Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter
0
geplaatst: 18 december 2020, 09:04 uur
Met een 8 van mij komt Hippie Dream na 20 stemmen op een 6.97 uit.
Het zou nog tot 1988 duren eer dat CSNY weer samen de studio in doken. Grote schuldige was David Geffen, die telefonisch aan Ahmet Ertegun van Atlantic te verstaan gaf dat hij 50% van de opbrengst wilde van het album, volgens Geffen (de man die Young aanklaagde wegens het maken van niet karakteristieke muziek) de enige mét talent. Crosby, Stills & Nash noemde hij Fat Old Farts. Er valt wat voor te zeggen, want een tour met Young (zoals in 2000 en 2002) verkoopt aanzienlijk beter dan zonder hem.
De sessies vonden voornamelijk plaats op de ranch van Neil Young (een herhaling van 1973, toen ook een poging ondernomen werd een CSNY-album op te nemen). Onderwijl was Neil ook nog op tour met the Bluenotes en nam hij wat nummers met die band op (onder andere Sixty to Zero en Ordinary People). Je zou dus kunnen zeggen dat het project met CSNY niet zijn volle aandacht had.
Niko Bolas was de producent van de plaat en die was al weinig positief, vergane glorie noemde hij het. Wat niet hielp was dat Crosby niet in al te beste conditie was, al liggend op een bank met moeite zijn partijen zingend. Pas later zou de diagnose Heptitus C worden gesteld. Het doorzettingsvermogen en de werklust van Nash, die alseerste in de studio was en als laatste vertrok, heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat het album af kwam.
Het songmateriaal was ook niet al te best; Stills had als gevolg van zijn coke-gebruik volgens Nash al jaren geen goed nummer geschreven en Crosby bewaarde het beste materiaal voor zijn tweede soloalbum Oh Yes I Can. Young bracht vier eigen nummers in; This Old House, dat hij al veel beter met The International Harvesters én The Bluenotes had gezongen. Name of Love, dat Crazy Horse fameus verpestte in Rotterdam in 1987, zoals te zien in de film Muddy Track en qua thematiek ook op Life had gekund. Feel Your Love, een niemendalletje dat hij slechts 5 keer live zou spelen en American Dream. Daarnaast schreef hij mee aan Got it Made, Driving Thunder en Night Song van Stephen Stills.
Titelnummer American Dream omschreef het album wellicht nog het beste: Don't know when things went wrong, might have been when you were young and strong. De videoclip, geregisseerd door Julian Temple (die ook This Note’s for You heeft gedaan) is al even toepasselijk; CSN werden allen getypecast. Het nummer werd overigens in 1987 geschreven en tijdens de Life tour al enkele malen gespeeld, met Crazy Horse.
Info Card op neilyoungarchives.com
In de bonus: een akoestische versie uit 1987 (met Crazy Horse). Deze versie, met een iets ander couplet in het begin, is superieur aan de album versie, hopelijk komt deze in betere kwaliteit Archives Vol. IV, want hiermee vergeleken is de album versie met CSN echt verpest.
Het zou nog tot 1988 duren eer dat CSNY weer samen de studio in doken. Grote schuldige was David Geffen, die telefonisch aan Ahmet Ertegun van Atlantic te verstaan gaf dat hij 50% van de opbrengst wilde van het album, volgens Geffen (de man die Young aanklaagde wegens het maken van niet karakteristieke muziek) de enige mét talent. Crosby, Stills & Nash noemde hij Fat Old Farts. Er valt wat voor te zeggen, want een tour met Young (zoals in 2000 en 2002) verkoopt aanzienlijk beter dan zonder hem.
De sessies vonden voornamelijk plaats op de ranch van Neil Young (een herhaling van 1973, toen ook een poging ondernomen werd een CSNY-album op te nemen). Onderwijl was Neil ook nog op tour met the Bluenotes en nam hij wat nummers met die band op (onder andere Sixty to Zero en Ordinary People). Je zou dus kunnen zeggen dat het project met CSNY niet zijn volle aandacht had.
