King Crimson: 9.5
Candi Staton: 8.5
The Doors: 10

The Doors - Love Street:
Altijd 'n zwak gehad voor dit mooie poëtische nummer. Lijkt simpel, maar heel knap geschreven.
Daarnaast altijd het gevoel gehad dat hier onder de schijnbaar vredige oppervlakte tegelijkertijd ook iets duisters borrelt, zoals bij veel songs van Morrison. 8,3

Heb overigens die link van "Hello" met All Day and All of the Night nooit gelegd.
Maar nou je 't zegt.....

471. The Doors - Love Street (1968) : 6

471. The Doors - Love Street (1968)
Ik vind het wel een fascinerend contrast: dat vrolijke, upbeat huppelkutdeuntje (alsof ze hier á la Rutger en Monique in 'Turks Fruit' niet door Amsterdam fietsen, maar over Rothdell Trail, vijf jaar eerder) met die melancholische, warm-lyrische stem van Jim.
Was het door iemand anders gezongen die in lijn zong met het zomerse niemendaldeuntje, dan had ik het waarschijnlijk heel sufkutterig gevonden. Maar nu fascineert het me. Maar ik ben dan ook een sucker for Jim.
7,5

6,8

6,75

472. Dusty Springfield - I Close My Eyes and Count to Ten (1968)




Tellen, nummers, tijd; Clive Westlake heeft er wel wat mee. Niet alleen sloot hij zijn ogen en telde hij tot 10, hij schreef ook onder andere Twenty Days and Twenty Nights en It's a Matter of Time voor Elvis en A Minute of Your Time voor Tom Jones.

Voor Dusty pende hij de derde grootste hit uit haar carrière. Met 18 weken in de UK chart en een 4e plek als piek, was het voor het eerst in 7 singles dat Dusty weer eens de top 5 wist te halen. Dit is allemaal in de UK want in de US moesten ze dus echt helemaal niks van dit nummer weten. Het kwam niet verder dan de "bubbling under-lijst" van de Billboard chart waar het nummer op plek 122 bleef steken en amper op airplay kon rekenen. 

Het kostte Dusty, zoals meestal, de nodige moeite om het nummer op plaat te krijgen. Ze was perfectionistisch, tot aan het vervelende toe voor andere aanwezigen in  de studio, en ook voor I Close My Eyes wilde Springfield take na take na take na take... totdat ze het zelf eindelijk goed genoeg vond om uit te brengen. Het nummer lijkt blijkbaar niks meer op de demo zoals Westlake hem zelf in speelde en zong; hij had er een klein liedje van gemaakt. Dusty kwam er met haar kenmerkende bombast overheen gedonderd en wilde strijkers, blazers en heel veel emotie. 

Met de opvallend zware ademsteun die nodig is om dit nummer te kunnen zingen en het brede bereik, is dit geen gemakkelijke song. Het staat dan ook bekend als zogenaamde "singer's song", en zal niet direct tijdens een willekeurige karaokeavond voorbijkomen. Wij zijn natuurlijk een ander soort volk in dit topic; wij gaan gewoon meezingen. (toch?)

Ik vind Dusty alleen maar leuk met Son of a Preacher Man. Dit is allemaal veel te lastig en lekker meezingen is er ook niet bij. Ik heb inderdaad echt niet zo heel veel met Dusty: 6,5

7,5

6

Dusty Springfield: 7.5

Dusty Springfield - I Close My Eyes and Count to Ten:

Hou wel van Dusty's stem , maar dit op zich mooie nummer hadden ze wat mij betreft klein mogen houden, zonder al die bombast. 7,5

7.75

Ik hou wel van Dusty. Op zijn tijd. Het risico 'te veel van het goede' ligt op de loer.

8,5

472. Dusty Springfield - I Close My Eyes and Count to Ten (1968) : 8

8

En ook 1968 scoort hartstikke goed:

7,75 voor The Doors - Love Street: plek 53
7,47 voor Dusty Springfield - I Close My Eyes and Count to Ten: plek 102


We gaan nu naar het favoriete muziekjaar van zowel captain scarlet als koosknook: 1971. Dat betekent dus dat we in totaal 4 songs uit dat jaar gaan beluisteren. Niet alle 4 achter elkaar, want er was nog een user die zich tussen deze twee in meldde.



473. John Denver - Take Me Home, Country Roads (1971)




The Chad Mitchell Trio stond bekend om het zingen van satirische liedjes over grote maatschappelijke gebeurtenissen zoals de Koude Oorlog en Vietnam. In hun beginperiode zongen ze ook veel traditionele folk liedjes en waren ze behoorlijk populair in het folk circuit. Dat leidde uiteindelijk tot 3 singles die de Hot 100 wisten te halen. The Marvelous Toy uit 1963 werd hun grootste commerciële succes met de 43e plek in die chart, en de 20e plek op de Adult Contemporary chart. Zo rond 1965 had Chad er geen zin meer in, hij dacht dat hij beter af zou zijn met een solocarrière. Allemaal leuk en aardig, maar de rest van het Trio wilde wel nog graag door. Ze gingen op zoek naar een nieuwe zanger en kwamen uit bij een university drop-out uit het Zuiden van de VS die naar Los Angeles was vertrokken om liedjes in folkclubs te zingen. 

Deze Henry John Deutschendorf Jr. schreef al een tijdje eigen nummers en zijn nieuw gevonden muziekgroep was misschien wel een goede manier om zijn liedjes met de wereld te delen. Dat bleek zeker zo te zijn. The Chad Mitchell Trio werd The Mitchell Trio en werd uiteindelijk Denver, Boise and Johnson. Onder die naam wisten de mannen een optreden op het Philadelphia Folk Festival te scoren in 1968.

