7,0

Dale Wright: 8.5

Dale Wright - That's My Gal:
Lollig en vrolijk Jazzy rock & roll nummer .
Radiovriendelijk noemden ze dat toen, al zul je het nu nog zelden op de radio horen. 7,5

505. Dale Wright - That's My Gal (1959) : 8

Die Dale Wright heeft echt heel wat leuke / lekkere songs op zijn naam staan. Dit is zeker niet mijn favoriete song van 'm, maar wel nog goed voor een:

7

7,58 plaatst Dale Wright - That's My Gal op plek 82.





506. Steam - Love and Affection (1970)




Mercury Records speelde het spelletje heel erg slim wat betreft Steam. Of ja, eigenlijk niet zo zeer met de band in zijn geheel, maar met hun bekendste song Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye. 

Steam had nog geen enkele potten kunnen breken, maar Mercury was niet van plan geld uit te geven aan een band zonder er ook maar iets voor terug te zien. Ze gaven het singletje Na Na Hey Hey aan een dj in Georgia met de opdracht dat hij het op zijn lokale radiostation draaide. Misschien een beetje onverwacht sloeg het nummer aan bij het luisterende publiek en de aanvragen stroomden binnen. Dat zorgde er weer voor dat andere radiostations in het Zuiden van de VS het nummer ook begonnen te spelen. Toen Mercury Records in de gaten kreeg dat het een lokale radiohit was, gaven ze opdracht aan de promotieafdeling om 100.000 exemplaren van de single te kopen om zo een positie op de Billboard Hot 100 af te dwingen. Dat werkte en het nummer verscheen in de hitlijst. Dit zorgde er weer voor dat de rest van het land ook lucht kreeg van het "populaire" nummer en dan volgen de verkopen vanzelf. Het nummer belandde zelfs op plek 1.

Hierna was het ook wel voorbij met Steam. Hun volgende singles flopten net als hun singles voor Na Na Hey Hey, maar dankzij dit sterk staaltje marketing waren ze in 1969 wel heel eventjes heel erg beroemd. 

Wij gaan luisteren naar een van hun laatst uitgebrachte single, slechts een paar maanden na het succes van Na Na Hey Hey. 

Of ik ken dit (en ik kan me zelfs Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye niet zo voor de geest halen) of dit is ergens van gejat. Het is in ieder geval ook gewoon een kopie van hun hit, maar die bedoel ik dus niet. Steam nog nooit gescrobbeld, geen single van gehad, kan me ook nog verzamelaar voorstellen waar dit op heeft gestaan, who sampled en discogs leveren ook niets op. En dan moet ik nog een waardering voor het liedje bedenken: 7

7

5,5

506. Steam - Love and Affection (1970) : 6

5,5

6.75

Steam : 7.5

Plek 364 voor Steam - Love and Affection met een gemiddelde van 6,46.





507. Jewel Akens - I've Arrived (1965)




Let me tell you 'bout the birds and the bees and the flowers and the trees and the moon up above.... and a thing called love. Wie kent dat vrolijke, catchy nummer nu niet? Dat het nummer gezongen werd door Jewel Akens zullen minder mensen paraat hebben. 

Jewel nam in de 50's en early 60's al songs op. Hij deed dat met zijn bands The Four Dots, The Medallions en The Turnarounds. Samen met Eddie Daniels vormde hij ook nog het duo Jewel and Eddie. 

In die beginperiode van zijn carrière maakte Jewel meermaals gebruik van een bepaalde sessiemuzikant om de gitaarstukken in te spelen....die gitarist was niemand minder dan Eddie Cochran.

Toen Jewel in The Turnarounds zat, werd het nummer The Birds and the Bees door de songwriter aan de groep gepitched. Kort samengevat: ze vonden het helemaal niks. Behalve Jewel. Die stemde 'voor'. Aangezien de rest dacht dat het 3x niks was, besloot Jewel het nummer solo op te nemen. Slimme zet.

Helaas voor Jewel bleef het bij die ene hit, al kon hij wel nog decennia lang succesvol blijven touren. 

Steam - Love and Affection: heel matig, maar laatste deel maakt het nog 'n beetje goed. 6,7

Wat de album hoes betreft: wie bedenkt zoiets.

Jewel Akens - I've Arrived : best wel lekkere R&B. 7,5

7

Ik ken zijn naam wel als zou hij bij mij eruit komen als Jewel Atkens of zoiets. Deze Arrived is ook best fijne 60's pop. Van de Birds and the Bees wordt ik nog net iets vrolijker maar een mooie: 7,6

Jewel Akens: 6.0

Hoogste tijd om de kerstvakantiekeuzes van Shaky eens door te nemen. Alsnog verlate en de beste wensen, Shaky, opdat je ons weer een jaar mag plezieren met een dagelijkse portie ouwe meuk.
Vanuit Nederland, vanuit Ecuador, of eindeloos wachtend vanaf een vliegveld, zolang je het maar doet.

