Ook mijn ervaring toen ik afgelopen week de oudste IRS albums nog eens draaide.
Ik vind dat ze hun vorm (of de sound die ik het liefste hoor) pas op de opvolger te pakken krijgen.
De singles vind ik meestal wel goed maar op een paar albumtracks na is die periode minder mijn ding.

Als dat niet zou mogen, zou het hier wel stil worden.

Ik kan me de evolutie van het debuut naar het tweede album van Frank Sinatra nog goed heugen. Sensationeel hoe hij die kerstnummers aanpakte.

Ik heb er geen actieve herinnering aan
Dus hierna doen we Frank?

Frankly mr Shankly?

Our Frank

Frankly, Scarlett, I Don't Give a Damn

Hebben we jouw nummer 4 al gehad?

Vroeg ik me ook af. To the point, luigifort.

4. R.E.M. - Monster (1994) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/463.jpg?cb=1641649680

Ik nam R.E.M. wel eens kwalijk dat ze weinig original songs als b side hadden, maar ze brachten wel elke 1,87 jaar een album uit. Dat is heel anders dan bv een U2 (met veel mooie original b sides) dat op een gemiddelde uitkomt van een album elke 2,93 jaar. Dus dat compenseert wel mooi  De Monster singles bevatten jammer genoeg geen original b sides, anders had ik ze zeker gekocht, de cover art sprak me erg aan.
Ook al hoorde ik destijds Everybody Hurts op de radio en zag de video's van Automatic op tv en kocht ik het album niet veel later, heb ik achteraf toch het idee dat ik het niet heel erg bewust heb meegemaakt of pas halverwege of tegen het einde dat dat album in was. Dat vind ik wel jammer ergens. Monster is dan ook het album voor mij dat ik destijds veel meer bewust heb meegemaakt. Ik was ook 16, dus dat scheelt misschien. Ik zat nu echt helemaal in de muziek, was met niet heel veel anders bezig dan ms voetbal en school 

What's the Frequency, Kenneth? kwam op MTV en ik was niet eens zo zeer bezig met teleurgesteld zijn (want geen Automatic 2) of het vergelijken van beide verschillende albums qua sound of songs. Het was voor mij gewoon zoals het was. Maar goed, ik was op hits en Automatic na verder ook niet heel erg bekend met de band, het was allemaal vrij nieuw nog, ik had nog niet echt veel 'reference points'. Achteraf bekeken paste dit album natuurlijk perfect in het muzieklandschap van toen. Mid '90s was echt wel alternative rock wat de klok sloeg. Je zou kunnen zeggen dat Monster een kruising was van Sonic Youth en Grunge, even makkelijk gezegd. Was het natuurlijk niet, maar men zou begrijpen wat je bedoelt. Het album stond voor mij op zichzelf, vond ik ook helemaal niet daarnaar klinken. Maar ik had makkelijk praten, want ik kende SY toen nog niet en ook met Grunge was ik hopeloos te laat. Ik zat nog teveel in de pop. Ik hoorde voor het eerst een Nirvana song voor mijn gevoel op de dag nadat het nieuws bekend werd dat Kurt dood was. Over het schoolplein schalden toen Nirvana songs door de speakers. Maar ook ik was in mijn herinnering bekend oa met de Smells Like Teen Spirit, Come As You Are en In Bloom video's van MTV. En die moet ik toch echt wel daarvoor ook gezien hebben. Maar genoeg daarover, herinneringen kunnen bedrieglijk zijn  Kenneth dus, de eerste single, daarvan vond ik sowieso de video heel erg cool. Daar stond echt een rockband, meer dan in enig andere periode in hun carrière, zelfs de 80s niet. Ik weet nog dat ik de song wel goed vond, maar ik was er niet op slag verliefd op. Die video kwam echt heel vaak langs.

2e single Bang and Blame kwam zo mogelijk nog vaker langs en vond ik meteen een heel erg goede song en de video vond ik ook cool. De Crush with Eyeliner en Strange Currencies video's kwamen volgens mij nadat ik het album had gekocht. Tongue kan ik me niet meer herinneren sowieso. Nadat Star 69 eens op de radio was geweest wist ik dat ik het album moest hebben. Ik weigerde bijna altijd de volle 40 gulden voor een album te betalen, zoveel geld had ik ook niet. Al had ik wel in dat jaar mijn eerste baantje met een krantenwijk. Dus was het weer wachten tot ie midprice werd, 25 gulden ofzo en dan meenemen. Volgens mij duurde dat niet heel erg lang, getuige alle Monster exemplaren die je nog steeds bij vele kringlopen ziet liggen, als je de berichten moet geloven  Toen ik 'm eenmaal had heb ik 'm ook echt grijsgedraaid, weet ik nog. Vooral kant A vond ik supertof, met de deep cuts van kant B had ik nog wel enige tijd moeite, vooral de laatste 3 tracks en ook Tongue lag me eerst niet zo, maar dat is tzt helemaal goed gekomen.