Niko Bolas was de producent van de plaat en die was al weinig positief, vergane glorie noemde hij het. Wat niet hielp was dat Crosby niet in al te beste conditie was, al liggend op een bank met moeite zijn partijen zingend. Pas later zou de diagnose Heptitus C worden gesteld. Het doorzettingsvermogen en de werklust van Nash, die alseerste in de studio was en als laatste vertrok, heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat het album af kwam.
Het songmateriaal was ook niet al te best; Stills had als gevolg van zijn coke-gebruik volgens Nash al jaren geen goed nummer geschreven en Crosby bewaarde het beste materiaal voor zijn tweede soloalbum Oh Yes I Can. Young bracht vier eigen nummers in; This Old House, dat hij al veel beter met The International Harvesters én The Bluenotes had gezongen. Name of Love, dat Crazy Horse fameus verpestte in Rotterdam in 1987, zoals te zien in de film Muddy Track en qua thematiek ook op Life had gekund. Feel Your Love, een niemendalletje dat hij slechts 5 keer live zou spelen en American Dream. Daarnaast schreef hij mee aan Got it Made, Driving Thunder en Night Song van Stephen Stills.
Titelnummer American Dream omschreef het album wellicht nog het beste: Don't know when things went wrong, might have been when you were young and strong. De videoclip, geregisseerd door Julian Temple (die ook This Note’s for You heeft gedaan) is al even toepasselijk; CSN werden allen getypecast. Het nummer werd overigens in 1987 geschreven en tijdens de Life tour al enkele malen gespeeld, met Crazy Horse.
Info Card op neilyoungarchives.com
In de bonus: een akoestische versie uit 1987 (met Crazy Horse). Deze versie, met een iets ander couplet in het begin, is superieur aan de album versie, hopelijk komt deze in betere kwaliteit Archives Vol. IV, want hiermee vergeleken is de album versie met CSN echt verpest.
0
geplaatst: 18 december 2020, 09:51 uur
Hippie Dream 7,4
American Dream 4,0 (wat een verschrikking vind ik dit qua opbouw en melodie, de akoestische versie is inderdaad heel wat beter, maar houd ook niet over)
American Dream 4,0 (wat een verschrikking vind ik dit qua opbouw en melodie, de akoestische versie is inderdaad heel wat beter, maar houd ook niet over)
0
geplaatst: 18 december 2020, 09:57 uur
8
Voor de albumversie overigens, de akoestische versie is niets.
Voor de albumversie overigens, de akoestische versie is niets.
0
geplaatst: 18 december 2020, 10:48 uur
De acoustische versie wint het van de origineel, waarvan met name de klinische produktie mij nogal tegen staat.
Verder bepaald geen memorabele song.
6.5
Verder bepaald geen memorabele song.
6.5
0
geplaatst: 18 december 2020, 11:39 uur
we sluiten de week wel in mineur af zo, met een mogelijke nieuwe hekkensluiter. Eens even kijken of ik dat maandag nog kan rechttrekken voor ik met kerstreces ga. Ik moet ook nog heel wat jaren 80 en 90 werk een plekje gaan geven. Het zwaartepunt ligt bij de eerste 100 nummers in de periode 71-79. Wil wel voorkomen dat het als een nachtkaars uitgaat en de top 10 al ruim van te voren vast staat. Het moet de top 2000 niet worden.
0
geplaatst: 18 december 2020, 12:03 uur
Dat hoeft niet echt moeilijk te zijn, er is nog genoeg materiaal (er is altijd genoeg materiaal als het om Neil Young gaat) om te strijden voor een top positie. Of k heb niet opgelet, maar is mis nog tracks van z'n eersteling. Da's dus niet vanaf '71, maar '69
0
geplaatst: 18 december 2020, 13:00 uur
Frenz, wat ik bedoelde te zeggen is dat ik bij het voorbereiden van de stukjes voor dit topic voor de eerste nummers ik vooral vooral nummers van 71-79 lijk te hebben gebruikt. Zou een beetje jammer zijn als alles van 69-79 al geweest is na 150 nummers en er dan nog 100 nummers volgen van zijn wat minder populaire albums. Ik verwacht niet dat Love and Only Love en Change Your Mind een nummer als Heart of Gold of Cowgirl in the Sand van de troon gaat stoten. Om maar te zwijgen over Peace Trail of Fork in the Road.