497. Buck Owens - Love's Gonna Live Here (1963)
Als je dit al geen country kan noemen, wat is dat nog wel country? Het is ook altijd hetzelfde met die sterallures van de airtistjes: "Nee nee, ik maak geen [insert muziekhokje], ik maak mijn eigen sound en stijl [insert nieuw verzonnen subhokjesmuziekstijl die gewoon hetzelfde klinkt]."
Het enige dat ik Buck moet nageven is dat ik een broertje dood heb aan de meeste traditionele country, maar dat dit liedje me eigenlijk wel (enigszins) bevalt. Is dát dan wellicht het verschil tussen Bakersfield en (traditionele) country?
6,8

498. The Famous Ward Singers - I Just Can't Make It Myself (1953)
Krimmenele, wat een schelle sound. Mijn trommelvliezen trillen als een malle. Djiezus Jesus, my Lord, I need more bass in my woofers, please! Je hoort de intensiteit en kwaliteit in Clara Wards zang, maar het is zó gruwelijk snerend, snerpend en schril opgenomen, dat ze me nog meer tinnitus bezorgt dan ik al heb.
Ik ben als doorgewinterde en volbloed diehard atheïst een behoorlijk liefhebber van soulgospel (of gospelsoul? Geef ook dit maar weer een hokje), maar ik ben even wezen zoeken naar een opname die minder een terreuraanslag op mijn gehoor doet.
Deze versie klinkt al stukken minder pijnlijk.
Valt dan ook makkelijker te beoordelen.
7,5

499. Kay Kyser and His Orchestra with Vocal Chorus by Harry Babbitt and The Campus Kids - What Are You Doing New Year's Eve? (1947)
Nou, uitslapen tot twee uur in de middag. En de rest van de dag volstrekt niks gedaan. En gelukkig ook niet naar jouw sentimentele gejammer geluisterd, Kay. Heerlijk!
4
Wat bedoel je hier precies mee, Wendy? Behalve dat het buitengewoon grappig allitereert en het een evenzo curieuze combinatie van artiesten is, heb ik dit nieuws (?) even gemist. Al zie ik nu dat Nina en Nana al eens eerder samen hebben gezongen, mozeskriebel!
Oh wacht, ik zie inmiddels wat je bedoelt. Nou, dan was de eerste samenwerking dus goed genoeg bevallen.

500. Eddie Cochran - Nervous Breakdown (1958)
Wat Wendy zegt.
7,3

501. George Olsen and His Music - Lullaby of the Leaves (1932)
Eindelijk is 1932 dan aan de beurt! Ik zat er al maanden op te wachten.
...
Nouja, met nummers als deze had ik best nog even langer willen wachten.
Althans, bovenstaande zin had mijn sarcastische inborst als eerste in gedachte.
Maar het nummer viel mij wonderwel reuze mee.
En wat een opmerkelijk lang intro voor een liedje van drie minuten: ruim honderd seconden duurt het voordat het zangkoortje toch besluit om te werken voor hun geld.
7

502. Dinah Shore - Blues in the Night (1942)
Ah, die andere Dinah-jazzzangeres. Ik heb wat minder met haar dan met haar naamgenoot Washington, maar desalniettemin kan ik haar ook prima hebben. Wat lichtvoetiger en frivoler, en niet alleen qua uiterlijk vergelijkbaar met de blonde coupe van Doris Day, maar zeker niet onverdienstelijk.
7,3

503. Zager & Evans - Taxi Man (1969)
Ik beken: naast hun megahit ben (ook) ik volstrekt onbekend met hun werk en daarmee ook schuldig aan hun internationale one day fly-burden. Als ik de door Wendy aangehaalde, alleen in Nederland minihitje 'Cary Lynn Javes' luister, dan voel ik me allesbehalve schuldig aan die schuld.
Echter, dit 'Taxi Man' hadden ze wél op single moeten uitbrengen. Dat was een gegarandeerde hit geweest, aldus mijn eksteroog, Willem van Kooten genaamd. Heerlijke drive en energie!
8,2

504. Apollo 100 - Classical Wind (1971)
Dit is de enige LP van Tom Parker die ik in mijn collectie heb en tolereer. Die neuzelige meuk met The New London Chorale en die hele 'Young'-serie met Vicki Brown & Co mot ik niet.
Dit had nog de vibe, 70s sound en energie van een Jesus Christ Superstar, Ekseption en andere artiesten die in die tijd met classical crossover zaten te stoeien. Okay, het is geen ELP ofzo, maar ik mag dit wel. Graag zelfs.
En zó vaak kom ik deze lp toch ook weer niet tegen in het kringloopcircuit, captain scarlet.
7,5 (en dankzij mijn cijfer nu gemiddeld net wél een voldoende? )