De band kwam na een break na Automatic bijeen om een meerjarenplan te maken en dat plan werd een album maken en vervolgens een wereldtour. Vooral Bill Berry wilde touren, anders zou ie uit de band stappen, wat daarvan ook maar waar moge zijn  Hij (en de anderen ook wel) wilden nu echt een rockrecord maken. Zo werden de mandolines en orgeltjes opgeborgen, en werd het weer tijd voor de amped up electrische gitaar. Meerdere studio's werden bezocht, vele demo's gemaakt en zoals altijd werden de beste aan Michael gepresenteerd om er lyrics bij te maken. Het werd heel erg een glamrockrecord met veel tremelo, pedals, wah wah effecten, zoals Glam dat ook wel had. Het meest duidelijk nog te horen in Peter's gitaarwerk. Misschien dat sommigen het eentonig vonden klinken, dat weet ik niet, maar toen ik het album opzette en weer en weer en weer een song hoorde met die gitaarsound, ik vond het geweldig. En Michael probeerde tekstueel zich te verplaatsen in hele vreemde en bizarre characters. Icm de sound van het album werd het een vreemde gewaarwording. Een rockalbum, maar ook zo over de top humorvol, sexy, sleazy en wat al niet meer. Carnivale, de serie doet er wel een beetje aan denken. Helaas werden de opnames meerdere keren stil gelegd door medische problemen binnenin de band en door het overlijden van River Phoenix (was een soort broer van Michael) en Kurt Cobain, vriend van Michael en van de band en voor wie zelfs een song op het album terecht kwam. En een stuk later ging het helemaal mis natuurlijk tijdens de tour met Bill Berry toen de tour abrupt stopte door zijn aneurysma. Iets waar mijn vriendin nog steeds van baalt, want ze had kaartjes om ze te gaan zien.
Kenneth, de eerste single (21e in NL en de VS en 9e in de UK). sloeg in als een bom en het album Monster verkocht ontzettend goed in het begin. Heeft uiteindelijk meer dan 9 miljoen keer over de toonbank gevlogen. Maar de 2 albums hiervoor deden het nog beter en bleven ook veel langer in de hitcharts staan. Een sudden but short succes, relatief gezien dan, voor Monster. Waar de 2 klassiekers hiervoor echt voor altijd in het collectieve geheugen gegrift zullen blijven.

Kenneth is wat mij betreft ook de meest glam-y song van het album. Die gitaarsound vind ik echt briljant. Ik vond dat zo cool destijds, dat ze dat zo uitgevonden hadden. Ik had zoiets nog nooit eerder gehoord. Later lees je dat Buck sowieso heel erg into de gitaarscene van die tijd was. Draaide Ride albums tijdens het afwassen bv. Ach ja, je kunt naar slechter muziek luisteren  Het is een song die eigenlijk nog steeds bij mij groeit. Het is verder een uitstekende song! Heel catchy, heeft heerlijke hooks, is completely uplifting ook. Heerlijke gitaarsolo van Peter ook, klinkt bijna alsof een solo achterstevoren afgespeeld wordt. Bij Monster heb ik nooit zo heel erg op de lyrics gelet vroeger en dat ga ik nu ook niet doen. Meest van de tijd heb ik geen idee waarover het gaat, maar dat geeft niet, gewoon lekker rocken  Een heel sterke openingstrack en leadsingle, je kunt slechter openen. Wat een swagger! Voor velen een fave R.E.M. song, zeker in Amerika waar de Monster singles het opvallend genoeg beter deden dan de Automatic singles.

Crush with Eyeliner is, op Star 69 kort na in het begin, altijd mijn überfave track van Monster geweest en zal dat altijd blijven. Hier ook gewoon weer diezelfde wah wah distorted in dit geval heerlijk jankende gitaarsound, maar vooral ook Michael's vocals buried in the mix, prachteffect! Hoe hij hier zingt ook, lui, spottend, bijna onthecht, heerlijk! Met Thurston Moore van SY op backing vocals. Hier heb ik wel altijd goed naar de lyrics geluisterd, al heb ik nog niet echt een goed idee waar het over gaat, maar hey 'She's a sad tomato', briljant! Mooie verzen ook, maar vooral een heerlijk refrein, dat ook ietwat lui en vertraagd klinkt en op het eind maar door gaat. Ik ga hier heel erg goed op 

King of Comedy was een experiment van de band om zo mechanisch als mogelijk te klinken. Nou, dat is ze goed gelukt  De band was uiteindelijk niet echt tevreden met het eindresultaat, speelde het ook nooit live, omdat dat bijna niet te doen was. Voor veel mensen een van hun slechtste tracks. Maar ik ben sowieso niet iemand die al teveel vergelijkt. Ik beoordeel de song op zichzelf, ik vind 'm ontzettend heerlijk! Michael heeft zelden zo geklonken als hier and i love it. Verder is het een heel dansbare en gruizige song met heerlijke ritmes waar alle instrumenten aan bijdragen. Ik ben er wel verzot op, de humor ook 

