MIJN FAVORIETE R.E.M. ALBUM

Ik telde alweer een paar nieuwe deelnemers en dat is fijn.
Mag ik hen vragen om het allereerste bericht met de spelregels door te nemen?

Dit is geen vrijblijvend lijstjestopic. De verhalen achter de keuzes interesseren ons.
Bedoeling is om jouw vijf favoriete platen van de artiest van de week met ons te delen.
Dat mogen studio albums, live albums en compilaties zijn.

Je hoeft dus niet het volledige oeuvre van een artiest te kennen om te kunnen meespelen.
Wel is het de bedoeling dat je elke keuze motiveert met een persoonlijk verhaaltje.

Ik geef elke zondag-, maandag-, dinsdag-, woensdag-, en donderdagavond het startsein.
En zo werken we vijf weekdagen na elkaar samen stap voor stap onze eigen top 5 af.
https://i.postimg.cc/3rqWfrPL/REM.jpg

Goeie keuze

Ik wil wel vast weggeven dat R.E.M.'s All That You Can't Leave Behind mijn top 5 niet zal halen.

Een favoband van het startgroepje hierzo, althans van de meesten dan. Was te verwachten. Eens zien of ik nog wat kan gaan (her)beluisteren. Let verder niet op mij, ik mummel ook maar wat.

Ok, dan houden we daar reckoning mee.

Het wordt een monsterlijke klus

Kwam van de week pas achter het bestaan van dit topic. Maar ik heb wel vaker dingen als dit wat later door Nu had ik vorige week op zich ook best mee kunnen doen met U2, maar dat was halverwege de week dat ik het zag. Maar bij R.E.M. zal ik vanaf het begin aanhaken.

Ken er net 5

Top, dan ben jij de aangewezen persoon voor dit topic.
https://restaurantcubalibre.nl/wp-content/uploads/2019/06/We-want-you.jpg

5. R.E.M. - Up (1998) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/527.jpg?cb=1642001848

Regels zijn er om gebroken te worden Het ging voor plek 5 voor mij tussen Green en dit album. En hoewel het een close call was gaat de eer naar Up. Waarom? Ok, met World Leader Pretend, Orange Crush en Hairshirt staan er 3 absolute topsongs voor me op Green, maar de helft van het album doet me soms ook niet heel erg veel. Niet dat het slecht is, verre van, ik vind Green een heerlijk album verder. Maar dan ga ik liever voor Up dat voor mij meer een luisterervaring is van begin tot eind. En ook op Up lijken er, net zoals bij Green dus soms, wat "fillertracks", lees wat mindere tracks op te staan. Maar die doen zeker geen afbreuk aan de sfeer en flow van het album. Integendeel, ze dragen er juist aan bij. Up is als een heerlijk zacht dekentje. Passend wel bij de sfeer en het vrij mooie weer van nu, Indian Summer. Maar het album heeft ook iets fijn koels, zonder dat het te koud wordt Zullen de electronica wel zijn hey hey Nu ik er zo over denk had dit album ook best door Brian Eno geproduceerd kunnen zijn, het is tamelijk ambient vaak. Anyway, ik luister erg graag naar dit album van de band. Het ligt ook vrij makkelijk in het gehoor. Ik ga geen individuele tracks bespreken of noemen behalve dan Diminished/I'm Not Over You. Dat is voor mij het mooiste pareltje hier, geeft me een upper

Benieuwd naar de nr. 1 van Johnny Marr en ArthurDZ

05. Green
Groener wordt tie niet

Net zoals bij Poeha was denk ik één van mijn 1ste kennismakingen met de band het luchtige Stand door de tv-serie. Ook zag ik zo rond 1991 Tourfilm op de tv en die maakte diepe indruk. Mocht Green en Tourfilm samen als 1 pakketje uitgebracht zijn dan had Green waarschijnlijk nog wel een plekje hoger gestaan. Maar goed vijfde is binnen dit oeuvre natuurlijk ook heel mooi. Eén plek die het jaren niet had, ik denk een kwestie van te weinig draaien tot een paar jaar geleden. De beste nummers voor mij zijn wel de bekendere nummers namelijk Pop Song '89, Orange Crush en World Leader Pretend. Maar ik wil zeker Get Up en (Untitled) ook nog wel even noemen.

Crazy what you could've had

I need it, I need it!

5. R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/526.jpg?cb=1641649518

Ik ging de afgelopen week op zoek naar mijn nummer 5. Ik denk dat ik alles op CD heb en op vinyl gaat het in mijn kast van Murmur tot Green: een jaar of twintig geleden in mint conditie gekocht toen het vinyl niets meer waard was. Alleen Lifes Rich Pageant ontbrak toen en nog steeds. Op hun vijfde langspeler zijn alle ingrediënten van de R.E.M. sound die mij bekoren volop aanwezig. Alleen missen sommige tracks nog de vlotheid, de melodielijn of de punch van mijn top 4. Begin The Begin, These Days, Cuyahoga, The Flowers Of Guatemala, Swan Swan H en zelfs de kleine instrumental Underneath The Bunker vind ik geslaagde songs. En uiteraard de verslavend mooie single Fall On Me. Het nummer dat al een week lang in mijn hoofd zit gebeiteld is echter het swingende I Believe. Dat dit geen single werd kan ik moeilijk begrijpen. Men koos liever voor Superman. Al leert discogs me we wel dat er een promo release bestaat van I Believe.

