us - zou Jayda helemaal in mijn straatje moeten vallen. Gelukkig werd Both of Us zo’n enorme hit dat ik er vroeg of laat vanzelf tegenaan zou lopen. En dat was erg fijn om tegenaan te lopen: old-skool pianogedreven house gecombineerd met sensuele vocalen. Ja, alweer een vrouw om verliefd op te worden. Eigenlijk zijn we maar een stel perverse mannen hier. En ik schaam me er niet voor.

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 5: Jayda G - Both Of Us

Jayda is een beetje dat kleine lila bloempje in de berm dat ik op het volgende deel van de spoorweg aantref: Als je er oog voor hebt is het zeker de moeite, maar in het grote plaatje heb je wel kans dat ze wegvalt. Het is een beetje als die paar open stukjes hei waar ik langskom: heel verleidelijk om even te gaan stoppen, al weet ik dat het verderop in de route allemaal nog wel een stukje mooier wordt. Both Of Us is dan ook een nummer dat, ondanks heel tof, ik zeker niet had gemist als het de finale niet zou halen. Gezien de concurrentie in hetzelfde genre, en niet alleen dit jaar. Wat brengt Jayda G bijvoorbeeld nieuw op tafel ten opzichte van een Peggy Gou? Ik weet het nog niet, dus sla ik weer van de spoorweg af op zoek naar antwoorden. Brengt Jayda G een stel koeien, grazend rondom een wat vervallen schuurtje? Brengt Jayda G een straat met fooookking dure, grote maar toch ook wat eenzaam ogende landhuizen? Mhh misschien. Van alles heeft ze een beetje, maar van niets heeft ze alles.

JoaMuse schreef:
aandoenlijk

arcade monkeys schreef:
Ik ben algemeen genomen vrij tevreden met het leven dat ik leid, maar er zijn sommige nummers die me haast impulsief doen besluiten om naar een afgelegen hutje in Nieuw Zeeland te verkassen. Alwaar ik enkel in het gezelschap van een hond, een gitaar en een kabbelend beekje mijn tijd zou spenderen met groenten kweken, vuistdikke boeken lezen en naar Adrienne Lenker luisteren. De idyllische en meeslepende sfeer die zij in dit nummer weet op te roepen is toch wel bijzonder mooi.

stoepkrijt schreef:
Net zoals eigenlijk alle liedjes van Adrienne Lenker die aan dit spel meededen is ook anything gigantisch gegroeid. Aanvankelijk vond ik het maar saai en was het mijn andere oor alweer uit voor het mijn ene oor was ingegaan. Nu weet ze me aardig te betoveren met haar o zo lieflijke, zoete en troostende klanken.

dumb_helicopter schreef:
Leuk de eerste keren, maar geen groeiers die nummers van Lenker. De stem doet het ook niet voor mij en dan blijft er niet zo heel veel meer over. Not van Big Thief had instrumentaal dan nog wat meer om het lijf, maar dit is fijn om eens te passeren, maar ben ik 5 minuten erna toch weeral vergeten.

pauljojo schreef:
Mijn mond valt letterlijk open van Adrianne. Mijn ega betrapte me laatst op een spontane "ooooh". Nou overkomt dat mij, binnenvetter, zelden. Dat wil toch wat zeggen. Ja toch? Niet dan?

stardust_be schreef:
De meest ontroerende song van het jaar, het verlangen naar connectie is een gevoel dat we allemaal delen na afgelopen jaar. Mijn vaste soundtrack ook tijdens mijn vele boswandelingen.