I Don't Sleep, I Dream was al snel een fave. Het verbaast me als ik zie hoe kort de track eigenlijk duurt. Voor mijn gevoel duurde die altijd rond de 5 minuten rond '95 toen ik het album beluisterde. Fijne rustige, bezwerende en hypnotiserende song met een andere, maar erg mooie gitaarsound. Toch wel een highlight op het album voor mij met vooral een erg fijn refrein. Verder weet ik er niet veel meer over te zeggen 

Met Star 69 is de rust voorbij. De meest rockende song op de plaat en voor de bandleden een van de leukste songs van het album om live te spelen. Star 69 is voor iedereen wel bekend als het redial nummer. Michael schreef er een leuke tekst op over een misdrijf, een who dunnit zeg maar. Michael weet wie er belde, wie het gedaan heeft doordat ie * 69 belde  Ik vind 'm nog steeds goed en erg leuk, maar minder dan in het begin. Behoort niet tot de überfaves, daarvoor is het ms toch iets te lightweight qua songmateriaal.

Strange Currencies is de Everybody Hurts van Monster, het is iig in hetzelfde time signature geschreven. Vond ik in het begin een schitterend nummer, werd wat later wel wat minder, maar nu vind ik 'm 'gewoon' mooi. Ook een single, geen heel groot succes, kwam in veel landen ongeveer tot halverwege de charts. Vooral de gitaar in het refrein dat op het eind nog een keer extra zonder vocals mag schinen is bijzonder mooi te noemen. Al moet ik zeggen dat Michael ook passievol op dreef is op deze track.

Tongue is de oddity op het album wat mij betreft, maar elk album moet die wel hebben. Voor mij een schitterende track geworden. Heeft wel de New Orleans feel van sommige Automatic tracks, niet zo gek als je bedenkt dat die stad voor de opnames van dit album ook weer bezocht werd. De laatste single van het album. Heerlijk dat orgel, ben ik sowieso fan van, maar t is toch wel Michael die in de spotlight staat met zijn prachtige falsetto. Iets wat ik in die tijd bij Bono ook waardeerde. Wat een heerlijk laidback ritme heeft deze song ook, beetje als een walsje.

Bang and Blame is mijn fave na Crush, wat een heerlijke song! Was de 2e single, deed het over het algemeen een klein tikje minder in de charts dan Kenneth, maar niet veel minder. Een duidelijke stil luid stil song, prachtig gedaan wel! Geheimzinnig en depressief klinkend ook wel, zeker in de tijd toen ik 16/17 was, niet per se mijn gemakkelijkste tijd. Dus paste deze song mij zeer goed  Mooi die eenzame losse klanken van de gitaar in de verzen, hoe verzin je zoiets! Kan alleen R.E.M. denk ik  Maar ook het chorus is onweerstaanbaar. Verder valt de percussie hier erg op, dat soort songs vind ik sowieso knap. Michael is ook gewoon in vorm met mijn vertwijfeld, licht verdrietig klinkende zang en lyrics. Met Rain Phoenix (zus van) en Lynda Stipe (zus van) op achtergrondzang oa. Wat een topsong!

En gelukkig keren we weer helemaal terug naar Monster's signature sound met die swaggergitaar en Michael's vocals diep begraven in de mix met I Took Your Name. Was bij het uitkomen van het album een instant fave voor me en nog wel. Gewoon weer diezelfde drive als bij een Kenneth of Crush, ahhh man! Heerlijk die uithalen van de gitaar ook tussendoor. Hier ook weer zo'n fijne, kleine doch haunting solo van Peter halverwege de song. Rock On!

Let Me In had ik in het begin best moeite mee. Ik heb lang niet geweten dat het een song voor/over Kurt Cobain was. Ik vond het niet echt een liedje, in ieder geval niet zoals veel liedjes op dit album. Meer een gruizige bak herrie. Maar nu vind ik die gruizige bak herrie van die distorted gitaar, dit keer met Mike Mills op gitaar, echt prachtig! De gitaar die in bezit was van Kurt, maar door Courtney aan Peter gegeven werd na Kurt's dood. Kurt en Courtney waren ook directe buren van Peter Buck. Peter was even daarvoor naar Seattle verhuisd en Kurt en Courtney waren megafan en kochten het huis naast hem. Michael zingt hier prachtig en emotievol. In zijn lyrics probeert hij Kurt te bereiken. 'Laat me binnen, laat me je bereiken, laat me je uit de rotsituatie halen waar je in zit'. Maar helaas, we weten allemaal de treurige uitkomst.

