Perfect mijn gevoel verwoord. Dank je, nu voel ik me iets minder alleen hier in.

De remixes van Aqualung, Thick as a Brick en Benefit zijn door een ringetje te halen, zo goed klinken ze.
Het duurde even omdat ik Steven Wilson-allergie heb, maar deze heer kan dus duidelijk ontzettend goed aan de knoppen zitten.

Overigens vind ik de sound van .com en Sunsets on Empire ook erg fijn. Ik ga dan ook niet zeggen dat Wilson een slechterik is. Maar die hele adoratie, daar krijg ik de hiebelkriebels van. Geldt ook voor de adoratie van Thom Yorke, die man van Queens of Stone Age en die Riverside-kliek.
Maar ik voel nu al, dat ik geen vrienden aan het maken ben, dus ik sluit af men een positieve noot:

Dankzij Marillion en Hogarth ben ik er nog. Die hebben mij toch wel door wat moeilijke tijden heengesleept (Thank You Whoever You Are, Runaway, Don't Hur Yourself, etc.)

zit je wel dwars zeg ! Ik was er bij in Brussel. Geluid was daar, gelukkig, zeer goed en ws had Mister Wilson een goede avond want weinig neerbuigend en arrogant gedoe.

Ik heb juist die avond de bijzondere ervaring gehad dat de zaal zo uit z’n plaat ging bij ‘Sleep Together’ dat het mij niet verbaasd had als het in een totale orgie was overgegaan. Heftig ! Geweldig !


Facebook....

Cathedral Wall: 7

Ja dit smaakt me wel. Ondanks dat het (veel) te lang duurt. Cijfer; 7

In dat soort groepen ben ik ook (bewust) nooit gaan zitten. Maar als verschijnselen als het ophemelen van (pakweg) Steven Wilson omdat hij alweer iets revolutionairs gedaan heeft (zoals het maken van muziek die eerder door dezelfde persoon nog verguisde bands als Talk Talk of Japan die drie decennia eerder al maakte) daar ook bij horen, heb ik zijdelings wel eens wat van de sfeer geproefd

Enfin. Ik herinner me ook nog wel dat toen Radiation uitkwam er geschreven werd dat Marillion als Radiohead probeerde te klinken. Legitiem, want die hadden net The Bends en OK Computer uit en dat zijn inderdaad wel gamechangers gebleken. Dan nog vind ik het muzikaal op zijn best een wankele vergelijking. Radiation is gewoon raar. Maar wel best lekker. Opvolger .com is misschien inmiddels wel het gedateerdste wat Marillion gemaakt heeft (en niet alleen vanwege de titel). Maar zoals je zelf al aangaf: misschien wel een ontwikkeling waar Marillion even doorheen moest om te komen waar ze nu zijn.

En Porcupine Tree? Die maakte anno 1998 nog beduidend andere muziek en trok daar nog bepaald geen volle zalen mee.

[quote]Mssr Renard schreef:


Ik ben zelf niet zon Tull fan dus die heb ik overgeslagen. Maar had gisteren de BR van Brave nog opstaan. Fenomenaal. Hij kan het dus wel (dat zei ik ook niet) maar ik heb wel wat tegen zijn arrogantie. Meneer was destijds flink afgebrand op zijn laatste solo werk To The Bone (ook prachtig op BR) die door velen als als te commercieel en te poppy was ervaren (vond dat ng wel meevallen, maar blijkbaar dachten anderen daar anders over). En daar moest hij dan ook even op reageren. Hij vond het tijd worden dat Popmuziek niet langer een scheldwoord was en betoogde verder meer dan eens die avond dat ik relatie tot wat mensen van zijn muziek vonden 'I don't give a fuck'. Interessant genoeg. Als je dat zo hard van de daken schreeuwt toon je juist precies het tegenovergestelde. Ik vond het onnodig en eigenlijk de sfeer van de avond compleet verpesten. Iedereen heeft recht op zijn mening maar ik vond dit echt totaal overbodig. Ook hoe iemand vooraan in het publiek compleet door SW an passe werd afgedroogd omdat hij de hele tijd 'Trains' zat te roepen vond ik beschamend en onnodig, hoe irritant dat ook is.

