Never been to Vietnam

Nee, jij bent Statler

You wear me out

Heeft iemand bijgehouden welke albums nog niet aan bod kwamen? In dit geval gaat het wellicht vooral om de post Hi-Fi platen. Ik zag Up op 2 staan. En is Reckoning al voorbij gekomen? Met al dat gekissebis tussen Waldorf en Statler is het moeilijk om een overzicht te bewaren.

11 albums zijn al voorbijgekomen.
Ik denk ook dat het daar wel bij blijft

Geen Reckoning (opvallend inderdaad), Reveal, Around the Sun of Collapse Into Now.

Gekissebis?

Kiss and bis bedoelt hij ws

Daar hield ik geen reckoning mee

Veel mooie songs op dat album, vooral op kant A, maar ms ontbreekt de wow factor op dat album. Ms door de kale productie, geen idee.

Producers zijn dezelfde als op Murmur.
Ik denk bij velen op 6-10, bij mij wel in elk geval.
Dat zijn nog stuk voor stuk topalbums.

Dan is het ms meer rechttoe rechtaan jangle, waar op Murmur ms meer songs stonden met meer hooks.

5. New Adventures In Hi-Fi
4. Fables Of The Reconstruction
3. Green

Vanaf Lifes Rich Pageant wordt REM wat concreter en minder wollig. Op diens twee voorgangers zagen we al flitsen van hoe goed dat kon worden, op Green wordt de belofte pas echt ingelost met een allround meesterwerk, vind ik. In de ballads komt ook de mandoline voor het eerst voorbij. Niks tegen Losing My Religion maar die kan echt niet op tegen pakweg You Are The Everything

2. Up

Weergaloos mooie plaat vind ik, echt wat je noemt een onderschatte parel (maar gelukkig niet in dit topic ). Verder beschrijft Casartelli wel mooi hoe ik tegenover Up sta, inclusief hoe de eerste drie nummers sterk bij me gegroeid zijn de laatste jaren.

Wtf Johnny Marr, je mattie heeft je faffie op 2...zeg er eens wat van...

Nou vond ik You Are the Everything vroeger wel mooi, maar door de tijd heen is ie bij mij wat saaier geworden. Nee dan Hairshirt, da's pas de mandolineparel, die kan wel wedijveren met LMR.

Dit topic is TLDR, dat zeg ik er van:

5. Document
4. Lifes Rich Pageant
3. Green
2. Automatic for the People

En nee, geen tijd voor stukjes.

5. Lifes Rich Pageant
4. Out Of Time
3. Document
2. Automatic For The People

1. R.E.M. - Green (1988) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/525.jpg?cb=1641649573

Dreams they complicate my life... Wat een geweldig nummer is dat toch. En Get Up was een single in de States. Het succesverhaal van Green in Vlaanderen begon met Pop Song '89 dat - hoewel niet op single verkrijgbaar - in de herfst van 1988 De Afrekening van Studio Brussel haalde. In de winter van 1989 was het de beurt aan Stand dat dit keer ook in Humo's Toppers van Tobbers te vinden was, een lijst die werd samengesteld door scholen, jeugdclubs en universiteiten. Stand was bijzonder populair in jeugdhuis 10R20 (Herentals). Ook The One I Love en It's The End Of The World As We Know It waren fuifklassiekers. In de zomer van 1989 trokken we naar Werchter om R.E.M. live te zien. Een onvergetelijke dag, al was het maar omdat ik er met mijn eerste en nog kersverse liefde aanwezig was. Stipe zong door een megafoon en dat vonden wij cool. Diezelfde zomer schopte Orange Crush het tot nummer 1 in De Afrekening. Tijdens de zomervakantie verscheen Humo's Tobbers lijst niet waardoor we nooit zullen weten hoe het R.E.M. nummer het daar zou gedaan hebben. Als ik Green draai komen al die geweldige herinneringen weer naar boven. Na Pop Song '89 en Get Up heb je de eerste rustpauze met het geweldige You Are The Everthing dat ik als prille deejay wel eens durfde te draaien aan het einde van de avond. We hadden in het jeugdhuis de volledige elpee en die werd op minder drukke momenten wel eens integraal gespeeld. Na Stand krijgen we de prachtige albumtrack World Leader Pretend, een nummer dat regelmatig werd aangevraagd op dansavonden en dus ook gedraaid. Opnieuw tijd voor een rustiger moment met The Wrong Child, het enige nummer van Green dat me niet weet te raken. Na Orange Crush komt het geweldige Turn You Inside Out dat samen met Get Up al een week in mijn brein rondspookt naar aanleiding van deze editie. En alsof er over nagedacht is krijgen we opnieuw na twee stevigere nummers een rustpauze met het sublieme Hairshirt, het enige R.E.M. nummer waar ik ooit een traantje bij wegpinkte, zo mooi. I Remember California houdt het peil van mijn favoriete R.E.M. album hoog. En afsluiten doen we met een wat eenvoudiger, titelloos nummertje dat met zijn vocale harmonieën al vooruitblikt op Out Of Time. Green is R.E.M.'s rockplaat en een vat vol mooie herinneringen aan het jaar waarin ik mijn 20ste verjaardag vierde. God, wat vliegt de tijd.

