Geweldige verhalen wendyvortex.
Voor een bluesnummer erg goed: 7.0

7,5

6,5

7,5

421. Clear LIght - Mr. Blue (1967)


In mijn aantekeningen om voor een ezine een artikel te schrijven over de "The birth of metal", muziek en artiesten die de weg geplaveid hebben voor wat uiteindelijk heavy metal werd, kwam ik dit nummer tegen. Nu zijn die aantekeningen al een jaar of vijf oud en is dat artikel er nooit van gekomen, maar het nummer zei me eigenlijk helemaal niks meer. Ik had erbij gezet: "Its end must be one of the wildest moments of music in 1967". Nou, dat belooft wat.

Clear Light was een psychedelische rockband uit Los Angeles die maar een goed jaar actief was en een album uitbracht. Clear Light had dezelfde naam als een krachtige vorm van LSD, hoewel hun gitarist beweerde dat de naam is afgeleid van zijn studies van de oosterse filosofie. Tuurlijk jôh!
Hun manager was Paul A. Rothchild, die ook producer was van o.a. de eerste vijf albums van The Doors, en ik wil nu niet direct beweren dat je dat wel kan horen, maar... dat ga ik toch beweren.

Nu ik op Discogs even snuffel of die eerste persing misschien weer zo'n belachelijk duur collector's item is, zie ik een groen vinkje bij een cd-uitgave van dit album. Goh, heb ik deze? Ik heb echt te veel zooi thuis.
Die eerste persing is trouwens minder belachelijk duur dan gedacht.

Lekker die drums!
"Its end must be one of the wildest moments of music in 1967" die eer gaat echter denk ik toch nog wel naar European Son. Maar dit is wel een ferme: 8

7,5

7

7

7,0

Big Bill Broonzy - Black, Brown And White 7,2
Clear LIght - Mr. Blue : Heb de originele UK mono persing van deze LP ooit in 'n vlaag van verstandsverbijstering verkocht . 7,8

420. Big Bill Broonzy - Black, Brown And White (1951) : 8

421. Clear LIght - Mr. Blue (1967) : 5

422. The Fleetwoods - Come Softly to Me (1958)




Dit is denk ik wel mijn all time fave doobie-doobie-doo-liedje. De debuutsingle van The Fleetwoods die dit het ook met z'n drieën geschreven hebben. En dat niet alleen, het is ook gewoon thuis opgenomen op een bandrecorder. Het ritme is gespeeld door zanger Gary Troxel die gewoon ritmisch met zijn autosleutels schudt. Het enige dat er later nog bijgevoegd is de akoestische gitaar. Eigenlijk dus echte lo-fi, maar het klinkt wel verdraaid mooi. Eigenlijk heette het in eerste instantie Come Softly, maar de platenbaas was bang dat er toch ergens een dirty mind rondliep die die titel weer net verkeerd zou begrijpen. Come Softly to Me komt in de tekst nergens voor. 4 weken op nummer 1 in de Billboard Hot 100 in mei 1959.

7,3

9,5

Wat mij betreft perfectie: 10

8

Clear LIght: 5.5
The Fleetwoods: 7.5

421. Clear Light - Mr. Blue (1967)
Deze American Son die zijn Europees equivalent tot bloedpoeder beukt krijgt nog een 8,8 van mij

422. The Fleetwoods - Come Softly to Me (1958)
Ik houd helemaal niet van ge-lalala, ge-tralalala en ge-doobiedoebiedoo. Ik vind het stom, infantiel en irritant. En dan toch een 7,5: dat is verdomde knap. Bonuspunten voor de autosleutels.

The Fleetwoods - Come Softly to Me (1958) : 8
En wat de tekst betreft: A dirty mind is a joy forever, om maar met Oscar Wilde te spreken..

7,5

423. Willy Derby - Drankduivel (1920) (Opnieuw opgenomen versie uit 1922)


Tijd om weer eens wat dieper te graven in de muziekgeschiedenis. Zoals eerder verteld heb ik een kleine collectie schellakplaten, en een van de oudste die ik heb is 'Drankduivel' van Willy Derby. Ik heb de eerste versie die dateert uit 1920 en verscheen op het Duitse Homokord label (1907-1924), maar de versies die ik hiervan op YouTube luister klinken behoorlijk beroerd: Willy's stem is nauwelijks te verstaan. Hij schijnt het nummer in 1922 nogmaals te hebben opgenomen en deze is beter te volgen.

