Het fraaie nummer Spectre van Radiohead staat ook op CD Two van de Special Edition van A Moon Shaped Pool. Just a moment... - discogs.com

Murray Head - One Night In Bangkok: 7,5
Elaine Paige & Barbara Dickson - I Know Him So Well: 5,5
Tina Turner - GoldenEye: 5,5

Sam Smith - Writing's On The Wall (Themesong From Spectre): 4

Die ballads van Sam Smith vind ik altijd zo zeikerig. Ik hoor hem liever in wat meer uptempo songs (Latch, La La La en Unholy met name).

Elaine Page & Barbara Dickson - 4,5
Tina Turner - 7,5
Sam Smith - 3,5

50tracks

Sam 5,25

Ja da-hag! Ik ga dat gejank niet nóg een keer aanhoren.
Wat schreef ik bij het Bond-spelletje? Iets met drollenvanger en verschrikkelijke knurft met een kutstem.
Met een andere zanger was het vanzelfsprekend een stuk beter geweest, maar zelfs met een Tom Jones of Chris Cornell achter de mic zou het nog tot de mindere Bond-themes hebben behoord.
4

Bij de YT-clip van Spectre staat een comment van iemand die er soelaas in vindt dat hoe erg hij dingen ook vernaggelt op werk, hij in ieder geval niet degene is geweest die Sam Smith boven Radiohead verkoos. Terecht punt.

3

Elaine Page & Barbara Dickson - 3
Tina Turner - 5,5

Op naar een rijtje dat wat vriendelijker is voor mijn oren.

Tina T: 7,3
Sam S: 4,5

7,3

TT hoefde ik nog net niet weg te stemmen. Maar deze oh God, hemeltjelief: A-Ha, Billie Eilish, Chris Cornell,
Rita Coolidge en Sheryl Crow mogen van mij ook naar huis. Maar Sam levert hier waarschijnlijk de meest vreselijke Bond song ever. De Spectre film heb ik nog niet gezien. Ik heb hem nog wel in zo'n James Bond box zitten. Fijn om te weten dat dit liedje dus gewoon bij mij in de kast staat: 3

7

3

3

Een drie, daar sluit ik me bij aan. De slechtste aller Bond songs.

3,0

Sam Smith - Writing's On The Wall (Themesong From Spectre) : 4,5

# 2370 Sam Smith - Writing's On The Wall (Themesong From Spectre): 7,0

De meest vreselijke Bond song ever en wat een jankstem. We zijn niet bepaald mild voor Sam Smith's Writing's On The Wall, gelukkig zijn er een paar stemmers die dapper weerstand aan deze brute slachting en weten ze de schade te beperken tot een 4,95.



De film voor Spectre was Skyfall. Adele maakte daar de zeer succesvolle titelsong voor. Wij hadden daar een 6,61 voor over. Ik lees bij de Bond Greatest Hits dat ze volgens All Day Watcher ook kandidaat is voor de volgende Bond soundtrack, maar ze moest na 2012 eerst een opvolger maken zonder de promotionele kracht van een film. Toen ze samen met haar team in 2014 begonnen te werken aan het album 25, was dan ook de vraag hoe ze dit momentum kon voortzetten zonder de Bond-esthetiek te herhalen. Adele gaf later aan dat het succes van Skyfall juist haar schrijfstijl tijdelijk blokkeerde: ze wilde met haar nieuwe werk niet afhankelijk zijn van filmdramatiek of grote orkestratie, maar terug naar een persoonlijker geluid.

Hello ontstond in 2014 tijdens een schrijfsessie met Greg Kurstin in Los Angeles. Kurstin kennen we hier onder andere van zijn werk met Sia, P!nk, Paul McCartney, Kelly Clarkson, Beck en The Foo Fighters. Kurstin had een demo voorbereid die oorspronkelijk bedoeld was als midtempo drumsong,. Adele vroeg hem echter de basis terug te brengen naar puur pianoakkoorden. Volgens Kurstin duurde het minder dan een uur voordat Adele de volledige structuur, coupletten, refrein en brug, had ingezongen. De kenmerkende hoge noot in het refrein (“… from the other side”) werd door Adele ter plekke geïmproviseerd, waarna Kurstin die meteen vastlegde als definitieve melodie.

XL Recordings koos bewust voor een extreem strikte embargo-aanpak bij de release. Het nummer werd pas 48 uur voor première naar internationale radio’s gestuurd, zonder voorafgaande teasers of lekgevoelige luisterkopieën. Daardoor sloeg de release in als een bom: binnen één etmaal werd de videoclip meer dan 27 miljoen keer bekeken, op dat moment een YouTube-record. Bovendien leidde deze strategie tot razendsnelle beklimming van de charts.

