8

Losjes gebaseerd op Robert Johnson's Me And The Devil Blues.

Nogal saai:7.5

7,5

Ha, een The Doors nummer dat ik nog niet kende. Het is ook wel duidelijk waarom. Dit nummer was nooit bedoeld om uitgebracht te worden. Gewoon lekker samen een bluesje spelen. Iedereen die in een bandje speelt heeft het wel eens gedaan. Een bluesje spelen was natuurlijk wel iets dat deze mannen goed samen konden. Briljant wordt het nergens.

The Woman Is A Devil: 6

6,8

5,6

6.5

The Woman Is a Devil scoort aardig met een 7,16 en duikt daarmee in het ruime gat tussen Not to Touch the Earth en Money op plek 20 voorlopig.

18 | Black Train Song (Mystery Train / Away in India / Crossroads) (Box Set, 1997) | 7,5391 | 23 stemmers
19 | Not to Touch the Earth (Waiting for the Sun, 1968) | 7,5179 | 39 stemmers
20 | The Woman Is a Devil (Essential Rarities, 2000) | 7,1625 | 16 stemmers
21 | Money (That's What I Want) (Morrison Hotel, 50th Anniversary Edition, 2020) | 6,8976 | 21 stemmers
22 | Ships w/ Sails (Other Voices, 1971) | 6,7955 | 22 stemmers

The Soft Parade is het titelnummer van het vierde en meest bekritiseerde studioalbum (met uitzondering van de Post-Jim albums ). De melodie van The Soft Parade stamt deels al uit 1966 toen de band een trainingsfilm van het autobedrijf van ondersteunende muziek voorzag. Ford Training Film 1966 (The Doors - Love Thy Customer)
Jim combineerde verschillende van zijn gedichten tot een tekst en eerlijk gezegd hoor je dat ook wel wat terug in het nummer. Het begin met 'Petition the Lord..'en daarna de intro beviel me altijd wel, maar daarna ging het voor mijn gevoel wel heel erg van de hak op de tak. Inmiddels kan ik het titelnummer prima waarderen, maar dat is dus niet altijd zo geweest. The Soft Parade is natuurlijk wel weer een subtiele aanklacht tegen de (in die tijd) hedendaagse mens en tegen de 'American Dream'.




The Doors - The Soft Parade (The Soft Parade, 1969)

En wat je nog in wilt/moet halen . Deze blijft weer staan tot maandagavond, dus tijd genoeg.

7.25

9

7.3

The woman is a devil is eigenlijk geen nummer maar lekker een potje jammen. Daar kun je toch moeilijk punten bij verzinnen . 5.6 dan, omdat Krieger wel erg lekker gitaar kan jammen.

The Soft Parade, het beste nummer van gelijknamig album én een van de beste nummers van the Doors. Check deze vooral even in de versie van Soundstage performance,daar zingt Jim heerlijk loom. Echt de moeite waard om eens te bekijken.
Ik vind dit nummer geniaal eigenlijk, en dat heb ik altijd al gevonden.
De verschillende tempo wisselingen door het nummer heen, en niet te vergeten de meesterlijke (en ergens ook wel grappige) teksten:
One is a bandit up in the hills
One is to love your neighbor 'till
His wife gets home

Dan komt meteen ook het favoriete stuk:
"Catacombs
Nursery bones, Winter women ... Streets and shoes , Avenues
Leather riders , Selling news

The monk - bought - lunch.. en dan weer in versnelling
"Ha ha, he bought a little
Yes, he did Woo
This is the best part of the trip
This is the trip, the best part
I really like"

Dit nummer is gewoon genieten geblazen omdat er zoveel meer lagen in zitten. Helaas zal het niet zo bekend zijn bij vele vermoed ik vanwege de rest van het album wat nogal zwak was. Gaat het ontdekken zeg ik.
Een dikke 10

7,8

8

7,5

9,5. Geweldig nummer.

The Soft Parade 8.8

The Soft Parade: 10

9

9

9

Die nummer 22 is echt heel veel te laag. Zo'n prachtig gelaagd nummer.... Maar ja, smaken en zo.

8,8

L'America: 8,4
The Woman Is a Devil 5,5
The Soft Parade: 6,5

7,5

Ergens in het begin van de jaren 80 tipte een vriend van me het album 'Just A Poke' van Sweet Smoke, een Duitse hippie band, als ik me het goed herinner. Ik luisterde naar de enorm lange A kant en steeds had ik "ik ken dit ergens van, maar waar"? Zet het maar eens op....

'The Soft Parade' is geen heel sterk album, maar heeft zeker zijn momenten. De titelsong is er daar een van. Het brengt alle elementen van de band samen. Ik kan me voorstellen dat het een collage is van ideeën, die verder niet vooruit wilden, zoals de 'Abbey Road' medley van The Beatles. Het eindstuk duurt eigenlijk te lang, maar als die groove me te pakken krijgt, kan het een week doorgaan bij wijze van spreken. Het begin is absoluut meesterlijk. Er is niemand die zo indrukwekkend de Here aanroept (en op het einde de ogen van het paard uit kan rukken) als Jim Morrison. Het miniatuurtje dat dan volgt, is van absolute schoonheid. Ray en zijn Bach lessen. De overgang is vervolgens weer zo verrassend. Robbie mag prachtig soleren. Een ondeugend pianostukje volgt, allemaal op weg naar die groove, die de band zou vervolmaken met 'Riders On The Storm'.

Heel afstandelijk bekeken, is dit nummer net niet goed genoeg, maar als je een The Doors fan bent, kan het bijna niet beter. Dat kan echter wel, daarom geen 10.

The Soft Parade: 9,5

This is the best part of the trip
This is the trip, the best part
I really like

9.25

The Soft Parade klinkt als een trippende medley, en dat is best lekker.

8,8

The Soft Parade: 6,5