1. R.E.M. - Green
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/525.jpg?cb=1641649573

dazzler heeft het al perfect omschreven

Mijn toevoeging:
Geweldige cd, vooral You are the Everything and World Leader Pretend zijn absoluut magnifiek.
You are the everything had ik mee op vakantie in IJsland in 1998, op de uitgestrekte verlaten vlaktes waande ik me destijds in een andere dimensie met dit nummer met herinner8ng aan een onbereikbare liefde.

1. Automatic for the people

Ook hierover is al het nodige gezegd. Voor mij bijna ex-aequo met Green. Denk dat het natte einde van Automatic uiteindelijk de doorslag geeft - met Ignoreland en het maanmannetje als nrs. 3&4.

1. Automatic for the People
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/365.jpg?cb=1641738853

De beste R.E.M.-plaat van 8 topalbums op rij, een unicum wat mij betreft. Een coming of age-album ook die bij mij samenviel met het volwassen worden. De release van single en album vielen precies samen met het moment dat ik op mezelf ging wonen in onze mooie hoofdstad. You have to go to task in the city indeed Sowieso de soundtrack van die tijd dus en vooral van die herfst en winter van 1992. Het was al mijn favoriete band maar ze overtroffen zichzelf ook nog, zowel artistiek als commercieel was dit hun hoogtepunt denk ik. Uiteindelijk bleek het voor mij ook een soort eindpunt. De volgende muziek en tournee kwam pas 2-3 jaar later en toen was de muziek, het image en ikzelf dusdanig veranderd dat ik de band met minder fanatisme volgde.
Maar All of this is coming your way
Automatic al 30 jaar mijn fave album van ze, en ook al sinds forever in mijn all-time top-10.

Alle 16:
1. Automatic for the People
2. Lifes Rich Pageant
3. Green
4. Murmur
5. Fables of the Reconstruction
6. Document
7. Out of Time
8. Reckoning
9. New Adventures in Hi-Fi
10. Chronic Town
11. Up
12. Accelerate
13. Monster
14. Collapse Into Now
15. Reveal
16. Around the Sun

Mooie pleidooien van dazzler en johan de witt.
Automatic was al kandidaat voor de nr. 1 positie, maar het pleidooi rondom Green zou er bijna voor zorgen dat ie ook op 1 zou kunnen bij mij. Had sowieso de Green tour wel willen meemaken of überhaupt een concert van ze Maar toch heb ik een andere nr. 1

De Out of Time-Tour was ook heel mooi

Ja, die was er niet

1. R.E.M. - Out of Time (1991) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/544.jpg
Na hun grootste tour ooit, de grueling Green Tour, en alle tours hiervoor was de band in dire need of een wat langere break. Hun laatste concert tijdens de Green tour sloten ze wel af met de hele Murmur en de hele Green integraal, back to back hun eerste en hun laatste album. Daar had ik wel bij willen zijn  De break werd korter dan gedacht, want na een paar maanden wilden de heren alweer musiceren. Dit keer werd er opgenomen in Bearsville, New York. Peter Buck was inmiddels helemaal klaar met de electrische gitaar en wilde de mandolineweg verder gaan bewandelen oa. De band zelf wilde ook de ingeslagen weg van Green verder gaan bewandelen, nog meer andere instrumenten gaan gebruiken, zoals orgel voor Mike Mills. En de band wisselde ook vaak van instrumenten met elkaar, zie je het al voor je Peter op drums bv en Bill op gitaar  Klaar was het ook met de politieke ondertoon, nog wel lichtjes covert hoorbaar op songs van Out of Time, maar veel minder uitgesproken dan op de albums hiervoor. Michael was daar ook wel een beetje klaar mee. Hij wilde niet de eeuwige polemist gaan uithangen, maar ook andere wegen verkennen. Meer lyrics in persoonlijke stijl, hij beschrijft Out of Time dan ook als 11 lovesongs. Dat heb ik er zelf nooit in gehoord, niet in elke song in ieder geval, maar ik zal dat in mijn oren knopen voor toekomstige beluisteringen. Belong en Low werden al live gespeeld tijdens de Green tour en vonden (gelukkig) hun weg op het nieuwe album.

