Runnin' blue: 8

7.2

6,5

Runnin' Blue is waarschijnlijk het meest bizarre The Doors nummer. Het is niet eens een omgevallen platenkast te noemen. Nu ik heel veel ouder ben dan toen ik The Soft Parade aanschafte, hoor ik pas echt wat hier allemaal in verwerkt is. Tot en met free jazz á la Blood, Sweat & Tears toe, een band die toch pas één plaat had uitgebracht, toen The Doors dit opnamen. Krieger die een Dylan doet in het elektrische bluegrass gedeelte. Er wordt gerockt, een stevige bluesriff gespeeld. Het voorstukje dat helemaal los staat van de rest. De normale toeters die op The Soft Parade regelmatig voorbij komen.

Hoe moet ik dit nummer scoren? Er zitten prachtige stukken, de (aanloop naar) de toetersolo en heel matige. Het is geen onvoldoende, ook beter dan vrijwel alles op de laatste twee platen, maar geen topper in het oeuvre. Hakken over de sloot werk? Ik neig daar wel toe, merk ik.

Runnin' Blue: 5,75

P.S. Ik heb het album heel lang niet meer gespeeld.

Vroeger (20 jaar terug ) vond ik dit nummer leuk (en indertijd trouwens het hele album)
Nu vooral behoorlijk irritant.
Het begint goed , ijzersterk zelfs. Het muzikale aspect in de start maakt de belofte niet waar maar verzand al snel in de theme song van the Muppets. En dat gekke stemmetjeals kers op de zure taart is echt een afknapper van topniveau.
Runnin' blue komt daardoor niet hoger dan 5.5

Runnin' blue: 6

Runnin' Blue 8.4

8

Heb hier wel een serieus zwak voor eigenlijk

7.3 Ik ook wel al ga ik iets lager zitten

Ik ga mee met ArthurDZ. Springerig, maar erg intrigerend nummer.

8

Het is geen hoogtepunt in het oeuvre van de band, maar slecht is het zeker niet. Vrolijk, een beetje raar, maar onmiskenbaar wel The Doors:

7,5

Jim had de zang wel wat serieuzer mogen nemen, het nummer klinkt nu wat 'grappig', weet niet of die toon het nummer wel past.

7

8,1

7.5

Vijftien stemmers tot nu toe voor Runnin' Blue en die geven de ode aan Otis een 7,3. Hiermee staat het nummer voorlopig op plek 27 in de lijst.

25 | Not to Touch the Earth (Waiting for the Sun, 1968) | 7,5179 | 39 stemmers
26 | Who Scared You (non-album single, B-kant Wishful Sinful, 1969) | 7,4795 | 22 stemmers
27 | Runnin' Blue (The Soft Parade, 1969) | 7,3167 | 15 stemmers
28 | Newborn Awakening (An American Prayer, 1978) | 7,1056 | 18 stemmers
29 | Love Hides (Live) (Absolutely Live, 1970) | 6,9196 | 23 stemmers

Inmiddels is het album L.A. Woman al vijftig jaar oud. Tien jaar geleden tijdens het veertigjarig jubileum werden we verrast door een nieuwe single. Het eerste nieuwe werk van de band in bijna veertig jaar en gelukkig, gewoon met Jim op zang. Producer Bruce Botnick ontdekte de opname toen hij de oude opnames van de L.A. Woman sessies door struinde. Jim's stem klinkt wat vaag en stoffig op deze opname en het is ook niet duidelijk of het ooit de bedoeling is geweest om het uit te brengen. Maar de potentie van het nummer is absoluut te horen en ik ben benieuwd of het hier in de smaak valt.




The Doors - She Smells So Nice (L.A. Woman, outtake 2011)

Runnin' Blue 6,3
She Smells So Nice 7,3

Ja, valt hier wel in de smaak. Kan niet anders, met zo'n titel.
She Smells So Nice: 7,9

8

7.25

Ik ken L.A. Woman niet goed genoeg om te oordelen of dit nummer er op had moeten staan. Maar het klinkt wel prima, lekker funky. Het klinkt alleen niet helemaal af, alsof ze op het einde niet meer wisten hoe het af te ronden.

