Hartelijk dank voor je bijdragen EvilDrSmith
Mooi omschreven en zeer herkenbaar. Echter gezien het voorgaande, maar ook bijvoorbeeld de inactiviteit op MuMe fora en zeker ook MoMe vergeleken bij 15 jaar geleden zijn we toch vooral roependen in de woestijn vrees ik.

Het enige wat we kunnen doen is onze helden, normen en waarden blijven eren en af en toe een vriend, kennis of familielid middels onze voorkeuren weg te lokken van de oppervlakte.

Mijn stiefzoon van 14 zit ongeveer 8 uur per dag op zijn ipad. Waarvan een flink deel op TikTok. Net zo waardeloos, maar heel af en toe krijgen ze daar nog eens een klassiekertje mee wat onder een filmpje is gemonteerd. En als hij een goede dag heeft is ie nog in mijn voorkeuren geïnteresserd ook. Daar moeten we dan onze bevrediging maar uit blijven halen vrees ik.
Net zoals uit deze therapeutische cessie met een lotgenoot

Ik hoop niet dat ik iedere keer zoveel tekst en tijd kwijt moet zijn om mijn 1 te verantwoorden, want dan geef ik voortaan maar voldoendes.

Iets in mij zegt na al je tekst dat je meer voldoening haalt uit een sprekende 1 dan uit een oppervlakkig, laf 6-je

4

Weer een hele bijbel volgeschreven hier, zie ik. Samenvattingkje, iemand?

Vroeger was alles beter.

Je hebt me al aardig in de gaten. Ik heb jarenlang geschreven voor een zine en in een twintig jaar oude omschrijving stond de volgende zinsnede over mezelf: "De soms schaamteloos subjectieve recensies gebieden mij daardoor driftig te zoeken naar wanstaltige tonale gedrochten die mij de creatieve geest geven om flink uit mijn verbale slof te doen slaan: liever hopeloos kut dan middelmatig saai."

Dank!

Beter kon je de samenvatting van onze dialoog niet verwoorden.....

7

8,5

Plek 466 voor Felicita met een gemiddelde van 6,48.

De zanger van Mott the Hoople (eerder voorbij gekomen in dit topic) wilde rockmuziek maken die iets minder mainstream was en hij besloot solo verder te gaan. 

Met zijn eerste solosingle scoorde hij een behoorlijke hit in de UK, maar daarna was het commerciële succes voorbij. Bij de alternatievere rockliefhebbers scoorde hij nog steeds goed en zijn albums bleven dan ook prima verkopen. Singlesucces hoefde hij echter niet echt meer op te rekenen. Toch behaalde hij met zijn 9e solo single opeens een notering in de Nederlandse top 40.

Kennen jullie deze nog?

891. Ian Hunter - We Gotta Get Out of Here

[1980, #aw4, #hp30]

Naar ik meen zo'n geflopte Veronica's Alarmschijf:

6.5

891. Ian Hunter - We Gotta Get Out of Here: 7,5
890. Al Bano & Romina Power - Felicita: 7,0

6,75

Met aan het eind Ellen Foley, ongetwijfeld de reden dat dit wel een hitje werd.

Tsjonge, dat is een kort deuntje! Twee minuten...

Oh wacht 'es: ze hebben 'em net over de helft gewoon lomp weggedraaid.
Hier is de volledige, drie minuten durende versie: Ian Hunter - We Gotta Get Out Of Here - YouTube

Glamrock meets pubrock met een powerpopdrive en punkvibe: vier termen, toe maar! En dat voor zo'n oersimpel deuntje. Wel een stuk aanstekelijker dan Wolter Kroes

7,2

De 3+ minuten is inderdaad de single variant. Het clipje is wat leuker voor de beelden, maar deze link van EvilDRSmith is de volledige song.

6,3

Op een later tijdstip de schrijfsels van eerder vandaag eens teruglezen. Ik ben wel benieuwd!

7 lekker nummer

5,7

8

7

7

Bano & Power 6,5
Ian Hunter 6,9

7

7

Ian Hunter - We Gotta Get Out of Here : 6

6,4

6,2

Aanstekelijker dan Wolter Kroes? Nouja, goed, als je dezelfde zin maar monotoon blijft doordrammen, gaat ie vanzelf in je hoofd zitten, ja. Het lijkt me verder dat nummers als Niet Normaal en Ik Heb de Hele Nacht Liggen Dromen echt wel aanstekelijk zijn, ongeacht de hekel die je eraan hebt. Melodieus vind ik Wolter toch wel sterker dan Ian. De generieke 70s-rock begeleiding maakt het verder niet veel beter. Maar het schijnt dan dat vroeger alles beter was. Ik hoor het niet.

3

5

Ian komt op plek 473 terecht met een gemiddelde van 6,46.


Ja ja, hier is hij dan. Triple shame. Of je deze bedoelde kom ik vanzelf wel achter bij het cijfer.

Soms kan het een vloek zijn wanneer je eerste single een ongekende wereldhit wordt, daar kan deze groep wel over meepraten. In 1975 veroverden deze Amerikanen de wereld, maar dat succes konden ze nooit meer herhalen. Een jaar later wist de song Disco Shirley nog wel hier en daar een hitlijst te bereiken, maar het was op. Men wilde enkel die ene song of iets wat daar heel veel op zou lijken.

In 1956 had Shirley ook al één knaller van een hit te pakken en nu, 20 jaar later, was ook haar nieuwe band het slachtoffer geworden van het one-hit-wonder-syndroom. Voetjes van de vloer allemaal!

892. Shirley & Company - Shame, Shame, Shame

[1975, #aw11, #hp1]