7,33 voor Dodie Stevens - Candy Store Blues = plek 148.





509. Gunhill Road - We're Almost Going Home (1972)




Net zoals eerder bij de band Steam, komt ook deze Gunhill Road uit de stallen van platenlabel Mercury. In het begin deden hun eerste twee albums niet super veel op de charts. Dat veranderde echter toen ze de lyrics van twee songs veranderden om alle verwijzingen naar drugs eruit te halen. Ze brachten hun 2e album opnieuw uit, samen met de single Back When My Hair Was Short, en toen was het raak. De single werd opgepikt door radiostations en werd een dikke hit. Dat resulteerde in heel wat tournees, en dan voornamelijk als voorprogramma van allerlei artiesten, waaronder Gordon Lightfoot, Bette Midler en Jim Croce. 

De band was voornamelijk aan het touren en nieuwe muziek opnemen kwam er niet echt meer van. Wat wisselingen qua personeel zorgde ervoor dat de band langzaam maar zeker in de vergetelheid raakte. 

Back When My Hair Was Short was dan ook hun enige notering op de Billboard Hot 100. 

6

Gunhill Road: 8.5

lekker melancholisch

Ok, kan ik inkomen, maar neemt niet weg dat Toni Harper op wat latere leeftijd nog 'n paar prachtige albums heeft gemaakt, dus ze had echt wel zangtalent.

Dat zeker, maar haar versie van Candy Store laat ik graag aan me voorbij gaan


Ze zal ook zeker hier een keer voorbijkomen, maar dan wel met een nummer waarop het klinkt alsof ze haar veters al kan strikken.

7,3

Hele beschaafde nette jaren 70 Amerikaanse pop, die je eigenlijk via een transistorradio moet horen: 7

509. Gunhill Road - We're Almost Going Home (1972) : 6,5

Echt een verrassend goed nummer, jammer dat het zo kort is. Hun hit song vind ik trouwens 3x niks.

8

De "ander songs van one-hit-wonders" themaweek is voorbij. Het gemiddelde van Gunhill Road volgt later, daar mogen nog wat stemmen bij.

Deze week weer ff random door de geschiedenis heen.


510. First Choice - Newsy Neighbours (1973)




Doctor Love (1977) en Let No Man Put Asunder (1984) waren de twee hits die First Choice in de NL Top 40 scoorde. In de VS wist de groep 5x de Billboard Hot 100 te halen en zelfs 12x de R&B chart. 

De band werd al op de middelbare school gevormd, al noemden ze zichzelf toen nog de Debonettes. Ze traden veel op in clubs na school, en al snel werden ze door een lokale radio dj voorgesteld aan een vertegenwoordiger van een platenlabel. Hun eerste single werd geen succes in de hitlijst, maar wel in de clubs van de Philadelphia regio. Dat betekende naamsbekendheid en hun volgende single wist de charts te bereiken.

Het bijzonderste aan deze groep was dat ze in 1980 uit elkaar gingen, maar in 1983/1984 een hit scoorde die zou uitgroeien tot hun signature song. Let No Man Put Asunder was eigenlijk een albumtrack op hun album First Choice - Delusions (1977), maar werd door label Salsoul als single uitgebracht eind '83, en het zorgde voor een enorme opleving van First Choice in de clubscène. 

Als ik ergens een hekel aan heb: buren. Gelukkig zijn die van mij niet zo newsy. Ben ik ook niet. Sorry buren, maar eigenlijk zou ik ergens afgelegen ergens midden in een bos moeten zitten. Op zijn minst vrijstaand, maar zoveel centjes heb ik niet. Liedje is net ietsje minder dan de twee grote hits, maar voor dit soort vroege funky disco mag je altijd wel wakker maken. Als Larry Levan nog even langskomt om het nummer nog even 3 minuten extra lang door te laten gaan zou er nog een halve punt minimaal bij komen: 8

7

508. Dodie Stevens - Candy Store Blues (1960)
"Ze nam nog wat singles en albums op, maar haar liefdesleven gooide roet in het eten. Ze trouwde toen ze 16 werd en besloot uit de muziekindustrie te stappen om huisvrouw te worden."
♫ I'm 14 now, but I'll soon be 24
And the man that I marry
Gotta own a candy store!♪♫
Dan is het liedje redelijk profetisch autobiografisch gebleken, alleen was ze in werkelijkheid wel heel erg onstuimig en ongeduldig.
Wel een schattig liedje.
7

509. Gunhill Road - We're Almost Going Home (1972)
Ik ken uit die jaren Gun, Dusty Hill en Road, maar Gunhill Road was me onbekend. Ik hoor nu waarom. Dat Mercury label had begin jaren 70 een goede neus voor slappe poep.
Net als Steam blaast me dit allesbehalve van mijn sokken. En het is alweer voorbij voordat het goed en wel was begonnen.
5

510. First Choice - Newsy Neighbours (1973)
Het intro en het stuk aan het eind waarin de percussie weer even terugkeert zijn met afstand het lekkerst. Daar hadden ze meer mee moeten doen. Dat zou mijn eerste keuze zijn. Verder wel lekkere soul, maar zonder bijzondere ups of downs.
7

7,5

Gunhill Road - We're Almost Going Home: Beetje gezapig maar geen straf om naar te luisteren.
In ieder geval stuk beter dan hun hitsong: 6,8

