Fretless was op bijna ieder album vanaf 1992 een prettig hoogtepunt geweest ..

Heb zojuist de niet helemaal officiële Time Of Outtakes (winter 1990) CD uit de platenkast gevist en daarop staat Fretless als track 5 na het instrumentale nummer dat heel toepasselijk ‘instrumental (no. 4)’ heet. Weer niks wijzer geworden ..

Fretless hoort voor mij op OoT. En iedereen die OoT en AftP niet op 1 en 2 heeft neem ik niet serieus

How can you expect to be taken this seriously?

Dat is wel hún beste album

Hierna dus PSB
Very veel zin in

Gelukkig heb ik een officiële 2016 heruitgave van OoT met een bups bonustracks en daar staat hij op cd 2 na het lied 40 sec. (40 Second Song Demo) en die duurt.... juist 1 minuut en 22 seconde

Alleen als je please zegt

Eigenlijk Actually wel

Vind ik natuurlijk ook

Staat bij mij op de Automatic Box

Automatic heeft als album een vol geluid. Out of Time is wat fragieler en dat vind ik Fretless ook hebben. Doet me ook aan Low en Country Feedback denken. Maar snap ook wel dat ie qua sfeer doet denken aan songs van Automatic, Sweetness I was only joking when i said Follows bv.

Low vind ik ook goed op Automatic passen, Country Feedback dan weer niet. Die heeft voor mij wel die late lente/zomerse feel die veel Out of Time-songs hebben.

Find the River past dan weer op OoT
Monty Got a Raw Deal doet me aan de politieke songs denken van Kant A van Document...

Ja die ipv Me in Honey

Dat heb ik vooral met Ignoreland.

Wel een enorm zwak voor Me in Honey hoor. Een soort uptempo feestje. SHP2 zeg maar

Ja, best een oké nummer idd, maar geen album closer zoals ik ze graag hoor.
Find the River is dan weer de ultieme album closer.

Nightswimming/Find the River = There Is a Light that Never Goes Out/Some Girls Are Bigger than Others

Me in Honey dan als closer van Kant A en Country Feedback als albumcloser?
Zou je iets veranderen aan de tracklisting van The Queen is Dead? Als in volgorde of ms eerder een b side of losse single ipv een Vicar in a Tutu bv?

Dat was al een stuk beter geweest.
Ik heb wel een enorm zwak voor kant B van OoT.
Belong/World/Texarkana/Feedback, geweldig viertal


Ja, daar zijn hele boekwerken over geschreven.
Ik ben nu tevreden zoals-is is.
Maar dat is voor een ander topic

Ik zou zeggen: kaap het topic

Die fijne box heb ik ook, maar deze instrumental (no. 4) duurt voor 't gemak 3'43".

Kon in de jaren 90 nog niet vermoeden dat er jaren later allerlei deluxe / expanded / ultimate editions zouden worden uitgebracht waardoor die oude bootlegs weinig meer toevoegen ..

Kant A

1. The Queen Is Dead
2. Frankly, Mr. Shankly 
3. Rubber Ring
4. I Know It's Over 
5. Never Had No One Ever 
6. Unloveable
7. Cemetry Gates 

Kant B

8. Bigmouth Strikes Again 
9. The Boy with the Thorn in His Side 
10. Vicar in a Tutu 
11. There Is a Light That Never Goes Out 
12. Some Girls Are Bigger Than Others 
13. Asleep
14. Hidden track: Money Changes Everything

R.e.m. covert The Smiths op 4?

Losing My Queen en Frankly in Honey

There's a light that never goes Out of Time.

Ben eigenlijk benieuwd naar de bijdrage van Casartelli

Die is nog aan het vloeken in de kerk

5. Fables of The Reconstruction
4. Murmur
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/418.jpg

De debuutplaat, die voor mij altijd een soort magie zal blijven behouden. Ik denk dat-ie zolang ik een top-5 kon maken altijd wel top-5 heeft gestaan. Geweldig debuut natuurlijk, met meteen al een paar echte R.E.M.-classics als Radio Free Europe, Talk About the Passion en mijn fave, Perfect Circle. Maar het mooiste aan dit album, los van de wat mij betreft unieke sound, vind ik toch wel de onbezorgdheid die het uitstraalt, een ode aan de jeugd zou je het ook kunnen noemen. Soms letterlijk, zoals in Catapult, maar veel vaker meer qua feel, zoals in Laughing, Sitting Still (wasting time) en Shaaaáááking Through. Heerlijk. Vergeet ik bijna nog de wandelsongs (Pilgrimage ) en het fijne uptempo Moral Kiosk voor de afwisseling. Geweldig debuut, voor mij on par met Crocodiles, The Smiths of Rattlesnakes qua beste debuutalbum.

1. Radio Free Europe
2. Rescue
3. Hand in Glove
4. Rattlesnakes
5. Perfect Circle
6. Villiers Terrace
7. What Difference Does It Make?
8. Down on Mission Street
9. Talk About the Passion
10. Pictures on My Wall
11. Suffer Little Children
12. Are You Ready to Be Heartbroken?

Eerst even opmerken dat Me in Honey natuurlijk het beste nummer van Out of Time is.

Voorts...

5. Lifes Rich Pageant
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/418.jpg
4. Murmur

Jaa, het debuut dus. Die vlotheid van mijn nummer 5 zit hier ook wel in, maar het is een wat gebalanceerder plaatje. R.E.M. laat meteen een staalkaart zien van waar ze, in elk geval gedurende de rest van de jaren '80, voor staan. Radio Free Europe is een archetypische single en de opener van een album dat geen moment verveelt, maar waar toch ook nog niet elk nummer afzonderlijk even hard blijft hangen. Talk About the Passion is een verantwoorde favoriet, We Walk muzikaal een vrolijke noot op het einde, maar de ongrijpbare schoonheid van Pilgrimage vormt het hoogtepunt van het album... en überhaupt van het eerste decennium R.E.M.

4. Lifes Rich Pageant (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/526.jpg?cb=1641649518


Het heeft natuurlijk wat hypocriets om iets over evolutie van een band te schrijven als je die evolutie eigenlijk helemaal niet zelf meegemaakt hebt, omdat je met terugwerkende kracht het oeuvre van voor Out of Time ontdekt hebt, maar ik ga het toch doen.

Na het zeer sterke Fables of the Reconstruction (lees gerust even terug waarom dat ook zo'n sterk album is) liet R.E.M. op dit album toch duidelijk een wat ander geluid horen. Pakkender, steviger, puntiger en krachtiger. Dat begint al met dat aanstekelijke gitaardeuntje in Begin the Begin. Het lijkt ook net of Michael Stipe hier echt wat meer op de voorgrond durft te komen als zanger.

Ik vermoed ook dat hier voor het eerst echt de commerciële potentie van de band R.E.M. te horen was. En dat levert een heerlijk album met veel sterke songs op, maar het prijsnummer is hier wat mij betreft toch Fall On Me.

5. New Adventures In Hi-Fi
4. Fables Of The Reconstruction

Hun meest ondoordringbare IRS-release, en voor mij ook hun beste uit die periode (ja johan de witt, dat las je goed ). De band was zelf niet super tevreden over de productie van Joe Boyd en het natte weer in merry old Engeland dat ze er op de koop toe bij moesten nemen, maar ik, die er niet bij was, geniet met volle teugen van het in deze omstandigheden verzette werk.