Titmeister schreef:
Ook bij Lenker (solo of met band) hoor ik de kwaliteit, maar spreekt het me niet aan. Combinatie van haar stem en dat de muziek mij te weinig spanning biedt. Had ook liever Zombie Girl in de finale gezien.

jordidj1 schreef:
Ondanks de trieste toon, heeft dit nummer een vrij hoog knuffelgehalte. Zo'n combinatie is gevaarlijk verslavend, en zorgt voor een plekje in mijn top 3.

hoi123 schreef:
In korte tijd heeft dit liedje zich weten op te werken tot misschien wel mijn favoriete breakup-liedje ooit. Je kan me er niet van overtuigen dat Adrianne niet een beetje huilde tijdens het opnemen van dit refrein, en die prachtige subtiele gitaardrones op de achtergrond huilen met elkaar mee. “Weren't we the stars in Heaven/Weren't we the salt in the sea/Dragon in the new warm mountain Didn’t you believe in me?” – het laat mij al bijna janken om het einde van een relatie die nog moet komen.

Koenr schreef:
IVorig jaar had ik nogal wat te klagen over Big Thief, maar dit jaar ben ik wel omgegaan voor Lenker haar solo-werk. Prachtige fluisterfolk die vér boven het maaiveld uitsteekt. Songs is haar beste plaat tot nu toe en dit is 1 van de prijsnummers. I wanna kiss kiss your eyes again geeft me bovendien warme Van Morrison associaties.

Choconas schreef:
Adrianne Lenker is absoluut één van de beste liedjesschrijvers van de laatste tien jaar en ook nog eens ontzettend productief, zowel met Big Thief als solo. Op haar album Songs staan ook weer een aantal liedjes die meteen als tijdloze klassiekers klinken. Ingydar en Zombie Girl zijn mijn favorieten, maar Anything zit daar niet ver achter.

Teunnis schreef:
Kan er iemand prettiger mijmeren dan Adrianne? Op zijn minst de mijmerkoningin van 2020. Hoe ze achteloos zinnetjes als "I don’t wanna be the owner of your fantasy // I just wanna be a part of your family" eruit gooit, heerlijk! Ook speciale aandacht voor het refrein: zo simpel én toch wonderschoon, zoals alleen de grote songwriters dat kunnen. Daarnaast is er ook genoeg te bewonderen in de omlijsting, zoals de subtiele vogeltjes op de achtergrond of de "oooh-hooo" waar ze haar zang mee afsluit. Adrianne heeft mijn hart wel een beetje veroverd dit jaar.

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 2: Adrianne Lenker - anything

Mijn fiets neemt een duik onder de rondweg door en aan de overkant staat die heerlijk valsige stem van Adrianne me al op te wachten. De komende tweehonderdtwee tellen is zij mijn spirit animal die me veilig en wel over het vrolijk roze fietspad richting zuiden begeleidt. Hierbij wordt ze bijgestaan door vier van de liefste puppy’s ooit, die nieuwsgierig de wereld inturen vanuit een fietsaangertje, bestuurd door een grijze man in een veel te fancy broek. Het universum wil me ongetwijfeld duidelijk maken dat Adrianne aan een charmeoffensief bezig is, en ik laat het rustig gebeuren. anything is dan ook zo sereen en vredig, de soundtrack voor een warme lenteavond op mijn fietsje met m’n picknickspulletjes in m’n rugzak. Eventjes doen coupletjes met denken aan die van Slow Show en dat stemt de PBH’er in mij weer vrolijk. Over het jaar heen ben ik anything sowieso wel meer gaan waarderen, echter kost de wat starre couplet-refrein-couplet-refrein-couplet-refreinstrcutuur haar aan het eind van de rit toch één, misschien twee plaatsjes in de pikorde. Ik voel wel de paralellen met die andere Lenker die de finale haalde, vorig jaar. Het waren allebei nummers die van ver moesten komen maar die ik langzaam toch wel op me inwerkten, en vroeg op de route al die bevestiging van me vroegen en die in de zekere zin ook kregen. Ik beloof mezelf om direct als ik thuiskom weer eventjes Cattails te tokkelen. Intussen passeer ik zo’n leuk bordje dat aangeeft dat ik de nulde fietser van de dag ben, en tevens de nulde fietser van het jaar. Zijn we dan toch allemaal geen mensen? Zijn we niet eens iets? Ik vraag het aan de ganzen langs de weg. Denk niet dat het hen kan boeien, ik heb dit deel van de rit al genoeg spirit animals gezien.