Willy Derby, of zeg maar Willem Dieben (1886-1944), is hier nog niet eerder langs geweest en was een van de populairste Nederlandse zangers in het interbellum. Al begon hij als zingende kelner op o.a. de veerboot Hoek van Holland - Harwich. Nu ben ik niet zo gevoelig voor populariteitspolls en veel van zijn werk kan mij ook niet zo boeien, noch van zijn broer Lou Bandy waarmee hij in den beginne samen optrad als The Bandy Brothers (Bandy is een veramerikaanste omkering van de lettergrepen Die-ben), maar er zit af en toe een duivels lollig deuntje tussen. Zeker als het onderwerp wat spannender is als 'Het plekje bij den molen (Daar bij dien molen)', 'Twee oogen zoo blauw', of 'Witte Rozen'.

Ik drink zelf niet, maar het verslavingsgevoelige van alcohol herken ik maar al te goed in mijn andere verzamelverslavingsexcessen. En hoe donkerder de tekst, hoe leuker ik het vind. En donker is de tekst. Willy schreeuwt het 'Ik vervloek je!" zelfs met grommende stem uit. We hadden het hier laatst al over Jacques van Tol, maar Ferry (van Delden) was zo'n andere vooroorlogse tekstschrijver die 'em goed op papier wist te raken. Hij is vooral bekend van 'De Postkoets', 'We gaan naar Rome' en 'De begrafenis van Manke Nelis' en de geruchtenmolen beweert dat de voormalige tabaksmakelaar wel zo'n 7000 teksten heeft geschreven. Al was het het vooral Ferry zelf die deze molen was. Bewijzen zijn er niet, want Ferry flikkerde alles weg wat niet werd vastgelegd. I.t.t. Van Tol was Ferry niet fout (of op zijn minst twijfelachtig bezig) in de oorlog. Integendeel, zijn eerste vrouw was Joods en zij werd door de nazi's vermoord in Sobibór. Derby overleefde de oorlog trouwens ook niet, maar dat was, ondanks zijn anti-Duitse houding die hem tot twee keer toe in de Scheveningse strafgevangenis deed belanden, vanwege een hartkwaal.

‘k Sleep m’n leven hier voort
En verlang naar m’n graf
’t Was voor anderen ’n moord
Voor mezelf steeds ’n straf
Slechts den dood zeg ik dank
Als hij een weldaad me doet
‘k Ben verslaafd aan den drank
O ik weet het zoo goed

O waarom laat je me toch zoo lijden
Gij drank die het graf voor me graaft
Ik vervloek je
Ik kan niet van je scheiden
Ja ik weet het
Ik ben aan je verslaafd

Toen ik alles verloor
Eerst m’n vrouw toen m’n kroost
Gaf ik den duivel gehoor
‘k Zocht bij jou toen m’n troost
Eerst niet veel d’ eerste keer
Maar allengs werk ik zwak
Ik nam meer steeds maar meer
En nu ben ik ’n wrak

‘k Draag ’t vreeselijkste lot
En dwaal schuw langs de straat
‘k wordt door de kleinen bespot
Door de grooten gehaat
Ik smeet je vaak van me af
Met ’n duivelsche lach
Vloekte ‘k jou als m’n straf
‘k Nam je weer d’anderen dag

O waarom laat je me toch zoo lijden
Gij drank die het graf voor me graaft
Ik vervloek je
Ik kan niet van je scheiden
Ja ik weet het
Ik ben aan je verslaafd

Elke slok weinig of veel
Ik beken het je grif
O dat brandt in mijn keel
Als het moordendste vergif
O m’n God geef me kracht
Maak me los laat me vrij
‘k Bezit niet de macht
Al m’n krachten nam jij

O waarom laat je me toch zoo lijden
Gij drank die het graf voor me graaft
Ik vervloek je
Ik kan niet van je scheiden
Ja ik weet het
Ik ben aan je verslaafd

In 2019 werd bij zijn graf, vanwege het 75-jaar memoriam van zijn overlijden, door een paar liefhebbers een paar nummers van Derby ten gehore gebracht, waaronder 'Drankduivel'. https://haagspraak.nl/wp-content/uploads/2019/03/dsc_6147.jpg?w=526&h=350

7

Die Ik vervloek je komt in ieder geval goed over. Qua productie heb ik hier nog wel iets op aan te merken. Dit is zeg maar iets te lo-fi, maar wel een plek bij De Nederlandstalige Top 20 va de jaren twintig van de vorige eeuw: 7,3

6

6,5

Willy Derby - Drankduivel : het leven van een alcoholist in 'n notendop.
Hartverscheurend en rauw gezongen, als 'n soort van Nederlandse Tom Waits. 7,5

422. The Fleetwoods - Come Softly to Me (1958) : 8,5

423. Willy Derby - Drankduivel (1920) (Opnieuw opgenomen versie uit 1922) : 7,5

Willy Derby : 7.0

6