Dit is zowat hun vlotste album ooit...

I Believe

Jangleheaven, top 10 bij mij

Johan en Luigi Talk About the Passion, de R.E.M. Top 200 - MusicMeter.nl

5. Fables of the Reconstruction (1985)

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/452.jpg?cb=1641649492

Hun donkerste, hun meest mysterieuze en één van hun allermooisten wat mij betreft. Opgenomen in Engeland, (home is a long way away), en de heimwee en vervreemding is in bijna elk nummer hoorbaar, van opener Feeling Gravitys Pull tot aan Good Advices. De melancholie is op deze plaat mooier en meer aanwezig dan het tot dan toe was geweest. Maps and Legens, Green Grow the Rushes en Wendell Gee Wat een pracht. Onder Fairport Convention-producer Joe Boyd ging R.E.M. in die songs meer de folk-richting op, maar ook de pure popsongs worden niet vergeten en die werden er zeker niet minder van. Driver 8 is zo'n beetje de oer-early-R.E.M.-song met die heerlijke janglemelodie en de Stipe-murmur. En dan de swingende funk van Can't Get There From Here, geweldige single ook. Dan vergeet ik nog haast juweeltjes als Life and How to Live It en Old Man Kensey. Een plaat die in de loop der jaren eigenlijk alleen nog maar gegroeid is bij mij.

Oja, waarom staat deze niet in mijn top 5 dan
Hun meest mysterieuze id. Past perfect bij de regen vanavond in de herfst . Hun Black Celebration ms ergens wel
Prachtalbum, ms wel de meest organische uit hun IRS tijd

Dat moet dan wel een 1ste plek voor Accelerate worden

Staat-ie er niet in dan?
Voor zover ik weet staat hij alleen niet op nummer 5 bij jou

Death is pretty final, I'm collecting vinyl. I'm gonna DJ at the end of the world.

Haha, 1-0 voor Johannes. Kijk maar uit FJ voor je het weet staat het 5 minuten later 3-0

Er gaat niets boven Groningen

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/526.jpg?cb=1641649518
5. Lifes Rich Pageant

Nou, ik wacht gewoon netjes op het startsein van zijne dazzheid. Al was het maar omdat ik dan niet zelf naar de cover op zoek hoef. Het was overigens een close call met nog zeker vier andere albums, maar hun vlotte vierde gaat er dus met de 5e plek vandoor.

Lifes Rich Pageant was een van de latere albums die ik leerde kennen, een van de latere die ik aanschafte ook, al is ook dat inmiddels alweer een jaar of vijftien geleden. Meer dan bij de andere I.R.S.-albums werd ik eigenlijk meteen gegrepen door... tja, die vlotheid. Allmusic refereert er zelfs aan als een party record. En dan gaan twee van mijn blauwe sterren nog naar de wat tragere nummers Fall on Me en Swan Swan H. Blikvanger Begin the Begin pakt allicht de derde, maar op These Days, Cuyahoga, What If We Give It Away? en, vooruit, Superman, is het ook feest.

Up is m'n faffie, dat weet je

5. Fables of the Reconstruction (1985)

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/452.jpg?cb=1641649492

Het leuke van een band ontdekken als ze al een tijdje muziek maken, dat je dan ook met terugwerkende kracht hun voorgaande oeuvre mag ontdekken. En dat was zeker geen vervelende bezigheid bij deze band. Al was de toon dan wel wat anders hier dan dat je van ze kende door hun hits.

En hoe lekker is het dat je dan voor je nummer 5 een heel stapeltje 4* albums opzij kan schuiven. Door de jaren heen is dit album toch steeds wat meer gegroeid en nog steeds bij elke draaibeurt denk ik het steeds weer wat meer te waarderen. Het trekt steeds meer de aandacht, die het ook verdient. En hoewel de hits hier natuurlijk nog ontbreken en de echt gemakkelijk in het oor liggende nummers misschien ook wel wat.

Maar wat dan wel? Een album wat enerzijds vind ik wat dreigend klinkt, maar toch ook melodieus en bij vlagen zelfs catchy. Naar mijn gevoel zingt Stipe hier nog wat meer langgerekt en onverstaanbar, maar dat stoort niet in het minst.
Als geheel een erg goed album, wat eigenlijk nergens inzakt. Het zit heel erg goed in elkaar en wat nog steeds mooier wordt, waardoor het dit weekend definitief toch een aantal ook hele fijne albums uit mijn lijst wist te houden.

Pun intended?

Nee zo grappig ben ik niet