Mausie schreef:
Liever Kraantje Pappie dan Jayda G

Mausie schreef:
Liever Kraantje Pappie dan Jayda G

Mausie schreef:
Liever Kraantje Pappie dan Jayda G

stoepkrijt schreef:
Waar is Kraan eigenlijk?

Maar nu serieus: Wat bedoel je hiermee?

stoepkrijt schreef:
Waar is Kraan eigenlijk?

Maar nu serieus: Wat bedoel je hiermee?

Titmeister schreef:
Toen ik dit nummer in juni '20 postte in het kennismakingstopic, was de ontvangst op zijn best lauw te noemen. Een greep uit de reacties van enkele gerenommeerde forumleden hier:

- "Ik hoor liever Kraantje Pappie"

Mausie schreef:


Lees nog maar eens goed de recensie van Tit

ranja schreef:
Gaat lekker

01. Phoebe Bridgers - I Know The End *****
02. Adrianne Lenker - anything ****
03. Eefje de Visser - Stilstand ***+
04. DJ Sabrina the Teenage DJ - Next to Me ***+
05.
06. Jayda G - Both of Us ***
07.
08. Ichiko Aoba - Amuletum **+

09.
10.
11.
12.

123poetertjes schreef:

In een maand waarin ik best aandachtig op zoek en gegaan naar tunes uit de Spaans- en Portugeestalige landen ben ik zeer in mijn nopjes dat er eentje uit die contreien het zo ver heeft geschopt, ook al is deze wel ‘gewoon’ in het Engels gezongen en opereert Ela al best een tijdje vanuit Brooklyn. Ze begon heel sterk aan de finale met al direct de sjoelbonus, maar de punten kwamen simpelweg wat minder steady binnenstromen dan bij RTJ en daar zit uiteindelijk het verschil: 15 vermedlingen voor Ela, 24(!) voor Run The Jewels. Maar met vier nummeréénnoteringen en een alltime highscore in de finaleladder in the side is het SvhJ-debuut van de Colombiaanse zeker geslaagd te noemen. Edit: Geert wijst me er nu op dat ze de allereerste Zuid-Amerikaanse maandwinnaar had kunnen worden. Damn close.

Ela, emokid van geboorte, groeide op in Bogotà als drummer bij hardcore-ish bandjes, maar toen ze naar Boston vertrok om muziek te studeren stapte ze over op elektronisch: ze deed een dubbele major in Performance and Electronic Production and Sound Design. Reden: Radiohead! Zoals Radiohead altijd al de perfecte transitie is geweest van emokid naar elektronisch genie. Vind je ze al leuk Koen (2)? Snel kwam ze terceht bij de laptop, maar ze vond die artificiële sound maar niks. Ze wilde namelijk direct invoed hebben op het geluid en alles zelf in werking zien. Dat is het moment dat ze begon met het programmeren en bouwen van haar eigen DIY synthesizers. Nu klust ze parttime bij als synthmaker, naast haar bijbaan als poes van Tibbe en uiteraard haar inmiddels groeiende carrière als artieste. Aangezien de eindeloze mogelijkheden die elektronische hardware aan geluid kan voortbrengen haar afschrikte is ze nu gesetteld op een minimalistische insteek. Ze wil zich voelen als een dirigent van een band die niet meer lijnen kunnen spelen dan dat ze handen hebben, om overproductie te voorkomen. Het resultaat van alles is een duistere maar ook wel catchy spoken word electronic, zoals we ook kennen van een Marie Davidson. Maar dan minder industrieel, meer dreamy. Productiegewijs zit ze dan ook dichter bij een Kelly Lee Owens. En die werd vorige maand nog tweede dus ook in dat opzicht is de vergelijking treffend. Zelf omschrijft ze haar sound als ‘bright music for dark times’. BRIGHT MUSIC is dan ook de tekst die prijkt op haar selfmade witroze ‘magic suitcase’, gevuld met synths, sequencers en drumcomputers, waarmee ze nu de wereld rondreist.