Het was echter niet genoeg voor John. Hij had het gevoel dat hij meer te bieden had en in 1969 verliet hij het trio om het solo te proberen. Goede zet, al had hij wat opstartproblemen: zijn eerste vijf singles flopten, maar met single nummer 6 had hij een ander geluid gecreëerd. Een geluid dat zo eigen was, dat het wel meteen aansloeg. Later zou het nummer uitgroeien tot evergreen, meezinger, feestnummer, kampvuur-favourite en Oldies but Goodies-entry:

Ik ging het meteen controleren. Ga je nu niet in de Top 40 contreien zitten? Maar inderdaad het kwam nooit verder dan de Tipparade in Nederland. En laten we nou net aankomende week zoiets gaan doen in het Greatest Hits topic (maar dan qua de jaren tachtig).

Bij John Denver krijg ik meteen warme gevoelens. Het jongste zusje van mijn vader woonde nog bij opa en oma en als ik daar was deden we ook regelmatig platen draaien: Elvis Presley, Conny Vandenbos en natuurlijk veel John Denver.

En dit nummer kwam ook voorbij op de uitvaart van mijn stiefvader. Liefhebber van Country ook. Staan hier nog een paar LP's van hem: Johnny Cash, Frankie Laine, Jim Reeves en John Denver. Mijn schoonvader leed aan dementie. Op zijn sterfbed herkende hij niemand meer z; n vrouw niet en z'n kinderen niet. "Zuster!!" riep hij af en toe nog als hij hulp nodig had. Maar nog een mooi moment toen mijn vrouw Johnny Cash draaide en I Walk the Line begon en hij het ritme begon mee te tikken op de rand van het bed en er en glimlach kwam en hij zachtjes zei: " Johnny Cash". Mijn vrouw het het gefilmd , dat ga ik hier verder niet delen, maar troostrijke gedachte. Muziek blijft heel lang hangen, zelfs als je je dierbaren niet meer herkend

Om met een vrolijke noot te eindigen. Joy en ik zingen niet heel vaak gezamenlijk maar als dit nummer voorbij komt op de autoradio, dan heffen we beiden spontaan aan. Hoor je het voorbijkomen op je autoradio, kijk even snel of je twee dames van middelbare leeftijd mee ziet zingen. Grote kans dat ik het ben op de passagiersstoel: 9,3

wendyvortex

8

6.5 ...En dit vind ik nog een van z'n betere

Dusty nog een 8

8,0

John Denver - Take Me Home, Country Roads:

Heb weinig tot niets met John Denver, maar dit is wel 'n lekkere meezinger. 7,5

473. John Denver - Take Me Home, Country Roads (1971) : 8

8

474. Pink Floyd - Echoes (1971)




Meddle (1971) riep nogal wat gemengde gevoelens op bij de critici. Waar de een riep dat het eindelijk de sound was waar de band al zo lang naar op zoek was, noemde de ander het een betekenisloze brei aan geluiden. De fans waren duidelijk: het album bereikte de 3e plek in de UK Album chart en bleef 82 weken in die hitlijst staan.

Return of the Son of Nothing, was de originele titel voor Echoes. Al kondigde Roger Water het nummer tijdens concerten ook weleens aan als, bijvoorbeeld, Looking Through the Knotholes in Granny's Wooden Leg of We Won the Double. Wij kennen het nummer als Echoes.

Nobelprijswinnaar voor de Literatuur Romain Rolland schreef een brief aan Sigmund Freud in 1927. Hierin gebruikte hij het begrip "oceanisch gevoel" om een subjectieve ervaring van eenheid met het universum te beschrijven: een gevoel van eeuwigheid en verbondenheid met iets dat groter is dan jezelf. Oceans is gebaseerd op deze term van Rolland en gaat over bewustwording en de verbondenheid tussen mensen. Echoes kwam tot stand door het secuur samenvoegen van allerlei verschillende jamsessies aangevuld met een verhalende lijn in de muziek waarbij Waters al een stijl gitaarspel laat horen die hij later verder zou doorontwikkelen voor Dark Side of the Moon en Wish You Were Here.

Op MusicMeter kan Echoes op maar liefst 643 voorkeursstemmen rekenen bij het album Meddle. Sluit ons topic zich aan bij de lof of denken wij er heel anders over?

Pink Floyd - Echoes (1971):

Na Animals is Meddle mijn favoriete Pink Floyd album.

Hier kun je jezelf alleen maar in onderdompelen en ademloos naar luisteren. 10.

7

John Denver: 8.5
Pink Floyd: 9.0

Mijn beste vriend is al een paar jaar geleden overleden. Hij was een aantal jaar ouder en had die hoogtijdagen van Pink Floyd en Ziggy Stardust meegemaakt (en de hele zooi die erna nog kwam). Pink Floyd was niet zijn ding: "Muziek voor mensen die de hele dag blowen". Ik ben zelfs iet milder, ik vind die blowplaten eigenlijk best leuk. Samen met The Wall eigenlijk de Pink Floyds die ik het meeste draai. Alhoewel ik in 2025 The Dark Side of the Moon ook een puntje heb verhoogd naar 4*. Ik heb alleen nu net geen zin om nu even 23 minuten Echoes te gaan zitten doen. Ik doe het even uit het hoofd: 7,8