Circus Envy had ik in het begin ook wel moeite mee, vond het maar een beetje rommelig onduidelijke noisy song. Iets te staccato ook ofzo. Nog steeds geen heel grote fave, maar wel erg lekker toch wel. Vooral de refreinen hier en de distortion die je zowat door de hele song hoort zijn fijne elementen. Op een bepaalde manier misschien wel de meest rauwe track van het album. Klinkt nog een beetje demo-achtig. Ms is dit dan wel de grungetrack van Monster 

Met You zijn we aan het einde van het album gekomen en zo klonk de band ook nog nooit eigenlijk. Ja, wat is het eigenlijk, shoegaze? Ik vind het wel een fijne track wel, heel hypnotiserend weer. Beetje Oddfellows 90s stijl? Ja, wie weet...wel duidelijk een laatste track van een album. Grungy en shoegazey laten we het daar maar op houden, qua vibe dan  Ik vind 'm in ieder geval perfect op het album passen, een passend einde van de reis die Monster heet.

Okee. Ik snap waarom het zo lang duurde. Mooie getuigenis.

Ik vind What's The Frequency Kenneth wel een leuke single. Maar voor de rest was Monster voor mij toch een teleurstelling. Ze zouden na het rustige Automatic For The People een punk-album uitbrengen, zo suggereerde de band in interviews. Nou...

Ik heb daarna nog New Adventures in Hi-Fi geprobeerd en die beviel me toch meer.
Dan haakte ik af tot ik een jaar of twee geleden de resterende albums tweedehands op CD kocht.

Nee hoor, copy paste

3. R.E.M. - Document (1987) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/248.jpg?cb=1641649556

Ik leg de singles van Document ter vergelijking naast de singles van Out Of Time. Met It's The End Of The World As We Know It (immer actueel), The One I Love en The Finest Worksong kom ik eerlijk gezegd toch een end verder dan met Losing My Religion, Shiny Happy People en Near Wild Heaven. Voor mij is R.E.M. op haar best als de gitaren snedig klinken en Stipe door merg en been zingt. En dat gebeurt op Document met verve. Welcom To The Occupation, Exhuming McCarthy, Distrubance At The Heron House zijn drie nummers op rij die tegelijk als puike muziek in mijn oren klinken maar toch wat weerhaakjes hebben. Ik loof het wat onverwachte gebruik van blazers in Fireplace en met het mooie King Of Birds blikt de band al vooruit naar de drie ballads die ze op de opvolger zouden serveren. Toch kan ik maar twee albums uit hun lange oeuvre belonen met vijf sterren. Morgen en overmorgen verneemt u daar meer over.

5. Fables of The Reconstruction
4. Murmur
3. Green
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/525.jpg?cb=1641649573

Het brons is voor mij voor hun eerste major label-plaat, of post-IRS zo je wil. Gelukkig zorgde dat niet voor een major shift in sound. Ze blijven dicht bij hun eigen sound, al is het wel een totaal ander album dan Document. Diverser sowieso, ik vind het ook al een beetje een Out of Time-vibe hebben. Fan werd ik van R.E.M. in 1987 met de singles, maar vooral met de live-opname van het concert van ze in Vredenburg dat de VARA op een dinsdagavond uitzond. Die had ik op tape opgenomen en dat draaide ik grijs op mijn walkman. Natuurlijk ook alle albums terug gaan luisteren, de ene nog mooier dan de andere, maar Green een jaar later was het eerste album die ik op de releasedag kocht. Op de dag van de US-elections, best een big deal toen, op de cover van Rolling Stone stonden ze ook. Daar al twee top-10 hits gehad natuurlijk, maar hier nog volledig onbekend bij het grote publiek. Daar bracht Green niet echt verandering in, al haalden ze met Orange Crush wel voor het eerst de Britse top-40 herinner ik me. Geweldige single natuurlijk, een eeuwige favorite, en het album staat voor mij ook als een huis. De eerste vijf songs alleen al, heerlijke trip. eindigend met dé ultieme R.E.M.-albumtrack World Leader Pretend. The Wrong Child is een wat vreemde eet in de bijt (letterlijk en figuurlijk), geen makkelijk nummer, maar knap dat ze die er toch op durfden te zetten, en dan kant B. Ook heerlijk en divers, met knallers OC en Inside-Out, het onderschatte maar überprachtige Hairshirt en de twee mooie closers, waarbij ik vooral een zwak heb voor de Stipe/Mills-harmonieën van Untitled. Misschien wel hun ultieme liefdessong. Een half jaar na verschijnen van het album zag ik ze voor het eerst live en dat maakte ook een zeer diepe indruk. Achteraf ook wel hun beste tour, zo bleek, en ook hun laatste voor een lange, lange tijd. Dat zorgde er ook wel voor dat Green voor altijd een speciaal plekje voor me zal hebben.

