7,7

7,5

7

T-Rex - Mambo Sun:
Electric Warrior en The Slider, overigens allebei geproduceerd door Toni Visconti, zijn beide zinnenprikkelende, de perfectie naderende meesterwerkjes die mij nooit gaan vervelen, en als ik dit hoor krijg ik dan ook meteen weer de neiging om ze beiden achter elkaar te gaan draaien en door de huiskamer te dansen..
Het minimalistische Mambo Sun is niet het beste nummer van het album maar wel 'n mooi voorbeeld van less is more. Toch altijd nog goed voor 8,5
En ja, in m'n top 10 en gaat er voorlopig ook niet uit.

De blauwdruk waar Brant Bjork al ruim 25 jaar lang zijn solocarrière uit destilleert.
7,7

Van Morrison - 8,2
T-Rex: 7,4

7.2

Van M.: 9.0
T-Rex: 7.0

7,1

8

7,25

Plek 80 voor T-Rex - Mambo Sun met 7,44 gemiddeld.



368. Elvis Presley - It's Still Here (1973)




Ivory Joe Hunter heeft heel wat bekende nummers op zijn naam staan. Zo schreef hij onder andere I Almost Lost My Mind (bekend geworden door Pat Boone), Since I Met You Baby (gecoverd door onder andere Sam Cooke, B.B. King en Jerry Lee Lewis) en I Need You So (nummer 1-hit voor Joe zelf). Die laatste song werd overigens gecoverd door Elvis, in 1957. 

In 1973 zou Elvis voor zijn Fool-album een andere song van Joe gebruiken. Het werd een volledig uitgeklede versie waarop stem en piano de hoofdrol spelen.

9

7

Wie voor deze keuze verantwoordelijk is, lijkt me niet moeilijk raden.
Mooie ingetogen versie, bevalt me veel beter dan Ivory's eigen versie, die me te country is.
7,3

Aan wie denk je dat ik deze song gekoppeld heb, EvilDrSmith?

Ik heb ook eigenlijk geen idee of mensen zichzelf herkend hebben de afgelopen dagen.

Ik zag het cijfer van Les, ik zie het Aloha-outfit van Elvis in de clip en op #1 staan bij Les, allebei uit 1973, dus ik dacht: 1+1=bingo.
Maar nu zie ik het betreffende nummer gek genoeg niet op die Aloha-plaat staan van Elvis, dus ik was vermoedelijk toch voorbarig.

(Aftermath - Out of Time)

7

De Stem mag van mij iets meer begeleiding krijgen. Ik haal hier ook niet meteen een top compositie uit. Wellicht ooit de Ivory versie proberen. Mij kan het niet country genoeg zijn. Elvis hier even met een zuinige: 6,7

Het is inderdaad niet Les de Groot EvilDrSmith. (en niet het Hawaii pak in de clip).


De user zal zich vast zelf nog melden

6.5

6,5

6,7

Elvis Presley: 10
Het nummer is opgenomen in 1971. Elvis begeleidt zichzelf op piano. De bas van Norbert Putman is later toegevoegt.

Waarom raakt dit nummer mij zo diep in de genen? Kan ik uitleggen wat ik bij deze muziek ervaar? Dat is niet eenvoudig, maar laat ik het eens proberen. Dat lukt niet met weinig woorden.

In mijn naaste familie komt autisme voor. Autisten zijn mensen waaraan je in eerste instantie niks ziet, maar die uiteindelijk negatief beoordeeld worden door buitenstaanders vanwege afwijkend sociaal gedrag. Soms kunnen autisten plotseling boos, verdrietig of bang worden om wat andere beschouwen als niets. Ze worden vermeden in het dagelijkse leven. Daardoor zijn autisten eenzame mensen.
Een beroemde autist is b.v. Kees Momma. Hij wordt heel erg boos op één plotseling invoegende Duitse vrachtauto. Dat heeft gevolgen voor 83 miljoen Duitsers.

Mme George is een nummer waar ik eindeloos gefascineerd naar kan luisteren en dat komt ondermeer omdat het voor mij bol staat met allerlei autistische elementen.
Alle instrumenten die introvert onafhankelijk van elkaar lijken te spelen. De gedetailleerde observaties van de zanger zonder zelf echt deel te nemen aan de vage gebeurtenissen binnen het lied. Zijn plotselinge schreeuwende stem die klinkt als een boze emotionele ontlading. De continue herhaling van diverse elementen en woorden zoals “the love that loves the love that loves to love”. De persoon Madame George, die een symbool is van anders-zijn. Het repitatieve “say goodbye to Madame George” klinkt bijna als een collectieve afwijzing, alsof de groep haar uitzwaait en buitensluit. Het hele nummer is doordrenkt van eenzaamheid zonder dat het woord direct genoemd wordt.

Ook ik heb autistische elementen in mij. De enorme hyperfocus op muziek bijvoorbeeld. En het indelen van die muziek in lijstjes of hokjes gecombineerd met de oprechte behoefte om dingen daarover correct te houden.
Dit is meer dan alleen folk. Het is ook soul, door de intense, emotionele stem van Van en het neigt naar jazz door de vrije, improviserende structuur.

Hoewel ik voorzichtig moet zijn om hier een diagnose te stellen over wie dan ook, inclusief mijzelf, lijkt Van Morrison ook allerlei autistische trekken te hebben. Het plotseling uit het niets boos kunnen worden, het vermijden van oogcontact naar interviewers en publiek. Zowel Kees M. als Van M. hebben blijkbaar een hekel aan autorijden, Kees gaat liever met de trein en Van met de helicopter.
Mme George pakt aan het einde van het liedje de trein. En ik geraak altijd als ik dit nummer hoor in een hypnotische treinreis door een landschap waarin weinig gebeurd en die ik al zo vaak heb afgelegd maar waarin ik steeds weer nieuwe details ontdek.

Kees Momma is kunstenaar en tekent een kathedraal in al haar details. Van Morrison doet hetzelfde met taal en muziek – en die kathedraal heet Madame George.

Er is daarom voor mij maar één cijfer mogelijk:

10

Ik zal het kort houden:

7

Ik vind Elvis echt een hele leuke persoonlijkheid. Aardig, lief, extravert en vrijgevig. Zo is dat.

6,25

Elvis Presley - It's Still Here : 7,6

Maar wát een verhaal. Prachtig. Zelden zo mooi, beeldend en duidelijk uiteengezet een verhaal gelezen hoe een nummer bij iemand binnenkomt.
Ik blijf desondanks bij mijn 7 voor Van, maar jouw verhaal krijgt een 10.

7