1 Faith

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1751.jpg

Dit album heeft mijn muzieksmaak bepaald. En staat nog steeds op 1 in mijn lijst, en ik denk niet dat er nog ooit een album meer indruk op mij gaat maken.

Koele sfeer, holle drums, vervlagende zang, en de geest die steeds verder ingetogener wordt in dit album.

Faith en Kiss Me Kiss Me Kiss Me hadden bij mij even goed nummer 5 geweest kunnen zijn in plaats van Pornography.

1. The Cure - Disintegration (1989) - MusicMeter.nl

Hun meesterwerk! Geen slechte song op. Alles 9+ of meer. Ook mijn favoriete album allertijden! Draai ik 'm dan elke week? Nou, dat ook weer niet Tis meer een gevoel Ik wist niet wat ik hoorde toen ik het album voor het eerst opzette. Bij de opener Plainsong viel mijn mond open van verbazing over zoveel schoonheid. Verstild, pastoraal sprankelend. Eenvoudig doch tegelijk zo majestueus. Stilmakend! Ook de opener tijdens hun concert in 2008 in Ahoy, de enige keer dat ik ze zag. Sprookjesachtig was dat. In mijn top 5 Cure songs, evenals de volgende track Pictures of You. Niet te versmaden melancholisch en hartbrekend. De studioversie vind ik een klein beetje dof. Daarom kies ik altijd voor de live versie op Show. Nog sprankelender en nog romantischer. Als ik toch een minst favoriete track moet kiezen dan is het Closedown. Hoezo minder? Nog altijd een 9. Heerlijk drijvende song toch wel met die ratelende doffe drums. Echt wel een song over ouder worden, sowieso een belangrijk thema op dit album. Lovesong is zo'n beetje het ideale liefdesliedje. Maar toch ook wat understated en met een ietwat donkere ondertoon en dat maakt de song icm het zwierige zo onweerstaanbaar. Last Dance was lange tijd een van mijn favorieten. Heerlijk het heen en weer zeuren en wiegen van de gitaar icm met de rake klappen van drummer Boris Williams. Zalig desolate en schurende sfeer ook zeg.
Lullaby blijft altijd wel leuk om te horen. Verre van mijn favoriet, dat wel. Een beetje versleten, maar in de context van het album altijd fijn om te horen over de spiderman. Fascination Street is een absolute topfavoriet. De overrompeling in de song is onnavolgbaar. Het gitaarwerk, pure bliss! Zalig lang intro, dat is al alles maar de drive in de rest van de song is zalig! En dan begint vervolgens het mooiste deel van het album. 5 songs van ongekende schoonheid die perfect bij elkaar passen. Het lijkt maar uren eindeloos door te gaan. Na elke song denk je ok dit is het dan. Maar dan volgt er weer een onnavolgbare track waarin we nog dieper en dieper gaan. Dat maakt dit album zo magistraal. Prayers for Rain is even overrompelend eigenlijk. Diep ondergedompeld in het moeras. Je probeert eruit te komen, maar het lukt niet en dat is ook niet erg. Het is fijn toeven in zulke sfeer The Same Deep Water as You is van een ongekende betoverende mistroostige schoonheid. Zelden een zulk depressieve, verdrietige en toch louterende song gehoord. Robert Smith op de bodem van zijn gevoel en emoties en breekt ook naar het einde toe. Alsof je buiten uren in de eindeloze regen staat na een verbroken relatie. Troosteloze schoonheid! Disintegration is ook weer fenomenaal overrompelend. Katharsis. Gooi het er allemaal uit Robert! En dat doet hij ook. Wonderschone track ook weer. Zalig hoe het maar doorgaat op het einde, tot op het bot ontroerend. Homesick is net zo ontroerend, zo niet nog meer. Probeer het hier maar eens droog te houden. Heimwee naar huis, zelden zo treffend verwoord en muzikaal omlijst. Je krijgt hartepijn als je deze track hoort. Zalig uitgesponnen met prachtig gitaar -en pianowerk. Met Untitled komen we weer bij een top 5 Cure song van me. Duidelijk een afscheidslied in een soort loop. Wat het zo onweerstaanbaar maakt is toch een soort positieve klank die erin zit. Het heet ws niet voor niets Untitled, want ik heb ook moeite de juiste woorden te vinden voor deze prachttrack. Een bitterzoet afscheid misschien, waar je bij de laatste wegstervende tonen overal kippenvel krijgt. Afscheid met misschien toch ooit nog een tot ziens. Krijg er al weer tranen van

2. Pornography
1. Disintegration

Staat ook mooi zo, naast elkaar, die twee titels.
Twee echte albums, waar de songs elkaar versterken en het gehele album een lift geven.
Geen albums meer die ik vaak in zijn geheel draai, maar ook albums die áls ik ze draai, dan ook weer in z’n geheel moeten.