they told us it was hard, but they were wrong. is Ela's debuut voor het grote Domino Records en bouwt praktisch het gehele nummer op naar een zinderende climax. En ook al heb je vrij snel het idee waar ze heen wilt, op het moment dat dat moment daar is grijpt ie je beet en laat je niet meer los. Komt waarschijnlijk ook door die zinnetjes die ze spuit, lekker weird en gewoon erg vet. Zeker in combinatie met de clip. Dit jaar zou ze op BKS staan. Dat gaat niet door maar dan schuiven we het toch een jaartje op? Heb je nog flink tijd om je in stilte warm te zwieren.

JoaMuse schreef:
elactropop

arcade monkeys schreef:
Aardig nummer. Heb er zeker niets op tegen. Maar ik denk niet dat ik Ela Minus buiten de context van dit spel ooit zou opleggen.

stoepkrijt schreef:
Het is monotoon, het klinkt neerslachtig, de zang is inspiratieloos gemompel, maar als totaalplaatje klopt het. Voor mij was het geen liefde op het eerste gezicht – eigenlijk is het überhaupt geen liefde – maar ik kan dit wel degelijk waarderen. Haar bijzondere sound juich ik toe en dit nummer is daar een mooi voorbeeld van, al heeft Ela een paar betere tracks gemaakt.

dumb_helicopter schreef:
Duurt even voordat het op gang komt, maar naar het einde zijn die doordrammende beats echt wel lekker.

stardust_be schreef:
Voor mij de ontdekking van het jaar, kan niet wachten om bij deze song volledig uit mijn dak te gaan als er ooit terug gedanst mag worden.

Titmeister schreef:
Een van de ontdekkingen van 2020 was toch wel de Colombiaanse Ela Minus, met haar fijne blend van house en synthpop. Dit is nog niet eens het beste nummer van Acts of Rebellion (dominique en el cielo no es de nadie zijn beter), maar desondanks gewoon een bijzonder fijne plaat.

jordidj1 schreef:
Die titel alleen al, hè. Toen ik die zag, wist ik al dat we met een bijzondere track hadden te maken. Lekker loom en zwoel trackje, vooral in de auto erg fijn. Duidelijk haar beste van afgelopen jaar.

Koenr schreef:
Ela was een beetje de (nog succesvollere) yeule van de 2020-editie: uit het niets werd maar liefst 4x een finale bereikt en ze staat hier ook zo maar even 4x in onze top 100 te shinen, met they told us it was hard... als afgevaardigde voor de grote finale. Artiest van het jaar dus, als je dit spel mag geloven.

En het is niet moeilijk om te begrijpen waarom: de fijn doorpruttelende beat met fraaie tempowisselingen zorgt, in combinatie met haar hese zang & eigenzinnige intonatie, voor een bijzonder en broeierig sfeertje. Lijkt me heerlijk om haar een keer in een club te zien draaien.

Choconas schreef:
Deze Colombiaanse electroprinses is een toffe nieuwkomer en dit is wat mij betreft ook haar sterkste single.

Teunnis schreef:
Als er in het echte leven net zo vaak leuke nieuwe vrouwen zomaar aan kwamen waaien als bij dit spel, dan had je mij nauwelijks meer gezien hier. Ela Minus heeft dit jaar, zoals velen voor én na haar, mijn hart verovert. Een klein smetje is dat ze met een van haar mindere singles in deze finale staat. Zo had megapunk zeker mijn top-5 gehaald. Al is het slotstuk van they told us it was hard, but they were wrong. ook wel enorm aan.

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 10: Ela Minus - they told us it was hard, but they were wrong.

