Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter
0
geplaatst: 4 maart 2021, 13:06 uur
On the Beach hoort voor mij bij de mindere studio albums van Neil Young.
Ambulance Blues tot de betere nummer hierop.
7,5
Ambulance Blues tot de betere nummer hierop.
7,5
3
geplaatst: 4 maart 2021, 13:28 uur
Er zijn natuurlijk een aantal nummers die in aanmerking komen voor de titel 'beste Neil Young-nummer', maar als ik met een geweer tegen mijn borst een keuze moest maken zou ik denk ik kiezen voor 'Ambulance Blues'.
10
'There ain't nothing like a friend/ who can tell you you're just pissing in the wind'.
10
'There ain't nothing like a friend/ who can tell you you're just pissing in the wind'.
0
geplaatst: 4 maart 2021, 13:34 uur
Het duurde even, maar daar is dan eindelijk de eerste 10! (van Sandokan-veld in dit geval)
0
geplaatst: 4 maart 2021, 21:01 uur
In recordtempo snelt Ambulance Blues naar 20 stemmen. Dat schept verwachtingen voor morgen 
1
geplaatst: 5 maart 2021, 08:56 uur
23 stemmen voor Ambulance Blues en een 10 van mij. Misschien wel mijn favoriete nummer van één van mijn favoriete albums. Ambulance Blues komt net tekort voor een 9 gemiddeld: 8.94.
Naast R.E.M. trad ook Phish op tijdens Bridge School Benefit. De band speelde mee op het nummer Helpless. Twee weken eerder trad Phish ook al op tijdens Farm Aid, daar werd het publiek getrakteerd op een bijna 20 minuten durende versie van Down by the River. Neil schreef het nummer op één dag met Cowgirl in the Sand en Cinnamon Girl, na een koortsdroom toen hij ziek op bed lag, eind ’68.
Het nummer is afkomstig van het album Everybody Knows this is Nowhere, zijn eerste met Crazy Horse, een band die voortkwam uit The Rockets, hun eponieme debuutalbum kwam uit in 1968. De band bestond naast Whitten, Molina en Talbot uit violist Bobby Knotkoff, die te horen is op Running Dry (Requiem for the Rockets) en Leon en George Whitsell. Laatstgenoemde is o.a. te horen op On The Beach, Leon op het Crazy Horse album Crazy Moon. Toen Neil Young Whitten, Molina en Talbot recruiteerde voor Everybody Knows waren de andere bandleden in de veronderstelling dat hij ze alleen maar ‘leende’ en dat Neil als tegenprestatie hun volgende album als The Rockets zou produceren. Het duurde een jaar voordat Whitsell door had dat dat niet meer ging gebeuren.
Down by the River is overigens geen murder song, zoals het door velen werd geïnterpreteerd, maar over het verknallen van je relatie met een leuk meisje. De vocalen zijn overigens ge-overdubd, maar gaandeweg de opnames van het album hoor je dat Neil steeds meer zelfvertrouwen zou krijgen, zo zou Running Dry het eerst nummer met live vocalen zijn. Een andere noviteit op Everybody Knows is het gebruik van Old Black, een Gibson Les Paul uit 1953, in combinatie met een Fender Deluxe versterker uit 1959. De gitaar kreeg hij van Jim Messina, de versterker kocht hij voor 50 dollar, een paar jaar eerder. Het karakteristieke Neil Young gitaargeluid was geboren.
Dit veelzijdige nummer kent na zeker 598 keer live te zijn gespeeld zoveel verschillende varianten. Het laat zien hoe veelzijdig en tijdloos het nummer is. Het werkt zowel solo, als met CSNY, als met The International Harvesters, als met Crazy Horse en in 1998 met Phish. Hiernaast heeft hij het in 1993 ook met Booker T & the MGs gespeeld, in 1995 met Pearl Jam, in 2007/08 met The Electric Band en uiteraard recentelijk nog met Promise of the Real.
Ook vandaag stemmen we op twee versies, studio en solo live.
Info Card op neilyoungarchives.com
Info Card op neilyoungarchives.com
Naast R.E.M. trad ook Phish op tijdens Bridge School Benefit. De band speelde mee op het nummer Helpless. Twee weken eerder trad Phish ook al op tijdens Farm Aid, daar werd het publiek getrakteerd op een bijna 20 minuten durende versie van Down by the River. Neil schreef het nummer op één dag met Cowgirl in the Sand en Cinnamon Girl, na een koortsdroom toen hij ziek op bed lag, eind ’68.