Eerste single Losing My Religion dat voorafging aan het album kreeg later de twijfelachtige eer om gebruikt te worden voor het fenomeen het LMR syndroom, nog altijd iets waar ik me niet echt in kan vinden  Een mandolinesong dus weer, maar dit werd de meest herkenbare mandolineriedel dat Peter Buck ooit speelde of misschien wel ter wereld. Een leuke opwarmer als eerste single dacht de band, zodat we daarna de wereld kunnen bestormen met Shiny Happy People. Fate besliste anders. Losing My Religion, de onwaarschijnlijkste nr. 1 hit allertijden ms wel schoot in diverse landen als een komeet naar de topposities, vaak zelfs nr. 1, kreeg 2 grammy's (toen grammy's nog wat betekenden) en het album zelf kreeg er ook 1. Follow up single Shiny Happy People deed het juist een stuk minder in de charts. Erger zelfs, het werd (op termijn) door velen verfoeid en verafschuwd door de overdreven, niet op zijn plaats zijnde blijheid. Nooit begrepen overigens, ik vind 'm nog steeds heerlijk. Later alleen nog overtroffen door Everybody Hurts qua weerzin. In wat voor wereld leven we???!!! Dit was de tijd waarin Madchester floreerde en Grunge nog echt groot moest worden. Maar R.E.M. ging hun eigen weg in het muzikale landschap en gebruikte her en der wel wat elementen. Typisch ook voor hen om hun 'grunge' plaat te maken als de hype net voorbij is  Out of Time dus, voor mij hun eerste complete album tot dan toe. Waar ik nog adolescentie hoor in Green is het hier volledig tot wasdom gekomen, echt volwassen geworden. En wat worden we hier getrakteerd met een overall eclectisch en folky album. Een album als een seizoen, de lente voor mij. Als in een bloementuin waarin het heerlijk toeven is, maar ook met elementen van (late) zomer, mijn 2 fave seizoenen dus  

Een album met een ondefinieerbare sprankeling ook. En die sprankel begint al meteen met de sprinkelende mandoline/gitaarklank van Peter Buck als een muziekdoosje in Radio Song, het open karakter van het intro van de song, ook te horen in de zang van Michael, die verwonderd klinkt. Waarna we in een groovy vibe raken met gitaren en orgel en een rappy Michael. Maar dit is toch nog geen rappen johan de witt?  Deze song heeft zo'n heerlijke wah wah vibe, briljant! Voor mij een nr. 1 single. En KRS-One doet ook mooi zijn duit in het zakje. Gewoon een perfecte en vrolijke song, niet te vrolijk zoals sommigen vinden. Zo vernieuwend zijn de boys nog niet geweest. Compleet mee met de tijdgeest. Heerlijk ook de stringarrangements hier. Hey hey hey! Ms wel hun beste opener ooit! Meteen gevolgd door LMR, bizar. Wat een openingsduo. Volgens mij de eerste song van ze die ik leerde kennen op de middelbare school, we moesten 'm meezingen bij muziekles in 1991. Dat ging nog best aardig  De lyrics begreep ik nog niet veel van nog, maar ondanks religion in de titel kwam de song op mij erg religieus over. De mysterieuze clip was ook niet weg te slaan op MTV en al gauw had ik 'm ook op cassettebandje en versleet 'm daar. Een ongrijpbare song, ws heeft het daarom de status die het heeft. Je leeft je helemaal in Michael en zijn lyrics in, het klinkt als een vertwijfelde man, beschreven vanuit het ik persectief, je gaat die reis met hem mee. Ms dat het mensen daarom zo aanspreekt, we hebben allemaal wel van dat soort ervaringen. Dat en de uit duizenden herkenbare riff van Peter natuurlijk. 1 lange vloeiende cadans is het ook, heerlijk! En dan volgt Low, gewoon weer een klasbak. De meest donkere song op het album. Subdued en mysterieus, je hebt eigenlijk helemaal niet door waar het over gaat, het klinkt heel poëtisch allemaal. Heerlijk die tokkelende gitaar, een ingekeerde Michael in de diepte. Het orgel en strijkers zorgen voor een treurig soaring bovenin en onderaan de song. En dit is allemaal tot nu toe al prachtig. Je verwacht eigenlijk helemaal geen uitbarsting, maar als ie komt, poi wat prachtig. Een catharsis! En het eindigt weer heel poëtisch met de 'hands all full of glory', pareltje!