En dan was er nog het uiterst belabberde geluid. Iets waarover op FB (dat dan weer wel) ook eindeloos geklaagd is tijdens de tour. Door de muur van geluid, veilen solo's in het water, werden niet op tijd ingeschoven (je zag em spelen maar er was geen geluid, dat soort dingen), etc. Maar de echte verpester van de avond kwam toen hij besloot Don't Hate Me te spelen ipv Arriving Somewhere But Not Here, wat zo ongeveer op ieder concert op die tour is gespeeld behalve op een heel enkel, waar Don't Hate Me werd gespeeld. Laat dat nu net ook zo zijn bij diegene waar ik heenging en ik Arriving een ontzettend gaaf nummer vind.

Sunsets On Empire heeft met vlagen inderdaad een heem mooi rauw geluid. Ik vond zelfs Raingods ook erg goed.

Yep en zo kan je mog wel wat bands opnoemen die compleet worden geadoreerd maar al lang over hun houdbaarheidsdatum heen zijn (dat geldt voor Marillion dan weer niet, al dacht ik ten tijde van Radiation en .Com van wel) en waarbij ieder album een kopie is van de vorige. Zeker bij Riverside ben ik na 3 albums afgehaakt al waren die wel echt van hoge kwaliteit. Andere bands : Dream Theater, Spock's Beard, The Flower Kings en zo verder. Soms moet je als band weten wanneer je moet ophouden. De meesten weten dat jammer genoeg niet en gaan tot in den treuren door.

Feit is iedere band maakt meesterwerken en compleet aftandse meuk. En beide moeten bespreekbaar zijn omdat wat wat is vaak door verschillende fans verschillend wordt ervaren en soms wanneer je een inzicht van een ander leest je tot een andere conclusie kunt komen. Iets live zien worden uitgevoerd helpt ook heel vaak om iets beter te waarderen.

Nog even over Gavin Renard, ontzettend goede drummer al heb ik wel het idee dat dit nu bij King Crimson ineens veel beter tot zijn recht komt.

[quote]Casartelli schreef:


De enige of een van de weinige bands zeg ik altijd die er ged aan heeft gedaan om wat commerciëlere te worden. Ik zal de laatste zijn die ontkent dal Lightbulb, Fear, Stupid of Absentia geen lekkere albums zijn dan wel niet van een behoorlijk tot goede kwaliteit.

en waarom ik in dit soort groepen ging. Om op de hoogte te blijven van recente ontwikkelingen, en dat doe je dan ook wel, maar je wordt intussen ook compleet begraven in allerlei andere onzin. En voor die 5% is het me niet waard. Daarnaast ook zaten er teveel menen die alleen maar zitten te braggen. Toen de Deluxe Editie uitkwam van Brave ging iedereen zijn versie posten op FB. Toegevoegde waarde ? You said it. Als je dan vervolgens een review schrijf van het product. Maar dat dan weer niet. Terwijl me dat tot echt veel interessanter lijkt.

Vervelende ervaring. Ik ben zelf helemaal niet aangesloten bij fangroepen, maar heb het wel graag over muziek. Vandaar dat deze website een mooie uitkomst biedt. Aan de andere kant ben ik ook groot liefhebber (ja, ik gebruik doelbewust een ander woord dan fan) van de muziek van Porcupine Tree en Steven Wilson. Hoe de mensen achter de muziek als persoon zijn, maakt mij een heel stuk minder uit en hou ik me ook niet mee bezig. Ik tref die mensen niet in mijn dagelijks leven en vind het dan ook verspilde moeite om me daarover op te gaan winden.

Dit ja, zou het van mezelf ook hypocriet vinden om nu ineens alles van Anathema in de kliko te donderen.

Gavin Renard? Haalt iemand hier nu muzikanten en MuMe users door elkaar?
Harrison de laatste keer bij Pineapple Thief aan het werk gezien (De Boerderij) en ook daar kwam hij goed tot zijn recht. Tilde de band echt naar hoger niveau.

[quote]Outlaw104 schreef:


Je hebt de muziek en de persoon die de muziek maakt.
Meestal, al ik gewoon een Cdtje opzet heb ik er ook geen last van.
Maar met concerten zie je wel eens wat.