Zit ik dan, op een heuveltje aan een meertje, met mijn boekje. Terwijl mijn hart met de letter die ik lees verder breekt steekt er vrijwel uit het niets plots een flinke windstoot op, en het wordt ook direct een paar graadjes kouder. Komt er dan toch regen aan? Wanneer ik een kwartiertje later me dan weer uit de voeten maak, een zandpaadje af fiets en op de rand van een prachtig bruggetje de lijst weer opzet, besef ik het: het was de kille bries van Ela Minus die zich al aankondigde. Brrrrrrr. Mijn eigen nomi, die ik vooral in mei en juni veel gedraaid heb. In een tijd waarin ik aan de kwakkel was met een gefaalde studie, een failliete werkgever en een afwijzing van iemand van wie ik gehoopt had de komende jaren samen te kunnen doorbrengen. Ela had ik toen eventjes nodig, met haar malle praat die zo helder bij me binnenkwam. they told us it was hard, but they were wrong. is een bekoelde banger waarvan je eigenlijk na de eerste minuut ofzo al denkt: dit is het waard om even bij te blijven plakken. En ze neemt daarna zorgvuldig de tijd om het rustig op te bouwen. Geduld, altijd weer geduld, mijn codewoord van 2020. Uiteindelijk komt alles weer terug op de rit. Zo keer ik ook weer terug op het hoofdfietspad hier in de Malpie, vlak voordat die heerlijke climax zich inzet. Ik was al een beetje bang dat ik dit nummer uit had gespeeld, dat ik haar te vaak had geluisterd. Haar had afgesloten zoals de punt de songtitel afsluit. Maar ik zat fout. In deze setting was het weer net alsof ik haar voor het eerst weer hoorde. Een magische reset. Ooit ga ik haar vast nog wel zien op BKS, ik wacht nog wel een extra jaar.

JoaMuse schreef:
chilltronica

arcade monkeys schreef:
Ik ben niet de grootste Caribou fan, maar dit is toch weer een erg fijne en spannende track.

stoepkrijt schreef:
Lekker man! Gewoon een dikke clubhit dit. Ook lekker op een festivalweide denk ik. Zonnetje op de bol, drankje erbij, beetje dansen, heerlijk. Dat zit er voorlopig nog even niet in met alle corona-maatregelen, maar de soundtrack is er alvast.

dumb_helicopter schreef:
Leuke zomersingle, die even heel verslavend was, maar waar ik ondertussen misschien net iets te veel naar geluisterd heb. Ideaal om zo af en toe op te zetten. Mogelijk nét iets te lang, maar een kniesoor die daarom maalt.

Titmeister schreef:
Een redelijk sleeperhit, ik heb deze begin 2020 wel redelijk wat geluisterd, maar echt beklijven deed ie niet - hij kwam in dit topic in eerste instantie ook niet tot de maandfinale. Dit is typisch zo'n nummer dat bij elke luisterbeurt een klein beetje beter wordt. Ondanks dat het in eerste instantie klinkt als redelijk doorsnee vocal house, zitten er namelijk veel kleine subtiele elementen en samples in dit nummer, die het nummer ook na veelvuldig beluisteren spannend maken.

jordidj1 schreef:
Ik snap niet zo goed dat men wegloopt met deze track. Steekt kwalitatief goed in elkaar, maar allesbehalve wereldschokkend. Klinkt een beetje als een tutorial voor hoe je een EDM-track maakt.

hoi123 schreef:
Een ingetogen banger. Caribou heeft misschien wel eens spannender werk afgeleverd, maar dat neemt niet weg dat hij de kunst van het maken van opzwepende liedjes volledig beheerst: drums die precies op het goede moment komen invallen, en een pianomotief dat genoeg vormen aanneemt om je constant te laten meedeinzen.