Het nummer is afkomstig van het album Everybody Knows this is Nowhere, zijn eerste met Crazy Horse, een band die voortkwam uit The Rockets, hun eponieme debuutalbum kwam uit in 1968. De band bestond naast Whitten, Molina en Talbot uit violist Bobby Knotkoff, die te horen is op Running Dry (Requiem for the Rockets) en Leon en George Whitsell. Laatstgenoemde is o.a. te horen op On The Beach, Leon op het Crazy Horse album Crazy Moon. Toen Neil Young Whitten, Molina en Talbot recruiteerde voor Everybody Knows waren de andere bandleden in de veronderstelling dat hij ze alleen maar ‘leende’ en dat Neil als tegenprestatie hun volgende album als The Rockets zou produceren. Het duurde een jaar voordat Whitsell door had dat dat niet meer ging gebeuren.
Down by the River is overigens geen murder song, zoals het door velen werd geïnterpreteerd, maar over het verknallen van je relatie met een leuk meisje. De vocalen zijn overigens ge-overdubd, maar gaandeweg de opnames van het album hoor je dat Neil steeds meer zelfvertrouwen zou krijgen, zo zou Running Dry het eerst nummer met live vocalen zijn. Een andere noviteit op Everybody Knows is het gebruik van Old Black, een Gibson Les Paul uit 1953, in combinatie met een Fender Deluxe versterker uit 1959. De gitaar kreeg hij van Jim Messina, de versterker kocht hij voor 50 dollar, een paar jaar eerder. Het karakteristieke Neil Young gitaargeluid was geboren.
Dit veelzijdige nummer kent na zeker 598 keer live te zijn gespeeld zoveel verschillende varianten. Het laat zien hoe veelzijdig en tijdloos het nummer is. Het werkt zowel solo, als met CSNY, als met The International Harvesters, als met Crazy Horse en in 1998 met Phish. Hiernaast heeft hij het in 1993 ook met Booker T & the MGs gespeeld, in 1995 met Pearl Jam, in 2007/08 met The Electric Band en uiteraard recentelijk nog met Promise of the Real.
Ook vandaag stemmen we op twee versies, studio en solo live.
Info Card op neilyoungarchives.com
Info Card op neilyoungarchives.com
0
geplaatst: 5 maart 2021, 08:58 uur
In de bonus, buiten mededinging dus, enkele live versies:
Met CSNY in 1969 (kort maar krachtig):
Met Crazy Horse Live at the Fillmore East:
Met The International Harvesters in 1984
En uiteraard met Phish, tijdens Farm Aid:
Met CSNY in 1969 (kort maar krachtig):
Met Crazy Horse Live at the Fillmore East:
Met The International Harvesters in 1984
En uiteraard met Phish, tijdens Farm Aid:
0
geplaatst: 5 maart 2021, 08:59 uur
8.3 voor de studio versie? We stemmen vandaag op twee varianten van dit nummer
0
geplaatst: 5 maart 2021, 09:02 uur
10 _,O_ : studio.
9 : live ( prachtig gezongen, maar wel zonder dat magische gitaarwerk).
9 : live ( prachtig gezongen, maar wel zonder dat magische gitaarwerk).
0
geplaatst: 5 maart 2021, 09:05 uur
harm1985 schreef:
8.3 voor de studio versie? We stemmen vandaag op twee varianten van dit nummer
(quote)
8.3 voor de studio versie? We stemmen vandaag op twee varianten van dit nummer
Ja, studio. Die ander zal ik nog bestemmen mocht ik er tijd voor hebben te luisteren vandaag.
0
geplaatst: 5 maart 2021, 09:05 uur
Rudi S schreef:
10 _,O_
10 _,O_
Die mag ik voor beiden noteren? Of kom jij er ook nog op terug?
0
geplaatst: 5 maart 2021, 09:20 uur
harm1985 schreef:
Down by the River is in de bonus vandaag, dit veelzijdige nummer kent na zeker 598 keer live te zijn gespeeld zoveel verschillende varianten.
