5

7.25

Even een inhaalslag, als hegt goed is ben ik nu weer bij?

Bird of Prey: werkt prima als Sample: 7

Dead Cats, Dead Rats: geen idee of dit een verlenge intro of Coda is, maar mijn stem voor Break on Through had het niet beïnvloed. 8

Ship of Fools (niet te verwarren met het gelijknamige Grateful Dead nummer): 8.2

Back Door Man: geen idee dat dit een cover was! 9.3

Albinoni's Adagio in G Minor: heeft wel wat weg van The Last Waltz suite van The Band. Ik verwachtte hier niet veel van, maar ben aangenaam verrast: 8

A Feast of Friends: Tot nu toe één van de betere nummers van American Prayer. Weet niet of ik nou enthousiast wordt van de heropgenomen muziek... Nu doet het me een beetje denken aan de muziek van Kayak bij de film Spetters; 7.1

Wishful Sinful: Beetje een Nights in White Satin vibe: 7.5

It Slipped My Mind: Klinkt een beetje als een low-budget Beatles nummer, de solo, die dan weer erg Steely Dan-achtig klinkt, maakt veel goed: 5.7

Love Her Madly: 9.4

It Will Never be Untrue: ik heb het voordeel dat ik sowieso wat minder bekend men met het oeuvre van The Doors, ik heb in dezen dus geen nadeel ten opzichte van de andere stemmers. Best lekker nummertje: 8

Horse Lattitudes: Dit soort Pyschedelisch geneuzel trek ik bij Grateful Dead al niet, laat staan The Doors. 2 (omdat het maar 1:35 duurt, anders was het een 1 geweest)

Love Her Madly: 7 nooit veel mee gehad, slecht vind ik 'm natuurlijk ook niet

Horse Lattitudes: 7,5 ik vind dit wel cool eigenlijk, lekker freakmomentje op het album

Het valt mij op dat dit stukje gefreak prima los te luisteren is. Op de plaat vind ik het altijd een hinderlijke onderbreking. Jim gaat los en de band ook.

Horse Latitudes: 8

7,3

Horse Latitudes - 7,5

Horse Latitudes - 7,8

Heerlijk in albumcontext idd, maar ook los gewoon heel coole, mysterieuze sfeer. Wat the homie ArthurDZ zegt. Lekker freakmoment!

Ik heb persoonlijk nooit wat gehad met Horse Latitudes, wat WoNa zegt idd; een hinderlijke onderbreking op het album. En eigenlijk had ik ook verwacht dat Variety Is the Spice of Life moest vrezen dat zijn rode lantaarn in gevaar zou komen, maar dat valt alleszins mee. Zo zal zo meteen blijken wanneer ik het nieuwe nummer plaats.

Zelf heb ik de ruime onvoldoende die ik in gedachten had ook wat bij moeten stellen. Nu net weer even een paar keer aandachtig geluisterd (dat is te doen met deze lengte ) en het heeft toch wel iets. Vooruit een

6(je).

Zoals ik net al aangaf waren mijn verwachtingen te laag voor Horse Latitudes, het vreemde intermezzo op Strange Days scoort voorlopig een prima 6,5 gemiddeld.

72 | Dead Cats, Dead Rats (Live) (In Concert, 1991) | 6,5789 | 19 stemmers
73 | The Piano Bird (Full Circle, 1972) | 6,5563 | 24 stemmers
74 | Horse Latitudes (Strange Days, 1967) | 6,5192 | 13 stemmers
75 | Whiskey, Mystics and Men (Box Set, 1997) | 6,4835 | 26 stemmers
76 | Go Insane (Demo Versie) (First Demos, 1965) | 6,3028 | 18 stemmers

Van Strange Days is het een klein stapje naar Waiting for the Sun en van dat derde studioalbum gaan we vandaag de door Robby Krieger geschreven ballade Yes, the River Knows beoordelen. Het is één van Kriegers persoonlijke favorieten. De teksten zijn vaak lastig te doorgronden, maar dit kan toch bijna alleen maar over zelfmoord gaan toch? Een duister nummer op een betoverende melodie. 'I promised I would drown myself in mystic heated wine'.




The Doors - Yes, the River Knows (Waiting for the Sun, 1968)

Lang geleden dat ik deze nog had gehoord! In eerste instantie neigde ik naar een 7,5, maar dat is echt te mager. Nu weer een aantal keer beluisterd en ik ga voor: 8,5

Yes, The River Knows: 7,5

7.5

7,3

Yes, the River Knows - 9

7

Voor mij het minste nummer op WftS.

8.5

9

Inhaalrace, deel 2:

Albinoni's Adagio in G Minor: 7
A Feast of Friends: 6,5
Wishful Sinful: 6,8
It Slipped My Mind: 5,5
Love Her Madly: 9
I Will Never Be Untrue: 7,2
Horse Latitudes: 7
Yes, the River Knows: 8,2

Zo, nu ben ik weer bij (als ik onderweg niets vergeten ben)!

9

WFTS

Horse Latitudes: 6
Yes, the River Knows: 8

Een zekere 10, op basis van mijn herinneringen, maar dat blijkt toch iets anders te liggen in 2021. Het blijft een prachtig, dromerig nummer natuurlijk, maar ik vind het niet echt heel goed meer. Eigenlijk hoor ik een paar onvolkomenheden, waar het nummer net niet lekker vloeit. Daar staat tegenover de prachtige gitaarpartijen van Robbie en de zang van Jim. Dat alles blijft overeind staan. In 2021 heb ik het idee dat een net iets meer ervaren band het beter had kunnen maken (maar misschien de ziel er uit had gehaald. Die zit er nog steeds stevig in). Menig band mocht willen zo'n mooi nummer te kunnen maken. Hopeloze opdracht. The Doors konden beter, dat blijkt nu wel.

Yes, The River Knows: 8,25

Yes, the River Knows: 8,5

Horse Latitudes: 7
Yes, the River Knows: 8,5

Horse Latitudes : 9
Yes, the River Knows : 9

Yes!

Yes, the River Knows scoort een keurige 8+ gemiddeld en komt daarmee in de top 30 te staan van de voorlopige stand.

26 | End of the Night (The Doors, 1967) | 8,2800 | 30 stemmers
27 | Been Down So Long (L.A. Woman, 1971) | 8,2625 | 28 stemmers
28 | Yes, the River Knows (Waiting for the Sun, 1968) | 8,2500 | 15 stemmers
29 | L'America (L.A. Woman, 1971) | 8,2300 | 25 stemmers
30 | Unhappy Girl (Strange Days, 1967) | 8,2138 | 29 stemmers

Het nummer van vandaag werd door Jim Morrison geschreven voor het album The Soft Parade in een meer 'jazzy' arrangement. Hoewel de band het nummer wel gerepeteerd heeft tijdens de opnamesessies voor The Soft Parade, kwam het niet op het album te staan. Op opvolger Morrison Hotel was wel plek voor Queen of the Highway, al werd het tempo wat verhoogd en werd de jazz vervangen door psychedelica. Het nummer gaat natuurlijk over Pamela Courson (She was a princess, Queen of the highway) en Jim, (he was a monster, black, dressed in leather). In de bonus, ook de jazz-versie, maar we beoordelen alleen de versie, zoals die op Morrison Hotel staat.




en in de bonus, de oorspronkelijke jazz-versie (die we dus niet hoeven te beoordelen).




The Doors - Queen of the Highway (Morrison Hotel, 1970)

7.8

8

8,8 (de uiteindelijke versie wint het wel duidelijk van de jazzversie)