Ook in mijn herinnering was Monster vrij snel midprice. Ik moest even in de archieven zoeken, maar ik heb hem in januari 1996 aangeschaft (de boekversie, dat heb ik eerder op dit forum vast al eens opgeschreven). Daarvoor wel al uit de bieb op cassette gehad. Het was met dat al beslist het eerste R.E.M.-album waarvan ik het uitkomen bewust heb meegekregen. Dit als inleiding op mijn nummer 3 straks...

3
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/529.jpg?cb=1642355361

Een onderschat album ( pas op de 8ste plaats hier gerekend naar gemiddelde). Mijn favoriet in ieder geval in het post - Green tijdperk, dit album bied allerlei R.E.M. ingredienten van eerdere albums.
Wake-up Bomb zou ook op Document hebben kunnen staan, E-Bow op automatic. Undertow op Monster. Je vindt hier een variateit in terug van hun oeuvre zonder dat dit een best-of is geworden.

Juist die variatie maakt dit een topper voor mij. Ook het duet met Patti Smith is van ongekende schoonheid, een van de mooiste nummers ooit gemaakt zelfs voor mij.

Hierna vond ik het juist minder worden. hier staan louter goeie nummers op. En zelfs de hoes is prachtig

3. R.E.M. - New Adventures in Hi-fi (1996) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/529.jpg?cb=1642355361
Inmiddels was het mij wel duidelijk geworden dat R.E.M. een band geworden was van om het jaar een album ipv elk jaar een album in de 80s (wat ik alleen toen nog niet wist) uit te brengen. Om het jaar een album vond ik al best wel veel, er waren niet heel veel bands in de 90s die dat deden volgens mij. Maar waar ik een volger was van U2, INXS, Simple Minds, Depeche Mode etc. voelde dat voor mij nog niet per se zo met R.E.M., ook al was ik verzot op Automatic for the People en Monster, ik ging niet achter hun 80s albums aan ofzo. Ik wilde al wel Out of Time scoren, de hoes ervan alleen al sprak me erg aan, maar die bleef (bij Plato), jaar in jaar uit steeds 40 gulden. Andere albums zakten wel in prijs, maar die dus niet. En ik kende de singles al wel en had geen zin om 40 gulden te dokken voor een paar 'overige' nummers. Had ik 'm maar gewoon beluisterd instead in de platenzaak, want die overige nummers waren wel een Low, Belong en Country Feedback om er maar een paar te noemen, nu behorend tot mijn geliefdste R.E.M. tracks. En om een of andere reden ging ik ook niet voor hun 80s albums bij de platenzaak. Alle albums voor Automatic en na New Adventures in Hi-Fi leerde ik in het jaar 2008 pas kennen, omdat mijn vriendin wel alles in de kast had staan. Ze zong vaak ook mee als er weer eens zo'n vroeg I.R.S. album op stond en zong gewoon de hele Driver 8 of So. Central Rain of wat dan ook woord voor woord mee. Iets wat ik zelfs nu nog niet kan, zelfs niet bij de albums die ik al heel lang ken. Maar in mijn late teens en twenties ging mijn muzieksmaak ook meerdere keren verschillende kanten uit, zowel qua bands als qua stijlen en genres.

1996 was het jaar dat ik ging studeren en ik ging vaak met een medestudent platenzaken af om daar albums te luisteren en of te kopen. Hij introduceerde me in die tijd met de bands die ik blijkbaar gemist had van de Grunge era, met name Alice in Chains (inmiddels al lang een van mijn fave bands sowieso) en Stone Temple Pilots. Maar ik leerde via hem ook oa. Limp Bizkit, Korn, Deftones en zelfs een spookycore album van Vanilla Ice kennen en die klonk nog best aardig ook 
Van Korn en Deftones staan nog steeds respectievelijk hun eerste 3 en 4 albums in de kast. Toentertijd was ik er verzot op, maar Korn komt niet meer in de cd speler, van Deftones af en toe een paar songs en Limp Bizkit heb ik nooit serieus genomen.

En op een die van die platenzaakdagen (ws boring colleges skippend) kwam ik het nieuwe R.E.M. album tegen. Ik zag 'm liggen en dacht 'hey een nieuwe R.E.M.' Ik wist niet eens dat ze er een uit hadden. Monster was natuurlijk pas van 2 jaar geleden, maar dat voelde op dat moment eerder een eeuwigheid. Ms heb je sowieso zo'n soort besef in je tienerjaren, dat alles maar eeuwig duurt. Nu is een jaar in een zucht om bv...zucht  Ik weet nog dat de hoes me erg aansprak, ik vond 'm prachtig. Dus toch maar ff het album een spin geven aldaar, even een kans geven, wat snippets beluisteren. Toen ik de openingstrack hoorde vond ik dat al erg mooi en met de 2e track wist ik het zeker, dat album zou ik meteen mee naar huis nemen. Verder klonken veel andere songs ook rockend en dat paste dus perfect bij de fase waar ik in zat. Voor dit niet rock/metal album maakte ik in die zin dus graag een uitzondering 