Koenr schreef:
Swim is nog steeds een topplaat en het optreden op Dour in 2012 zal me altijd dierbaar blijven – wat een euforie op het verregende, tot kleurloze modder verworden festivalterrein. Ik wil direct weer meeblèren met Leave House.

Caribou's 2020 plaat is ook fijn, met het ingetogen Home als absolute prijsnummer. Never Come Back vond ik eerst wat flets, maar is toch ook wel gegroeid bij mij en inmiddels vind ik het wel een fijne subtopper binnen zijn oeuvre. Het is vooral de vocal sample en de knisperende percussie (kenmerkend voor Caribou) die het nummer naar een hoger niveau tilt, en ergens in de verte doet het eigenlijk ook wel denken aan de beste nummers uit zijn Swim-periode. Goed nummer dus, maar dat is niet genoeg voor een toppositie in dit veld.

Choconas schreef:
Over comeback gesproken: haalde de maandfinale niet, maar staat glansrijk in de jaarfinale. Typisch Caribounummer, zeer aanstekelijk en dansbaar en één van de prijsnummers op Suddenly.

123poetertjes schreef:
Fietstocht des Oordeels - etappe 4: Caribou - Never Come Back

Vrolijke vibes wanneer het eerste echte dansbare nummer zich aanbiedt op mijn Fietstocht. Ik sla af en zie een ellenlang uitgestrekt weggetje voor me liggen. Vroeger was dit een spoorweg, bij elk zijweggetje zie je ook nog die klassieke roodwitte kruizen. Nu hebben de wagons echter twee wielen en een stel trappers. I looooove it wanneer oude spoorwegen een nieuwe functie krijgen als fietspad zonder van hun oorspronkelijke glans te verliezen. Maar ik ken mezelf dus ik heb nu geen zin in rechte wegen. De Cariboer ook niet, die wil z’n luisteraars gaarne laten zwieren. Dus duikel ik op een random punt het struikgewas in en ga ik inderdaad zwieren, over een bospad, bergje op, zzzzzwooeef bergje af. Maar ik blijf wel gewoon binnen schot van het fietspad, de voor mij inmiddels bekende weg. Ik steek mijn hand op en doe een graaibeweging. En voila, gotcha: de kern van Never Come Back, ik heb m stevig vast. Wat zie ik in mijn hand? Een heerlijk fun niemendalletje, net een beetje buiten de gebaande paden maar nooit echt spann0nd genoeg om diezelfde gebaande paden helemaal los te laten. En zo ben ik een paar minuutjes verder weer terug op het spoor. Bij Waalre is er weer zo’n fancy bord met nummertjes. Dit keer ben ik fietser nummer 130227 van het jaar. Gewoon maar een willekeurig nummer, maar ik weet wel dat er dat jaar maar één fietser 130227 zal zijn en daarmee voel ik me toch speciaal. En dat speciale gevoel heb ik ook echt wel van Never Come Back gekregen. Ik heb genoten toen ie net uit was. Toen alles nog als vanouds was.

Teunnis schreef:

Waar Bicep het afgelopen jaar (tevergeefs) probeerde te komen, daar staat Dan Snaith, a.k.a. Caribou, al jaren probleemloos: bovenop de troon der dansbare electronica (samen met Four Tet, Nicolas Jaar en Jon Hopkins?). Niet dat de laatste paar albums van Snaith nou zo goed zijn, maar om de koning te blijven hoef je alleen maar eens in de zoveel tijd een knaller van een hit uit te brengen. In 2014 was dat Can't Do Without You, in 2017 kwam hij onder het alter ego Daphni met Tin en in 2020 deed Never Come Back wat het moest doen. Persoonlijk heb ik nog wat meer met Ravi, maar Never Come Back is de logische hit. Never Come Back is misschien wel het meest Caribouïge nummer in zijn hele discografie: zijn eigen stemgeluid afgewisseld met vervormde stemsamples, pianobreaks, doffe percussie en zelfs oude trucjes worden herhaald (zoals op 1:14).