Near Wild Heaven met Mike Mills op leadvocal is misschien wel hun meest onbezorgde song ooit, prachtig ook Michael's vocals op de achtergrond. Peter is weer heerlijk jangly hier en de pa-pa-pa-pa's zijn niet van de lucht. Alsof we in een onwaarschijnlijk mooie teletubbie-achtige wereld leven waar alles even mooi en pais en vree is. De bloemetjes en de bijtjes, heerlijk! En die feeling wordt eigenlijk perfect gecontinueerd met Endgame, hun mooiste 'instrumental', een beetje hun Get the Message. Heerlijk die diepe en warme sound van de fluit icm met Michael's la-da-da-da's erdoorheen. Ik zie me zo zitten op de hooibalen in de late middagzon in de oogstmaand Augustus. Hier kunnen ze wel een meditatie cd van maken van een uur. Endgame in een loop  En de vrolijkheid blijft maar doorgaan met Shiny Happy People, ook een groot fave van me. De clip draagt daar zeker aan bij, ik vind het een oprechte en uitgelaten vrolijkheid. Heerlijk de gitaarriff en sound hier, de tudududu's, handgeklap, Kate Pierson' stem en bijdrage, heerlijk. Michael in uitgelaten topvorm hier, hij maakt het echte verschil samen met Kate. O man, ik word hier altijd zo shiny en happy van  Wie niet?  Helemaal op het eind met 'Here we go', dan moet eigenlijk de hele wereld even meedoen 

En door met Belong, een nog veel mooiere song eigenlijk. Heerlijk hier die ratelende gitaar van Peter, de klappen van Bill, de achtergrondzang en Michael's zang, een beetje als door een megafoon. En dan vooral het refrein met Mike's hoge zang en daarna Michael's zang over de top daaroverheen. ER IS GEWOON NIETS MOOIERS, VERHEFFENDER EN LIBERATING DAN DAT!!! O sorry  Dat icm met het onderwerp en lyrics dat zich een beetje magisch op de achtergrond afspeelt. Ontroerend tot op het bot, werkelijk!
En tot dat moment is er op het hele album wat mij betreft nog geen 1 flawmomentje geweest. Met Half a World Away komt voor mij het 'minste' nummer van het album langs. Maar hoe vaker ik 'm hoor, hoe mooier ie nog steeds wordt. Duidelijk qua song en klank nog het meest verwant met Green. Een goede song, maar net even iets minder bijzonder voor mij dan alles hiervoor. Texarkana maakt dat meer dan goed voor mij. De drive in de gitaar hier, de countrytwang, maar vooral Mike's mooiste leadvocal in zijn carrière wat mij betreft. Michael had even geen lyrics paraat, dus Mike stepped in  Heerlijk ook de viool hier in het zogenaamde refrein, niet echt een refrein, maar goed  Catch me if I fall... een track weer van ongekende schoonheid en hoe uplifting en sprankelend alweer, als die 40.000 stars in the evening  En als bonus zingt Michael even verderop ook even mee 

Country Feedback is mijn meest favoriete song R.E.M. song allertijden, zelden een song gehoord met zoveel zeggingskracht. Een song op diep niveau in alles. Qua lyrics die door merg en been gaan, de bijna wanhopige, boze en verslagen Michael in zijn zang. Die dissonante en jankende gitaar, heerlijk. Al het muzikale in deze song draagt daar trouwens aan bij. Prachtig tempo ook, als een naderend einde. Zelden zoiets zo mooi muzikaal verwoord horen worden. En dan helemaal in live uitvoeringen met Neil Young of Later bij Jools oa. waarin de 'Crazy what you could've had's' maar doorgaan tot je kapot en verslagen en uitgehuild op de grond ligt te kreperen. Mooi toch? 
En toch ben ik blij dat we niet zo eindigen, maar vrolijk en uptempo  Me in Honey, Michael samen met Kate Pierson weer, wat een heerlijke uitsmijter. Zalig het ritme van de gitaar, een soort wals. Michael en Kate zingen hun longen uit hun lijf, heerlijk! Een nummer weer om hartstikke vrolijk van te worden  Ms niet hun beste nummer ooit, maar ik kan er geen flaw in vinden. Een perfecte afsluiter wat mij betreft. Gedreven, urgent klinkend, vrolijk en krachtig! Zoals het album ook begon eigenlijk 