505. Dale Wright - That's My Gal (1959)
Vrolijk upbeat, humorvol en enthousiast. Dit had best een hit(je) mogen worden.
7,5

506. Steam - Love and Affection (1970)
Haha, die saunahoes met die zweterige mannen en witte handdoekjes doet me denken aan deze hoes van Blood, Sweat & Tears (en bekijk dan ook vooral even de volledige gatefold hoes, inclusief achterkant: erg geestig).
De hoes vind ik leuker dan de muziek. Dat geldt voor beide albums. Maar in beide opzichten vind ik BS&T leuker en zou ik eerder een opgieting met die band bijwonen.
Als je eerste de beste zanglijn dat infantiele 'na na na' is, dan heb je aan mij een kwaaie.
5,3
Steam was drie jaar eerder dan BS&T, dus ik schuif de schuld vooralsnog mooi door naar Steam(s management/platenlabel). Ik vind een 6,7 best wel een mooi cijfer voor een 'heel matig' liedje (met een beter laatste deel).

507. Jewel Akens - I've Arrived (1965)
De zanger klinkt als Tom Jones die een thema zingt voor een actie-suspensethriller film uit de sixties (volstrekt andere timbre dan Tom, maar ik doel qua vibe en stijl). Maar Jewel is toch geen naam voor een man? Jewel is toch een naam voor een vrouw (of voor een Nederlandse metalband)?
Maak ik nu weer een sekseverwarring? Nee, ook Shaky heeft het over een 'hij', dus dan zal het wel kloppen en is/was Jewel blijkbaar een uniseksnaam.
Oja, het liedje. Nou, best lekker en fijn!
7,3

507. Jewel Akens - I've Arrived (1965) : 6,5

He, deze heb ik volgens mij ergens op een cd'tje. Alleen geen idee welke...

7,0

Klinkt als Jewel's open sollicitatie voor de volgende Bond-song.

7

Net geen 7 gemiddeld, maar wel net een plek in onze top 250 voor Jewel Akens - I've Arrived:

6,98 --> plek 250






508. Dodie Stevens - Candy Store Blues (1960)




Dodie's hit was Pink Shoe Laces, een nummer dat later nog gebruikt zou worden in verschillende films en series als Six Feet Under (Serie, 2001 - 2005)

Micki Grant schreef het nummer dat gaat over de nogal vreemde kledingkeuze van de protagonist. Heel het nummer draait om de modekeuze van deze man, van wanneer hij weigert een legeruniform te dragen tot zijn laatste wens in zijn testament omtrent zijn kleding. 

De pas 12 jarige Dodie Stevens kreeg het nummer aangeboden en de dag voordat ze 13 werd, kwam het nummer de Billboard Top 100 binnen op plek 96. Uiteindelijk zou het een nummer 3-hit worden en Dodie had het in haar vroege jaren al gemaakt. 

Dodie heette eigenlijk helemaal Dodie, maar Geraldine. Een talentenscout vond dat echter geen goede artiestennaam, en ondanks dat Geraldine een hekel aan de naam Dodie had en ze ook al geen klote aan het nummer Pink Shoe Laces vond, was de drang om haar droom na te jagen groter dan haar gevoelens van ongenoegen en ze besloot akkoord te gaan met zowel naam als song. 

Ze nam nog wat singles en albums op, maar haar liefdesleven gooide roet in het eten. Ze trouwde toen ze 16 werd en besloot uit de muziekindustrie te stappen om huisvrouw te worden. Toch begon het weer te kriebelen en eind jaren 60 keerde ze terug in de spotlights. Ze tourde met onder anderen Sérgio Mendes, Frankie Avalon en Loretta Lynn en in februari van dit jaar zal ze 80 worden.

8

Doe mij zo'n Candy Boy: 7,4

Dodie Stevens - Candy Store Blues (1960)

Niet slecht, maar kan niet op tegen het origineel van Toni Harper uit 1947 (die toen 9 jaar was).
7,2

Dodie Stevens: 8.0

6,0

508. Dodie Stevens - Candy Store Blues (1960) : 7

Smaken verschillen captain scarlet, die Harper versie vind ik dus helemaal niks. Ik vind het super leuk als mijn stiefzoontje zingt of mijn leerlingen, maar gewoon lekker voor de leuk en thuis of op school. Van die extreem jonge "professionele kindzangers" hoor ik echt niet graag.


Dodie:

7,75