Terwijl Sam Smith's Spectre Song in vier weken Top 40 nog niet hoger dan plaats 36 was gekomen, kwam Hello op 1 binnen en bleef daar 5 weken staan. In totaal bleef het nummer 21 weken in de lijst. Ook in het Verenigd Koninkrijk als in Amerika kwam het nummer binnen op nummer 1. In de Billboard Hot 100 bereikte Adele de eerste plaats met recordcijfers in downloads en streams.

# 2371 Adele - Hello

6,5

Geen fan van haar stemgeluid, maar ik ben daar vast een uitzondering in.

4,2

6,5

Sam Smith - Writing's On The Wall (Themesong From Spectre) 5,0

Nee hoor, deze vind ik zo mogelijk nog weerzinwekkender dan Sam Smith

2,5

3

Compleet kapot gedraaid, maar ik probeer dat even te negeren en mijn gevoel terug te roepen van bij de release. Dat resulteert in een ...

7

Ik ga met tekst en cijfer mee met esteban.

7

6,5

8,7

6

6,8

3

5.9

Goh, Adele. Met 'Hello'. Dat brengt een eh, aparte herinnering naar boven.
Ik heb die openingszinnen
"Hello, it's me
I was wondering if after all these years you'd like to meet
To go over everything
They say that time's supposed to heal ya, but I ain't done much healing"
nog eens gezongen voor een zeskoppige jury.
Nee, ik kan geen noot zingen.

Ik deed eind 2016 auditie voor explicateur in het Louis Hartloop Complex. Het leek mij wel tof om voorafgaande aan een filmvertoning het publiek wat op te warmen met een kort verhaaltje. Via via wist ik een auditie te regelen. Of eigenlijk: een vriend deed dit al en er was een plek vrijgekomen en hij dacht aan mij. De film die ik daarvoor uitgekozen kreeg was 'Juste la Fin du Monde', een film van de toen pas 27-jarige regisseur Xavier Dolan.
De voorwaarden voor de explicatie waren als volgt:
- Het mag niet langer duren dan drie minuten
- Je mag inhoudelijk geen informatie weggeven. Spoilers zijn verboden!
- Je mag jezelf niet in de spotlights zetten, je vertelt in het belang van de film en om het publiek te informeren.

Veel van de film kan ik me niet meer herinneren, behalve dat-ie nogal traag en stroperig was en dat ik niet goed wist of ik het nu een fascinerende, of juist saaie film vond. Maar ik dook diep, heel diep in de materie. Ik kalkte drie A4'tjes vol waarbij het verhaal zo dichtgetimmerd was, dat er geen enkele zin meer uit gehaald kon worden. Het bleek daarbij dat deze regisseur dezelfde regisseur was als van 'Hello', op dat moment nog steeds zo'n beetje het meest bekende en gedraaide liedje op radio en streamingdiensten. Je werd er nog immer mee doodgegooid. Dat vond ik wel een lollig toevalligheidje én een leuk bruggetje tussen mainstream pop en taaie arthouse.

Ik besloot mijn explicatie, in een cafézaaltje van het Complex, van start te laten gaan met... het a capella zingen van die openingszinnen.
Vervolgens bleek mijn explicatie:
- Bijna negen minuten te duren.
- ik gaf enkele spoilers weg, juist als provocatie om tweespalt te zaaien in het publiek (om ze tijdens de explicatie niet in slaap te laten sukkelen, maar om ze juist op scherp te zetten)
- mijn explicatie leek meer op een minitheatervoorstelling waarbij ik alle aandacht opeiste.

Het resultaat na ampel beraad van de zeskoppige jury (die vriend zat er niet tussen):
Voor het eerst in het negenjarig bestaan van de groep explicateurs van het Louis Hartlooper Complex is besloten een sollicitant af te wijzen.
*kuch*, een twijfelachtig record.

Mijn verweer:
Van die zeskoppige jury herkende maar eentje (!) het liedje. Maar een! Okay, ik zing natuurlijk voor geen meter en pas tijdens het oefenen merkte ik hoe verdomd moeilijk het is om die noten en toon op de juiste manier te maken, maar mijn hemel: onder welke steen leefden die juryleden? Zelfs mijn broer, de grootste muziekonbenul van West-Europa, herkende het liedje al in de eerste seconde toen ik mijn explicatie voor hem nadeed. Tsja, moet je dan zo'n jury nog serieus nemen? Nog steeds sta ik volledig achter mijn explicatie, maar het was het verkeerde podium. En ja, te lang. Veel te lang. Dus ik begreep de afwijzing ook wel.

Helaas is de externe harddisk waar mijn uitwerking in was opgeslagen onlangs gecrasht, dus het is enkel de herinnering blijft.

Enfin, het liedje heb ik eind 2016 wel zo'n 100x gedraaid, vooral de eerste minuut. Om eindeloos te oefenen. Hierdoor is het nummer echter niet doodgedraaid, maar heb ik juist wat meer waardering gekregen voor (het zangtalent van) Adele. En ik vond het sowieso al een zeer aardig nummer.
7,5