Al zijn er altijd uitzonderingen. Bono is dan wel weer al vervelend op een foto

Cathedral Wall: 7

Cathedral Wall

Lekker nummer met een afwisseling die mij dan weer wel aanspreekt.. Soms een beetje Radiohead - The Bends gitaar stijl.

Radiohead vergelijking ? Waar ? Wat ? Hoe dan ?

7.5

In principe scheid ik muziek en de persoon ook gewoon. Dat wordt allicht wat lastiger als de persoon de liveuitvoering echt in de weg gaat zitten zoals hierboven beschreven. Of als hetgeen de artiest privé op zijn kerfstok wordt wel erg ernstig wordt.Ik luister ook nog gewoon naar Anathema. Al klinken de gekwelde teksten van pakweg Alternative 4 of A Fine Day to Exit nu wel wat anders...

By the way, daniel1974nl, zou je volgende keer misschien even kunnen kijken of de quote lekker doorkomt?

Om een of andere reden komen ze idd niet altijd goed door.

Cathedral Wall komt voorlopig binnen op plek 21.

17 Drilling Holes (7,05/32 )
18 Living in F E A R (6,96/36 )
19 Fruit of the Wild Rose (6,83/31 )
20 80 Days (6,73/35 )
21 Cathedral Wall (6,72/28 )
22 The Other Half (6,7/34 )
23 This Train is my Life (6,69/32 )
24 Asylum Satellite #1 (6,46/30 )

Vandaag: White Feather




Marillion - White Feather (Original Version) - YouTube

White Feather - 9,5

9

8,5

En met z'n allen een schuimende pint hoog houdend.
Proostend op elkaar, de band en de Witte Wapperende Banier.
Voeten stampend.
Mee blèrend met Fish:

I will wear your white feather, I will carry your white flag
I will swear I have no nation but I'm proud to own my heart

En daarna al op elkaars schouder kloppend voldaan de zaal uit, de nacht in.

Tsjonge, dat lijkt mij best wel weer eens lekker om te doen !

8.5

Het minste nummer van de plaat. Lawaaiig en rommelig geschreeuw in het eindstuk. Het lelijke broertje van Childhood's End. Ik zet voor White Feather altijd de plaat af. Het spijt me. Ik heb het zolang geprobeerd maar hier zingt Fish ook weer zo lelijk.

5

White Feather: 8,6


Het totaaloverzicht hou ik maar lokaal bij, aan het eind van deze meter kieper ik hem over de schutting als certificaat van deelname en goede smaak!

White Feather : 8,5

Ik ga toch ook even streng zijn. Jawel, onderdeel van het geheel, etc., maar we krijgen het nu eenmaal als los nummer voorgeschoteld en dan is het gewoon niet zo veel. Ergens niet eerlijk om het te vergelijken met liedjes die wel de pretentie van kop, staart, couplet, refrein enzovoorts enzoverder hebben, maar het is wat het is.

6,5

De zeg maar rap achtige coupletten vind ik zeer aardig. De refreinen zie ik als een soort drinkebroers strijdlied met aanvulling van een gezellige fluitje.

Nee, niet t beste van het album

7,3

White Feather: 7.2

Inderdaad in het concept sterker dan los.
Het zij zo.

7

Ook in de tijd dat ik dit album het beste vond uit mijn hele collectie, zo'n 25 jaar geleden, was dit nummer voor mij al de zwakste broeder. Los van het concept helemaal. Uit nostalgie:

6

Wanneer je als Marillion-leek White Feather voor het eerst zou horen en dan ook nog als los nummer, dan is de kans groot dat bijbehorend album in de verkoopbakken van de lokale platenboer blijft plakken.
Gelukkig reken ik mezelf daar niet toe.

7,5

7

Nou had ik die écht niet losgetrokken van Childhood's End?, zo start je om dit te beoordelen met een grote handicap, zelfde zou gelden voor Childhood's End? zonder White Feather trouwens...Al zou die 'solo' nog wel sterker overeind bijven en nog makkelijk een 9 van mij halen...

Maar goed, het is wat het is. Als geheel zou ik dit een 10 geven, als ik enkel White Feather moet gaan beoordelen, kom ik toch nog bij een mooie 7 hoor!

White Feather: 7