De band sloot hun monsterlijke (in meerdere opzichten) Monster tour aan het eind van 1995 in hun eigen thuisstaat Georgia af met 3 concerten aldaar. Van die 3 concerten werd een docu gemaakt genaamd Road Movie. Een beetje zoals Tourfilm voor Green was. Er werden tijdens de Monster tour al songs van het nieuw uit te komen album gespeeld zoals Undertow, Binky the Doormat en The Wake-Up Bomb. En op Road Movie doet ook violiste Amanda Brown mee, van The Go-Betweens. Tijdens de tour werden er tijdens soundchecks oa nieuwe songs uitgeprobeerd en demo's van gemaakt zodat ze er later in de studio mee verder konden. Alleen voor E-Bow had Michael toen al lyrics klaar liggen. De bedoeling voor de band was om een live on the road feel te krijgen op het volgende album. Voor mijn gevoel is ze dat wel aardig gelukt  Het zou producer Scott Litt's laatste album voor de band zijn, evenals voor Bill Berry die het hierna wel gezien had met het leven als popster met alles wat daar bijkomt. Hij schijnt nu bijna alleen nog maar gitaar te spelen en zei een aantal jaren terug dat hij drummen al die tijd eigenlijk maar niks vond 

Het is een lang album van de boys en toen ik de tracklist bekeek voor ik 'm nog een aantal keer draaide voor deze review kon ik me niet meer bedenken hoe bv Undertow, Departure en Low Desert ook alweer klonken. Ik had echt geen idee, tot ik ze ook daadwerkelijk weer gehoord had. En toen was het wel van o ja, maar meestal is dat toch geen goed teken  Bij dit album had ik wel eens, pak de beste 8/9 songs en je hebt een album van 40/45 minuten, ms was dat wel beter geweest. Maar moet ik er ook meteen bij zeggen, dat zou echt afdoen aan de reis die het album is nu ik 'm zo weer een paar keer gehoord heb. Dus toch maar het album zo laten 

Het album begint al meteen goed met een van de beste songs: How the West Was Won and Where It Got Us. Schitterende titel alleen al. Prachtig die pianotoetsen, evenzo het orgel met die lange tonen die wisselen. Michael die even prachtig, een beetje rauw binnensmonds lijkt te zingen. Subtiel, niet overheersend gitaarwerk, een lieflijk refrein en doorwrochte uithalen van Michael. Compleet met een jazzy en dissonante bridge. Het mooiste vind ik toch wel hoe het op het einde maar door lijkt te gaan met die piano, orgel en gitaar in desolaatheid. Het desolate van de eenzame weg en de woestijn. Die sound heeft deze track en het hele album ook wel, ik vind dat prachtig en dat hebben ze ook goed gevonden. Velen hebben moeite met die doffe en eentonige sound met weinig nuanceverschillen zoals ze 't noemen, maar ik vind het geweldig en uniek in hun discografie.

The Wake-Up Bomb knalt er gelijk lekker in, ik vond 'm meteen werelds. De song die ms ook het meest nog aan Monster doet denken. De glam-y gitaarsound, Michael's over the top zang en vooral de maffe upbeat chorus toch wel, beetje anders dan de verzen die mijn favoriet zijn. Heerlijk wat Peter hier op gitaar doet. Hier vind ik de overgang na 3 minuten het mooist met die scherpe gitaarklanken en waar Michael nog ff helemaal los gaat 'Again...', heerlijk! Topsong!

En het niveau blijft even hoog met New Test Leper, een dikke fave van Michael zelf ook en dit album is toevallig ook zijn meest fave R.E.M. album, closely gevolgd door Reveal. Michael Michael toch . Een prachtige ballad worden we hier voorgeschoteld. Het orgel heeft hier ook weer een belangrijke rol, mooi ook het kleine en prachtige gitaarwerk van Peter eronder en Michael zingt prachtig bedeesd in deze track. Een track met veel emotie voor mij. Ook hier weer een bjoeti van een korte bridge van de boys, iets waar ze wel patent op hebben en dan die schurende gitaar erachteraan, mooi!

Met Undertow komen we bij een iets mindere track terecht, maar echt heel veel minder nou ook weer niet. Dit is typisch zo'n reis, beweging etc track in zijn ritme, zoals er wel meer van op het album staan. Het refrein is ok, voor mij zijn de verzen beter, zeker met die distorted gitaar van Peter eronder, heel groovy wel. Michael's vocals kan ik ook wel waarderen hier, zeker als hij de hoogte in gaat.