Overigens zijn er 150 nummers van '65 - '79, ca.100 van de jaren 80 en 90 en de overige nummers van de periode '00 - '19.
Overigens zijn er 150 nummers van '65 - '79, ca.100 van de jaren 80 en 90 en de overige nummers van de periode '00 - '19.
0
geplaatst: 18 december 2020, 18:11 uur
fair enough harm1985 en ik dus idd niet opgelet, mag ik Cowgirl in the Sand nog een 9,5 geven?
0
geplaatst: 18 december 2020, 18:36 uur
American Dream: Dat blije fluitje in de studioversie draait het zo'n beetje de nek om. De akoestische versie laat nog een beetje horen dat er nog wel een aardig liedje achter zit, maar niet veel meer dan dat imho.
6,5
6,5
0
geplaatst: 18 december 2020, 19:14 uur
Frenz schreef:
fair enough harm1985 en ik dus idd niet opgelet, mag ik Cowgirl in the Sand nog een 9,5 geven?
fair enough harm1985 en ik dus idd niet opgelet, mag ik Cowgirl in the Sand nog een 9,5 geven?
Die is nog niet geweest
Houd em ff vast. Dit is de top 20 tot en met afgelopen maandag.
0
geplaatst: 18 december 2020, 19:48 uur
4
De versie met CSNY vind ik helemaal niets, helaas. De akoestische versie laat inderdaad wel horen dat het gewoon een mooi Neil Young-liedje kan zijn.
De versie met CSNY vind ik helemaal niets, helaas. De akoestische versie laat inderdaad wel horen dat het gewoon een mooi Neil Young-liedje kan zijn.
0
geplaatst: 18 december 2020, 19:54 uur
Hahahaha, ik meende het uit jouw tekst af te leiden, anyway, draaide hem net nog, episch. Ben niet zo van de tienen, maar daar zit het toch wel dicht tegenaan.
American Dream; 6,2
American Dream; 6,2
0
geplaatst: 21 december 2020, 09:23 uur
American dream was een nummer met enige potentie, dat niet veel onder deed voor de nummers die op Life stonden. De dramatische productie van het gelijknamige album doen het nummer niet veel goed. Derhalve kom ik uit op een 6.5 omdat er buiten bootlegs geen fatsoenlijke live opname van dit nummer is. Na 22 stemmen staat het nummer stijf onderaan met een 5,90, liefst 0,59 punt achter Get Gone.
Het laatste nummer voor het kerstreces! Morgen zal ik nog een top 25 opmaken.
Neil Young was nog volop bezig met touren met The Bluenotes toen hij met CSNY het album American Dream opnam. Na afloop van de tour was Neil bezig een 2 CD-set samen te stellen van live opnames. Tijdens het mixen hiervan kreeg het de bijnaam ‘This Sh*t Don’t Sell’. Die grap liep uit de hand, want Neil bedacht zich: waarom zou ik een album uitbrengen dat toch niemand koopt. Volgens Niko Bolas was het weer een gevalletje ‘té goed’.
Ook de Bluenotes werden aan de kant gezet. Frank Sampedro zag het al aankomen, die blazers hadden hun hele leven omgegooid, terwijl Neil alweer met het volgende project bezig was. Dat volgende project behield bassist Rick Rosas en drummer Chad Cromwell van The Bluenotes. Geïnspireerd door The Who’s ‘The Kids Are Alright’ toog hij naar The Hit Factory in New York om wat opgekropte frustratie eruit te beuken. American Dream was kennelijk met een gezonde portie tegenzin gemaakt.
De meest vreemde combinatie van versterkers werden aan elkaar geknoopt, genoeg om gitaartechnicus Larry Cragg slapeloze nachten te bezorgen, dit is ook vastgelegd op band; terwijl Cragg roept dat hij de laatste probleempjes nog niet heeft opgelost zegt Neil: ‘Yeah, that sounds GOOD though’, alvorens hij Cocaine Eyes inzet. Cocaine Eyes gaat overduidelijk over Stephen Stills:
It's a long hard road when your friends start to leave you behind
It's a long hard road when you try to find peace of mind
…
Cocaine eyes
It won't hide your face
It's no surprise
You lost the race
Once again...