Down by the River is in de bonus vandaag, dit veelzijdige nummer kent na zeker 598 keer live te zijn gespeeld zoveel verschillende varianten.
Tja die houten gitaar live versie zou ook zomaar een tien kunnen krijgen als het " orgineel" niet bestond, juist de gebruikte gitaar maakt het verschil.
Dan maar even voorlezen uit eigen werk, uit mijn albumrecensie uit 2011.
Rudi S schreef:
Kant 1 wordt afgesloten door het lange Down by the river, samen met Cowgirl geschreven op een ziekbed met koortstemperatuur van zo'n 39 graden C.
Down by the river verteld het verhaal van een man die bedrogen wordt en zijn vrouw bij de rivier doodschiet.
De zang van Neil Young is fantastisch maar wat dit nummer legendarisch maakt zijn toch de gitaarpartijen.
Nergens krijg je de indruk dat hier de beste gitarist van de wereld aan het woord is, maar toch speelt er niemand beter, mooier, het is de soul het gevoel het onbeschrijfbare wat muziek zo mooi maakt.
Snik, naar kant 2.
Kant 1 wordt afgesloten door het lange Down by the river, samen met Cowgirl geschreven op een ziekbed met koortstemperatuur van zo'n 39 graden C.
Down by the river verteld het verhaal van een man die bedrogen wordt en zijn vrouw bij de rivier doodschiet.
De zang van Neil Young is fantastisch maar wat dit nummer legendarisch maakt zijn toch de gitaarpartijen.
Nergens krijg je de indruk dat hier de beste gitarist van de wereld aan het woord is, maar toch speelt er niemand beter, mooier, het is de soul het gevoel het onbeschrijfbare wat muziek zo mooi maakt.
Snik, naar kant 2.
1
geplaatst: 5 maart 2021, 09:23 uur
Dank. Nu 50tracks nog Straks komt de solo versie nog op kop als gevolg van twee uitzonderlijk hoge stemmen van Rudi_s en mij...
Straks komt de solo versie nog op kop als gevolg van twee uitzonderlijk hoge stemmen van Rudi_s en mij...
0
geplaatst: 5 maart 2021, 10:00 uur
Down by the river (studio): 9,9
Down by the river (massey): 9,5
Down by the river (massey): 9,5
0
geplaatst: 5 maart 2021, 10:20 uur
Down By The River (studio) - 9,7
Down By The River (Massey) - 8,9
Down By The River (Massey) - 8,9
0
geplaatst: 5 maart 2021, 11:46 uur
Gewoon de mooiste track van Everybody Knows....10
Massey Hall 9
Massey Hall 9
1
geplaatst: 5 maart 2021, 12:03 uur
Poek schreef:
Al twee keer eerder heb ik Dinosaur Sr. aka Ome Nelis genoemd, maar hier is ie dan zelf. Zoals ik eerder vertelde leerde ik hem kennen door een schaakvriend bij wie ik het verzamelalbum Decade kon opnemen. Dat was 26 juni 1989. Er ging een wereld voor me open, maar ik besefte ook dat ik veel in te halen had. Dat deed ik in rap tempo: vijf maanden later had ik (mede dankzij Dropstyle) al dertien albums van hem die ik veel beluisterde. Albums als Zuma en After the Goldrush wel iets vaker dan Trans of Reactor
Het komt er dus op neer dat ik half juni vrijwel niets kende van Neil Percival Young en een half jaar later vrijwel alles. Is dat bijzonder gedrag? Op zich is het onschuldig, maar je zou zoiets best een fiep kunnen noemen. En dan ook nog het allemaal in een schriftje noteren, heel neurotypisch is het vast niet. Maar wat wel, daar ben ik nog niet uit.
De preoccupatie met de man die grunge mogelijk maakte is om een andere reden ook nog wel opmerkelijk: hij is geen goede zanger. Vals soms zelfs. Luister maar eens Mellow my mind na de eerste minuut. Gitaar spelen kan ie wel aardig, maar ben ik niet speciaal liefhebber van. En dat bij de dertien albums veel verschillende genres zaten is leuk, maar zal me ook niet zo erg geboeid hebben. Wat was het dan? Vast de liedjes. Want dat kan Nelis: mooie liedjes maken.