Ik zeg denk ik niet teveel als ik zeg dat E-Bow de beste track van het hele album is. Toen en nog steeds en ms gewoon sowieso een top 5 song van de band in general. Ws ook de eerste keer dat ik Patti Smith hoorde in mijn leven, je kunt slechter starten dan met een song als deze. Het was de eerste single van het album, kwam tot 4 in de UK (ik had daar geboren moeten worden en niet hier), deed het erg matig in de VS en kwam in NL niet verder dan de tipparade. De song gaat over zijn vriend River Phoenix en de lyrics zijn eigenlijk een brief, een 'letter never sent'. De E-Bow is een apparaatje dat ervoor zorgt dat een gitaar als een viool gaat klinken en dat kunnen we prachtig horen in deze song. Een heel mysterieuze track dat nog steeds niets aan kracht heeft ingeboet. De muziek is op allerlei momenten prachtig, Michael zingt bijzonder mooi en Patti's bijdrage is fenomenaal, wat ze met haar stem hier uitdrukt, prachtig! Een majestic return to form na Monster zou je kunnen zeggen  Niet helemaal een idee waar de tekst precies over gaat, maar de woorden gekozen en zo in elkaar gezet doet af en toe aan beat poetry denken, ook hoe hij het voordraagt.

En dan volgt er met Leave andermaal een prachttrack. Ik wist eerst niet wat ik hoorde, dat R.E.M. zo'n song kon maken met die sirene erdoorheen, totaal niet iets voor hen, maar wel briljant. Totaal iets wel voor hen ms  Perfect gebruikt ook in de superleuke film A Life Less Ordinary. Hun langste song? Ws wel! Tot de sirene is het al prachtig understated. En daarna is het gewoon sonic heaven met die sirene en gitaar. Een heerlijke trip incl. Michael's zang. Verzen en refreinen zijn even prima wat mij betreft. Een hypnotiserend trip!

En na Leave volgt uiteraard Departure  Een song die ik vroeger nooit zo heel geweldig vond, maar eigenlijk alleen maar is gaan groeien. Dit is de no nonsense plankgas 3 minuten rocker van het album. Vooral de manier hoe Michael zingt of zijn woorden spit eigenlijk vind ik erg fijn. Maar ook het heerlijk snelle tempo in de muziek en vooral de gitaar. Errug lekker nummer toch wel!

Bittersweet Me, ook een single, is meer midtempo. Vond ik vroeger wel ok of iets meer dan dat, maar nu ik 'm zo weer gehoord heb is dit toch ook wel een semi-topper. Vooral de laidback easy verzen, heerlijk! Maar ook het refrein, zeker het begin kan me erg bekoren. Zulke songs waren ze gewoon erg goed in.

Be Mine is het rustpuntje op het album, maar is voor mij een grootse song. Voor velen niet veel aan, las ik al op meerdere plekken. Ok, er gebeurt ms niet echt heel veel of klinkt het niet als je ordinary song qua structuur. Maar ik vind het een prachtlied! De muziek klinkt een beetje als een loop waar je in zit. De song zit vol met gevoel en emotie. Hoe Michael zingt, maar vooral de gitaar hier vind ik echt hemels, zeker als het full blast gaat in het refrein, dat is zo uplifting en ontroerend. En helemaal naar het einde toe als die andere gitaar met zn sound dwars door je ziel gaat zagen en ook Michael gaat daar prachtig in mee!

Binky the Doormat, hun vreemdste titel lijkt me 
Niet een van mijn faves, maar zeker wel leuk. Past wel een beetje bij Bittersweet Me. Vooral het refrein is wel goed. Echt weer een roadsong qua feel en toch ook wel prettig gitaarwerk. Mike Mills, hier door mij nog niet eerder genoemd, mag ook weer meedoen op de achtergrond. De laatste minuut van de song is het fijnst.

Zither vind ik zelf een heerlijke instrumental, echt een fijne track. Ik bedenk me dit nu net, maar het doet me een beetje denken aan Endgame. Ook heerlijk easy laidback met een countrytwang. Gewoon een fijn moment op het album voordat we naar de laatste 3 songs gaan.

So Fast, So Numb is een kleine song zou je zeggen, normaal gesproken niet een van de beste songs, maar voor velen toch een groot favoriet en voor mij ook. Een heerlijke track, heerlijk hoe rokerig Michael zingt hier. Een song waar je ook meteen lekker inknalt met die drums, een geweldig ritme en flow en Peter is subliem hier op gitaar. Kan er niks slechts over zeggen. Echt een topsong!

Low Desert is ietsje minder dan So Fast, maar ook nog gewoon een fijn lekker nummertje. Een beetje een luie song met die luie gitaar ook. Heerlijk het orgel hier, past perfect en even heerlijk Michael's zang en hey hey's. De titel zegt het natuurlijk al, maar het klinkt ook echt als een woestijnsong.

En dan is ms wel het mooiste bewaard gebleven voor het einde van het album. Electrolite is een prachtige parel van een closer. Concurreert op sommige dagen echt wel met E-Bow voor de fave song positie. Een heerlijke pianoloop of wals zo je wil, een beetje de Nightswimming van dit album. Een geweldig en gevoelvol liedje! Michael is in topvorm met zijn prachtlyrics en delivery, om verliefd op Michael te worden. Echt een Hollywoodsong qua feel ook. De song geeft een prachtige schets. Mooi de strijkers ook hier. En een briljant einde ook met 'I'm not scared, i'm outta here'.