De beoordeling: Out of Time heeft alles wat ik zoek in een album. Op elk niveau, qua welke emotie dan ook, het is een perfecte muzikale trip en reis voor me. Ik voel me na dit album altijd zo voldaan en gelukkig, daarom voor mij het volle pond. Knap album dat daar nog overheen gaat 

5. Fables of the Reconstruction (1985)
4. Lifes Rich Pageant (1986)
3. Document (1987)
2. New Adventures in Hi-Fi (1996)
1. Automatic for the People (1992)
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/365.jpg?cb=1641738853

We hadden de meest gegroeide, de meest catchy en de meest afwisselende plaat al gehad, maar de beste natuurlijk nog niet. En voor mij is dat toch echt Automatic for the People.

Was Losing My Religion al een bijzonder, niet alledaags nummer, dat kan natuurlijk ook wel gezegd worden van Drive. En dus was ik wel geïnteresseerd in dat nieuwe album van R.E.M, want het intrigeerde mij enorm. Het wist me gewoon heel erg te pakken, iedere keer dat ik het op radio hoorde, of op televisie zag. Dat album moest ik hebben, vond ik. Ook al was ik slechts 13 jaar. Dus het behoorde bij één van de eerste cd's die ik aanschafte van dat duur gespaarde geld. En tot op de dag van vandaag vind ik het een wereldalbum.

Er zit zo'n heerlijke flow door het hele album. Het is echt een 5 sterren album voor mij die geregeld tegen mijn top 10 aan schuurt. Ik denk ook wel de plaat die het meest een geheel is, maar toch valt die eigenlijk wel altijd voor mijn gevoel in drie gedeeltes uiteen.

De eerste vier nummers tot en met Everybody Hurts, waar ik de clip nog steeds geweldig van vind. Het middengedeelte tot en met Star Me Kitten en de laatste drie nummers, waarmee het album bloedmooi wordt afgesloten. De prachtige ode aan de intrigerende Andy Kaufman, het wonderschone Nightswimming en toch wel mijn R.E.M.-favoriet Find the River (qua titels blijf ik het gek vinden dat je eerst gaat zwemmen en dan pas de rivier vindt, maar dat terzijde, want qua muzikale opbouw klopt het helemaal), wat op mijn uitvaart gedraaid mag worden.

Maar zoals gezegd klopt de opbouw van het hele album. Hoewel de nummers op zichzelf natuurlijk ook genoeg overeind blijven staan, verdient de muziek het eigenlijk vooral om het als geheel van begin tot eind te draaien. Geen afleiding, lichten gedempt en alleen maar genieten!

Automatic is id heel fijn om van begin tot eind te draaien.

En de prijs voor beste R.E.M. song ooit gaat ex aequo naar High Speed Train en Horse to Water

F is de beste letter

Mooie verhalen mannen.

Ik haak een beetje na de mosterd aan. Voor nu is Fables mijn nummer 1, gevolgd door Green en Pageant.

Edit: out of time mag op 4, Murmur op 5

Ach, mosterd…

En bij bierdrinkfeestjes is Dead Letter Office favoriet

Het gaat om een top 5
Maar mooi podium.

Alle 16:

1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Up
6. Green
7. Document
8. Fables of the Reconstruction
9. Murmur
10. Lifes Rich Pageant
11. Collapse Into Now
12. Around the Sun
13. Reckoning
14. Chronic Town
15. Accelerate
16. Reveal

Kijk, mooie omschrijving!

01. Out of Time

Er kan er maar één de winnaar zijn!

Wat een fantastisch album is dit zeg, een album dat meerdere kanten op gaat maar toch een prachtig geheel is. Wat geweldige hoogtepunten? Nou ja Losing My Religion, Low, Endgame, Belong, Texarkana, Country Feedback en Me in Honey om maar eens wat te noemen. Radio Song (Ja echt!) en Near Wild Heaven zijn ook gewoon goed. Shiny dan... voor mij het minste nummer van het album maar, er is wellicht hoop, vind ik het nummer steeds minder popie jopie en kan ik er van genieten. Heb ik nog een nummer niet voorbij laten komen? Ow ja, Half a World Away en dat lieve mensen is eigenlijk wel gewoon de beste van het stel, ow nee dat is Low of toch niet? Anyway, wat een pracht en praal, om te janken zo mooi!

5*