7.5

Runnin' Blue: 7

She smells do nice zeg, nu kom je met een nummer aan die ik helemaal niet ken! Nog nooit van gehoord ook, en nergens in mijn collectie te vinden. Het klinkt op het eerste gehoor als een beetje jammen ipv een echt nummer. Ja leuk weer, ik moet het nog even een paar keer horen.

Heerlijk B-kantje

7,6

Erg toffe outtake. Dat het niet "af" klinkt, maakt het alleen maar charmanter.

7,5

Op zich logisch natuurlijk dat een nummer dat na veertig jaar opduikt uit de archieven niet helemaal af klinkt. De kans dat het anders wel eerder eens ergens was opgedoken lijkt me aannemelijk.
Van mij mogen ze zoeken of er nog meer van dit soort opnames verborgen zijn.

7,5

Inderdaad een nummer dat ik helemaal niet ken, het bestaan niet eens van af wist. Eigenlijk schandalig, want iedereen die destijds een flink bedrag neertelde voor The Box Set had toch eigenlijk mogen verwachten dat zo'n lekker bluesy nummer van de plank afgehaald was voor die set en dat alles wel geleegd was. Nee dus, en dat geeft toch wel weer eens aan hoe erg de "oudere" rock liefhebber geld uit de zak geklopt wordt. Ik heb dan ook geen remix van de remix noch remaster van de remaster voor de 30e/40e/50e verjaardag. Dan mis je dus dat ene nummer, maar dat is dan zo.

She Smells So Nice is een heerlijk bluesy rocknummer. Je hoort dat hier met plezier wordt gemusiceerd door vier bandleden van een band die alles behalve op zijn gat lag (en tot grote hoogten steeg, à la 'Abbey Road'). Het valt ook op hoe makkelijk de band nummers als dit uit zijn mouw lijkt te schudden. Natuurlijk is dit een outtake, demo, lolletje, niet echt af. Tegelijkertijd is het ijzersterk, met lekkere solo's en groove. Had het op het album gepast? Nee, dat denk ik niet. Daarvoor is het niet intens genoeg.

She Smells So nice: 7.9

Er word natuurlijk gemusiceerd door 4 bandleden en bassist Jerry Scheff.

Aardig, onaf nummer: 8.0

Fijn om te lezen dat er ook voor de grootste Doors-fans nog wel eens verrassend nummer langskomt. Wel jammer dat er nog maar slechts elf stemmen zijn uitgedeeld. Met een ruime 7,5 gemiddeld staat She Smells So Nice voorlopig bovenaan het rechterrijtje. Ik ga er van uit dat de inhaalstemmen nog wel volgen.

22 | You Make Me Real (Morrison Hotel, 1970) | 7,6635 | 26 stemmers
23 | Wintertime Love (Waiting for the Sun, 1968) | 7,6607 | 28 stemmers
24 | She Smells So Nice (L.A. Woman, outtake 2011) | 7,5864 | 11 stemmers
25 | Black Train Song (Mystery Train / Away in India / Crossroads) (Box Set, 1997) | 7,5391 | 23 stemmers
26 | Not to Touch the Earth (Waiting for the Sun, 1968) | 7,5179 | 39 stemmers

We kiezen het ruime sop vandaag met Land Ho! van het album Morrison Hotel. Hoewel het lijkt te gaan over een zoektocht naar vrijheid, met de zee als metafoor voor het vrijheidsgevoel, bestaat er ook wel degelijk een mogelijkheid dat het nummer deels autobiografisch is. George Morrison, de vader van Jim, zat namelijk bij de marine en was daardoor veel van huis. George Morrison was admiraal en marinepiloot en hij was commandant van de Amerikaanse marinevloot in de Golf van Tonkin tijdens het Tonkin-incident in augustus 1964. Hierbij vielen patrouilleboten van Noord-Vietnam de Amerikaanse torpedobootjager USS Maddox aan, dit was de directe aanleiding dat Amerika zich nadrukkelijk met de Vietnamoorlog ging bemoeien. Achtergrondinformatie die verder niks met het nummer van doen heeft, maar ik wilde deze informatie toch maar even met jullie delen .




The Doors - Land Ho! (Morrison Hotel, 1970)

En wie nog andere nummers wil inhalen is natuurlijk welkom, en anders ga ik morgen weer een rondje taggen!

She Smells: 7

Land Ho! 7.8

Toch een stukje ranziger Lex, zonder 'So Nice'