90s R.E.M. > 80s R.E.M.

1981-1992 is de beste R.E.M.

Weer zo'n epistel. Er staat geen rem op luigifort.

Inderdaad .. mooie rem-censie .

Wat moet ik nu nog zeggen over mijn (eveneens) nummer 3: New Adventures in Hi-Fi ?

Album dat ik direct aanschafte maar een beetje in de vergetelheid raakte door alle leuke Britpop die in die tijd uitkwam. Deze R.E.M. was weliswaar gevarieerder dan zijn voorganger(s) maar niet per se opvallend. Na de single releases van Electrolite en How the west was won … veranderde dat en kwam Hi-Fi alsnog on heavy rotation.

De absolute topper is overigens keurig als album track door het leven blijven gaan en stiekem vind ik dat ook wel mooi. Uiteraard gaat het hierbij om Leave. Check ook eens de bijna akoestische versie die vorig jaar is heruitgebracht. Kippenvel ..

Nou, ik heb wel een originele keuze...

5. Lifes Rich Pageant
4. Murmur
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/529.jpg
3. New Adventures in Hi-Fi

Dus... R.E.M. leren kennen met Everybody Hurts, de singles van Monster bewust meegekregen en het album vrij snel aangeschaft, Losing My Religion leren kennen en allicht daarna Out of Time. Het is achteraf moeilijk te volgen waarom ik me niet meteen actiever op New Adventures in Hi-Fi gestort heb, maar goed, ik was primair met andere muziek bezig. Verder zong rond dat het niet zo'n heel denderend album was. E-Bow the Letter was toch best een mooie single... ik zal hem wel eens in een platenzaak beluisterd hebben en er toen toch niet zo van onder de indruk geweest zijn.

De inhaalslag kwam acht jaar later. Voor een luttel bedrag uit de tweedehandsbak gevist en dat bleek een vliegwiel voor een snel groeiende interesse in de band. How the West Was Won and Where It Got Us was voor de ongeduldige puberoren geen jofel visitekaartje, maar nu kon ik het nummer snel in het hart sluiten en hij heeft nu zelfs een van de blauwe sterren. Het eclectische karakter van het album is al door meer mensen hier geroemd en als ik mijn beide andere blauwe sterren erbij pak (Leave en, uiteraard, E-Bow the Letter) dan ligt het niet meteen van de hand dat dat nummers van hetzelfde album zijn... of zelfs van dezelfde band.

Rockers als The Wake-Up Bomb, Departure en Bittersweet Me houden het tempo lekker hoog en instrumentaaltje Zither haalt het er op een lekkere manier uit. 't Is al met al afwisselend genoeg om bijna over de volle 65 minuten te boeien. De liefde voor zowel de band als geheel als voor dit album is niet meer helemaal wat-ie geweest is, maar deze blijft fijn.

Forever for R.E.M.

Copy paste R.E.M. - New Adventures in Hi-fi (1996) - MusicMeter.nl net als ik

5. Fables of the Reconstruction (1985)
4. Lifes Rich Pageant (1986)
3. Document (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/248.jpg?cb=1641649556

Toevallig dat drie opeenvolgende albums ook de drie opeenvolgende plekken in mijn lijst bezet houden? Of dat zo blijft?

Hoe dan ook, Document dus op 3. Wat mij betreft hun meest 'catchy' album met de meeste deuntjes die heel fijn zijn om op mee te deinen en mee te blèren. Dat begint natuurlijk al met die heerlijke openingstrack. Finest Worksong! Toen ik het album weer draaide in de voorbereiding, deed het me beseffen dat ik dit toch wel één van de beste openingtracks ooit vind. Wat knalt dat heerlijk uit je speakers en dan zijn we nog maar net begonnen.

Want er staan nog wel een paar ontzettend ongelofelijk fijne deuntjes op. It's the End of the World As We Know It en The One I Love mogen toch wel als R.E.M.-klassiekers beschouwd worden en dat is heel goed te verklaren, want wat zijn dat toch enerzijds verslavende deuntjes, maar zitten de nummers ook knapper in elkaar dan dat je misschien op het eerste gehoor doet vermoeden. Ook nummers die nauwelijks aan slijtage onderhevig zijn wat mij betreft. Maar ook de rest van het album is heel fijn met tracks als Welcome to the Occupation, King of Birds, maar vooral ook DIsturbance at the Heron House. Maar er staat geen slecht nummer tussen.

Topalbum! En dan zijn er dus nog twee beter.

De Heron House idd

Ja, maar deze staat niet in je top 2...how come?

Ze hebben 10 topalbums! Probeer dat maar eens in een top-5 te passen

Stampede zou 't worden

At the monument, eh Document