Toch heb ik niet voor een liedjeliedje gekozen, maar voor een nummer van ruim negen minuten vol met gitaargejengel. Hoe kan dat nou goed zijn? Nou, er zit een geheime dimensie aan het nummer. Om dat te horen zul je met een koptelefoon moeten luisteren. Digitaal is het denk ik iets minder hoorbaar dan op de plaat, maar nog steeds goed te horen, ik heb het getest. Dus koptelefoon op, ogen dicht, en negen minuten genieten.
Al twee keer eerder heb ik Dinosaur Sr. aka Ome Nelis genoemd, maar hier is ie dan zelf. Zoals ik eerder vertelde leerde ik hem kennen door een schaakvriend bij wie ik het verzamelalbum Decade kon opnemen. Dat was 26 juni 1989. Er ging een wereld voor me open, maar ik besefte ook dat ik veel in te halen had. Dat deed ik in rap tempo: vijf maanden later had ik (mede dankzij Dropstyle) al dertien albums van hem die ik veel beluisterde. Albums als Zuma en After the Goldrush wel iets vaker dan Trans of Reactor
Het komt er dus op neer dat ik half juni vrijwel niets kende van Neil Percival Young en een half jaar later vrijwel alles. Is dat bijzonder gedrag? Op zich is het onschuldig, maar je zou zoiets best een fiep kunnen noemen. En dan ook nog het allemaal in een schriftje noteren, heel neurotypisch is het vast niet. Maar wat wel, daar ben ik nog niet uit.
De preoccupatie met de man die grunge mogelijk maakte is om een andere reden ook nog wel opmerkelijk: hij is geen goede zanger. Vals soms zelfs. Luister maar eens Mellow my mind na de eerste minuut. Gitaar spelen kan ie wel aardig, maar ben ik niet speciaal liefhebber van. En dat bij de dertien albums veel verschillende genres zaten is leuk, maar zal me ook niet zo erg geboeid hebben. Wat was het dan? Vast de liedjes. Want dat kan Nelis: mooie liedjes maken.
Toch heb ik niet voor een liedjeliedje gekozen, maar voor een nummer van ruim negen minuten vol met gitaargejengel. Hoe kan dat nou goed zijn? Nou, er zit een geheime dimensie aan het nummer. Om dat te horen zul je met een koptelefoon moeten luisteren. Digitaal is het denk ik iets minder hoorbaar dan op de plaat, maar nog steeds goed te horen, ik heb het getest. Dus koptelefoon op, ogen dicht, en negen minuten genieten.
Studioversie: 9,7
Die liveversie mist de geheime dimensie en vind ik een stuk minder: 8,0
0
geplaatst: 5 maart 2021, 12:07 uur
harm1985 schreef:
De instrumentatie tijdens deze sessies is minstens zo bijzonder. Uiteraard speelt Neil gewoon gitaar (en op Ambulance Blues mondharmonica). Op Ambulance Blues en Motion Pictures horen we Ben Keith op Bas, Ralph Molina speelt hand drums. Ben Keith neemt zijn taak over op On the Beach als Molina weer de stokken oppakt, met Graham Nash op Wurlitzer en Tim Drummond op Bas. De grootste invloed op de sound van deze nummers (en degene die de Honeyslides maakte) was echter Rusty Kershaw, een echte Cajun. Op Ambulance Blues speelt hij viool en op Motion Pictures Slide Guitar.
De instrumentatie tijdens deze sessies is minstens zo bijzonder. Uiteraard speelt Neil gewoon gitaar (en op Ambulance Blues mondharmonica). Op Ambulance Blues en Motion Pictures horen we Ben Keith op Bas, Ralph Molina speelt hand drums. Ben Keith neemt zijn taak over op On the Beach als Molina weer de stokken oppakt, met Graham Nash op Wurlitzer en Tim Drummond op Bas. De grootste invloed op de sound van deze nummers (en degene die de Honeyslides maakte) was echter Rusty Kershaw, een echte Cajun. Op Ambulance Blues speelt hij viool en op Motion Pictures Slide Guitar.
Bij het terugzoeken van mijn posting kwam ik ook nog tegen dat Ambulance Blues het favoriete Nelisnummer van niels94 was (en uberhaupt één van zijn favoriete nummers aller tijden). Is dat nog steeds zo Niels?
* denotes required fields.