https://lukasz.langa.pl/1186871a-9c00-4d5b-8dfc-4b4ad4d4b776/assets/disintegration.gif

2. Seventeen Seconds

De tweede positie is hier blijkbaar voor wel meer mensen gereserveerd voor een 'dark horse', wel bij deze de mijne van hun drie goth-albums uit de vroege jaren '80 is dit eigenlijk zolang ik me kan herinneren mijn favoriet. Seventeen Seconds is nog waziger en vager dan Faith, niet zo topzwaar als Pornography, en ik ervaar het eigenlijk als een uitermate dromerige plaat. Dat niet kapot te krijgen topper A Forest erop staat helpt ook natuurlijk, maar eigenlijk is Play For Today me nog net iets liever.

1. Disintegration

Geen verrassingen bij mijn nummer 1, ook voor mij is dat Disintegration. Vanaf de eerste tonen van Plainsong wordt je deze wereld van verderf, verdriet en helder schijnende lichtpuntjes van hoop ingezogen, en je komt er niet meer uit tot Untitled is afgelopen. Unpopular opinion: Closedown is het beste nummer van het album voor mij.

Ben benieuwd wie de volgende artiest wordt, dazzler! Sex Pistols? Nick Drake? Cream?

Wie zijn tegenwoordig de mods die je moet aanspreken om de titel van een topic aan te passen?

Soledad, cosmic kid en Casartelli!

Maar nog beter: dien een misbruikmelding in. Die zien we ook allemaal en die is ook weer verdwenen zodra een van ons hem behandeld heeft.

Bij Cream haak ik definitief af, dus choose wisely

We gaan enkel voor the Cream of the crop.

MIJN FAVORIETE SMITHS ALBUM

The Smiths - MusicMeter.nl

Jouw vijf favoriete Smiths albums: hou ze klaar.
We zijn benieuwd naar jouw selectie en verhalen.
Zondagavond trappen we af met deze editie.
https://i.postimg.cc/65bWywDd/Smith.jpg

Wat zegt u? Er zijn maar vier albums? En Rank dan? En de verzamelaars dan? Alles mag behalve singles.

Ze hebben er maar 4

5. The Smiths - Singles (1995) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8766.jpg

Ik weet nog precies waar en wanneer ik deze verzamelaar kocht. Ik koester hem nog steeds. The Smiths was in de eerste plaats een singles band met heerlijke b-kantjes. Singles verzamelt gewoon de 17 singles en voegt er dat ene nummer aan toe dat altijd op single had moeten verschijnen (en het naar aanleiding van deze compilatie ook deed): There Is A Light That Never Goes Out. Ik heb die song onlangs definitief ingekaderd als mijn meest favoriete lied aller tijden. Op deze manier heb ik zeker alle singles in mijn top 5 staan.

Staat er bij jullie ook een compilatie op 5?

5. The Smiths - Louder Than Bombs (1987) - MusicMeter.nl

Ja, bij mij ook een compilatie op 5, omdat ik de plekken 1 t/m 4 gereserveerd wil houden voor de studioalbums. Ik heb meerdere comps van de band in mijn bezit. Waarom deze? Omdat ik een aantal songs nog niet kende toen ik deze kocht zoals het fijne Sweet and Tender Hooligan. En de hoes vind ik erg mooi Ook dit topic Smiths btw en geen The Smiths

5. The Smiths

De debuutplaat bij mij op 5. Ik heb alle albums van The Smiths op 5,0 staan (en alle comps ook trouwens), maar deze heeft nog wel wat schoonheidsfoutjes. Iets te steriel geproduceerd door John Porter bijvoorbeeld. Op de later illegaal verschenen eerdere productie van Troy Tate komt de kracht van de liedjes nog net wat beter naar voren. Toch een geweldige plaat, daar zorgen de songs wel voor. Als faves heb ik aangemerkt het openings- en closing-nummer. Maar op een andere dag kunnen dat ook nummer 4, 5, 6 en 7 zijn.

5 The Smiths

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/215.jpg?cb=1595998452

Band in wording, hier staan een aantal parels op, maar ook nummers die ik skip. Hoger dan een 3.5 scoort deze dan ook niet bij mij.

Dat heb ik zelf bewust gedaan omdat het beter bekt.

Mijn favoriete CURE album, mijn favoriete SMITHS album, mijn favoriete BEATLES album.

Mijn favoriete Dark album ipv Orchestral Manoeuvres in the Dark

Mijn favoriete OMD album natuurlijk.