First Choice - Newsy Neighbours (1973) : er was 'n tijd dat Disco voor mij 'n vies woord was, tegenwoordig kan ik het prima waarderen.
Aanstekelijk dansnummertje met alles erop en eraan plus lekker funky gitaartje en percussie intermezzo dat best nog wat langer had mogen duren als slagroom op de taart. 7,3

510. First Choice - Newsy Neighbours (1973) : 5,5

6,5

Gunhill Road - We're Almost Going Home: 6,88 (plek 280)
First Choice - Newsy Neighbours: 6,97 (plek 257)


511. Oliver Nelson - Stolen Moments (1961)




Deze Jazzstandard verscheen voor het eerst op een plaat van Eddie "Lockjaw" Davis, maar deed weinig stof opwaaien. Sterker nog; het nummer was gewoon een albumtrack en sprong er helemaal niet bovenuit. Het nummer werd geschreven door Oliver Nelson, een tenor saxofoonspeler. 

Toen Oliver Nelson zijn eigen versie opnam en op Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961) zette, kreeg het nummer alle lof. Dat was door de verdienste van Nelson die er een innovatieve en knallende nieuwe versie van had gemaakt, hij speelde het nummer zoals hij het bedoelde toen hij het op papier had gezet. Heel het album sloeg overigens aan en is in elke jazzgids terug te vinden met 5*. 

Naast Nelson zelf horen we op Abstract Truth ook onder andere: Eric Dolphy, Freddie Hubbard en Bill Evans.

Stolen Moments groeide uit tot enorme klassieker en zou later nog opgenomen worden door artiesten als Kenny Burrell, Carmen McRae en Frank Zappa. Zeker nadat Mark Murphy in 1978 lyrics schreef voor de song, werd het nummer vaak opgenomen. 

8

7.75

Zie je maar weer hoe goed ik ben in Jazz standards: Stolen Moments?? Zegt me helemaal niks. Maar kijk ik vind dit wel lekker relaxte jazz. Ik kan de drummer goed horen aan de rechterkant (mag zowel gewoonlijk bij jazz nog wel iets prominenter naar voren). En links staat Oliver Nelson in mijn oor te toeteren (daar komt nog iemand met een (dwars?)fluit. Nu komt er rechts opeens een toeter voorbij. Maar hey, ik vind het allemaal cool en te gek vandaag: 7,8

Ja kijk nu zie ik het rijtje namen in één keer: Paul Chambers (check zijn Bass on Top), Freddie Hubbard (scoort 2 x 4* bij mijn stemmen). Eric Dolphy en Bill Evans ja die ken ik ook. Dit is dus de goede jazzhoek.

3 stemmen voor Oliver Nelson. Die song wordt (voorlopig) niet in het klassement meegenomen, anders krijgen we wel heel erg vertekende beelden.


512. Billy Harlan - I Wanna Bop (1958)




De jonge Billy Harlan was ervan overtuigd dat hij een superster zou worden. Hij speelde al gitaar op zijn 9e en zong elke dag. Op de middelbare school had hij al zijn eigen radioshow en tourde met zijn band The Melody Hands. Toen hij zijn high school diploma haalde, schreef hij een song die opgepikt werd door Grand Ole Opry-ster Hawkshaw Hawkins, en het leek er inderdaad op alsof Billy een gouden toekomst in de muziek tegemoet ging.

Toch pakte het helaas anders uit. Als bassist had hij aan het begin van zijn muziekcarrière sessiewerk voor Jim Reeves, George Jones en Ray Price. Als leadartiest nam hij in 1958 I Wanna Bop op voor Brunswick Records, maar zijn contract werd niet verlengd. Een jaar later tekende hij bij RCA en nam hij twee singletjes op. Jammer genoeg voor Billy besloot RCA ze in de kast te leggen om nooit uit te brengen. Totaal gedesillusioneerd stapte Billy op de eerste de beste trein richting Arizona en verdween hij uit de muziekindustrie. Hij ging aan de slag als timmerman, daarna als medewerker in de ruimte-industrie en vervolgens ging hij studeren om computertechneut te kunnen worden.

Eind jaren 60 begon het toch wel heel erg te kriebelen en Billy keerde terug naar de muziek. Hij startte een nieuwe band, maar bleef hangen in het "feesten en partijen circuit". Toen hij begin jaren 70 opnieuw trouwde en eind jaren 70 twee kinderen kreeg, gaf hij het op: hij ging nooit meer bekend worden.....

...totdat hij in 2010 een email kreeg met de uitnodiging om te komen spelen op het grootste Rockabilly festival ter wereld. Hij besloot te accepteren en bij aankomst werd het hem bijna teveel; al die tijd dacht hij dat hij een totaal obscure artiest was, maar hij bleek massa's fans te hebben. Hij was ondertussen al 75 jaar oud, maar besloot op dat moment de rest van zijn leven te blijven optreden. 

Mooi verhaal van Billy. Nou van mij mag hij ook nog wel even doorgaan: 7,8

Billy Harlan: 8.5

7,4

7.5

511. Oliver Nelson - Stolen Moments (1961) : 4

512. Billy Harlan - I Wanna Bop (1958) : 8

Oliver Nelson - Stolen Moments : brilliant. 9

Billy Harlan - I Wanna Bop: 8,3

7

Stolen Moments: 6
I Wanna Bop: 9