My old friend.
Het nummer is ook niet gespeend van zelfreflectie:
Ain't a day goes by, I don't burn a little bit of my soul
Scorched some friends along the way
Did what I did, said what I had to say
And I'd do it all again if I had to today
When all is said and done
I'm the one.
Het was de intentie om de sessies van The Hit Factory, samen met Crime in the City, opgenomen met The Bluenotes eerder dat jaar, uit te brengen als het album Times Square. Het kon de platenmaatschappij niet bekoren. Ook Neil zelf had twijfels, hij was bang het album als de zoveelste stijlverandering zou worden gezien. Vijf van de nummers belandden op de EP El Dorado, de rest op Freedom, aangevuld met andere nummers opgenomen in deze periode. Box Car zit nog in het Archief. El Dorado komt overigens begin 2021 voor het eerst officeel uit op LP, ook zal het uitmaken van de laatste Original release Series Box Set, samen met Hawk & Doves, Re-Actor, This Note's for You en Freedom. Hopelijk komt er ook een CD release en is de EP eindelijk te besluiteren op Neil's site en streamingdiensten als Spotify.
Info Card op neilyoungarchives.com
Het laatste nummer voor het kerstreces! Morgen zal ik nog een top 25 opmaken.
Neil Young was nog volop bezig met touren met The Bluenotes toen hij met CSNY het album American Dream opnam. Na afloop van de tour was Neil bezig een 2 CD-set samen te stellen van live opnames. Tijdens het mixen hiervan kreeg het de bijnaam ‘This Sh*t Don’t Sell’. Die grap liep uit de hand, want Neil bedacht zich: waarom zou ik een album uitbrengen dat toch niemand koopt. Volgens Niko Bolas was het weer een gevalletje ‘té goed’.
Ook de Bluenotes werden aan de kant gezet. Frank Sampedro zag het al aankomen, die blazers hadden hun hele leven omgegooid, terwijl Neil alweer met het volgende project bezig was. Dat volgende project behield bassist Rick Rosas en drummer Chad Cromwell van The Bluenotes. Geïnspireerd door The Who’s ‘The Kids Are Alright’ toog hij naar The Hit Factory in New York om wat opgekropte frustratie eruit te beuken. American Dream was kennelijk met een gezonde portie tegenzin gemaakt.
De meest vreemde combinatie van versterkers werden aan elkaar geknoopt, genoeg om gitaartechnicus Larry Cragg slapeloze nachten te bezorgen, dit is ook vastgelegd op band; terwijl Cragg roept dat hij de laatste probleempjes nog niet heeft opgelost zegt Neil: ‘Yeah, that sounds GOOD though’, alvorens hij Cocaine Eyes inzet. Cocaine Eyes gaat overduidelijk over Stephen Stills:
It's a long hard road when your friends start to leave you behind
It's a long hard road when you try to find peace of mind
…
Cocaine eyes
It won't hide your face
It's no surprise
You lost the race
Once again...
My old friend.
Het nummer is ook niet gespeend van zelfreflectie:
Ain't a day goes by, I don't burn a little bit of my soul
Scorched some friends along the way
Did what I did, said what I had to say
And I'd do it all again if I had to today
When all is said and done
I'm the one.
Het was de intentie om de sessies van The Hit Factory, samen met Crime in the City, opgenomen met The Bluenotes eerder dat jaar, uit te brengen als het album Times Square. Het kon de platenmaatschappij niet bekoren. Ook Neil zelf had twijfels, hij was bang het album als de zoveelste stijlverandering zou worden gezien. Vijf van de nummers belandden op de EP El Dorado, de rest op Freedom, aangevuld met andere nummers opgenomen in deze periode. Box Car zit nog in het Archief. El Dorado komt overigens begin 2021 voor het eerst officeel uit op LP, ook zal het uitmaken van de laatste Original release Series Box Set, samen met Hawk & Doves, Re-Actor, This Note's for You en Freedom. Hopelijk komt er ook een CD release en is de EP eindelijk te besluiteren op Neil's site en streamingdiensten als Spotify.
Info Card op neilyoungarchives.com
* denotes required fields.