4. The Smiths - Meat Is Murder (1985) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/227.jpg

Hun meest rockende album beluister ik met gemengde gevoelens. Er staan sterke songs op. Maar tekstueel gaat Morrissey soms wat kort door de bocht. Ik hou minder van teksten die zich op de ingewanden van de luisteraar toespitsen. Ik mis de intellectuele verfijning die nochtans in heel wat Smiths songs terug te vinden is. Muzikaal staat de band op scherp. Maar een rustpunt of twee had geen kwaad gekund. Het valt me ook op dat ik de meeste nummers niet meteen uit mijn hoofd kan neuriën. Ik draai Meat Is Murder weinig.

4 Strangeways, Here We Come

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/219.jpg

Hun zwanenzang met veel hitjes, en vooral diversiteit. Maar vooral met Death of a Disco Dancer toch wel een erg goed liedje

F**k, wat is het toch weer heerlijk om al die Smiths albums back to back te beluisteren
Nu nog kiezen welke op plek 4. Moeluk...krijg er een crack on the head van

4. Meat is Murder

Voor veel Smiths-fans van het eerste uur hun beste album, maar voor mij net naast het podium. Evengoed wel een briljant album natuurlijk. Track 1-7 voelen echt aan als een heerlijke rollercoaster (misschien door die kermis in Rusholme), de laatste twee nummers vond ik altijd net wat minder. Er niet bij passen of zo.
Headmaster een geweldige single (alleen in NL gek genoeg), waarmee ik ze destijds leerde kennen van de V15. Nog altijd een van mijn Smiths-faves waarmee Moz heerlijk vilein afrekent met zijn schoolmeesters; Spineless bastards all! En twee van de mooiste ballads ooit van The Smiths op dit album: That Joke Isn't Funny Anymore en vooral Well I Wonder

3. The Smiths - Louder Than Bombs (1987) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/205.jpg?cb=1595998426

Ik zal het maar bekennen. Ik ben nooit een fan van het eerste Smiths album geweest. Dat geëmmer van die puberende Morrissey over onbestemde verlangens met die bos gladiolen in zijn kont. En snaarmeester Marr is nog onvoldoende in vorm om zoveel zelfbeklag muzikaal te compenseren. Maar van de singles was ik van meet af aan fan. Dus ook van al die geweldige b-kantjes die hier zo fraai verzameld worden op het voor de Amerikaanse markt bestemde Louder Than Bombs. Eigenlijk ontbreekt alleen How Soon Is Now dat omwille van zijn lengte de heerlijke flow van het album wellicht had verstoord. Alsmede This Charming Man dat net als How Soon Is Now in de States een album bonustrack was. In plaats daarvan krijgen we het tussen wal en schip gevallen You Just Haven't Earned It Yet Baby en de evenmin op een regulier album of single verschenen rockers Is It Really So Strange en Sweet And Tender Hooligan. En al die andere fraaie, losse singles natuurlijk. Eindigen doen we met het eerste Smiths nummer dat ik naast de fuifklassiekers leerde kennen middels een mixtape van de new wave deejay van het jeugdhuis: het formidabele Asleep.

Oneens! Zalig album
Ik stop er een in jouw kont

3. The Smiths - Louder Than Bombs
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/205.jpg?cb=1595998426

Dit is een geweldige verzamelaar, mensen die The Smiths niet kennen zouden hiermee moeten beginnen. Nog 2 albums te gaan.

4. The Smiths - Strangeways, Here We Come (1987) - MusicMeter.nl

Deze laatste album van ze leerde ik als laatste kennen. Voor henzelf ook hun beste. Voor mij dus niet. Nog steeds een heel goed album natuurlijk met krakers als Stop Me... en Last Night...en mijn absolute favoriet I Won't Share You. O, de melancholie! Maar alles na The Queen is Dead verbleekt misschien een beetje. We gaan al richting Moz solo, wat verder ok is, maar ik mis ook een beetje de typische Smiths sprankeling en onbevangenheid van hiervoor. Misschien ook door wat minder jangly-ness (is dat een woord?). Wel hun meest volwassen album en een meer dan prima zwanenzang.

3. The Smiths - Meat Is Murder (1985) - MusicMeter.nl

Deze heeft dus een streepje voor op Strangeways, meer jangly Smiths. Wel een ietwat apart album van ze. Rusholme Ruffians en What She Said doen me niet zo heel erg veel en halen een beetje de flow uit het album en de afsluiter heb ik in het verleden wel beter gevonden, maar de rest is gewoon geniaal genieten. Headmaster uiteraard, beter kan inderdaad niet echt. O wel dus, Well I Wonder is echt de parel hier, zucht! Keep me in mind En waar velen niet veel met Barbarism kunnen vind ik het gewoon zalig en briljant!

Net wat ik al die jaren gevreesd heb.